VI SA/Wa 2690/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia patentu nr [...] na wynalazek Pt.: "Górnicza stopa podporowa, spawana" 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącego S. K. kwotę 1254 (jeden tysiąc dwieście pięćdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi S. K. (dalej też jako "skarżący") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia patentu nr PL [...] na wynalazek pt.: "[...]" udzielonego na rzecz R. I. i S. K. oraz przyznał solidarnie K. S A. z siedzibą w G. od R. I. i S. K. kwotę w wysokości 3.109,83 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Do wydania powyższego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: 1. Dnia [...] lutego 2007 r. firma E. S.A. z siedzibą w G. (dalej też jako "wnioskodawca") wystąpiła do Urzędu Patentowego RP z wnioskiem o unieważnienie patentu nr [...] na wynalazek pt.: "[...] " udzielonego na rzecz R. I. i S. K. Za podstawę swojego żądania wnioskodawca podał przepisy art. 10 i 11 w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości, w zw. z art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003, Nr 119, poz. 1117 ze zm.) - dalej "p.w.p.", podnosząc zarzut braku nowości spornego wynalazku i zarzut braku nieoczywistości. Wskazał także na uchybienia formalne jakie miały miejsce w toku postępowania rejestracyjnego oraz niespełnienie przepisów § 6 i § 7 ust. 1 Zarządzenia Prezesa UPRP z dnia 23 maja 1993 r. w sprawie ochrony wynalazków i wzorów użytkowych. Wnioskodawca swój interes prawny w domaganiu się unieważnienia spornego patentu wywodził z faktu istnienia sporu z uprawnionymi, którzy wzywali go do zaprzestania produkcji i zarzucali mu naruszenie praw ze spornego patentu. Ponadto na rozprawie przed Urzędem Patentowym pełnomocnik wnioskodawcy oświadczył, że toczy się przed sądem postępowanie karne przeciwko wnioskodawcy o naruszenie spornego patentu. Jako dowody na brak nieoczywistości w rozumieniu art. 10 ustawy o wynalazczości, wnioskodawca przedstawił opisy patentów: polskiego [...] oraz, w uzupełnieniu wniosku z [...] stycznia 2008 r., również opis francuski [...] (dodatkowy do [...]). Do opisu francuskiego dołączone zostało tłumaczenie na język polski. Dołączono też opinię Politechniki [...] analizującą nowość i nieoczywistość spornego wynalazku na tle znanego stanu techniki (zwłaszcza rozwiązania francuskiego). Wnioskodawca, powołując się na powyższą opinię stwierdził, że wynika z niej istnienie pełnej analogii rozwiązań stopy podporowej wg spornego patentu [...] i rozwiązania stopy wg opisu patentu [...]. Oba rozwiązania dotyczą bowiem stóp podporowych z ogranicznikami, różny jest jedynie kształt ograniczników przesuwu. We francuskim patencie mają one kształt trójkątny, a w spornym - kształt przyspawanych do płyty bolców. Jako dowody braku nowości przedmiotowego rozwiązania, w rozumieniu art. 10 i 11 ustawy o wynalazczości, wnioskodawca przedłożył natomiast kopie faktur. Faktury te wraz z dokumentacją techniczno - ruchową świadczyć miały o tym, że stopy identyczne, jak chronione spornym patentem, wprowadzone były do obrotu przed datą zgłoszenia przedmiotowego wynalazku i tym samym niweczą jego nowość. Wnioskodawca podniósł też zarzuty uchybień formalnych w procedurze udzielenia patentu. Według niego spowodowało to taki skutek, że ochrona została udzielona na bardzo ogólny zakres zastrzeżeń. W odpowiedzi na powyższy wniosek współuprawniony z patentu S. K. dowodził, że powołany we wniosku patent polski [...] ma zdecydowanie różną od przedmiotowej stopy konstrukcję. Umiejscowienie ograniczników na płycie, od strony zewnętrznej kształtownika obudowy, z inżynierskiego punktu widzenia, zasadniczo różni się od położenia ograniczników w spornym patencie. Ponadto podnosił argument, że stopy wg opisu [...] nie znalazły zastosowania, a stopy wg spornego patentu znalazły szerokie zastosowanie. Na rozprawie przed Urzędem Patentowym pełnomocnik wnioskodawcy podniósł zarzut braku nowości na podstawie faktur sprzedaży wyrobów i brak nieoczywistości w stosunku do opisów [...] i [...]. Dowodził, że idea konstrukcji stopy jest we wszystkich przypadkach taka sama, natomiast ograniczniki (z przeciwstawień) i bolce (w spornym patencie) pełnią tożsamą funkcję. W trakcie rozprawy dołączono do akt sprawy dodatkowy francuski opis [...] (jedynie w oryginale, bez tłumaczenia) prosząc o procedowanie jedynie na rysunku i twierdząc, że jest on podobny do spornego patentu. Przedstawiono także polski opis patentowy [...], jako dowód na oczywistość spornego rozwiązania. Współuprawniony ze spornego patentu S. K. odnosząc się do wskazanego na rozprawie opisu [...] stwierdził, że przeciwstawienie jest nietrafne, bo dotyczy tylko obudowy górniczej i nie ujawnia w ogóle stopy podporowej. Jego zdaniem również opis patentowy [...] nie stanowi skutecznego przeciwstawienia, ponieważ w porównywanych opisach (przedmiotowym i przeciwstawnym) jest różne posadowienie oporników, co powoduje inną funkcję i inną stateczność całego urządzenia. Natomiast w stosunku do opisu [...] stwierdził, że dotyczy on specyficznej stopy podporowej dla kształtowników rynnowych i ma przez to inne przeznaczenie i zastosowanie. Ponadto sama płyta stopy ma dodatkowo dwa kątowniki do obejmowania podwaliny. Stwierdził w konkluzji, że żaden z powyższych opisów nie dowodzi braku nowości, ani braku nieoczywistości przedmiotowego patentu. Współuprawniony R. I. wywodził natomiast, że dowody w postaci faktur są nieskuteczne, bo sama faktura nie identyfikuje wyrobu, który był sprzedany. Natomiast identyfikacja budowy wyrobu (stopy) na podstawie dokumentacji nie była możliwa, bo dokumenty złożone do atestacji miały zapis "do użytku służbowego" i tym samym dane, dotyczące budowy stopy, były zastrzeżone. Pełnomocnik wnioskodawcy, odnosząc się do powyższego wyjaśnił, że dokumentacja złożona w [...] była istotnie dokumentacją do użytku służbowego, ale firma [...], która wystawiła faktury i sprzedawała stopy, nie stosowała takiego zapisu. 2. Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., wydaną na podstawie art. 89 ust. 1 p.w.p. oraz art. 10 i 11 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości w zw. z art. 315 ust. 3 p.w.p. i art. 98 k.p.c. Urząd Patentowy RP unieważnił patent nr [...] udzielony na rzecz R. I. i S. K. oraz przyznał wnioskodawcy firmie E. S.A. z G. kwotę 2000 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu decyzji interes prawny wnioskodawcy w domaganiu się unieważnienia przedmiotowego patentu oparł na oświadczeniu pełnomocnika wnioskodawcy, że na wniosek uprawnionego toczy się postępowanie w sprawie o naruszenie ww. patentu. Rozstrzygając zasadność zarzutu niespełnienia przez sporny wynalazek w dniu jego zgłoszenia wymogu nowości w świetle przepisów art. 10 i 11 ustawy o wynalazczości organ uznał, że wnioskodawca udowodnił, że wskazane materiały w postaci faktur dowodzą, że stopa podporowa o konstrukcji, jak w spornym patencie, znajdowała się w obrocie handlowym firmy [...], była przedmiotem sprzedaży, a więc cechy jej budowy były powszechnie znane. Stosowane na fakturach oznaczenia stopy GSP s (1, 2 i 3) dotyczą właśnie stóp o zbieżnej z przedmiotowym patentem budowie. Do takiego przekonania prowadzi analiza kolejnych faz dokumentacji technicznej (w celu uzyskania opinii i atestacji), na których rysunki robocze o oznaczeniu "rys. 3, 3.99" posługują się też w wielu miejscach oznaczeniami stóp GSP s (takimi jak na fakturze). Z