VI SA/Wa 2624/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 marca 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. S. na decyzje Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Sygn. akt: VI SA/Wa 2624/20 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2020 r. nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lutego 2020 r. nr [...] o nałożeniu na A. S. (dalej: strona, skarżący) kary pieniężnej w wysokości 12000 (dwanaście tysięcy) złotych Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256, zwanej dalej Kpa), art. 4 pkt 11 i 22, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2140, zwanej dalej utd) oraz lp. 1.1 i 2.11 załącznika nr 3 do utd. Jak wynika z akt administracyjnych, podstawą faktyczną nałożenia kary pieniężnej na skarżącego było ustalenie przez inspektorów ITD w drodze kontroli drogowej pojazdu marki [...] nr rej [...] kierowanego przez skarżącego: wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy oraz wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji.  Pismem z 28 listopada 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. W toku postępowania strona złożyła wyjaśnienia w sprawie pismem z 6 grudnia 2019 r. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego jako organu I instancji decyzji administracyjnej z [...] lutego 2020 r. nr [...] nakładającej na skarżącego karę pieniężną w wysokości 12000 (dwanaście tysięcy) złotych. Od powyższej decyzji pełnomocnik strony złożył odwołanie pismem z 10 lutego 2020 r., w którym zaskarżył decyzję w całości, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 4a i 4b w zw. z art. 4 pkt 11 w zw. z art. 4 pkt 1 utd; niewłaściwe zastosowanie art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 utd; niezastosowanie art. 5b ust. 1 pkt 3 utd. Pełnomocnik strony wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Strona twierdzi, że wykonywała transport drogowy taksówką i posiadała stosowną licencję. Zdaniem strony organ błędnie zastosował art. 18 ust. 4a i 4b utd. Strona uważa, że przewóz okazjonalny stanowi odrębną od przewozów wymienionych w art. 5b utd instytucję prawną i do jego wykonywania konieczne jest posiadanie zezwolenia, a nie licencji. Strona twierdzi, że wykonywała krajowy transport drogowy taksówką niebędący przewozem okazjonalnym. Zakreślając ramy prawne postępowania, organ wskazał, iż zgodnie z art. 4 pkt 11 utd przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Według art. 5b ust. 1 ww. ustawy podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Zgodnie z art. 18 ust. 4a utd przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Organ wskazał następnie, iż stosownie do art. 18 ust. 4b utd dopuszcza się przewóz okazjonalny: 1) pojazdami zabytkowymi, 2) samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. Organ wskazał, iż w dniu [...] listopada 2019 r. w [...] miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki [...] o nr rej. [...] przeprowadzona przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Kontrolowanym pojazdem kierował skarżący wykonując okazjonalny przewóz osób we własnym imieniu. Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole nr [...]. Kierowca będący stroną niniejszego postępowania okazał do kontroli licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką wydaną skarżącemu na pojazd o numerze rejestracyjnym [...]. Skarżący, przesłuchany w charakterze strony, zeznał, iż przez aplikację [...] otrzymał zlecenie na wykonanie przewozu osób na trasie lotnisko - hotel [...] w [...] w [...]. Kierowca oświadczył, że za wykonanie przewozy otrzymuje przelewem raz w tygodniu wynagrodzenie od [...]. Wskazał, że pasażerowie płacą za usługę bezgotówkowo lub gotówką, jak to miało miejsce w czasie kontrolowanego przewozu, oraz, że nie wystawia rachunków pasażerom, lecz czyni to [...]. Kierowca oświadczył, że prowadzi działalność gospodarczą - działalność taksówek osobowych. Z kolei pasażer, P. C., przesłuchany w charakterze świadka, zeznał, że zamówił usługę przewozu z lotniska [...] do hotelu [...] za pomocą aplikacji [...] oraz, że w aplikacji dostał informację o marce samochodu, którym zostanie wykonana usługa i imieniu kierowcy wraz z jego zdjęciem, a także o wysokości opłaty za przejazd w kwocie 19,83 zł w przypadku płacenia gotówką. Świadek oświadczył, że nie podpisywał z kierowcą ani innym podmiotem żadnej umowy i nie wnosił przed rozpoczęciem przewozu żadnej opłaty. W ocenie GITD bezspornym jest, że wykonawcą przewozu z dnia kontroli był skarżący. W toku postępowania w I instancji organ uzupełnił materiał dowodowy o informacje uzyskane z Urzędu Miasta [...], zgodnie z którymi stronie udzielono licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką - pojazdem nr rej. [...] 16 grudnia 2019 r. Strona nie posiadała innych uprawnień transportowych udzielonych przez Prezydenta Miasta [...]. Tak więc organ przyjął, że doszło do popełnienia przez stronę naruszeń z lp. 1.1 i 2.11 załącznika nr 3 do utd. Organ wziął pod uwagę fakt, ze strona okazała do kontroli licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką wydaną jej na pojazd o numerze rejestracyjnym [...]. Kontrolowany przewóz był jednak w ocenie organu przewozem okazjonalnym, wykonywanym innym pojazdem aniżeli ten, na który została udzielona ww. licencja. Licencję na kontrolowany pojazd o numerze rejestracyjnym [...] strona uzyskała dopiero 16 grudnia 2019 r., a zatem po kontroli drogowej. GITD przywołał definicję taksówki zawartą w art. 2 pkt 43 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 110 ze zm., zwanej dalej prd), według której jest to pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za opłatą ustaloną na podstawie: a) taksometru albo b) aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 2140). Zgodnie z § 24 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów i ich niezbędnego wyposażenia (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm., zwanego dalej rozporządzeniem) taksówkę wyposaża się w: 1) taksometr elektroniczny z ważnym dowodem legalizacji, o ile występuje; 2) co najmniej dwa miejsca dla pasażerów; 3) co najmniej dwoje drzwi z każdego boku nadwozia lub dwoje drzwi z prawej strony, jedne z lewej strony i jedne z tylu nadwozia umożliwiające, tylko w razie konieczności, wyjście na zewnątrz; 4) pomieszczenie na podręczny bagaż pasażerów; 5) (uchylony) 6) apteczkę doraźnej pomocy; 7) ogumione koło zapasowe lub zestaw naprawczy, oponę samouszczelniającą (Seal tyre); 8) dodatkowe światło z napisem "TAXI ," odpowiadające następującym warunkom: a) rozmieszczenie: na dachu, b) barwa: biała lub żółta samochodowa z czarnymi napisami widocznymi z przodu i z tyłu pojazdu, c) (uchylona) d) powinno być widoczne po zapadnięciu zmroku z odległości co najmniej 50 m przy dobrej przejrzystości