VI SA/Wa 2613/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2014 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z [...] lipca 2013 r. Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD, organ) uchylił w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2010 r. Nr [...] (dalej WITD, organ I instancji) i nałożył na D. P. (dalej skarżący) karę pieniężną w wysokości 8 000 złotych z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej k.p.a.), art. 4 pkt. 3, 4 i 22, art. 5 ust. 1, art. 87 ust. 1 -3, art. 92a ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. - o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm.; dalej u.t.d.) oraz lp. 1.1 załącznika do ww. ustawy. W dniu [...] maja 2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego skontrolował w miejscowości N. samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...] należący do skarżącego, którym wykonywany był przewóz ładunku jabłek w ilości 4 500 kg na trasie [...], na podstawie wypisu z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne. Z protokołu kontroli nr [...] wynika, że kierujący ww. pojazdem M. D. oraz M. C. nie okazali do kontroli zaświadczenia o spełnieniu wymogów ustawowych, ponieważ nikt z firmy w taki dokument ich nie wyposażył. Kierowcy nie okazali także zaświadczenia lekarskiego i psychologicznego stwierdzających brak przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W następstwie przeprowadzonej kontroli organ, pismem z [...] maja 2010 r. zawiadomił skarżącego o wszczęciu wobec niego z urzędu postępowania administracyjnego. W toku prowadzonego postępowania organ I instancji wezwał przedsiębiorcę do przedstawienia ważnych na dzień kontroli badań lekarskich i psychologicznych stwierdzających brak przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy przez ww. kierowców. Strona nadesłała żądane dokumenty, w tym orzeczenie psychologiczne nr [...], stwierdzające brak przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy M. D. wystawione [...] sierpnia 2007 r., ważne do [...] sierpnia 2012 r. oraz zaświadczenie lekarskie wystawione temu kierowcy [...] maja 2010 r. z datą ponownego badania określoną na [...] maja 2013 r., stwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Ponadto strona przedstawiła zaświadczenie lekarskie M. C. wystawione [...] maja 2010 r. z datą następnego badania okresowego [...] maja 2013 r. oraz orzeczenie psychologiczne nr [...] r. z [...] czerwca 2010 r. z terminem następnego badania [...] czerwca 2015 r. W związku z powyższym stwierdzono, iż kierowca M. C. nie posiadał ważnych na dzień kontroli, tj. [...] maja 2010 r. badań psychologicznych, stwierdzających brak przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, ponieważ zostały one przeprowadzone po dniu przedmiotowej kontroli. Nadto organ I instancji zwrócił się do Starostwa Powiatowego w S. z prośbą o udostępnienie informacji, czy skarżący posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu rzeczy - w odpowiedzi podano, że nie udzielono mu takiej licencji. Dodano, że przedsiębiorcy temu wydano [...] lutego 2010 r. zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne. Decyzją z [...] grudnia 2010 r. organ I instancji nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8 500 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek oraz wykonywanie transportu z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że skontrolowanego przewozu rzeczy nie można uznać jako przewóz na potrzeby własne, ponieważ zgodnie z treścią art. 4 pkt 4 u.t.d. niezarobkowy przewóz drogowy – przewóz na potrzeby własne – jest to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie kilka warunków wymienionych w tym przepisie. Skoro, jak podał organ, strona nie spełniła warunku zatrudnienia pracownika, to w dniu kontroli przedsiębiorca wykonywał transport drogowy, gdyż kierowca pojazdu nie był jego pracownikiem. Organ podkreślił, że podczas przewozu na potrzeby własne przedsiębiorca jest zobowiązany do zatrudnienia pracownika na umowę o pracę pomimo tego, że ładunek w postaci sprzętu ciężkiego jest własnością strony. Organ I instancji przyjął, że podstawą nałożenia kary pieniężnej na ww. przedsiębiorcę był także brak u jednego z kierowców badań psychologicznych niezbędnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zakwestionował nałożenie kary pieniężnej za naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek. Podniósł, że kierowca zatrudniony na podstawie umowy zlecenia jest takim samym pracownikiem, jak ten zatrudniony na podstawie umowy o pracę. Podkreślił także swoją trudną sytuację