VI SA/Wa 27/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2008 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2008 r. nr [...] cofającą skarżącemu – A. B. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Do podjęcia niniejszej decyzji Komendanta Głównego Policji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Komendant Wojewódzki Policji w [...] powziął wiadomość, że skarżący posiadający pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej został uznany winnym popełnienia czynu z art. 278 § 5 w zw. z art. 278 § 1 kk (dokonanie kradzieży energii elektrycznej), za co został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w N. z dnia [...] lipca 2008 r. sygn. akt [...] na karę trzech miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na dwa lata, a także karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych, gdzie jedna stawka dzienna została ustalona na kwotę 10 zł. Przestępstwo, za jakie skarżący został skazany jest zawarte w rozdziale XXXV kk i należy do kategorii przestępstw przeciwko mieniu. W dniu [...] kwietnia 2008 r. wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r. organ wyznaczył termin rozpoznania sprawy na dzień [...] września 2008 r., tj. do czasu zebrania całości materiału dowodowego. Organ przeprowadził wywiad środowiskowy o uprawnionym i skontrolował sposób przechowywania broni. Z dokumentu tego wynika, że uprawniony przechowuje broń w piwnicy domu mieszkalnego, w szafie metalowej zamontowanej na stałe do ściany, posiadającej dwa zamki patentowe z atestem oraz kłódkę. Ponadto ma pozytywną opinię wśród sąsiadów, nie ma skłonności do nadużywania alkoholu ani innych nałogów, nie stwierdzono u niego choroby psychicznej. Wedle opinii Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w [...], A. B. przez cały okres członkostwa nie był karany. Ponadto jest myśliwym zdyscyplinowanym, dbającym o względy bezpieczeństwa i zasady pozyskiwania zwierzyny w trakcie polowań i wykazuje duże zaangażowanie w społeczną działalność zrzeszenia. Decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525, tekst jednolity z późn. zm.), dalej zwanej UBiA. W uzasadnieniu wskazał, że posiadanie broni uzależnione jest od spełnienia określonych kryteriów, jednym z nich jest niekaralność osoby posiadającej pozwolenie. Zdaniem organu osoby, które weszły w konflikt z prawem nie dają gwarancji właściwego i zgodnego z interesem porządku publicznego używania broni. Czyn popełniony przez skarżącego należy do kategorii przestępstw przeciwko mieniu, bezpośrednio wymienionych przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 pkt 6 UBiA., jako szczególnie uzasadniający istnienie obawy, użycia broni przez jej posiadacza w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ mając to na względzie uznał, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Skarżący, reprezentowany przez adwokata, złożył odwołanie od powyższej decyzji do Komendanta Głównego Policji. Podniósł, że przestępstwo jakie popełnił, nie powinno powodować cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni, ponieważ nie ma związku z obawą jej użycia w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Opinie o skarżącym zebrane przez organ wykluczyły obawy sprzecznego z prawem użycia broni, dlatego decyzja jest nieprawidłowa. Dodatkowo pełnomocnik skarżącego wskazał, że jego zachowanie w toku prowadzonego postępowania karnego w sposób wyraźny świadczyło o jego gotowości do poniesienia konsekwencji popełnionego czynu, a tym samym o dużym poczuciu odpowiedzialności skarżącego. Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2008 r. W uzasadnieniu organ wskazał na brzmienie art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz art.15 ust.1 p.6 uobia. i stwierdził, że powołane przepisy nakazują organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Cofnięcie pozwolenia na broń osobom skazanym za przestępstwa przeciwko mieniu ma charakter obligatoryjny, zatem inna decyzja nie mogła zapaść. Skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji skarżący, reprezentowany przez adwokata, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia. poprzez niewłaściwe zastosowanie, a także naruszenia art. 6 i art. 8 Kpa. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji. W uzasadnieniu wskazał, że organ cofając skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni miał jedynie na uwadze okoliczność dokonanego przez skarżącego przestępstwa przeciwko mieniu, a pominął całokształt jego postawy oraz rękojmię jaką dawał w zakresie właściwego obchodzenia się z bronią. W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, iż w przypadku osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, nie jest wymagane od organu przy cofaniu im pozwoleń na broń, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, ujawnianie innych okoliczności. Przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń jest uzasadniona obawa, że osoba taka może użyć broni w celu określonym w art. 15 ust. 1 pkt 6 UBiA. Z tego względu organ dysponując zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym potwierdzającym fakt, iż w stosunku do skarżącego zapadł wyrok skazujący o czyn z art. 278 § 5 w zw. z art. 278 § 1 kk., zobligowany był cofnąć przedmiotowe pozwolenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna, albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 UBiA. Stosownie do treści wskazanych przepisów organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 cytowanej ustawy tj. takich, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Organ, rozstrzygając w oparciu o art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy jest związany dyspozycją tego przepisu, jednakże jego zastosowanie - cofnięcie pozwolenia na broń - uzależnione jest od dokonanej przez organ uprzedniej oceny posiadacza broni pod kątem bezpiecznego i zgodnego z porządkiem publicznym dalszego dysponowania bronią. Oceny tej organ będzie dokonywał, ze względu na dyspozycję przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 UBiA, zawsze wobec osoby ubiegającej się o broń, jak też wobec osoby, która już broń posiada, lecz która z uwagi na pozyskane przez organ informacje, może budzić wątpliwości co do dalszego zgodnego z ustawą dysponowania bronią. Podstawą do ewentualnego negatywnego rokowania w zakresie zgodnego z prawem używania broni przez daną osobę jest zebrany przez organ materiał dowodowy, w tym także ewentualne wyroki skazujące lub informacje właściwych organów o toczących się przeciwko posiadaczowi broni postępowaniach karnych. W rozpatrywanej sprawie, w związku z powzięciem informacji o skazaniu skarżącego za przestępstwo z art. 278 § 5 w zw. z art. 278 § 1 K.k., organ Policji zaliczył skarżącego do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 UBiA, a więc do takich, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i na tej podstawie faktycznej cofnął skarżącemu pozwolenie na broń myśliwską. W ocenie Sądu, działanie organu jest uzasadnione i zgodne z prawem. Prawo do posiadania broni nie jest prawem osobistym zagwarantowanym Konstytucją RP i wymaga pozwolenia właściwego organu policji stosownie do przepisu art. 10 ust. 1 UBiA., który decydując w tej kwestii, winien wziąć pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes osoby ubiegającej się o broń, lecz również interes publiczny wyrażający się w braku zagrożenia bezpieczeństwa i porządku publicznego ze strony posiadacza broni. Przepis ustawy o broni i amunicji, określa w art. 15 ust. 1 jakim osobom pozwolenie na broń wydane być nie może. Konsekwentnie, stwierdzenie istnienia po stronie osoby już posiadającej pozwolenie na broń którejkolwiek ze wskazanych w pkt od 2) do 6) art. 15 ust. 1 okoliczności, prowadzi do tego, że posiadane pozwolenie musi zostać cofnięte stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 UBiA. Zgodnie zatem z obowiązującym prawem, pozwolenia na broń nie może uzyskać (nie może jej zostać wydane lub już posiadane musi zostać cofnięte) m.in. osoba, wobec której jak stanowi art. 15 ust. 1 pkt 6 UBiA, istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Cytowany przepis uzależnia posiadanie pozwolenia na broń od braku "uzasadnionej obawy", że przyszły bądź aktualny posiadacz broni może jej użyć niezgodnie z celami bezpieczeństwa i porządku publicznego. O istnieniu "uzasadnionej obawy" decyduje organ właściwy do wydania pozwolenia na broń lub cofnięcia posiadanego już pozwolenia. Jak na to wskazuje wykładnia gramatyczna art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, ustalony przez organ fakt skazania posiadacza broni prawomocnym wyrokiem sądowym za popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo toczące się przeciwko posiadaczowi broni postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, już rodzi po stronie organu decydującego w sprawach pozwolenia na broń uzasadnioną obawę, o której przepis stanowi. W orzeczeniu z dnia 13 maja 2008 r. (sygn. akt II OSK 514/07) NSA podkreślił, iż ustawodawca przesądził jakie zachowania uważa za powodujące uzasadnioną obaw, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podobnie stanowisko NSA zajął w wyrokach z dnia 4 września 2008 r. (sygn. akt II OSK 994/07) i z dnia 23 czerwca 2008 r. (sygn. akt II OSK 695/07). Nie może być zatem wątpliwości, że popełnienie przez osobę posiadającą pozwolenie na broń jednego z wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 UBiA przestępstw, tzn. przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń bez potrzeby dowodzenia negatywnego wpływu popełnionego przestępstwa na sferę bezpiecznego i zgodnego z porządkiem publicznym dysponowania bronią, jak też bez konieczności pozyskiwania dodatkowych dowodów na okoliczność zagrożenia, o którym stanowi komentowany przepis. W rozpatrywanej sprawie fakt skazania za przestępstwo przeciwko mieniu nie budzi wątpliwości. Tak ukształtowany stan faktyczny odpowiada dyspozycji przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 UBiA, rodząc po stronie organu obawę możliwości użycia przez skarżącego broni w celu sprzecznym z porządkiem publicznym i bezpieczeństwem, co z kolei prowadzić musi, bez względu na inne korzystne dla skarżącego okoliczności jak pozytywna opinia związku łowieckiego, do zastosowania przez ten organ rygoru z art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy – cofnięcia pozwolenia na broń. Trzeba w tym miejscu stwierdzić, iż od osób uprawnionych do posiadania broni należy oczekiwać postawy poszanowania porządku prawnego, jako gwarancji przestrzegania zasad bezpiecznego posiadania i używania broni. Popełnienie przestępstwa, które pośrednio godzi w życie, zdrowie innych ludzi lub wymierzone jest przeciwko mieniu, gwarancję tę niweczy, a dobra opinia w miejscu zamieszkania czy w środowisku łowieckim nie mogą stanowić argumentów mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.