powietrza. W myśl § 24 ust. 3 rozporządzenia dopuszcza się stosowanie dodatkowych lamp z napisami określającymi firmę, jej telefon lub inne dane dodatkowo identyfikujące taksówkę, odpowiadających następującym warunkom: 1) rozmieszczenie: na dachu, symetrycznie z lewej i z prawej strony światła z napisem "TAXII"; 2) barwa: biała lub żółta samochodowa; 3) nie mogą one utrudniać czytelności i widoczności napisu "TAXI ". Zgodnie z § 24 ust. 4 rozporządzenia dopuszcza się stosowanie dodatkowych oznaczeń zawierających nazwę miejscowości, herb miejscowości, numer boczny oraz inne oznaczenia identyfikujące miejscową taksówkę, pod warunkiem że są one zgodne z ustaleniami obowiązującymi na obszarze danych gmin lub związku komunalnego. Poszukując cech konstytutywnych transportu drogowego taksówką należy mieć na uwadze nie tylko definicję zawartą w ustawie Prawo o ruchu drogowym i wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów i ich niezbędnego wyposażenia, ale też regulacje zawarte w utd. Wszechstronna analiza tych przepisów, z uwzględnieniem ich wykładni celowościowej, prowadzi do wniosku, że do kwalifikacji przewozu jako taksówkowego konieczne jest właściwe oznaczenie i wyposażenie pojazdu oraz posiadanie przez podmiot licencji taksówkowej. Specjalne oznaczenie i wyposażenie pojazdu stanowi przywilej podmiotu, który uzyskał licencję taksówkową. Oznakowanie i wyposażenie pojazdu jako taksówki jest skorelowane z uprawnieniem do wykonywania transportu drogowego taksówką. Jeżeli podmiot wykonujący przewóz nie ma licencji taksówkowej, to bez względu na to, jak bardzo upodobni swój pojazd do taksówki, nie będzie on taksówką, a przewóz nią nie będzie transportem drogowym taksówką. Będzie to zawsze przewóz okazjonalny wykonywany pojazdem upodobnionym do taksówki. Organ podkreślił, że w omawianym przypadku kontrolowany pojazd nie był oznakowany ani wyposażony jak taksówka. Nadto skarżący nie posiadał licencji na wykonywanie transportu drogowego wydanej na kontrolowany pojazd. Strona w dniu kontroli wykonywała więc przewóz okazjonalny, a nie transport drogowy taksówką. Organ przywołał też art. 774 Kodeksu cywilnego, zgodnie którym zawierając umowę przewozu przewoźnik zobowiązuje się, w zakresie swojego przedsiębiorstwa, do przewiezienia za wynagrodzeniem osób lub rzeczy. Umowę przewozu kwalifikuje się jako umowę należącą do kategorii "umów o świadczenie usług", przy czym bezpośrednią funkcją komentowanego uregulowania jest stworzenie ram prawnych dla stosunku, którego źródłem jest umowa nazwana, w ramach którego następuje świadczenie "wyspecjalizowanych" usług - usług transportowych. Wykonanie umowy przewozu wymaga osiągnięcia sprawdzalnego rezultatu. Jest to umowa kwalifikowana podmiotowo po stronie przewoźnika; może ją zawrzeć wyłącznie przedsiębiorca posiadający odpowiednie uprawnienia, tj. licencję na wykonywanie transportu drogowego osób lub rzeczy. Organ przyjął, że przewóz miał charakter odpłatny. Wskazał jako istotne dla oceny stanu faktycznego sprawy ustalenie, że usługę przewozu osób zamówioną przez pasażera za pośrednictwem aplikacji [...] zrealizowała strona. Nieprzedłożenie przez skarżącego jakichkolwiek dowodów na potwierdzenie, że wykonywał przewóz w imieniu i na rzecz innego podmiotu powoduje przypisanie mu odpowiedzialności za wykonanie usługi. Wskazać nadto należy, że [...] to aplikacja służąca wyłącznie do zamawiania usług przewozu osób i inkasowania bezgotówkowo opłaty za przejazd. Korzystający z aplikacji [...] kierowcy, realizując zamówione za jej pośrednictwem zlecenia na przewozy osób, pełnią rolę wykonawców przewozu. Transportem drogowym jest podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy (art. 4 pkt 1 utd). Bezspornym jest zatem, że strona w dniu kontroli wykonywała przewóz okazjonalny w ramach transportu drogowego osób. Zgodnie z art. 4 pkt 11 utd przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. GITD wskazał na wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 20 grudnia 2017 r. (C-434/15), w którym poddano analizie charakter usługi pośrednictwa poprzez platformę informatyczną, jaką jest aplikacja [...]. Trybunał wskazał, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów poprzez aplikację na inteligentny telefon między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych pomiędzy pasażerami a kierowcami nie ogranicza się do usługi pośrednictwa polegającej na umożliwianiu nawiązywania kontaktów poprzez aplikację na inteligentny telefon między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską. Usługa pośrednictwa polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo to dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług owych kierowców. Co więcej, Trybunał zauważył, że platforma mobilna wywiera decydujący wpływ na warunki, na jakich kierowcy ci świadczą usługi. Jak wskazał Trybunał, co się tyczy tej ostatniej kwestii, okazuje się w szczególności, że administrator określa - za pomocą aplikacji - przynajmniej maksymalną cenę danego przewozu, że przedsiębiorstwo to pobiera tę cenę od klienta, a następnie przekazuje jej część właścicielowi pojazdu niebędącemu zawodowym kierowcą (...). Tym samym skarżący, korzystając z aplikacji [...] przy nawiązywaniu kontaktu z klientem, realizował zamówione za jej pośrednictwem zlecenie na przewóz osób oraz uzyskiwał wynagrodzenie za wykonany przewóz. Dodatkowo skarżący, wykonując te usługi w zakresie transportu drogowego, realizował je we własnym imieniu i na swoją rzecz. Należy wskazać, że gdyby kierowca realizował ww. przewozy na rzecz innego podmiotu, to wykazałby to organowi, natomiast w toku postępowania administracyjnego nie przedstawił żadnych dowodów w tym zakresie. Niewskazanie zatem przez skarżącego dowodów na potwierdzenie, że wykonywał on przewóz osób w imieniu i na rzecz innego podmiotu powoduje przypisanie mu odpowiedzialności za wykonanie tejże usługi. Zdaniem organu nie budzi wątpliwości, iż w świetle przytoczonych wyżej przepisów kontrolowany pojazd nie spełniał kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób. Ustawodawca umożliwił wykonywanie tego typu przewozów jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem przewozów określonych w art. 18 ust. 4b utd. Bezsprzeczne jest, że kontrolowany pojazd nie był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób wraz z kierowcą, co potwierdza protokół kontroli. Nadto nie zostały zrealizowane łącznie warunki wykonywania przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego. Stosownie do art. 18 ust. 4b utd dopuszcza się przewóz okazjonalny: 1) pojazdami zabytkowymi, 2) samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zaplata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. Według GITD, zamówienie pojazdu za pośrednictwem aplikacji [...] wyklucza zawarcie z