rysunków zaś wynika, że mamy do czynienia ze stopą podporową o cechach tożsamych z przedmiotem spornego patentu. Organ podkreślił, że fakt sprzedaży stóp podporowych wg projektu R. I. w fazie ich badania i atestacji, może wprawdzie budzić podejrzenia, co do nieuczciwości firmy sprzedającej, co może być przedmiotem roszczeń w postępowaniu sądowym, to jednak stopa objęta ochroną była w sprzedaży przed datą zgłoszenia, nie posiadała więc wymogu nowości. W odniesieniu do zarzutu braku nieoczywistosci spornego patentu organ stwierdził, że jedynie wskazany opis francuski [...] dowodzi, że na jego tle przedmiotowe rozwiązanie jest dla fachowca oczywiste. Uznał, że w obu przypadkach taka sama jest Idea konstrukcji stopy, natomiast ograniczniki (z przeciwstawienia) i bolce (w spornym patencie) pełnią, mimo nieco innego kształtu, tożsamą funkcję. Są one usytuowane w tych samych miejscach i podobnie wpływają na stabilizację kształtownika. Ponadto konkretny kształt bolców nie był zastrzegany w spornym patencie. Sam kształt płyty nie może natomiast przesądzać o nieoczywistości spornego patentu. Odnośnie pozostałych przeciwstawionych opisów patentowych organ stwierdził, że nie stanowią one skutecznego dowodu na brak nieoczywistości przedmiotowego patentu. W opisie polskim [...] mamy do czynienia z innym umiejscowieniem oporników na płycie stopy, co powoduje jej inną funkcję i stateczność. Natomiast opis [...] nie ujawnia w ogóle stopy podporowej, która jest przedmiotem ochrony. W odniesieniu zaś do zarzutu uchybień formalnych oraz niespełnienia wymogów przepisów § 6 i § 7 ust. 1 Zarządzenia Prezesa UPRP z dnia 23 maja 1993 r. organ stwierdził, że nie mogą one stanowić podstawy do unieważnienia patentu w trybie spornym, bo dotyczą trybu administracyjnego. 3. Na decyzję Urzędu Patentowego RP nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. S. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzucił w szczególności, że Urząd Patentowy wywiódł interes prawny wnioskodawcy z błędnych ustaleń faktycznych. Zawiadomienie o naruszeniu praw z patentu przez firmę E. S.A. zostało bowiem złożone przez niego do Prokuratury Rejonowej w [...] dopiero w maju 2007 r., czyli po dacie złożenia wniosku o unieważnienie patentu. Dochodzenie w tej sprawie zostało zaś umorzone postanowieniem Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...] listopada 2007 r. Ponadto z wniosku o unieważnienie patentu nie wynika, że wnioskodawca produkuje stopy podporowe według spornego patentu, a okoliczność, że nie produkuje potwierdził wiceprezes firmy E. S.A. w trakcie prowadzonego dochodzenia, które zostało umorzone. Powyższe dowodzi, że firma E. S.A. nie ma żadnego interesu prawnego w odniesieniu do spornego patentu. Ponadto, zdaniem skarżącego, w przypadku unieważnienia patentu, koszty postępowania powinien ponosić ten, kto nieprawidłowo udzielił patentu, czyli w tym wypadku Urząd Patentowy. Urząd Patentowy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdził, że za istnieniem interesu prawnego po stronie wnioskodawcy przemawia fakt wystosowania przez uprawnionego do wnioskodawcy pism zarzucających mu naruszenie praw z patentu i sugerujących zaprzestanie produkcji pod groźbą wystąpienia uprawnionego przeciwko wnioskodawcy na drogę sądową. Urząd Patentowy uznał za wystarczające przyjęcie istnienia interesu prawnego po stronie wnioskodawcy na podstawie oświadczenia pełnomocnika wnioskodawcy, że obecnie toczy się przed sądem postępowanie karne (czemu – jak stwierdził - uprawniony nie zaprzeczył), aby. Ocenił, że takie działania uprawnionego z patentu zmierzały do ograniczenia mu swobody działalności gospodarczej, co gwarantuje mu Konstytucja RP i ustawa o swobodzie działalności gospodarczej. Do wykazania interesu prawnego nie jest konieczne, by wnioskodawca wykonywał identyczne wyroby lub miał na nie ochronę. Nie jest też istotne, czy proces toczy się w chwili rozprawy, czy już się zakończył. Istotne jest natomiast to, że proces taki miał miejsce, co potwierdza sam uprawniony. Uczestnik postępowania firma E. S.A. w odpowiedzi na skargę wniósł także o jej oddalenie podtrzymując argumentację co do posiadania interesu prawnego do wystąpienia z wnioskiem o unieważnienie patentu w związku z postawionym jej przez skarżącego zarzutem naruszenia prawa wyłącznego i zagrożeniem wszczęcia postępowania sądowego. Ten stan zagrożenia został zaś potwierdzony złożeniem doniesienia do Prokuratury Rejonowej w [...]. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia [...] października 2009 roku sygn. akt VI SA/Wa 1046/08 uchylił zaskarżoną decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lutego 2008 roku nr [...] stwierdzając, że nie podlega ona wykonaniu. W ocenie Sądu, Urząd Patentowy RP rozpoznając wniosek o unieważnienie patentu nr [...] na wynalazek pt.: "G[...] " dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na prawidłowość dokonanego rozstrzygnięcia. Powołał się na art. 89 ust. 1 p.w.p., z którego wywiódł, że podmiot występujący z wnioskiem o unieważnienie patentu, oprócz wykazania konkretnej przesłanki unieważnienia, musi więc legitymować się interesem prawnym w uzyskaniu korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia. W przepisach p.w.p. nie ma określonej definicji interesu prawnego. Interes ten definiowany jest w doktrynie oraz orzecznictwie w nawiązaniu do pojęcia strony w postępowaniu administracyjnym, a zgodnie z treścią art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z kolei w doktrynie oraz orzecznictwie podkreśla się, że źródłem interesu prawnego jest konkretny przepis prawa materialnego, który przewiduje, że w określonej sprawie indywidualnej organ administracji publicznej ma zdolność do władczego określenia w odniesieniu do konkretnego podmiotu uprawnień lub obowiązków w drodze decyzji administracyjnej. Chodzi więc nie o interes faktyczny, ale o interes, który wynika z określonego przepisu prawnego odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu /interes prawny/. Ponadto interes ten musi być interesem indywidualnym strony, a więc dotyczyć jej bezpośrednio. W orzecznictwie nie budzi raczej wątpliwości teza, że źródłem interesu prawnego w sprawach z zakresu własności przemysłowej mogą być normy prawne kreujące prawo do prowadzenia działalności gospodarczej w tym art. 20 i 22 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a wcześniej art. 5 ustawy z 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (vide: wyroki NSA - z dnia 23 września 2004 r. GSK 683/04, z dnia 24 stycznia 2005 r. GSK 1078/04 oraz z dnia 30 marca 2006 r. II GSK 15/05). Sąd podkreślił, że wnioskodawca – E. S.A. swój interes prawny do wystąpienia z wnioskiem o unieważnienie spornego patentu wywodziła właśnie z zasady swobody prowadzenia działalności gospodarczej wskazując, że jest producentem górniczych stóp podporowych, a uprawnieni z patentu [...] stawiają jej zarzut naruszania prawa z ich patentu, grożąc skierowaniem sprawy na drogę postępowania sądowego. Na potwierdzenie powyższych faktów do wniosku o unieważnienie patentu załączone zostały kopie pism: z dnia [...] listopada 2006 r., z dnia [...] grudnia 2006 r. oraz z dnia [...] stycznia 2007 r., skierowanych w tej sprawie przez uprawnionych do wnioskodawcy. Na rozprawie przed Urzędem Patentowym w dniu [...] stycznia 2008 r. organ uzyskał nadto informację o prowadzonym postępowaniu karnym przeciwko wnioskodawcy o naruszanie praw ze spornego patentu. W