finansową i wskazał, że wymierzenie kary pieniężnej zmusi go do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Decyzją z [...] lutego 2011 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w kwestionowanym zakresie. W uzasadnieniu stwierdził, że zgodnie z art. 4 pkt 4a u.t.d. jednym z warunków uznania przewozu drogowego za przewóz na potrzeby własne jest prowadzenie pojazdów samochodowych używanych do ww. przewozu przez przedsiębiorcę lub jego pracowników. Termin "pracownik", jak podał organ, został zdefiniowany w art. 2 Kodeksu pracy, stosownie do którego "pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę". W świetle tego przepisu kierowca M. D. nie może być, zdaniem organu, uznany za pracownika ww. przedsiębiorcy, jako że na dzień kontroli łączyła go ze skarżącym umowa cywilnoprawna - umowa zlecenia. W ocenie GITD, organ I instancji prawidłowo orzekł, iż wykonywanie transportu drogowego przez ww. przedsiębiorcę powinno odbywać się na podstawie licencji. Nadto GITD wskazał, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania przepisu art. 93 ust. 7 u.t.d., ponieważ stwierdzone naruszenie nie powstało w wyniku zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć, czyli sytuacji, której przy dołożeniu należytej staranności strona przewidzieć rzeczywiście nie była w stanie. Fakt zamiany kierowców prowadzących pojazd, zdaniem organu, do takich okoliczności nie należy, tym bardziej, że każdy z nich posiadał stosowne uprawnienia do prowadzenia kontrolowanego zespołu pojazdów. Przedsiębiorca miał wpływ na powstałe naruszenia i mógł w taki sposób zaplanować przejazd, aby do wymienionych naruszeń nie doszło. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł skarżący. Wyrokiem z 12 sierpnia 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 821/11 Wojewódzki Sad Administracyjny Warszawie uchylił decyzję z [...] lutego 2011 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż w wypadku wielości naruszeń organ nakładający karę prowadzi postępowanie w jednej sprawie administracyjnej, którą załatwia wydając jedną decyzję. W niniejszej sprawie administracyjnej organ I instancji nałożył na skarżącego przedsiębiorcę karę pieniężną za dwa naruszenia określone w ustawie o transporcie drogowym podczas jednej kontroli drogowej, a mianowicie: za wykonywanie transportu lub przewozu drogowego na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne oraz za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Skoro decyzja organu I instancji z [...] grudnia 2010 r. nakładająca na skarżącego karę 8 500 złotych za naruszenie obowiązków określonych w ustawie o transporcie drogowym załatwia co do istoty jedną sprawę, to GITD jako organ II instancji nie może wydać decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji w zakwestionowanym zakresie. Niezależnie od powyższego Sąd uznał także za zasadne zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. Jak podkreślił, z akt administracyjnych sprawy w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że mimo powiadomienia strony (postanowienie z [...] stycznia 2011 r.) o możliwości, m. in. zgłaszania żądań oraz wniosków dowodowych w terminie 7 dni od daty doręczenia ww. postanowienia (tj. od [...] lutego 2011 r. (k. 53 akt administracyjnych)), GITD już [...] lutego 2011 r. wydał zaskarżoną decyzję, którą strona otrzymała [...] lutego 2011 r. (k. 57 akt administracyjnych). Co jednak najistotniejsze, zgodnie z przedmiotowym wezwaniem, strona [...] lutego 2011 r., a więc w terminie, złożyła dodatkowe dokumenty tj. wyjaśnienia dotyczące zatrudnienia M. D. odnośnie wykonywanych na rzecz skarżącego prac (k. 62 akt administracyjnych) oraz aneks do umowy zlecenia (k.61 akt administracyjnych), które to dowody mogą mieć istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę, decyzją z [...] lipca 2013 r. organ odwoławczy uchylił decyzję z [...] grudnia 2010 r. i nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8 000 złotych z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podkreślił, iż z dniem 1 stycznia 2012 weszła w życie ustawa z 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw. W aktualnym stanie prawnym załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nie przewiduje kary pieniężnej nakładanej na przedsiębiorcę w drodze decyzji administracyjnej z tytułu powyższego naruszenia. W związku z powyższym koniecznym pozostaje uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania organu I instancji w tym zakresie. Organ odwoławczy w całości zaakceptował rozstrzygniecie organu I instancji. Odwołując się do pisma Starostwa