pasażerem umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa. Organ odwoławczy stwierdził zatem, że nałożenie na stronę kary pieniężnej za popełnienie naruszenia z lp. 2.11 załącznika nr 3 do utd było prawidłowe. Organ wskazał, iż w niniejszej sprawie zastosowanie art. 189f § 1 kpa przewidującego możliwość zastosowania pouczenia zamiast wymierzenia kary pieniężnej z uwagi na treść art. 189a § 2 kpa. Przepis ten przewiduje, iż w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. Nadto w ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących na konieczność zastosowania art. 92c utd, zgodnie z którym: Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń łub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Strona nie przedłożyła w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na istnienie takich okoliczności, ograniczając się do przedstawienia w odwołaniu wyłącznie tez kwestionujących własną odpowiedzialność. Podkreślić trzeba, że nieznajomość obowiązujących przepisów nie stanowi przesłanki określonej w art. 92c. Ciężar dowodu w zakresie zaistnienia przesłanek z art. 92c utd spoczywa na stronie postępowania, a nie na organie administracyjnym. Od powyższej decyzji strona, reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: • rażące naruszenie przepisów prawa procesowego: tj. a. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8, art. 7, art. 77 § 1, art. 107, art. 76 § 1, art. 80 oraz 86 kpa polegające na nieuchyleniu decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] i wydanie zaskarżanej decyzji pomimo tego, iż organ pierwszej instancji nie zastosował art. 8,9,10 § 1 i 73 § 1 kpa i nie zapewnił Skarżącemu przed wydaniem zaskarżonej decyzji możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, b. art. 8, 9, 10 § 1 i 73 § 1 kpa i brak zapewnienia Skarżącemu przed wydaniem zaskarżonej decyzji możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, w szczególności organ drugiej instancji zaniedbał poinformowania Skarżącego o wznowieniu biegu terminów w postępowaniach administracyjnych i zamierzonym wydaniu zaskarżonej decyzji, c. niezastosowanie art. 15zzzzzn pkt 2) ustawy z 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 ("Tarcza 2.0") poprzez brak udostępnienia Skarżącemu akt sprawy za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną ("Środki Komunikacji Elektronicznej") na adres wskazany w rejestrze danych kontaktowych, o którym mowa w art. 20j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, co w efekcie pozbawiło Skarżącego możliwości czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności Skarżącego pozbawiono możliwości zapoznania się z aktami postępowania administracyjnego przed wydaniem zaskarżonych decyzji oraz wypowiedzenia się, • rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8, art. 7, art. 77 § 1, art. 107, art. 76 § 1, art. 80 oraz 86 kpa polegające na nieuchyleniu decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] i wydanie zaskarżanej decyzji pomimo tego, iż organ pierwszej instancji (a następnie organ odwoławczy) błędnie ustalił iż: a. art. 5b ust. 1 pkt 3 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r. Poz. 1414 ze zm.), ("Ustawa o Transporcie") nie ma zastosowania w spawie, ponieważ zdaniem organu administracji z powodu: (i) braku oznakowania taksówki, oraz (ii) niezgłoszenia taksówki do licencji na przewóz osób taksówką w krajowym transporcie drogowym ("Licencja Taksówkowa"), Skarżący miał wykonywać przewóz okazjonalny, w sytuacji gdy faktycznie na podstawie Licencji Taksówkowej Skarżący wykonywał przewóz taksówką, a organowi administracji nie przysługiwało uprawnienie do oceny czy określone wyżej uchybienia powodują przewóz taksówką, b. art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 oraz art. 5b ust. 1 pkt 1 Ustawy o Transporcie poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji zastosowanie tych przepisów w sprawie, w sytuacji gdy Skarżący wykonywał przewóz taksówką na podstawie Licencji Taksówkowej i przepisy dotyczące przewozu okazjonalnego nie mogły mieć zastosowania do przewozu wykonywanego przez Skarżącego, c. nie mają zastosowania: (i) § 24 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdu oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2016 r. Poz. 2022 ze zm.) ("Rozporządzenie o Warunkach Technicznych") w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, oraz (ii) art. 7a § 1 Kpa, oraz art. 2 pkt 43 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r. Poz. 110 ze zm.) ("Prawo o Ruchu Drogowym"), art. 2 pkt 43 lit. a) Prawa o Ruchu Drogowym ma zastosowanie, a w konsekwencji błędne uznanie, że taksówka powinna posiadać taksometr w sytuacji, gdy art. 2 pkt 43 lit. b) Prawa o Ruchu Drogowym przewiduje, iż opłata za przewóz taksówką może zostać ustalona na podstawie aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b Ustawy o Transporcie Drogowym, a ponadto na mocy § 24 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia o Warunkach Technicznych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2020 r. taksówkę wyposaża się w taksometr elektroniczny z ważnym dowodem legalizacji, o ile występuje, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego przyjęcia, iż Skarżący posiadający Licencję Taksówkową świadczy usługi przewozu osób samochodem osobowym w ramach przewozu okazjonalnego, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów powinna prowadzić do wniosku, że przedsiębiorca posiadający Licencję Taksówkową wykonuje krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób taksówką, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego zastosowania art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 Ustawy o Transporcie w sytuacji, w której przepisy te nie powinny były znaleźć zastosowania. Ponadto, z ostrożności procesowej - na wypadek nieuwzględnienia zarzutów określonych wyżej zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa procesowego: tj. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8, art. 7, art. 77 § 1, art. 107, art. 76 § 1, art. 80 oraz 86 Kpa polegające na nieuchyleniu decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2020 r. i wydanie zaskarżanej decyzji pomimo tego, iż organ pierwszej instancji nie zastosował: a. art. 5b ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 4a i 4b Ustawy o Transporcie w zw. z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi dodatkowo spełniać wymogi określone w art. 18 ust. 4a lub 4b pkt 2 Ustawy o Transporcie, podczas gdy uwzględnienie wskazanych norm konstytucyjnych przy wykładni ww. przepisów Ustawy o Transporcie doprowadziłoby do uznania, że wymogi wskazane w art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 nie mają w ogóle zastosowania do przedsiębiorców posiadających licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, b. art. 10 § 1 kpa w związku z art. 77 § 1 i art. 81 kpa i oparł zaskarżoną decyzję na błędnych ustaleniach faktycznych i nieprawidłowo przyjął, iż Skarżący wykonywał przewóz okazjonalny samochodem osobowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu poniżej 7 osób łącznie z kierowcą bez umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa i ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu, które to błędne ustalenia faktyczne nie mogą stanowić podstawy skarżonej decyzji ponieważ Strony zawarły umowę w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 kc i ustaliły opłatę ryczałtową za przewóz przed rozpoczęciem przewozu, c. art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 i Konstytucji - poprzez oraz bezpodstawnie zastosował art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 Ustawy o Transporcie - w sytuacji, w której organy I i II instancji powinny były odmówić zastosowania art. 18 ust. 4a i ust 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 Ustawy o Transporcie ze względu na ich sprzeczność ze wskazanymi przepisami Konstytucji, która to sprzeczność polega na wprowadzeniu arbitralnych, nieproporcjonalnych i dyskryminujących dodatkowych wymogów, które muszą spełnić podmioty świadczące usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodami osobowymi, w szczególności w porównaniu do osób świadczących usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówkami, 4. ewentualnie, w przypadku uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że przepisy o przewozie okazjonalnym mają zastosowanie do Skarżącego, zarzucam naruszenie prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 i 2 i Konstytucji - poprzez ich niezastosowanie - oraz art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 Ustawy o Transporcie - poprzez ich bezpodstawne zastosowanie - polegające na nieuzasadnionym pominięciu, że określony w art. 18 ust. 4a Ustawy o Transporcie wymóg, aby przewóz okazjonalny był wykonywany jedynie pojazdami samochodowymi przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, a przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a jest dopuszczalny wyłącznie w przypadku spełnienia dodatkowych wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 Ustawy o Transporcie, stanowi w rzeczywistości niekonstytucyjne, arbitralne i niczym nieuzasadnione kryterium różnicujące sytuację podmiotów, które świadczą usługi przewozu okazjonalnego za pomocą samochodów osobowych oraz podmiotów, które świadczą takie usługi za pomocą pojazdów samochodowych przeznaczonych konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, co w konsekwencji powinno było prowadzić do odmowy zastosowania wskazanych powyżej przepisów, jako niezgodnych z Konstytucją; 5. poprzez błędne przyjęcie, iż art. 5 b ust. 1, art. 18 ust 4a) i 4b) w związku z art. 4 pkt 11 Ustawy o Transporcie może być zastosowany wobec Skarżącej, w sytuacji gdy przedmiotowe przepisy stanowią przepisy techniczne, które nie zostały prawidłowo notyfikowane Komisji Europejskiej w świetle art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady, a więc zdaniem TSUE - na taki przepis nie można się powoływać wobec jednostek. III. W przypadku, gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielał stanowiska Skarżącego, iż cytowane powyżej przepisy Ustawy o Transporcie, a w szczególność art. 18 ust. 4a i 4b) oraz art. 5b ust. 1 Ustawy o Transporcie stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy nr 98/34 WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz obecnie obowiązującej dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady, wnoszę o zwrócenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z prośbą o zbadanie czy art. 18 ust 4a i 4b) oraz art. 5b ust. 1 Ustawy o Transporcie stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34 WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz obecnie obowiązującej dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady, w związku z czym, czy powinny być notyfikowane Komisji Europejskiej oraz, czy są zgodne z prawem i praktyką Unii Europejskiej. Na podstawie art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Skarżący wniósł, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności regulacji zawartych w art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 Ustawy o Transporcie z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji z uwagi na sprzeczność tych przepisów ze wskazanymi wyżej przepisami Konstytucji. IV. W oparciu o powyżej sformułowane zarzuty na podstawie art. 145 § 1 lit a) i c) p.p.s.a. Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowa argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) zwana dalej "p.p.s.a.". Zdaniem Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W pierwszej kolejności kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie Skarżący uczynił dokonaną przez organy Inspekcji Transportu Drogowego kwalifikację skontrolowanego przewozu jako przewozu okazjonalnego i pominięcie okoliczności dysponowania przez niego w momencie kontroli ważną licencją taksówkową. W jego ocenie winno to skutkować uznaniem, iż mamy do czynienia z przewozem na podstawie ważnej licencji, a tym samym bezprzedmiotowością wszczętego postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu podgląd Skarżącego jest nieprawidłowy, a stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji zasługuje na aprobatę. Zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 4 pkt 11 u.t.d. przewozem okazjonalnym jest przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Definicja przewozu okazjonalnego została oparta na konstrukcji negacji. Ustawodawca określa bowiem, że jest to przewóz osób, który nie spełnia wymogów przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego ani przewozu wahadłowego (R. Strachowska, Ustawa o transporcie drogowym. Komentarz, LEX/el. 2012). Przewozem regularnym w rozumieniu art. 4 pkt 7 u.t.d. jest publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2244). Przewóz regularny specjalny stanowi zaś niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób (art. 4 pkt 9 u.t.d.). Natomiast przewóz wahadłowy to wielokrotny przewóz zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym, przy spełnieniu łącznie następujących warunków: a) każda grupa osób przewiezionych do miejsca docelowego wraca do miejsca początkowego, b) miejsce początkowe i miejsce docelowe oznaczają odpowiednio miejsce rozpoczęcia usługi przewozowej oraz miejsce zakończenia usługi przewozowej, z uwzględnieniem w każdym przypadku okolicznych miejscowości leżących w promieniu 50 km (art. 4 pkt 10 u.t.d.). Podkreślenia wymaga jednak, że definicja legalna przewozu okazjonalnego jest nieprecyzyjna i nie