ocenie Sądu organ, badając interes prawny firmy E. S.A., nie odniósł się w decyzji do powyższego materiału dowodowego przedstawionego przez wnioskodawcę, nie wskazał też żadnych przepisów prawa, z których wywiódł interes prawny wnioskodawcy. Poprzestał jedynie na lakonicznym stwierdzeniu, że "według oświadczenia pełnomocnika wnioskodawcy, toczy się na wniosek uprawnionego postępowanie w sprawie o naruszenie ww. patentu". Zdaniem Sądu, organ przyjął niejako automatycznie, że skoro przeciwko wnioskodawcy toczy się postępowanie karne o naruszanie praw z patentu, to ma on interes prawny w żądaniu jego unieważnienia, natomiast w dacie orzekania nie dysponował żadnymi konkretnymi informacjami odnośnie prowadzonego przeciwko wnioskodawcy postępowania karnego. Sąd podkreślił, że skoro w uzasadnieniu swego interesu prawnego wnioskodawca powołał się na zasadę swobody prowadzenia działalności gospodarczej oraz przedstawił na tę okoliczność określony materiał dowodowy, to organ analizując ten interes powinien odnieść się do powyższej argumentacji, wskazując z jakich konkretnie przepisów prawa wywiódł interes prawny wnioskodawcy. Sąd dostrzegł, że w samej odpowiedzi na skargę organ podjął próbę szerszego uzasadnienia swojego stanowiska odnośnie interesu prawnego wnioskodawcy z powołaniem się na zebrany w sprawie materiał dowodowy, jednakże uznał, że nie można jej uwzględnić, gdyż przedmiotem oceny Sądu jest zaskarżona decyzja, a nie stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na skargę. Ocenił zatem, że kwestia interesu prawnego wnioskodawcy nie została przez organ w decyzji dostatecznie wyjaśniona. Zwrócił uwagę, że z treści skargi oraz załączonej kopii postanowienia o umorzeniu dochodzenia wynika, że S. K. złożył do Prokuratury Rejonowej w [...] zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przez wnioskodawcę dopiero w maju 2007 r., a więc już po złożeniu przez firmę E. S.A. wniosku do Urzędu Patentowego o unieważnienie patentu, a dochodzenie w tej sprawie zostało umorzone w dniu [...] listopada 2007 r., tj. przed datą wydania decyzji w niniejszej sprawie. Powyższe doprowadziło Sąd do wniosku, że w toku rozpoznania sprawy doszło do naruszenia przez organ przepisów postępowania, poprzez brak wszechstronnego zbadania oraz uzasadnienia stanowiska organu odnośnie interesu prawnego wnioskodawcy do wystąpienia z wnioskiem o unieważnienie spornego patentu, co w konsekwencji uniemożliwiło Sądowi dokonanie kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Aby Sąd mógł ocenić zaskarżone rozstrzygnięcie w sposób prawidłowy, musi przede wszystkim dysponować stanowiskiem organu w tej kwestii, gdyż interes prawny wnioskodawcy jest (w świetle przepisu art. 89 ust. 1 p.w.p.) przesłanką niezbędną do merytorycznego rozpoznania wniosku o unieważnienie patentu. Podkreślił, że sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt administracyjny pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę. Wskazał w konsekwencji w wytycznych, że w toku ponownego rozpoznania sprawy organ winien w pierwszej kolejności dokonać analizy interesu prawnego wnioskodawcy, a dopiero od ustalenia tych okoliczności zależy dalsza ocena przesłanek unieważnienia patentu. 5. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej – obecnie zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] unieważnił patent nr [...] na wynalazek pt.: "[...] " oraz przyznał solidarnie K. S A. z siedzibą w G. od R. I. i S. K. kwotę w wysokości 3.109,83 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu Urząd Patentowy powołał się na pismo wnioskodawcy z [...] lutego 2011 r., w którym podtrzymując w całości wniosek o unieważnienie, przedstawił argumentację w odniesieniu do kwestii interesu prawnego w związku z uzasadnieniem cytowanego wyżej wyroku WSA z dnia 5 października 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 1046/08. W piśmie tym wnioskodawca oparł swój interes prawny na przepisach prawa materialnego, tj. art. 20 i art. 22 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 i art. 17 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, wskazując, że spełnione zostały następujące kryteria interesu prawnego: - aktualność, o której stanowi trwający w dacie wniosku o unieważnienie patentu [...] stan zagrożenia, oparty na powołanym przez Uczestników w piśmie z dnia [...] stycznia 2007 roku, m.in., art.287 ust. 1 p.w.p.; - realność, o której stanowi realne ograniczenie swobody działalności gospodarczej (w oparciu o przepis art. 287 ust. 1 p.w.p.,); - własny i bezpośredni interes prawny - żądania zostały skierowane do wnioskodawcy, powodując jego własne i bezpośrednie zagrożenie. Urząd Patentowy wskazał na podniesione przez wnioskodawcę przepisy prawa materialnego, które dodatkowo można mieć na uwadze: art. 63 p.w.p., czy art. 16 ust 1 ustawy z 19.10.1972 r. o wynalazczości, biorąc pod uwagę datę zgłoszenia spornego wynalazku do ochrony. Dają one uprawnionym do patentu monopol zarobkowego i zawodowego wyłącznego prawa korzystania z tej ochrony, z równoczesnym prawem dochodzenia roszczeń wynikających z naruszenia patentu. Zdaniem wnioskodawcy żądania roszczeniowe, skierowane do osoby trzeciej, oparte na prawie wyłącznym, które jednak uzyskane zostało z naruszeniem stosownych przepisów w zakresie własności przemysłowej powodują, że po stronie takiej osoby powstaje interes prawny w dochodzeniu unieważnienia tego prawa. Istnienie interesu prawnego po stronie wnioskodawcy wyprowadzić można z prawno - materialnej regulacji problematyki wynalazków, z uwzględnieniem sposobów ich wprowadzania na rynek (przez samego uprawnionego, na podstawie licencji, itp.) i roli jaką pełni patent (prawo wyłączne) - takie powiązanie prawa materialnego, tj. przepisów art. 20 i art. 22 Konstytucji RP, a także art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, z uwzględnieniem przepisów z zakresu prawa własności przemysłowej. Urząd Patentowy wskazał, że wnioskodawca wywodził swój interes prawny z merytorycznie uzasadnionego wniosku o unieważnienie patentu PL [...], w oparciu o brak ustawowych warunków do jego udzielenia. Także ustalił, że na rozprawie w dniu [...] lutego 2011 roku wnioskodawca złożył pismo procesowe, w którym podtrzymał w całości wniosek i wszystkie wniesione do sprawy dowody, a nadto przedłożył kopię pisma z [...] kwietnia 2005 r. skierowanego przez R. I. do organu w ramach postępowania zgłoszeniowego dotyczącego wynalazku nr zgłoszenia [...], na który uzyskał sporny patent, w którym podał, że już w marcu 1999 r. nastąpiło ujawnienie rozwiązania ze spornego patentu. Szczegółowo przedstawia kalendarium ujawnienia wskazując, że dopiero w październiku 1999 r., t.j. po upływie siedmiu miesięcy po ujawnieniu rozwiązania patentu [...], R.I. dokonał wspólnie ze S. K. zgłoszenia przedmiotowego rozwiązania w UPRP. Wnioskodawca przedłożył do akt pismo [...] z dnia [...] kwietnia 1999 r. potwierdzające jawne zastosowanie wyrobów według spornego patentu [...]. Na tej podstawie wnioskodawca podniósł, że wynalazek chroniony spornym patentem został ujawniony przed datą jego zgłoszenia do UPRP, a zatem pozbawiony był w dacie zgłoszenia cechy nowości i wynikał w sposób oczywisty ze znanego stanu techniki. Dokumentacja techniczna nie była opatrzona klauzulą "tajne" albo "poufne" i bez takiego zabezpieczenia przekazane zostały do przeprowadzenia prób ruchowych wyroby wytworzone według spornego patentu. Organ ustalił, że w dniu [...] kwietnia 2011 r. uprawnieni złożyli pisma procesowe, w których m.in. powołali się na postanowienie Prokuratury Rejonowej w [...] stwierdzające, że firma E. S.A. nie produkowała stóp podporowych wg patentu nr [...]