Powiatowego w S. z [...] sierpnia 2010 r. oraz bazy danych Biura ds. Transportu Międzynarodowego organ przyjął, iż w okresie objętym kontrolą skarżący nie posiadał ani licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy, ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Wskazując na treść art. 4 pkt 4a u.t.d., organ nadmienił, iż jednym z warunków uznania przewozu drogowego za przewóz na potrzeby własne jest prowadzenie pojazdów samochodowych używanych do ww. przewozu przez przedsiębiorcę lub jego pracowników. Wskazał ponadto, iż termin "pracownik" został zdefiniowany w art. 2 Kodeksu pracy, stosownie do którego "pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę". Kierowca M. D. w świetle tego przepisu nie może być uznany za pracownika strony, jako że na dzień kontroli łączyła go ze skarżącym umowa cywilnoprawna - umowa zlecenia. W związku z powyższym, w ocenie organu, skarżący nie dopełnił warunku określonego art. 4 pkt 4a u.t.d., a zatem organ I instancji prawidłowo orzekł, iż wykonywanie transportu drogowego przez stronę powinno odbywać się na podstawie licencji. W skardze na powyższa decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, zarzucił organowi działanie wbrew wykładni Sądu zawartej w wyroku z 12 sierpnia 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 821/11. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania jest decyzja GITD z [...] lipca 2013 r. uchylająca decyzję z [...] grudnia 2010 r. i nakładająca na skarżącego karę pieniężną z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji. Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, iż wskutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 sierpnia 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 821/11 sprawa o nałożenie na skarżącego kary pieniężnej z tytułu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym - stwierdzonego w trakcie kontroli drogowej przeprowadzonej [...] maja 2010 r. i potwierdzonego protokołem kontroli nr [...] - została zwrócona organowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Powodem uchylenie decyzji było naruszenie przez organ odwoławczy, w toku rozpoznawania odwołania, przepisów postępowania administracyjnego. Powyższe uniemożliwiło Sądowi merytoryczne rozpoznanie sprawy i ustosunkowanie się do formułowanych w tym zakresie zarzutów skargi. Zaprzecza to twierdzeniom skarżącego, jakoby organ odwoławczy rozpoznając ponownie sprawę, uchylając decyzję organu I instancji oraz nakładając na skarżącego karę pieniężną, dopuścił się "podważenia" decyzji sądu administracyjnego. W ocenie Sąd zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W chwili ponownego orzekania przez organ odwoławczy zmienił się stan prawny. Zgodnie z art. 10 ustawy z 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 244, poz. 1454) przepisy ustawy z 6 września 2001 r. w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie. Jedna ze zmian wprowadzonych ustawą zmieniającą dotyczy wprowadzenia nowego załącznika regulującego rodzaje naruszeń i wysokość kar nakładanych na przewoźników lub podmioty wykonujące inne czynności związane z przewozem drogowym za naruszenie obowiązków lub warunków tego przewozu. Odnośnie naruszenia dotyczącego wykonywania transportu drogowego z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne należy stwierdzić, iż w aktualnym stanie prawnym załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nie przewiduje kary pieniężnej nakładanej na przedsiębiorcę w drodze decyzji administracyjnej z tytułu ww. naruszenia. W związku z powyższym organ postąpił prawidłowo uchylając w całości decyzję organ I instancji i orzekając o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek. Stosownie do art. 4 pkt. 4 u.t.d. niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, e) w zakresie usług turystycznych. W stanie faktycznym niniejszej sprawy, Sąd nie podzielił stanowiska strony, iż w dniu kontroli wykonywał przewóz na potrzeby własne. W ocenie Sądu, kontrolowany przewóz drogowy, nie mógł być uznany za przewóz spełniający warunki przewozu na potrzeby własne, o jakim mowa w art. 4 pkt 4 u.t.d. Jak wynika z treści wskazanego przepisu, aby omawiany przejazd mógł być traktowany jako przewóz na potrzeby własne, musi łącznie spełniać warunki wymienione w art. 4 pkt 4 lit. a-d u.t.d. Niespełnienie któregokolwiek z tych warunków powoduje, że przejazd nie może być traktowany, jako przewóz na potrzeby własne (v. wyrok NSA z 31 stycznia 2013 r, sygn. akt II GSK 1895/13). Kontrolowany przejazd drogowy nie spełniał wszystkich z wymienionych warunków, gdyż samochód używany do przewozu był prowadzony przez kierowcę, który nie był pracownikiem skarżącego. Ustawa o transporcie drogowym nie definiuje na swój użytek pojęcia pracownika. Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z 18 października 1994 r. K 2/94; OTK 1994/2/36 podkreślił, iż "kodeksom przysługuje szczególne miejsce w systemie prawa ustawowego i dlatego terminy i pojęcia używane przez kodeksy traktuje się jako wzorcowe i istnieje domniemanie, iż inne ustawy nadają im takie samo znaczenie". Skoro więc ustawodawca w ustawie o transporcie drogowym posłużył się pojęciem "pracownik", ale go nie zdefiniował, to zasadne jest odwołanie się do legalnej definicji pojęcia pracownika sformułowanej w art. 2 Kodeksu pracy. Brak podstaw do tworzenia w drodze wykładni odrębnej, szerszej definicji tego pojęcia, skoro ustawodawca, tworząc cały słowniczek pojęć użytych w ustawie o transporcie drogowym, nie zdefiniował pojęcia pracownika. W myśl powołanego przepisu Kodeksu pracy pracownikami są osoby zatrudnione na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Jak wynika z akt sprawy, kierującego pojazdem ze skarżącym łączyła umowa zlecenia. Definicja pracownika nie obejmuje swym zakresem osoby zatrudnionej na podstawie cywilnoprawnej umowy zlecenia. Oceniając kontrolowany przejazd, należało uznać, iż kierujący pojazdem kierowca nie był pracownikiem przedsiębiorcy, a zatem przejazd nie spełniał przesłanki przewozu na potrzeby własne wymienionej w art. 4 pkt 4 lit. a u.t.d. Brak jednego z warunków wymienionych w art. 4 pkt 4 lit. a-d u.t.d. uzasadnia odstąpienie od badania pozostałych, bowiem jak wskazano powyższej tylko łączne spełnienie przesłanek pozwala traktować dany przejazd jako przewóz na potrzeby własne. Jak słusznie uznał organ, w sytuacji gdy wykonywany przewóz nie był przewozem na potrzeby własne w rozumieniu ustawy, to w związku z treścią art. 4 pkt 3 lit. a u.t.d., był transportem drogowym, a jako taki wymagał posiadania licencji (art. 5 ust. 1 u.t.d.). Na gruncie niniejszej sprawy jednoznacznie potwierdzono, że w okresie objętym kontrolą skarżący nie posiadał licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy ani też nie złożył wniosku o wydanie takiej licencji. Okoliczność ta wynika z treści pisma Starostwa Powiatowego w S. z [...] sierpnia 2010 r. oraz braku informacji o rejestracji w bazie BOTM. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa powyżej oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (art. 92a ust. 6). Brak licencji uzasadniał nałożenie na podmiot kary pieniężnej w wysokości 8 000 złotych, która to kwota wynika z lp.1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W ocenie Sadu, organ prawidłowo uznał, iż w sprawie nie zaistniały okoliczności, wyłączające odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz, określone w art. 92c ust. 1 u.t.d. Wskazany przepis wyłącza odpowiedzialność przedsiębiorcy wykonującego przewóz i może po zaistnieniu określonych w nim przesłanek stanowić podstawę umorzenia postępowania w sprawie, mimo stwierdzonego naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. W obowiązującym stanie prawnym, regulacja zawarta w ww. .przepisie stanowi wyjątek od ogólnych zasad odpowiedzialności przedsiębiorcy. Wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy będzie miało miejsce wówczas, gdy wykaże, że naruszenie przepisów przez kierowcę nastąpiło wskutek okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Zgodnie z twierdzeniami skarżącego, kierujący pojazdem M. D. był zatrudniony jako pomocnik do załadunku i rozładunku i jedynie zastępował przez krótki czas "etatowego" kierowcę. Przesłuchani w charakterze świadków podczas kontroli [...] maja 2010 r. M. D. oraz M. C. nie zawarli w swoich zeznaniach żadnych twierdzeń odnoszących się do tych okoliczności i w żaden sposób nie wyjaśniali konieczności nagłej zmiany kierowcy. Takie wyjaśnienia zostały złożone dopiero w lutym 2011 r. w formie pisemnych oświadczeń, złożonych bez rygoru odpowiedzialności karnej. Słusznie zatem organ uznał, iż brak złożenia takich wyjaśnień w toku kontroli może wskazywać, że skarżący nie pouczył w odpowiedni sposób osób, którym powierzył przewóz, o zasadach przewozu i możliwych konsekwencjach naruszeń i nie zorganizował tego przewozu w odpowiedni sposób. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organ odwoławczy wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Sądu, organ rozstrzygając sprawę oparł się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, organ uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji