VI SA/Wa 265/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi "N." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej odmówić wstrzymania wykonania decyzji Strona skarżąca - "N." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] - w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 100.000 zł, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca podniosła, że wynik finansowy spółki na dzień 30 listopada 2017 r. wykazywał stratę, ze względu na znaczny wzrost kosztów produkcji i wzrost kosztów płac. Wskazała, że posiada status zakładu pracy chronionej, a jej podstawową działalnością są usługi cateringowe na rzecz 40 szpitali. Z tą okolicznością wiąże się konieczność terminowego opłacania zobowiązań publicznoprawnych. Powstanie zaległości może spowodować utratę statusu zakładu pracy chronionej i utratę dofinansowania do kosztów zatrudnienia osób niepełnosprawnych. Skarżąca zatrudnia 129 osób, w tym 75 osób niepełnosprawnych. Skarżąca podkreśliła, że, zajmując się zaopatrzeniem w żywność pacjentów szpitali, musi posiadać środki finansowe na zakup towarów służących do produkcji posiłków. Wysokość kary i posiadane przez skarżącą środki nie pozwalają na pokrycie wszelkich niezbędnych wydatków związanych z wyżywieniem pacjentów oraz zapłatę przedmiotowej kary. Spłata kary będzie musiała odbić się na jakości żywienia pacjentów, a w najgorszym wypadku spowoduje niezrealizowanie umowy o świadczenie usług i pozostawienie pacjentów bez wyżywienia. Skarżąca wskazała, że posiada kredyt w kwocie 2.500.000 zł, w związku z czym nie posiada zdolności do zaciągnięcia kolejnego kredytu. Do wniosku skarżąca załączyła kopię rachunku zysku i strat za okres styczeń-listopad 2017 r., kopie decyzji i nadaniu statusu zakładu pracy chronionej oraz aneks do umowy kredytu bankowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. To na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż strona skarżąca. wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podniosła, że zapłata kary w wysokości 100.000 zł grozi utratą statusu zakładu pracy chronionej oraz pogorszeniem jakości prowadzonych przez skarżąca usług cateringowych dla pacjentów szpitali. Jednakże w ocenie Sądu skarżąca nie udokumentowała w pełny sposób swojej sytuacji finansowej aktualnej na dzień złożenia skargi, albowiem nie przedstawiła wyciągów z rachunków bankowych, wskazujących na wysokość posiadanych stronę skarżącą środków finansowych. Podkreślić należy, że z załączonego przez skarżącą rachunku zysków i strat wynika, że skarżąca w okresie styczeń-listopad 2017 r., przy przychodzie w kwocie 37.568.163 zł, poniosła stratę w wysokości 640.380 zł. Zdaniem Sądu o pogarszającej się sytuacji finansowej spółki nie może świadczyć przywoływana przez stronę skarżącą strata z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 lutego 2010 r. (sygn. akt I FZ 10/10), w przypadku przedsiębiorców, a do takich należy skarżąca spółka, miarodajną dla oceny ich zdolności płatniczych nie jest kategoria "dochodu" (rozumianego jako nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania), lecz "przychodu". Istnieją bowiem legalne instrumenty podatkowe pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów, tak by w końcowym rozliczeniu obciążenie podatkowe zminimalizować, czy też w ogóle je wyeliminować. Do instrumentów takich należą choćby zwolnienia podatkowe, dokonywanie zakupów i inwestycji w odpowiednim okresie, obniżenie dochodu przez przesunięcie kosztów w czasie, amortyzacja majątku trwałego. Ponadto wskazać należy, że z załączonego rachunku zysków i strat oraz informacji skarżącej o zatrudnieniu wynika, że skarżąca prowadzi działalność znacznych rozmiarów. Z nadesłanych przez skarżąca dokumentów nie wynika także deklarowana przez skarżącą niemożność zaciągnięcia nowego kredytu bankowego. Brak jest więc podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.