. Podnieśli, że wnioskodawca złożył wniosek o unieważnienie patentu nr [...] w dniu [...] lutego 2007 r., a zawiadomienie przez uprawnionych Prokuratury nastąpiło w maju 2007 r. - w toku zawisłej już przed Urzędem sprawy o unieważnienie spornego patentu. Urząd Patentowy RP wskazał także w uzasadnieniu, że w dniu [...] listopada 2011 roku wnioskodawca poinformował o zmianie nazwy z E. S.A. na K. S.A. Ustalił, że na rozprawie w dniu [...] marca 2012 roku uprawnieni uznali przedłożone materiały są wystarczające do wydania orzeczenia w przedmiotowej sprawie. Wskazał na twierdzenie wnioskodawcy, że uprawnieni nie wycofali się ze swoich roszczeń względem niego. Wnioskodawca wyjaśnił, że nie żądał od uprawnionych zrzeczenia się patentu, a jedynie zrzeczenia się roszczeń opartych na spornym patencie [...], skierowanych w listach ostrzegawczych. Urząd Patentowy ustalił, że uprawnieni wyrazili wolę zawarcia ugody i wobec zgodnego wniosku stron organ zakreślił stronom termin na podjęcie negocjacji w celu polubownego zakończenia przedmiotowego sporu. Na rozprawie w dniu [...] czerwca 2012 roku strony oświadczyły, że nie doszło do zawarcia ugody, wzajemnie się obarczając odpowiedzialnością za brak kontaktu. W konsekwencji powyższych ustaleń, rozpoznając wniosek o unieważnienie spornego patentu Urząd Patentowy na wstępie zaznaczył, że art. 89 ust. 1 p.w.p. uzależnia wystąpienie z wnioskiem o unieważnienie patentu od wykazania interesu prawnego wnioskodawcy, czyli "związku o charakterze materialno - prawnym między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegający na tym, że akt stosowania normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Na podstawie ww. okoliczności uznał, że na gruncie niniejszej sprawy wnioskodawca posiada interes prawny w domaganiu się unieważnienia przedmiotowego patentu. Jego zdaniem "listy ostrzegawcze kierowane przez uprawnionych do wnioskodawcy stwarzały realne zagrożenie po stronie wnioskodawcy i stanowiły przeszkodę w prowadzeniu działalności gospodarczej, polegającą na ograniczeniu lub wyeliminowaniu produkcji wyrobów, które rzekomo objęte są patentem". Zdaniem Urzędu Patentowego zagwarantowana konstytucyjnie w art. 20 Konstytucji RP wolność prowadzenia działalności gospodarczej potwierdzona w art. 5 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, po. 1178 ze zm.), obecnie art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004r o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807) stwarza uprawnienie dla wnioskodawcy do wystąpienia na drogę postępowania spornego z żądaniem unieważnienia spornego patentu. Urząd Patentowy RP powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 985/05, w którym podniesiono, że podmiot ma interes prawny w złożeniu wniosku o unieważnienie w sytuacji zagrożenia ograniczenia wolności jego działalności gospodarczej. Przywołał także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2005 r. sygn. GSK 1078/04, którego tezy, także przemawiają za przyjęciem, że w niniejszej sprawie sporny patent stoi na przeszkodzie w swobodnym prowadzeniu działalności gospodarczej przez wnioskodawcę, stąd interes prawny wnioskodawcy wynikał z przepisów o swobodzie prowadzenia działalności gospodarczej (art. 20 Konstytucji RP i art. 5 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo o działalności gospodarczej - Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.) Organ uznał, że istnienie okoliczności wskazanych przez wnioskodawcę jest zgodnie ze stanowiskiem judykatury i wystarczające do uznania możliwości powstania sytuacji zagrożenia po stronie wnioskodawcy - ograniczenia zagwarantowanej mu wolności działalności gospodarczej, co uzasadnienia istnienie po stronie wnioskodawcy interesu prawnego w domaganiu się unieważnienia spornego patentu. Przesądzając w powyższy sposób kwestię interesu prawnego Urząd Patentowy przeszedł do podstaw materialnych zasadności żądania opartych na art. art. 10 i art. 11 ustawy o wynalazczości mających zastosowanie w związku z art. 315 ust.3 ustawy p.w.p. Cytując brzmienie powyższych norm stwierdził, że przedłożone do akt sprawy materiały dowodowe w postaci faktur dowodzą, że stopa podporowa o konstrukcji, jak w spornym patencie, znajdowała się w obrocie handlowym firmy [...], była przedmiotem sprzedaży, zatem cechy jej budowy były powszechnie znane. Organ uznał zatem, że stosowane na fakturach oznaczenia stopy GSP s (1, 2 i 3) dotyczą stóp o zbieżnej z przedmiotowym patentem budowie. Niezależnie od tego, że fakt sprzedaży stóp podporowych wg projektu uprawnionego w fazie ich badania i atestacji może budzić podejrzenia, to dla organu bezspornym był fakt, że objęta ochroną stopa była w sprzedaży przed datą zgłoszenia, co oznacza, że w dniu zgłoszenia nie posiadała wymogu nowości. Przedmiotowe rozwiązanie określone w zastrzeżeniu patentowym nr 1 spornego patentu dotyczy przedmiotu określonego jako: "[...] " w wariancie podporowym składająca się z płyty podporowej oraz bolców oporowych wykonanych np. z pręta stalowego o przekroju okrągłym, znamienna tym, że płyta podporowa (1) posiada przyspawane bolce oporowe (2) i (2a) tak, aby bolec oporowy (2a) znajdował się wewnątrz kształtownika (4) łuku ociosowego w miejscu oznaczonym (4a), zaś bolce oporowe (2) na zewnątrz kształtownika (4) łuku ociosowego, w miejscu oznaczonym (4bj, po wewnętrznej stronie kołnierzy (4 c) (dalsze cechy nie wnoszą nic do konstrukcji). Wskazane faktury dotyczące stóp GSPs dowodzą, że w sprzedaży był wyrób o cechach zbieżnych z zastrzeganymi w spornym patencie. W związku z powyższym organ uznał, że przedmiotowe rozwiązanie nie było nowe w dacie zgłoszenia. W odniesieniu do zarzutów braku nieoczywistości spornego patentu organ stwierdził z kolei, że wskazany przez wnioskodawcę francuski opis [...] dowodzi, że na jego tle przedmiotowe rozwiązanie jest dla fachowca oczywiste. Organ przychylił się do tezy wnioskodawcy popartej opinią Politechniki [...], że idea konstrukcji stopy jest w obu przypadkach taka sama, natomiast ograniczniki (z przeciwstawienia) i bolce (w spornym patencie) pełnią, mimo nieco innego kształtu, tożsamą funkcję. Są one ponadto usytuowane w tych samych miejscach i podobnie wpływają na stabilizację kształtownika. Ponadto konkretny kształt bolców nie był zastrzegany w spornym patencie - podano jedynie kształt przykładowy "np. z pręta stalowego o przekroju okrągłym". Jednak, oczywiste jest stosowanie, z takim samym skutkiem, zarówno żeber z blachy trójkątnej (opis [...]), jak bolców prętowych (jak w spornym patencie). Ponadto, ponieważ przedmiotem ochrony jest rozmieszczenie na płycie stopy bolców (ograniczników) należy uznać, że sam kształt płyty np. z dodatkowymi ściankami mieści się też w przedmiocie ochrony. Ta cecha nie może przesądzać w ocenie organu o nieoczywistości spornego patentu. Uznał on zatem, że w świetle opisu [...] sporny patent jest oczywisty. Podkreślił, że po dokonaniu analizy innych przeciwstawionych przez wnioskodawcę opisów, uznał, że nie stanowią one skutecznego dowodu na brak nieoczywistości przedmiotowego patentu. W opisie [...] występuje bowiem inne umiejscowienie oporników na płycie stopy, co powoduje inną funkcję i stateczność stopy, natomiast opis [...] nie ujawnia stopy podporowej, która jest przedmiotem ochrony. W odniesieniu do zarzutu uchybień formalnych i niespełnienia przepisów § 6 i § 7 ust. 1 Zarządzenia Prezesa UPRP z dnia 23 maja 1993 r. organ stwierdził, że zarzuty te nie mogą stanowić podstawy wniosku złożonego w trybie spornym - dotyczą one bowiem trybu zgłoszeniowego. 