określa, co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, w związku z tym należy posiłkowo posłużyć się przesłankami zawartymi w definicji "usług okazjonalnych" z art. 2 pkt 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz.U.UE.L.2009.300.88), dalej "rozporządzenie 1073/2009". Przepis art. 2 pkt 4 rozporządzenia 1073/2009 definiuje usługi okazjonalne jako usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika. Usługami regularnymi są natomiast usługi polegające na przewozie osób w określonych odstępach czasu i na określonych trasach, przy czym pasażerowie są zabierani z określonych z góry przystanków i dowożeni na z góry określone przystanki (art. 2 pkt 2 rozporządzenia 1073/2009). Mając powyższe na uwadze, należy uznać, że przewozem okazjonalnym jest taki przewóz, który nie ma charakteru regularnego, czyli nie odbywa się w określonych odstępach czasu i na określonych trasach, a odbywa się natomiast z inicjatywy klienta lub samego przewoźnika, często w różnym czasie i na różnych trasach w zależności od woli jednej ze stron. Stosownie do przepisów ustawy o transporcie drogowym, przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą (art. 18 ust. 4a u.t.d.). Od tej zasady ustawodawca w art. 18 ust. 4b u.t.d. przewiduje wyjątek i dopuszcza przewóz okazjonalny pojazdem samochodowym niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącego wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy, w przypadku: 1) przejazdu pojazdami zabytkowymi, 2) samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1145), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu. Zaś zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej, przy czym dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa. Podkreślenia także wymaga, że ustawodawca dokonał rozróżnienia uprawnień do wykonywania krajowego transportu drogowego osób na trzy rodzaje licencji - na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym (1), pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą (2), taksówką (3). Wymogów w zakresie uzyskania licencji i wykonywania transportu drogowego taksówką dotyczy przede wszystkim art. 6 utd. Natomiast do pozostałych rodzajów przewozu osób w krajowym transporcie drogowym odnoszą się przepisy art. 18 ust. 4a, 4b i 5 utd. Nie znajduje w omawianej sprawie zastosowania art. 18 ust. 3 utd. w myśl którego: Nie wymaga zezwolenia wykonywanie przewozu okazjonalnego, jeżeli 1) tym samym pojazdem samochodowym na całej trasie przejazdu przewozi się tę samą grupę osób i dowozi się ją do miejsca początkowego albo 2) polega on na przewozie osób do miejsca docelowego, natomiast jazda powrotna jest jazdą bez osób (podróżnych), albo 3) polega on na jeździe bez osób do miejsca docelowego i odebraniu oraz przewiezieniu do miejsca początkowego grupy osób. która przez tego samego przewoźnika drogowego została przewieziona na zasadzie określonej w pkt 2. Powyższy przepis należy interpretować łącznie z poprzedzającym ust. 2, zgodnie z którym wykonywanie przewozów wahadłowych i okazjonalnych w międzynarodowym transporcie drogowym wykraczających poza obszar państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wymaga zezwolenia wydanego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, z zastrzeżeniem ust. 3. Należy stwierdzić, że strona w dniu kontroli wykonywała przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób, dlatego powyższe przepisy nie znajdują zastosowania w sprawie. Według art. 92a ust. 1 ww. ustawy podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie.. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych (ust. 3). Stosownie do art. 92a ust. 7 pkt 1 utd wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy. Zgodnie z lp. 1.1 załącznika nr 3 do utd wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 12000 (dwanaście tysięcy) złotych. Za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy nakładana jest kara pieniężna w wysokości 8000 (osiem tysięcy) złotych (lp. 2.11 załącznika nr 3 do utd). Mając powyższe na uwadze, należy uznać, że przewozem okazjonalnym jest taki przewóz, który nie ma charakteru regularnego, czyli nie odbywa się w określonych odstępach czasu i na określonych trasach, a odbywa się natomiast z inicjatywy klienta lub samego przewoźnika, często w różnym czasie i na różnych trasach w zależności od woli jednej ze stron. Należy przypomnieć, że w toku przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2019 r. kontroli drogowej pojazdu marki [...] o nr rej. [...] inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego ustalili, że kontrolowanym pojazdem kierował skarżący wykonując okazjonalny przewóz osób we własnym imieniu. W protokole zaznaczono, iż samochód wyposażony był w 7 miejsc dla przewozu osób. Kierowca - Skarżący - okazał do kontroli licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką, wydaną na jego nazwisko, lecz na pojazd o numerze rejestracyjnym [...] (inny, niż poddany kontroli). Na podstawie zeznań odebranych od skarżącego jako kierowcy oraz od pasażera ustalono, iż zlecenie zostało przekazane za pośrednictwem aplikacji [...] Trasą przewozu było [...] - hotel [...] w [...] w [...]. Kierowca za wykonanie przewozy otrzymuje przelewem raz w tygodniu wynagrodzenie od [...]. Pasażerowie płacą za usługę bezgotówkowo lub gotówką, jak to miało mieć miejsce w czasie kontrolowanego przewozu, a kierowca nie wystawia rachunków pasażerom, lecz czyni to [...]. Kierowca prowadzi działalność gospodarczą - działalność taksówek osobowych. Pasażer nie podpisywał z kierowcą ani innym podmiotem żadnej umowy i nie wnosił przed rozpoczęciem przewozu żadnej opłaty. Na podstawie powyższych danych należy stwierdzić, iż w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi wyjątek określony w art. 18 ust. 4b u.t.d., ponieważ umowa nie została zawarta bezpośrednio z klientem, ale za pośrednictwem aplikacji. Wbrew zatem zarzutom podniesionym w skardze wykonywany przewóz był przewozem okazjonalnym i fakt skorzystania przez klienta z aplikacji [...] jedynie to potwierdza. Wspomnieć należy również, że zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości z dnia 20 grudnia 2017 r., C-434/15, http://curia.europa.eu/, usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. W świetle przywołanego orzeczenia nie ulega wątpliwości, że pośrednictwo aplikacji na telefon, jak [...], czy [...], jest nierozerwalnie związana z usługą przewozową świadczoną przez osobę wykonującą przewóz na rzecz klienta. Skoro korzystanie z aplikacji na telefon przez pasażera, przy zamawianiu i płatności przy przewozie, jest traktowane jako część usługi transportowej (w zakresie pośrednictwa), to oczywiste jest, że skarżący jako realizator drugiej części usługi (przewóz pasażera) również wykonywał usługę transportową (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 15 maja 2018 r., III SA/Łd 686/17, cbosa). Podkreślenia wymaga, że ustawodawca w art. 5b ust. 1 u.t.d. dokonał rozróżnienia trzech kategorii uprawnień odnoszących się do podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób, przewidując w tym względzie wymóg uzyskania odpowiedniej dla danej kategorii licencji. Stosownie do przywołanego przepisu, podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką, wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób wymaga, poza koniecznością uzyskania odpowiedniej licencji (art. 5b ust. 1 u.t.d.), także realizacji przez przewoźnika drogowego innych obowiązków lub warunków, jakie wyznaczone zostały dla wykonywania oznaczonego rodzaju przewozu drogowego. Obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają zarówno obowiązki lub warunki, jakie wynikają z przepisów ustawy o transporcie drogowym, jak i obowiązki lub warunki, jakie wynikają z innych powszechnie obowiązujących aktów prawa, w tym aktów prawa unijnego (art. 4 pkt 22 u.t.d.). W konsekwencji, wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wymaga nie tylko uzyskania licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 3 i art. 6 u.t.d., lecz także spełniania szeregu innych obowiązków lub warunków, jakie wynikają choćby z art. 6 ust. 5, art. 11b, art. 11c i art. 15 ust. 1 pkt 3 u.t.d., czy z odnośnych przepisów ustawy - Prawo przewozowe, ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 z późn. zm.) i ustawy z 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 376 z późn. zm.), oraz aktów wykonawczych do tych ustaw. Wykonywanie zaś krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób stanowiącego przewóz okazjonalny wymaga nie tylko uzyskania licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 lub 2 i art. 5c u.t.d., lecz także spełnienia innych obowiązków lub warunków, jakie wynikają chociażby z art. 18 ust. 4a-5 u.t.d. W sposób niebudzący wątpliwości w sprawie ustalono również, że pojazd nie spełniał kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób. Ustawodawca umożliwił wykonywanie tego typu przewozów pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, za wyjątkiem przewozów spełniających wymogi z art. 18 ust. 4b utd. Stosownie do art. 18 ust. 4b pkt 2 utd dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. A zatem obowiązkiem przedsiębiorcy posiadającego licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób samochodem osobowym jest dostosowanie sposobu realizacji przewozów do określonych powyżej warunków. Jak wyżej zaznaczono, usługa przewozu została zamówiona za pośrednictwem aplikacji [...], co oznacza, że nie miało miejsca zawarcie z pasażerem umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa. Kontrolowany przewóz nie spełniał więc wymogów z art. 18 ust. 4b utd, które powinny być spełnione łącznie, dlatego kara z lp. 2.11 załącznika nr 3 do utd została na skarżącego nałożona prawidłowo. W sposób niebudzący wątpliwości w sprawie ustalono, że pojazd nie spełniał kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób. Ustawodawca umożliwił wykonywanie tego typu przewozów pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, za wyjątkiem przewozów spełniających wymogi z art. 18 ust. 4b utd. Stosownie do art. 18 ust. 4b pkt 2 utd dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. A zatem obowiązkiem przedsiębiorcy posiadającego licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób samochodem osobowym jest dostosowanie sposobu realizacji przewozów do określonych powyżej warunków. Przewóz został zamówiony za pośrednictwem aplikacji [...], co oznacza, że nie miało miejsca zawarcie z pasażerem umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa. Kontrolowany przewóz nie spełniał więc wymogów z art. 18 ust. 4b utd, które powinny być spełnione łącznie, dlatego kara z lp. 2.11 załącznika nr 3 do utd została na skarżącego nałożona prawidłowo. W tym miejscu odniesienia się wymaga zasadniczy, stawiany przez skarżącego zarzut nieuwzględnienia faktu prowadzenia przez niego przewozów taksówkowych na podstawie ważnej licencji. Należy zauważyć, iż kwestię tę w sposób należyty wyjaśnił GITD, wskazując zasadnie, iż wprawdzie strona okazała do kontroli licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką, jednak była ona wydana na pojazd o numerze rejestracyjnym [...], a zatem nie ten, którą poruszał się w dacie kontroli. Licencję na kontrolowany pojazd o numerze rejestracyjnym [...] strona uzyskała dopiero 16 grudnia 2019 r., a zatem po dokonanej kontroli drogowej. Kontrolowany przewóz był zatem przewozem okazjonalnym, wykonywanym innym pojazdem niż ten, na który została udzielona licencja taksówkowa. Definicja taksówki jest zawarta w art. 2 pkt 43 ustawy z 20 czerwca 1997 r. prd. Jest to pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za opłatą ustaloną na podstawie: a) taksometru albo b) aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 2140). Z kolei, zgodnie z § 24 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów i ich niezbędnego wyposażenia (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm., zwanego dalej rozporządzeniem) taksówkę wyposaża się w: 1) taksometr elektroniczny z ważnym dowodem legalizacji, o ile występuje; 2) co najmniej dwa miejsca dla pasażerów; 3) co najmniej dwoje drzwi z każdego boku nadwozia lub dwoje drzwi z prawej strony, jedne z lewej strony i jedne z tylu nadwozia umożliwiające, tylko w razie konieczności, wyjście na zewnątrz; 4) pomieszczenie na podręczny bagaż pasażerów; 5) (uchylony) 6) apteczkę doraźnej pomocy; 7) ogumione koło zapasowe lub zestaw naprawczy, oponę samouszczelniającą (Seal tyre); 8) dodatkowe światło z napisem "TAXI", odpowiadające następującym warunkom: a) rozmieszczenie: na dachu, b) barwa: biała lub żółta samochodowa z czarnymi napisami widocznymi z przodu i z tyłu pojazdu, c) (uchylona) d) powinno być widoczne po zapadnięciu zmroku z odległości co najmniej 50 m przy dobrej przejrzystości powietrza. W myśl § 24 ust. 3 rozporządzenia dopuszcza się stosowanie dodatkowych lamp z napisami określającymi firmę, jej telefon lub inne dane dodatkowo identyfikujące taksówkę, odpowiadających następującym warunkom: 1) rozmieszczenie: na dachu, symetrycznie z lewej i z prawej strony światła z napisem "TAXI"; 2) barwa: biała lub żółta samochodowa; 3) nie mogą one utrudniać czytelności i widoczności napisu "TAXI ". Według § 24 ust. 4 rozporządzenia dopuszcza się stosowanie dodatkowych oznaczeń zawierających nazwę miejscowości, herb miejscowości, numer boczny oraz inne oznaczenia identyfikujące miejscową taksówkę, pod warunkiem że są one zgodne z ustaleniami obowiązującymi na obszarze danych gmin lub związku komunalnego. Poszukując cech konstytutywnych transportu drogowego taksówką należy mieć na uwadze nie tylko definicję zawartą w ustawie Prawo o ruchu drogowym i wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów i ich niezbędnego wyposażenia, ale też regulacje zawarte w utd. Wszechstronna analiza tych przepisów, z uwzględnieniem ich wykładni celowościowej, prowadzi do wniosku, że do kwalifikacji przewozu jako taksówkowego konieczne jest właściwe oznaczenie i wyposażenie pojazdu oraz posiadanie przez podmiot licencji taksówkowej. Specjalne oznaczenie i wyposażenie pojazdu stanowi przywilej podmiotu, który uzyskał licencję taksówkową. Oznakowanie i wyposażenie pojazdu jako taksówki jest skorelowane z uprawnieniem do wykonywania transportu drogowego taksówką. Jeżeli podmiot wykonujący przewóz nie ma licencji taksówkowej, to bez względu na to, jak bardzo upodobni swój pojazd do taksówki, nie będzie on taksówką, a przewóz nią nie będzie transportem drogowym taksówką. Będzie to zawsze przewóz okazjonalny wykonywany pojazdem upodobnionym do taksówki. Pojazd, którym poruszał się skarżący w dacie kontroli nie był oznakowany ani wyposażony jak taksówka. Nadto skarżący nie posiadał licencji na wykonywanie transportu drogowego wydanej na kontrolowany pojazd. Tak więc należy uznać, że strona w dniu kontroli wykonywała przewóz okazjonalny, a nie transport drogowy taksówką. Sąd doszedł zatem do przekonania, iż organ II instancji dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego i słusznie utrzymał w całości decyzję organu I instancji nakładającą na stronę karę pieniężną. Organ dokonał przy tym, w ocenie Sądu, prawidłowej subsumcji relewantnych w sprawie przepisów prawa materialnego, wskazując na naruszenia przepisów prawa transportowego, które rzeczywiście zostały naruszone przez Skarżącą przy wykonywaniu zakwestionowanego przejazdu. Organ odwoławczy zasadnie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, uzasadnienie wydanej decyzji spełnia wymogi z art. 107 § 3 k.p.a., a sposób prowadzenia przez organy postępowania nie narusza zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, określonej w art. 8 k.p.a. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut ewentualny skargi wskazujący na naruszenie art. art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 20 Konstytucji RP społeczna gospodarka rynkowa oparta na wolności działalności gospodarczej, własności prywatnej oraz solidarności, dialogu i współpracy partnerów społecznych stanowi podstawę ustroju gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast stosownie do art. 22 Konstytucji RP ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. W myśl art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Z kolei art. 32 Konstytucji RP stanowi, że wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Wskazać należy, że porównanie, czy dane rozwiązania prawne nie stanowią regulacji naruszających zasadę równości wobec prawa może nastąpić tylko w stosunku do podmiotów charakteryzujących się tą samą cechą relewantną i następuje tylko wówczas, gdy mimo posiadania tej samej cechy, są one traktowane odmiennie. Nie można zatem mówić o naruszeniu równości wobec prawa w sytuacji, gdy jedni przewoźnicy posiadają licencję na przewóz osób taksówką, a inni nie. Warunki udzielenia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką określa art. 6 u.t.d., podczas gdy warunki udzielenia licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym oraz pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób wraz z kierowcą określa art. 5c u.t.d. Warunki uzyskania każdej z wymienionych licencji są różne. Z zestawienia obu regulacji wynika, że podmiot, który chce uzyskać licencję na taksówkę musi spełnić dalej idące, surowsze wymagania niż podmiot uzyskujący licencję na przewozy osób samochodem osobowym lub pojazdem przeznaczonym dla więcej niż 7 osób. Art. 6 u.t.d. wskazuje m.in. na wymóg niekaralności kierowcy za określone przestępstwa, ukończenie odpłatnego szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, w przypadku gmin liczących powyżej 100 000 mieszkańców potwierdzonego zdanym egzaminem, powtarzanym nie rzadziej niż raz do roku. Na mocy innych przepisów kierowca taksówki obowiązany jest także do posiadania taksometru i kasy fiskalnej. Wymienione wymogi nie ciążą na podmiocie ubiegającym się o licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 u.t.d. W związku z tym nie można twierdzić, że konieczność wykonywania przewozów osób na określonych zasadach stanowi kryterium dyskryminujące przewoźników prowadzących działalność na podstawie licencji określonej w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 u.t.d.. Zdaniem Sądu zasady te mają na celu ścisłe rozgraniczenie obu rodzajów przewozów oraz wyrównanie pozycji rynkowej obu grup przewoźników w sytuacji, gdy określone, surowsze wymogi muszą spełnić jedynie przedsiębiorcy świadczący usługi taksówką. O powyższym świadczy również treść art. 18 ust. 5 u.t.d. stanowiącego, że przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: umieszczania i używania w pojeździe taksometru; umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi; umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Podkreślenia wymaga również, że konstytucyjna zasada wolności działalności gospodarczej nie ma charakteru absolutnego i nie oznacza, że każdemu wolno podejmować każdą działalność gospodarczą i nie podlega ona żadnej reglamentacji. Wymienioną zasadę należy rozumieć w ten sposób, że każdy ma równy dostęp do wykonywania działalności po spełnieniu jednakowych dla wszystkich wymagań. Nie można bowiem utożsamiać wymogów regulujących podejmowanie określonej działalności z ograniczeniem swobody działalności gospodarczej. Stawianie takich wymogów ma na celu zabezpieczenie interesu ogólnego poprzez zapewnienie, by osoby wykonujące działalność gospodarczą posiadały niezbędne kompetencje przy zachowaniu wymogów szczególnie istotnych z punktu widzenia charakteru prowadzonej działalności. Ustalenie stosownych wymogów wykonywania przewozów okazjonalnych określonych w art. 18 ust 4a i 4b u.t.d. nie można uznać za ograniczenie zasady wolności działalności gospodarczej. W rozpoznawanej sprawie skarżący posiada wprawdzie licencję taksówkową, jednak – jak wyżej wywiedziono – nie sposób uznać kontrolowanego przejazdu, wykonywanego konkretnym, poddanym kontroli pojazdem, za przejazd na podstawie i w granicach okazanej licencji. W ocenie Sądu ustawodawca miał zatem prawo wprowadzić różne formy wykonywania przewozów odmiennie regulując warunki uzyskania każdej licencji. Ustawa zawiera regulacje zapewniające przewoźnikowi możliwość wyboru formy wykonywania działalności po spełnieniu określonych prawem warunków. Warunki te mają na celu wyrównanie pozycji rynkowej przewoźników, zróżnicowanie form wykonywania przewozów oraz zapewnienie bezpieczeństwa