VI SA/Wa 268/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant ref. staż. Anna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2015 r. sprawy ze skargi G. D. S. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych oddala skargę Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) oraz w zw. z art. 36 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2013 r., poz. 932) po rozpatrzeniu odwołania Pana G. S., zwanego dalej także "skarżącym" od decyzji Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] października 2014 r. w sprawie odmowy nadania uprawnień budowlanych do projektowania bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu [...] sierpnia 2014 r. do [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa wpłynął wniosek Pana G. S. (datowany na dzień [...] sierpnia 2014 r.) o nadanie uprawnień budowlanych do projektowania w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych. Po przeprowadzeniu postępowania organ I instancji decyzją z [...] października 2014 r. odmówił nadania stronie ww. uprawnień bez przeprowadzania egzaminu z uwagi na brak dokumentów potwierdzających odbycie praktyki zawodowej na budowie. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie z dnia [...] listopada 2014 r. wnosząc o ponowną analizę złożonego do [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa wniosku o nadanie uprawnień budowlanych do projektowania w ograniczonym zakresie w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych. Pismem z dnia [...] listopada 2014 r. organ I instancji wezwał stronę do sprecyzowania czy złożony przez niego wniosek z [...] sierpnia 2014 r. dotyczył nadania wnioskowanych przez niego uprawnień "bez ograniczeń" czy "w ograniczonym zakresie". Skarżący w odpowiedzi na pismo organu w dniu 26 listopada 2014 r. wyjaśnił, że ubiega się o uprawnienia bez ograniczeń do projektowania w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych. Organ II instancji tj. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją z [...] grudnia 2014 r. utrzymała zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia podała, że jak wynika ze złożonych przez skarżącego dokumentów legitymuje się on tytułem inżyniera na kierunku elektrotechnika, uzyskanym w dniu [...] lipca 2002 r. Warunki uzyskania uprawnień budowlanych zostały określone w art. 14 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Do dnia [...] stycznia 2006 r. warunkiem uzyskania uprawnień budowlanych bez ograniczeń było posiadanie m.in. odpowiedniego wykształcenia wyższego, a więc zarówno wyższego zawodowego jak i magisterskiego. W dniu 1 stycznia 2006 r. weszła w życie ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 163, poz. 1364), która nadała nowe brzmienie art. 14 ust. 3. Zmiana tego przepisu polegała głównie na tym, że osoby ubiegające się o uprawnienia budowlane bez ograniczeń powinny posiadać wykształcenie wyższe magisterskie a osoby ubiegające się o uprawnienia w ograniczonym zakresie wykształcenie wyższe zawodowe. W ustawie nowelizacyjnej z 28 lipca 2005 r. znalazły się przepisy przejściowe, które dotyczą tzw. "spraw w toku". Jednym z nich jest art. 5, w myśl którego "w stosunku do osób ubiegających się o uprawnienia budowlane, które przed dniem wejścia w życie ustawy uzyskały wykształcenie wymagane na podstawie przepisów dotychczasowych oraz rozpoczęły odbywanie wymaganej praktyki, stosuje się przepisy dotychczasowe". Przepis ten nie został uchylony przez ustawę z dnia 9 maja 2014 r. o ułatwieniu dostępu do wykonywania niektórych zawodów regulowanych (Dz. U. z 2014 r. poz. 768) a zatem, zdaniem organu II instancji, nadal obowiązuje i ma zastosowanie do stanów faktycznych opisanych w jego hipotezie. Odnosząc treść przepisu art. 5 ustawy nowelizującej do stanu faktycznego w niniejszej sprawie Krajowa Komisja Kwalifikacyjna wskazała, że wniosek strony o nadanie uprawnień budowlanych powinien być rozpatrzony na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2006 r. i na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. nr 96, poz. 817). Natomiast, jak wskazał organ II instancji do skarżącego nie mają zastosowania przepisy ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 9 maja 2014 r. o ułatwieniu dostępu do wykonywania niektórych zawodów regulowanych (Dz. U. 2014 poz. 768), która weszła w życie w dniu 10 sierpnia 2014 r. ani przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 24 września 2014 r., poz. 1278). Stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie osoba nadzorująca praktykę strony powinna posiadać uprawnienia budowlane bez ograniczeń. Skarżący, składając wniosek z dnia [...] sierpnia 2014 r. na okoliczność odbycia praktyki zawodowej na budowie powołał się na książkę praktyki, dołączoną do jego uprzedniego wniosku o nadanie uprawnień z dnia [...] stycznia 2011 r. Wniosek ten został rozstrzygnięty ostateczną decyzją Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej z dnia [...] czerwca 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej z dnia [...] marca 2011 r. o odmowie nadania skarżącemu wnioskowanych przez niego uprawnień. Powodem wydania negatywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia było m.in. niezaliczenie praktyki na budowie udokumentowanej w książce praktyki zawodowej z uwagi na to, że praktykę tę nadzorował Pan J. P., który nie posiadał uprawnień budowlanych bez ograniczeń, poza tym praktyka ta obejmowała niespełna 10 miesięcy a nie jeden rok, czego wymaga art. 14 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy Prawo budowlane. Prawidłowość decyzji organów obu instancji potwierdziły wyroki sądów administracyjnych a mianowicie skarga strony na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej z dnia [...] czerwca 2011 r. została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1764/11. Z kolei wyrokiem z dnia 22 października 2013 r. (sygn. akt II GSK 718/12) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wobec tego, że w niniejszej sprawie stan faktyczny i prawny nie uległ zmianie Krajowa Komisja Kwalifikacyjna z tych samych przyczyn co poprzednio nie mogła uwzględnić praktyki zawodowej strony co skutkowało ostatecznie wydaniem odmownej decyzji w sprawie ponownego wniosku skarżącego z dnia 18 sierpnia 2014 r. Na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] grudnia 2014 r. G. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jej uchylenia w całości jako naruszającej przepisy prawa. Skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 35 k.p.a., art. 9 k.p.a., 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. a także art. 139 k.p.a., 10 i 11 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej "p.p.s.a."). Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącego zarzutu naruszenia art. 35 k.p.a. Sąd stwierdza, że nie ma on jakiegokolwiek wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Strona uznając, że organ pozostaje w bezczynności albo przewlekle prowadzi sprawę jest uprawniona po wyczerpaniu odpowiedniego trybu wnieść oddzielną skargę w tym przedmiocie do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Organ I instancji jeszcze przed wydaniem decyzji z dnia [...] października 2014 r. zwracał się do skarżącego o sprecyzowanie zgłoszonego żądania tj. czy skarżący wnosi o nadanie mu uprawnień bez ograniczeń czy też w ograniczonym zakresie. Mimo wezwań, organu skarżący odmówił wskazania zakresu, natomiast żądał o rozpoznanie sprawy zgodnie z jego wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2014 r. Po złożeniu odwołania od decyzji wydanej w I instancji na ponowne wezwanie organu pismem z dnia [...] listopada 2014 r. wyjaśnił, że ubiega się o uprawnienia bez ograniczeń do projektowania w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych. W powyższej sytuacji Krajowa Komisja Kwalifikacyjna ponownie rozpoznając sprawę nie mogła pominąć tak sprecyzowanego żądania strony, zwłaszcza, że nastąpiło ono już po złożeniu przez skarżącego odwołania. Wbrew twierdzeniom skargi od samego początku postępowania organy nie zaniechały podjęcia czynności mających na celu ustalenie zakresu wniosku skarżącego o nadanie mu uprawnień. Jak dowodzi materiał dowodowy zgromadzony w sprawie skarżący najpierw nie odpowiadał na pisma organu a następnie zmieniał żądanie, domagając się ostatecznie nadania mu uprawnień bez ograniczeń. Z tego względu Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ art. 7, 9, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., a także art. 139 k.p.a. Wydając zaskarżoną decyzję Krajowa Komisja Kwalifikacyjna orzekała zgodnie z wnioskiem strony i mając na uwadze materiał dowodowy, zgromadzony w sprawie. Należy uwzględnić to, że na potwierdzenie odbytej praktyki zawodowej skarżący przywołał książkę praktyk, dołączoną do poprzedniego wniosku strony z dnia [...] stycznia 2011 r. Wbrew twierdzeniom strony Krajowa Komisja Kwalifikacyjna nie była uprawniona do odmiennej oceny tych dowodów, albowiem sprawa do której zostały pierwotnie złożone została prawomocnie zakończona. Według oceny Sądu niezasadnie skarżący powołuje się na naruszenie jego prawa do czynnego udziału w sprawie. Na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego skorzystał z prawa do wglądu do akt sprawy, również później miał zagwarantowaną możliwość do składania wyjaśnień i wniosków procesowych. Reasumując Sąd stwierdza, że nie doszło w sprawie do takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Według oceny Sądu nie doszło też w sprawie do naruszenia prawa materialnego. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób obszerny wyjaśniła podstawę prawną rozstrzygnięcia. Sąd w całości zgadza się z przeprowadzoną przez organ wykładnią przepisów prawa, które miały zastosowanie w sprawie. Uznając zatem zarzuty skargi za niezasadne Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.