6. Na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] S. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzucił, że od czasu wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 października 2009 roku wnioskodawca nie wniósł jakichkolwiek dodatkowych dowodów, które potwierdzałyby jego interes prawny. Dlatego zakwestionował ponowne przyznanie przez Urząd Patentowy interesu prawnego wnioskodawcy w oparciu o art. 20 Konstytucji RP. Odnosząc się do powołanych przez organ wyroków NSA z dnia 17 lipca 2003r sygn. akt II SA 1165/02, WSA z dnia 17 lutego 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 985/05 oraz NSA z dnia 14 stycznia 2005 r. sygn. akt GSK 1078/04 wskazał na odmienny stan faktyczny w tych sprawach oraz brak prawnej możliwości powołania się na precedensy. Odnosząc się natomiast do wyroku NSA z dnia 17 lipca 2003 r. sygn. akt II SA 1165/02 skarżący wskazał, że w tej sprawie strony postępowania były związane umową i to złamanie warunków umowy było podstawą wywiedzenia interesu prawnego. Podkreślił, że w niniejszej sprawie nie było jakiejkolwiek umowy między stronami. Wskazywał, że kierowane były do uczestnika jedynie pisma informujące, że produkuje stopy podporowe o identycznej konstrukcji jak przedstawione w patencie nr [...]. Skoro w żadnym piśmie uprawnieni z patentu nie domagali się zaprzestania produkcji stóp, które produkował E. - czyli stóp z dwoma ogranicznikami, to nie naruszali zasady wolności działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącego, potwierdzeniem faktu, że spółka E. nie produkowała nigdy stóp z trzema ogranicznikami (bolcami), czyli stóp wg Patentu nr [...] jest zeznanie wiceprezesa firmy E. (stanowiące załącznik do skargi w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1046/08). Skarżący zaznaczył, że wnioskodawca produkował i produkuje nadal stopy podporowe z dwoma ogranicznikami, które w niczym nie przypominają stóp podporowych z trzema ogranicznikami (bolcami) wg Patentu nr [...]. Oznacza to, że nie można zastosować art. 20 Konstytucji RP. Twierdził, że wnioskodawca złożył do Urzędu Patentowego wniosek o unieważnienie spornego patentu w lutym 2007 r., natomiast skarżący złożył do Prokuratury Rejonowej w [...] zawiadomienie w maju 2007, co było swego rodzaju odpowiedzią na wniosek. Uprawniony ponadto chciał, żeby prokuratura, która ma większe możliwości, zbadała czy E. produkuje stopy wg ich patentu i czy sfałszowała rysunki. Jego zdaniem zgłoszenie do Prokuratury - po dacie złożenia wniosku o unieważnienie - nie może być podstawą interesu prawnego wnioskodawcy. Skarżący zwrócił uwagę na okoliczność, że w trakcie całego postępowania nie udowodniono żadnego związku ani nie przedstawiono jakiegokolwiek dokumentu, w którym uprawnieni z patentu żądaliby zaprzestania produkcji stóp podporowych z dwoma ogranicznikami, jakie produkował i produkuje wnioskodawca, gdyż nawet laik odróżni stopy z dwoma ogranicznikami od stóp wg patentu [...] czyli z trzema bolcami. Z ostrożności procesowej Skarżący podniósł nadto, że francuski opis [...] nie ma żadnych zastrzeżeń porównywalnych z zastrzeżeniami spornego patentu. Ponadto jest to patent dodatkowy i nie można go rozpatrywać bez patentu głównego. Co więcej, we francuskim patencie podstawą stopy jest ceownik w przeciwieństwie do spornego planetu, gdzie podstawą tą jest płaskownik - co stanowi zasadniczą różnicę konstrukcyjną. W piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2013 r. złożonym na rozprawie jak i stanowisku ustnym S. K. podniósł zarzuty nie uwzględnienia wytycznych wyroku WSA z dnia 5 października 2009 r. podkreślając fakt, że działania uprawnionych ustalone w niniejszej sprawie nie ograniczały w żadnym stopniu prowadzenia przez wnioskodawcę działalności gospodarczej, a ponownie przeprowadzone postępowanie nie wniosło nowych okoliczności w przedmiocie interesu prawnego wnioskodawcy. 7. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Potwierdził, że w zaskarżonej decyzji przyjął, że wnioskodawca znalazł się w sytuacji zagrożenia ograniczenia wolności działalności gospodarczej, a zatem podstawy materialno-prawnej wniosku należy upatrywać w przepisach o swobodzie prowadzenia działalności gospodarczej, w tym art. 20 Konstytucji RP i stąd wnioskodawca mógł wywodzić interes prawny w postępowaniu o unieważnienie danego patentu. Odnośnie zarzutu dotyczącego patentu [...] organ uznał podobieństwo idei konstrukcji stopy w obu przypadkach. Drobne różnice występujące w kształcie poszczególnych elementów patentu [...] i patentu [...] pełnią tożsamą funkcję. Rozwiązanie spornego patentu wynika zatem dla znawcy z danej dziedziny w sposób oczywisty z przeciwstawionego stanu techniki (np. z figur rysunku i opisu). 8. Uczestnik postępowania K. S.A. z siedzibą w G. (jako następca prawny dotychczasowego wnioskodawcy) w piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2013 r. oraz na rozprawie wniósł o oddalenie skargi. Wskazał na prawidłowe wywiedzenie interesu prawnego, w oparciu o stosowne przepisy Konstytucji RP oraz ustawy o działalności gospodarczej, ze stanu zagrożenia jaki powstał w wyniku postawienia przez skarżącego zarzutu naruszenia prawa wyłącznego z patentu [...] i zagrożeniem wszczęcia postępowania sądowego. Podjęcie przez skarżącego działań w celu dochodzenia swoich roszczeń, potwierdza faktycznie istniejący interes prawny. Firma wnioskodawcy czuła się zagrożona, onieważ ponieważ w piśmie ostrzegawczym podane były przepisy na podstawie których uprawnieni skierują sprawę na drogę postępowania sądowego. 9. Uczestnik postepowania R. I. w piśmie z [...] sierpnia 2013 r. i na rozprawie zarzucił organowi nie zapoznanie się uzasadnieniem i wytycznymi wyroku WSA z dnia 5 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skardze złożonej przez S. K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], który unieważnił patent nr. [...] na wynalazek pt.: "[...] " nie można odmówić słuszności. Po pierwsze: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Niniejsza sprawa była już przedmiotem prawomocnego rozpoznania przez tutejszy Sąd, który wyrokiem z dnia 5 października 2009 roku sygn. akt VI SA/Wa 1046/08 uchylił poprzednią decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lutego 2008 roku nr [...]. W konsekwencji, rolą sądu administracyjnego na gruncie niniejszej sprawy jest kontrola legalności zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], na mocy której Urząd Patentowy RP unieważnił patent nr [...] na wynalazek pt.: "[...] ", która została wydana w warunkach związania art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U . Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – j.t.Dz.U.2012.270), dalej zwanej "p.p.s.a." Stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 lutego 2013 r. w sprawie II OSK 1865/11, LEX nr 1293568). Z kolei w wyroku z 6 lutego 2013 r. sygn. akt II GSK 2101/11 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: 1. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. 2. Sformułowanie "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd" oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną istotnej zmianie przepisy. (LEX nr 1277944). Podobnie jak orzecznictwo, także literatura przedmiotu stanowi, że przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie (por. S. Hanausek (w:) System prawa procesowego cywilnego, t. 3, Zaskarżanie orzeczeń sądowych, red. W. Siedlecki, Ossolineum 1986, s. 318). Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność), zostało uznane za błędne. (A. Kabat Komentarz do art. 153 p.p.s.a. LEX). Co istotne, wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. S. Hanausek, tamże, s. 319). Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 5 października 2009 roku sygn. akt VI SA/Wa 1046/08 stwierdził, że interes prawny wnioskodawcy jest (w świetle przepisu art. 89 ust. 1 p.w.p. przesłanką niezbędną do merytorycznego rozpoznania wniosku o unieważnienie patentu. Stwierdził, że w toku ponownego rozpoznania sprawy organ winien w pierwszej kolejności dokonać analizy interesu prawnego wnioskodawcy, a dopiero od ustalenia tych okoliczności zależy dalsza ocena przesłanek unieważnienia patentu. Wymóg ten wynika wszak wprost z art. 89 ust. 1 p.w.p., który wskazuje, że patent może być unieważniony w całości lub w części na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu. Nie budzi wątpliwości, że jeżeli uprawniony – tak jak w niniejszej sprawie - w odpowiedzi na wniosek podniósł zarzut, że wniosek ten jest bezzasadny, to sprawa o unieważnienie patentu została przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym (art. 247 ust. 2 p.w.p. w zw. z art. 255 ust. 1 pkt. 1 p.w.p.). Także i to, że ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia wynalazku w Urzędzie Patentowym RP, czyli na podstawie ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (Dz. U. z 1993 r. Nr 26, poz. 117 oraz z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 121, poz. 770). Niemniej jednak zasadniczym zadaniem, szczegółowo wskazanym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 2009 roku sygn. akt VI SA/Wa 1046/08 i wynikającym z art. 89 ust. 1 p.w.p. - czyli o priorytetowym znaczeniu dla rozpoznawanej sprawy i w pierwszej kolejności - było dokonanie analizy interesu prawnego wnioskodawcy. Przepisy ustawy - prawo własności przemysłowej w art. 2558 ust. 1 określają obligatoryjne składniki decyzji wydawanej w trybie postępowania spornego. W ocenie Sądu, wymagana na podstawie wytycznych analiza interesu prawnego winna obejmować ustalenia stanu faktycznego i jego ocenę, co wynika wprost z art. art. 2558 ust. 1 pkt 8 p.w.p. Przepis ten stanowi bowiem, że decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Oznacza to, że dopiero po wyczerpującym ustaleniu stanu faktycznego i dokonaniu jego oceny pod kątem istnienia okoliczności stanowiących o interesie prawnym, możliwe było przejście do badania przesłanek unieważnienia spornego patentu pod kątem nowości i oczywistości. Należy przy tym podkreślić, że ciężar dowodów w trybie spornym, co do zasady - na mocy art. 255 ust. 4 p.w.p. - spoczywał na wnioskodawcy, który żąda unieważnienia patentu. Oznacza to, że przesłanką niezbędną do merytorycznego rozpoznania wniosku o unieważnienie patentu – poprzez rozważanie ustawowych podstaw unieważnienia - jest nie budzący wątpliwości, czyli wykazany (udowodniony) przez wnioskodawcę jego interes prawny. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, uzasadniony jest zarzut skarżącego, jak i współuprawnionego, że pomimo przyznanych i uwzględnionych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 2009 roku sygn. akt VI SA/Wa 1046/08 ich zarzutów względem prawidłowości ustalenia i oceny stanu faktycznego, należy uznać, że po ponownym rozpoznaniu sprawy przez Urząd Patentowy w zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] - ocena stanu faktycznego w zakresie istnienia interesu prawnego wnioskodawcy - oparta na tych samych przesłankach – nie mogą być zaakceptowane. Po pierwsze, identycznie bowiem, jak w poprzedniej decyzji, wyeliminowanej z obrotu prawnego wyrokiem WSA z dnia 5 października 2009 r., organ orzekał na podstawie tego samego stanu faktycznego, gdzie poprzednik prawny uczestnika postępowania – E. S.A. swój interes prawny do wystąpienia z wnioskiem o unieważnienie spornego patentu wywodziła z zasady swobody prowadzenia działalności gospodarczej wskazując jedynie, że jest producentem górniczych stóp podporowych, a uprawnieni z patentu [...] stawiają jej zarzut naruszania prawa z ich patentu, grożąc skierowaniem sprawy na drogę postępowania sądowego. Na potwierdzenie powyższych faktów – w dalszym ciągu powołane zostały, załączone do wniosku o unieważnienie patentu kopie pism: z dnia [...] listopada 2006 r., z dnia [...] grudnia 2006 r. oraz z dnia [...] stycznia 2007 r. skierowanych do wnioskodawcy w tej sprawie przez uprawnionych. Także ponownie, Urząd Patentowy powołał się na prowadzone postępowanie karne przeciwko wnioskodawcy o naruszanie praw ze spornego patentu i wywiódł z tych argumentów ocenę co do istnienia interesu prawnego wnioskodawcy - mimo, że ocena dokonana przez WSA w wyroku z dnia 5 października 2009r. zarzuciła w tym zakresie błędne ustalenia faktyczne. Sąd bowiem wyraźnie zwrócił uwagę, że zawiadomienie o naruszeniu praw z patentu przez firmę E. S.A. zostało złożone przez uprawnionych do Prokuratury Rejonowej w [...] dopiero w maju 2007 r., czyli po złożeniu wniosku o unieważnienie patentu. Oznacza to, że wszczęcie postępowania karnego w trakcie sprawy o unieważnienie patentu nie ma znaczenia prawnego dla oparcia na tym fakcie interesu prawnego w dacie złożenia wniosku o unieważnienie. Jednakże ustalenia wynikające z tego postępowania, a w szczególności wyjaśnienia złożone przez przedstawiciela wnioskodawcy w prokuraturze, stanowiły podstawę do umorzenia postępowania postanowieniem Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...] listopada 2007 r., w świetle niekwestionowanych przez uprawnionych ustaleń, że wnioskodawca produkuje inne stopy podporowe. Oznacza to, wbrew ocenie Urzędu Patentowego, że zarówno ze zgromadzonego dotychczas materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym (we wniosku o unieważnienie i w pismach procesowych), jak i z postanowienia Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...] listopada 2007 r. o umorzeniu postępowania karnego (zeznania wiceprezesa firmy E. S.A.) nie wynika, że wnioskodawca chce produkować stopy podporowe objęte spornym patentem, a działania uprawnionego stoją temu na przeszkodzie, utrudniając czy uniemożliwiając mu prowadzenie działalności gospodarczej. Powyższe stanowi zatem, że dokonana przez Urząd Patentowy ocena, że wymienione w stanie faktycznym "listy "ostrzegawcze", jak nazywa je organ, kierowane przez uprawnionych do wnioskodawcy, stwarzały realne zagrożenie po stronie wnioskodawcy i stanowiły przeszkodę w prowadzeniu działalności gospodarczej, polegającą na ograniczeniu lub wyeliminowaniu produkcji wyrobów, które rzekomo objęte są patentem" została dokonana z naruszeniem art. 80 k.p.a w zw. z art. 256 p.w.p., które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co samodzielnie skutkuje wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Należy przy tym stwierdzić, że ocena dokonana przez organ – mimo wiążących go wytycznych tutejszego Sądu – została dokonana z naruszeniem art. 153 p.p.s.a., wobec częściowego niewykonania wytycznych, bowiem jest jednozdaniowa, a poczynionych wniosków nie uzasadniają żadne nowe ustalenia faktyczne. Zauważyć należy, że w stanie faktycznym