korzystającym z usług przewozu. Skoro skarżący jest podmiotem gospodarczym prowadzącym – w dniu kontroli - działalność w innym zakresie, niż przewozy taksówkowe, to nie może domagać się identycznych warunków wykonywania działalności jak osoba, która taką działalność wykonuje. Nie można również zgodzić się z zarzutem skargi, że art. 5b ust.1, art.18 ust. 4a i 4b w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. stanowią przepisy techniczne, które nie zostały notyfikowane Komisji Europejskiej w świetle art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i w związku z tym organy nie mogą się na nie skutecznie powoływać w postępowaniach wobec osób indywidualnych. Odpierając powyższy zarzut Sąd w pełni akceptuje stanowisko wyrażone m.in. w wyrokach WSA w Gliwicach z 1 kwietnia 2019 r., II SA/Gl 1048/18, WSA w Warszawie z 27 lutego 2018 r., VI SA/Wa 2358/17 oraz WSA w Gdańsku z 17 października 2019 r., III SA/Gd 501/19 (dostępne w CBOSA), w których wskazano, że Dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.1998.204.37 z dnia 1998.07.21) utraciła moc i została zastąpiona Dyrektywą (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.2015.241.1 z dnia 2015.09.17). Zgodnie z art. 1 ust. 1 lit b Dyrektywy pojęcie "usługa" oznacza każdą usługę społeczeństwa informacyjnego, to znaczy każdą usługę normalnie świadczoną za wynagrodzeniem, na odległość, drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie odbiorcy usług, a przepisy techniczne zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. f Dyrektywy oznaczają specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de iure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub korzystania w państwie członkowskim lub na przeważającej jego części, jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne państw członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 7, zakazujące produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu lub stosowania produktu lub zakazujące świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług. W ocenie Sądu usługa przewozu nie jest usługą świadczoną na odległość drogą elektroniczną. Zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. b ppkt (i) Dyrektywy, świadczenie usługi "na odległość" oznacza, że usługa świadczona jest bez równoczesnej obecności stron. Fakt, że konsument zamówił przejazd przy pomocy aplikacji w telefonie nie świadczy o tym, że usługa świadczona jest drogą elektroniczną. Oczywistym jest, że realizacja umowy przewozu polega na przewozie osoby z jednego miejsca do drugiego i następuje w sytuacji jednoczesnej, stałej i bezpośredniej obecności obu stron umowy. Ponadto zaznaczyć należy, że dla zastosowania Dyrektywy nie ma znaczenia okoliczność sposobu zawarcia umowy przy użyciu aplikacji [...]. Jak już wcześniej wskazano, wyrokiem z 20 grudnia 2017 r., C 434/15 Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że art. 56 TFUE w zw. z art. 58 ust. 1 TFUE, a także art. 2 ust. 2 lit. d dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym i art. 1 pkt 2 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r., do którego odsyła art. 2 lit. a dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywy o handlu elektronicznym), należy interpretować w ten sposób, że usługę pośrednictwa, taką jak ta, o której mowa w niniejszym postępowaniu, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Tego rodzaju usługę należy wyłączyć z zakresu stosowania art. 56 TFUE, dyrektywy 2006/123 i dyrektywy 2000/31. Trybunał wskazał, że usługa pośrednictwa świadczona przez przedsiębiorstwo, polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską, nie miałyby dostępu do usług owych kierowców. Omawianą usługę pośrednictwa pomiędzy klientem (pasażerem) a kierowcą Trybunał uznał za integralną część złożonej usługi, której głównym elementem jest usługa przewozowa, wobec czego należy zakwalifikować ją jako usługę w dziedzinie transportu, a nie usługę społeczeństwa informacyjnego i podlega ona nie postanowieniom art. 56 TFUE dotyczącego swobodnego przepływu usług w ogólności, lecz postanowieniom art. 58 ust. 1 TFUE, będącego przepisem szczególnym, w myśl którego swobodę przepływu usług w dziedzinie transportu regulują postanowienia tytułu dotyczące transportu. Skoro TSUE potraktował firmę pośredniczącą jako wykonującego w części usługę transportową (w zakresie pośrednictwa), to tym bardziej skarżący, jako realizator drugiej części usługi (przewóz pasażera) również wykonuje niepodlegającą Dyrektywie usługę transportową. Uznając zatem, wbrew odmiennym twierdzeniom skargi, że przepisy art. 5b ust.1, art. 18 ust. 4a i 4b w związku z art. 4 pkt 11 u.t.d, nie są przepisami technicznymi, Sąd nie uwzględnił zatem wniosku skarżącego o wystąpienie do TSUE z pytaniem prejudycjalnym w tym zakresie. Podsumowując stwierdzić należy, że postępowanie poprzedzające wydanie kontrolowanej decyzji przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego. Postępowanie dowodowe bezspornie wykazało, że skarżący dopuścił się wskazanych w decyzji naruszeń przepisów z zakresu transportu drogowego, które uzasadniały nałożenie kary pieniężnej. Wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwych przepisów ustawy i załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Organy wydały rozstrzygnięcie odpowiadające przepisom prawa i swoje stanowisko przedstawiły w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Wobec powyższego nie można zgodzić się z zarzutami skargi dotyczącymi naruszenia przez organy orzekające w sprawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 1, art. 76 § 1, 80, art. 86 kpa. Niezasadny jest też zarzut niezapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez uniemożliwienie zapoznania się ze zgromadzonymi w sprawi e materiałami i wypowiedzenia się w stosunku do nich przed zakończeniem postepowania (zarzuty naruszenia art. 8,9, 10 § 1, 73 §1 kpa i niezastosowania art. 15 zzzzzn pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcie w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-Cov-2). Zarzutom powyższym przeczą akta postępowania administracyjnego. Z treści wniesionego przez stronę odwołania wynika, iż był w pełni świadomy zawartości akt administracyjnych, a wniesione przez niego zarzuty odnosiły się do realiów sprawy. Fakt, iż organ odwoławczy nie podzielił stanowiska skarżącego nie świadczy o naruszeniu praw strony prowadzonym postępowaniu. Niniejszy wyrok został wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz związanych z nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374, ze zm.)., dodanego na podstawie art. 46 pkt 21 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. poz. 875) zmieniającej wyżej wymienioną ustawę z dniem 16 maja 2020 r. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.