uzasadnienia Urząd obszernie umieszcza stanowisko wnioskodawcy i jego argumentację prawną i faktyczną zawartą w szczególności w piśmie z dnia [...] lutego 2011 r., w którym oparł swój interes prawny na przepisach prawa materialnego, tj. art. 20 i art. 22 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 i art. 17 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, wskazującym, że spełnione zostały kryteria interesu prawnego: 1) aktualność, wobec trwający w dacie wniosku o unieważnienie patentu "stanu zagrożenia" opartego na powołanym przez uprawnionych w piśmie z dnia [...] stycznia 2007 roku, m.in., art. 287 ust. 1 p.w.p.; 2) realność, wobec realnego ograniczenia swobody działalności gospodarczej (w oparciu o przepis art. 287 ust. 1 p.w.p.,); 3) własny i bezpośredni interes prawny upatruje poprzez zagrożenie faktem skierowania żądań do wnioskodawcy. Zdaniem Sadu, Urząd Patentowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dokonał błędnej oceny tych argumentów, nie odniósł się do faktycznej treści listów uprawnionych i nie podjął nawet próby ich przekonania, skoro udzielił im spornego patentu, o słuszności tej argumentacji. Nie podjął też zarówno gruntownej analizy wytycznych zawartych w wyroku z 5 października 2009 r. w sprawie sygn. VI SA/Wa 1076/08, ani nie wykazał w uzasadnieniu ich wykonania. Kwestia ta o tyle budzi zdziwienie, że powołał się także na podniesione przez wnioskodawcę przepisy prawa materialnego, które dodatkowo "można mieć na uwadze": art. 63 p.w.p., czy art. 16 ust 1 ustawy z 19.10.1972 r. o wynalazczości, które dają uprawnionym do patentu monopol zarobkowego i zawodowego wyłącznego prawa korzystania z tej ochrony, z równoczesnym prawem dochodzenia roszczeń wynikających z naruszenia patentu. Przepisy te bowiem potwierdzają korzystanie ze swobody prowadzenia działalności gospodarczej na równych prawach przez wszystkich uczestników obrotu gospodarczego. O ile uprawniony z patentu poweźmie wątpliwość co do tego, czy konkurent nie narusza jego praw wyłącznych z patentu, to pisemne domaganie się wyjaśnienia powyższej wątpliwości, nawet z powołaniem się na podstawy prawne takiego działania, nazwane przez organ listem ostrzegawczym – nie stanowi jeszcze żadnego zagrożenia w swobodnym prowadzeniu działalności przez konkurenta na rynku stóp podporowych. Jeżeli wywołany takim listem stan zagrożenia dotyczyć ma prowadzonej przez wnioskodawcę działalności, to okoliczność ta musi być wyjaśniona i wykazana, co nie wynika z twierdzeń wnioskodawcy. Przeciwnie. Zdaniem wnioskodawcy, co bez dalszej oceny prawnej cytuje Urząd Patentowy, "żądania roszczeniowe skierowane do osoby trzeciej, oparte na prawie wyłącznym, które jednak uzyskane zostało z naruszeniem stosownych przepisów w zakresie własności przemysłowej powodują, że po stronie takiej osoby powstaje interes prawny w dochodzeniu unieważnienia tego prawa". Po wtóre zatem, oznacza to, że zarówno wnioskodawca, jak i za jego argumentacją także Urząd Patentowy błędnie upatrują legitymacji do uznania interesu prawnego w żądaniu unieważnienia patentu w przesłankach merytorycznych uzyskania prawa wyłącznego. Innymi słowy, z naruszeniem art. 89 ust. 1 p.w.p. i art. 153 p.p.s.a., uzasadniając unieważnienie spornego patentu opierają interes prawny w takim żądaniu – de facto - na podstawach do unieważnienia, czyli art. 10 i 11 ustawy o wynalazczości, co jest niedopuszczalne. Byłoby bowiem możliwe jedynie w przypadku zachowania terminu do złożenia sprzeciwu od rejestracji patentu. Należy zatem uznać, na podstawie przedstawionej argumentacji Urzędu Patentowego, obszernie powołującego się na stanowisko wnioskodawcy, że dokonał on wadliwej wykładni art. 89 ust. 1 p.w.p., i błędnego zastosowania uznając, że zachodzą podstawy do unieważnienia spornego patentu. Przepis ten wskazuje, że patent może być unieważniony w całości lub w części na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu. Ustalenia faktyczne w zakresie istnienia interesu prawnego wnioskodawcy wyprzedzają zatem wykazywanie spełnienia ustawowych warunków wymaganych do uzyskania patentu, a dokonana ocena prawna w tym zakresie przez tutejszy Sąd w wyroku z 5 października 2009 r. w sprawie sygn. VI SA/Wa 1076/08 wiąże zarówno organ jak i Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Po trzecie, w ocenie Sądu ma rację skarżący zarzucając, że powołane przez Urząd Patentowy wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszące się do interesu prawnego, wydane zostały w innych i niepodobnych do niniejszego, stanach faktycznych i nie mogą stanowić poparcia dla argumentacji Urzędu Patentowego. Nie ma sporu w literaturze i orzecznictwie co do tego, że przy ocenie istnienia interesu prawnego należy badać, czy został on określony dokładnie. Ustaleń w tym zakresie zabrakło w niniejszej sprawie, dlatego została dokonana "na wyrost" ocena Urzędu uzasadniająca oparcie go o art. 20 i art. 22 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 i art. 17 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Przeciwnie niż ocenił organ, należy stwierdzić, że ze stanowiska wnioskodawcy w sprawie spornej administracyjnej (wniosku o unieważnienie patentu, pism procesowych, stanowiska na rozprawie) nie wynika, by wnioskodawca produkował stopy podporowe według spornego patentu. Przeciwnie, z akt sprawy wynika, że wnioskodawca produkował i produkuje nadal stopy podporowe z dwoma ogranicznikami, a uprawnieni z patentu produkują stopy podporowe z trzema ogranicznikami (bolcami) wg Patentu nr [...]. Okoliczność, że strony są producentami stóp podporowych nie daje wnioskodawcy bezpośredniej legitymacji do uznania interesu prawnego do legalnego wyeliminowania uprawnionych jako konkurentów na rynku. Chęć wyeliminowania konkurenta mającego nawet podobny produkt jest bowiem interesem faktycznym, a nie prawnym. Obaj producenci mają bowiem prawo do korzystania z konstytucyjnej gwarancji swobody prowadzenia swojej działalności gospodarczej. Na gruncie znaków towarowych tut. Sąd w wyroku z dnia 8 marca 2004 r. w sprawie 6 II SA 1235/02 stwierdził, że "z faktu konkurowania na rynku nie wynika jednak jeszcze interes prawny do pozbawienia konkurenta należnego mu prawa z rejestracji (...), jest to bowiem w sposób oczywisty interes faktyczny." W ocenie Sądu, pogląd ten jest aktualny na gruncie okoliczności niniejszej sprawy. Należy przede wszystkim podkreślić, że podmiot ma interes prawny w postępowaniu, jeżeli pomiędzy jego sytuacją prawną, a przedmiotem postępowania istnieje – uzasadnione treścią normy prawa materialnego - realne, rzeczywiste powiązanie, czyniące go "zainteresowanym" tym postępowaniem i w konsekwencji uprawnionym do udziału w nim w charakterze strony. Ta realność (aktualność) jest istotną cechą interesu prawnego, artykułowaną w piśmiennictwie i w orzecznictwie sądowym. Nie jest zatem legitymowany do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony ten, kto uzasadnia swój interes prawny zdarzeniami i okolicznościami przewidywanymi, takimi które według jego zamiarów wystąpią dopiero w przyszłości. Na gruncie niniejszej sprawy, mimo zasady kontradyktoryjności postępowania administracyjnego wnioskodawca nie podnosił i nie twierdził, że sporny patent jest aktualnie i rzeczywiście przeszkodą w prowadzonej przez niego działalności. Nie twierdził, że zamierza rozszerzyć działalność o stopę podporową objętą patentem i na ile te zamierzenia są realne. Dla wykazania interesu prawnego w żądaniu unieważnienia patentu nie wystarczy powołanie się jedynie na sam fakt produkowania podobnych urządzeń (stóp podporowych), bowiem prawo do prowadzenia działalności gospodarczej tak rozumianej nie koliduje z prawem wyłącznym, przysługującym uprawnionemu i dlatego nie upoważnia do domagania się unieważnienia tego prawa (podobnie na gruncie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego w sprawie II GSK 163/06 z 25 października 2006 r.). Dlatego, wbrew ocenie Urzędu, należy uznać, że wnioskodawca nie wykazał, by kierowane "listy ostrzegawcze", de facto zwracające się o wyjaśnienie i powołujące się na prawa wyłączne i podstawy prawne ich ochrony sądowej przez uprawnionych, wysłane przed datą złożenia wniosku, w jakimkolwiek stopniu miało wpływ na sytuację prawną wnioskodawcy, a tym bardziej zagrażało swobodzie prowadzonej przez niego działalności poprzez utrudnienie, czy uniemożliwienie jej prowadzenia. Wbrew akceptacji przez organ stanowiska wnioskodawcy, nie wykazał on ani realnego (aktualnego), ani bezpośredniego zagrożenia prowadzenia działalności gospodarczej. Z bezspornych ustaleń Urzędu Patentowego wynika, że skarżący i współuprawniony, wysyłali do EUROMETAL H.K.P. – poprzednika prawnego uczestnika postępowania listy, początkowo przekonani, że uczestnik postępowania produkuje stopy podporowe według ich patentu. Co do zasady bowiem, w ramach swobody prowadzenia działalności gospodarczej, wnioskodawca ma prawo do wytwarzania wszystkiego, co nie jest chronione, albo być nie powinno chronione prawami bezwzględnymi przysługującymi innym podmiotom. Tylko wówczas, kiedy na przeszkodzie jego działalności wytwórczej stanęłaby ochrona ze spornego patentu i nie spełniałaby wymagań wynalazku, to wnioskodawca miałby interes prawny w domaganiu się jego unieważnienia. W taki sposób wypowiadały się sądy administracyjne m.in. w wyrokach NSA z 23 września 2004r. GSK 693//04 i z 24 stycznia 2005 r. GSK1078/04. W ocenie Sądu, na podstawie powołanego powyżej, prawidłowo, aczkolwiek lakonicznie, ustalonego przez organ stanu faktycznego, Urząd Patentowy dokonał w zaskarżonej obecnie decyzji - błędnej jego oceny w zakresie przypisania uczestnikowi postępowania, a wnioskodawcy w sprawie o unieważnienie patentu, posiadania interesu prawnego, o jakim mowa w art. 89 ust. 1 p.w.p., którego podstawę materialnoprawną opierał na art. 20 i art. 22 Konstytucji RP, a także art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, z uwzględnieniem przepisów z zakresu prawa własności przemysłowej (art. 63 p.w.p., art. 16 ust 1 ustawy z 19.10.1972 r. o wynalazczości). Oznacza to w konsekwencji naruszenie prawa materialnego w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Skoro podstawa materialna interesu prawnego wskazana przez uczestnika postępowania art. 20 i art. 22 Konstytucji RP, a także art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej stanowi podstawę ochrony jego działalności gospodarczej to gwarancje tej swobody - na zasadach równości – posiadają wszystkie podmioty obrotu gospodarczego, także uprawnieni ze spornego prawa. Ich prawo do prowadzenia działalności wynika dodatkowo z tytułu ochrony patentu. W świetle powyższego, nadużyciem równości podmiotów gospodarczych względem prawa byłoby uznanie, że skarżący, jako uprawniony z posiadania prawa do patentu ma mniej praw niż podmiot, który z tego konkretnego patentu nie korzysta, nie korzystał, ani nie chce korzystać, bowiem prowadzi działalność gospodarczą w przedmiocie produkcji innego, aczkolwiek podobnego urządzenia. Jak wyżej wskazano, co wynika z art. 89 ust. 1 p.w.p., pojęcie interesu prawnego funkcjonuje w ustawie Prawo własności przemysłowej jako kryterium kwalifikujące do wystąpienia z wnioskiem o unieważnienie patentu. Przyjmuje się na ogół, że interes prawny jest kategorią normatywną z zakresu prawa materialnego, a jego źródłem jest norma prawa materialnego, na podstawie której w postępowaniu administracyjnym określony podmiot, w określonym stanie faktycznym, może domagać się konkretyzacji jego uprawnień i obowiązków, bądź żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności przez sąd administracyjny w celu ochrony jego sfery praw i obowiązków przed naruszeniami dokonanymi tym aktem i doprowadzenia tego aktu do stanu zgodnego z prawem (szerzej na ten temat: M. Bogusz- Zaskarżenie decyzji administracyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, W - wa 1997, s. 21 i nast., a także m. in. T. Woś Postępowanie sądowo - administracyjne, W-wa 1996, s. 105 i nast.). Stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się więc do ustalenia prawdopodobnego związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym. że akt stosowania tej normy (np, decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (M. Bogusz : j.w., s. 22). Ten wpływ aktu stosowania normy prawnej na sytuację prawną indywidualnego podmiotu może być bezpośredni lub pośredni. Bezpośredni wówczas, gdy np. decyzja administracyjna wprost rozstrzyga o prawach tub obowiązkach konkretnego podmiotu, np. o odmowie udzielenia mu patentu i pośredni w tym sensie, że, np. udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy wpływa na sytuację prawną innego podmiotu przez to, że uniemożliwia mu posługiwanie się tym znakiem. Wówczas ten inny podmiot może mieć interes prawny w żądaniu unieważnienia tego prawa. Inną, wyartykułowaną w piśmiennictwie i w orzecznictwie sądowym istotną cechą interesu prawnego jest jego realność. Nie może to być interes przewidywalny w przyszłości, hipotetyczny, ale rzeczywiście i aktualnie istniejący (J. Zirnmermann, w glosie j w., s. 204). Na gruncie orzecznictwa sadowoadministracyjnego wykształcił się pogląd, że dokonanie oceny, czy w konkretnym przypadku ten interes prawny rzeczywiście istnieje wymaga odniesienia określonej normy prawa materialnego do określonego stanu faktycznego, jako że istnienie interesu prawnego w konkretnej sprawie jest zarówno kwestią prawa, jak i faktów. Dlatego uznanie – na gruncie Prawa własności przemysłowej, że w niniejszej sprawie, na przeszkodzie działalności wytwórczej wnioskodawcy/uczestnika postępowania stoi ochrona z patentu udzielonego na to rozwiązanie skarżącemu i współuprawnionemu – nie znajduje podstaw. Uprawnieni z patentu nie domagali się w kierowanych do wnioskodawcy pismach zaprzestania działalności konkurenta, a de facto jedynie złożenia wyjaśnień. Dlatego w żadnym wypadku nie można przyjąć, że pisma te zagrażały wolności gospodarczej E. Pisma te w konsekwencji nie kreowały firmie E. tytułu do interesu prawnego. Wnioskodawca nie twierdził bowiem, że wprowadza do obrotu gospodarczego taki sam produkt, co objęty spornym patentem i okoliczność ta została potwierdzona w zainicjowanym przez uprawnionego – już w trakcie postępowania o unieważnienie – postępowaniem karnym. Wszczęte na wniosek uprawnionego doprowadziło do złożenia zeznań przez prezesa i wyjaśnienia , że uczestnik postępowania nie jest zainteresowany patentem skarżącego. Na gruncie ustalonego przez organ stanu faktycznego oznacza to błędną jego ocenę co do istnienia po stronie wnioskodawcy interesu prawnego i wadliwe zastosowanie art. 89 ust. 1 p.w.p. jako przepisu prawa materialnego, w sprawach z zakresu własności przemysłowej. Uwzględniając powyższe należało uchylić zaskarżoną decyzję 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. O niewykonywaniu uchylonych decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.