VI SA/Wa 2769/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie koncesji oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r.nr [...] Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, na podstawie art. 123 oraz art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu wniosku z dnia 25 lipca 2013 r. spółki [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Przewodniczącego KRRiT Nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. oraz w wykonaniu Uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r., postanowił utrzymać w mocy postanowienie Nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r., w sprawie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku Nr [...] z dnia 25 lutego 2013r. spółki [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Wniosek Nr [...] z dnia 25 lutego 2013r. został złożony w postępowaniu o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie drogą rozsiewczą naziemną w sposób cyfrowy w multipleksie pierwszym programu telewizyjnego, prowadzonego na podstawie pkt. I Ogłoszenia Przewodniczącego KRRiT z dnia 20 grudnia 2012 r. (M.P. z dnia 27 grudnia 2012 r., poz. 1015). W dniu [...] lipca 2013 r. Przewodniczący KRRiT wydał spółce [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] postanowienie Nr [...] w sprawie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych ww wniosku. W piśmie z dnia 25 lipca 2013 r. spółka [...] Sp. z o.o. (określana dalej również jako "Skarżąca") wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem ww. postanowienia Przewodniczącego KRRiT. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony w terminie przewidzianym w art. 141 § 2 k.p.a. Skarżąca w szczególności podniosła, iż błędne jest stanowisko organu koncesyjnego, z którego wynika, że do braków formalnych wniosku, w rozumieniu art. 64 par. 2 k.p.a., zaliczyć należy przesłanie dokumentów - kopii umów sprzedaży nie poświadczonych za zgodność z oryginałem, w sposób zgodny z par. 15 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia KRRiT z dnia 4 stycznia 2007 r. w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 5, poz.41, z późn.zm. - zwanego dalej "rozporządzeniem"). Skarżąca wskazała, że "jeśli żaden przepis prawa nie nakłada na wnioskodawcę obowiązku złożenia dokumentów takich, jak np. umowa sprzedaży udziałów spółki, to dostarczenie tych dokumentów bez odpowiednich poświadczeń za zgodność z oryginałem nie może stanowić braku w rozumieniu art. 64 par. 2 k.p.a.". Z powyższego skarżąca wywiodła, iż "W tym zakresie takie rozstrzygnięcie jak i uzasadnienie zaskarżonego postanowienia należy uznać za błędne, co winno skutkować jego uchyleniem w całości". Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. Przewodniczący KRRiT utrzymał w mocy postanowienie I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że powyższe twierdzenia Skarżącej są w całości błędne i nie zasługują na uwzględnienie. Zauważył, że zgodnie z § 5 pkt 4 w związku z § 6b rozporządzenia wnioskodawca będący spółką handlową jest zobowiązany do przedstawienia danych dotyczących udziałowców, akcjonariuszy lub wspólników, tj.: listy udziałowców, akcjonariuszy lub wspólników ze wskazaniem wielkości posiadanych przez nich udziałów, akcji (wraz z rodzajem uprzywilejowania) lub wkładów; informacji o posiadanych udziałach, akcjach lub wkładach w innych spółkach oraz członkostwie w organach innych spółek, lub o posiadanych udziałach w innych podmiotach gospodarczych; w przypadku osób fizycznych - ich obywatelstwo i miejsce stałego zamieszkania; d) w przypadku osób prawnych - adres ich siedziby, a w przypadku posiadania przez osobę prawną ponad 10 % udziałów, akcji lub wkładów spółki będącej wnioskodawcą - dane osobowe członków organu zarządzającego, nadzorczego i kontrolnego tej osoby prawnej. W celu spełnienia wymogów wynikających z ww. przepisu rozporządzenia KRRiT spółka [...] Sp. z o.o. przedłożyła kopie umów sprzedaży udziałów. Zgodnie z § 15 ust. 1 rozporządzenia KRRiT dokumenty są składane w formie: oyginału; urzędowo poświadczonego odpisu lub wyciągu z dokumentu; odpisu dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem lub radcą prawnym; 4) pobranego samodzielnie przez wnioskodawcę wydruku komputerowego mającego na podstawie ustawy moc zrównaną z mocą dokumentu urzędowego lub odpisu dokumentu. Przedłożone organowi kopie ww. umów nie zostały potwierdzone za zgodność z oryginałem, stosownie do wymogów § 15 ust. 1 rozporządzenia, mimo to nie stanowiły podstawy odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Jak wskazano w uzasadnieniu postanowienia nr [...] z dnia [...] lipca 2013r. "Zgodnie z przepisami rozporządzenia Wnioskodawca nie był zobowiązany do złożenia przedmiotowych umów, a dla spełnienia wymogów dotyczących danych udziałowców, akcjonariuszy lub wspólników, o których mowa w § 5 pkt 4 rozporządzenia wystarczające są oświadczenia Wnioskodawcy. Przedstawione przez Wnioskodawcę kopie umów nie zostały poświadczone za zgodność z oryginałem stosownie do wymogów § 15 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, jednak jako, iż opatrzono je podpisem Wnioskodawcy, mogą być uznane za jego oświadczenie wiedzy spełniające tym samym wymóg poinformowania o adresie siedziby udziałowców spółki Wnioskodawcy." Ponadto organ odniósł się do zarzutu naruszenia zasady wynikającej z art. 9 k.p.a., gdyż zdaniem skarżącej "nie doszło do uchybienia terminu w zakresie ewentualnego uzupełnienia braków pisma z dnia 25 lutego 2013 r. a jeśli nawet, to uchybienie to nastąpiło na skutek niewłaściwego działania organu koncesyjnego, sprzecznego z podstawowymi zasadami dotyczącymi postępowania administracyjnego, a zatem bez winy wnioskodawcy; jeśli bowiem od udzielenia przez organ wyjaśnień dotyczących zakresu szczegółowości informacji wymaganych przepisami rozporządzenia KRRiT z dnia 4 stycznia 2007r. w sprawie zawartości wniosku (...) a także daty, wedle której należy uwzględnić te informacje zależała treść złożonych dokumentów, to ewentualne uchybienie terminu spowodowane było okolicznościami od strony niezależnymi i przez nią niezawinionymi." W ocenie organu zarzut niedostatecznego poinformowania o zakresie i niezbędnej aktualności wymaganych od Wnioskodawcy informacji i dokumentów nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wszelkie wymogi formalne względem wniosku o udzielnie koncesji wynikają wprost z przepisów rozporządzenia, wydanego w oparciu o delegację z art. 37 ust. 4 ustawy z dnia 29 grudnia 1992r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226, z późn. zm.), a zwłaszcza § 5, § 15 i § 18 jasno, precyzyjnie i konkretnie wskazują zarówno zakres wymaganych informacji, jak i określają właściwą formę ich przedłożenia oraz wymogi w zakresie aktualności informacji, o czym Wnioskodawca był informowany. Ponadto Wnioskodawca był informowany o stwierdzonych brakach formalnych wniosku i zakresie niezbędnych uzupełnień zarówno w wezwaniu z dnia 22 kwietnia 2013 r. (sygn. [...]), jak i w piśmie z dnia 21 maja 2013 r. (sygn. [...]). Jak jednoznacznie wskazał NSA w wyroku z dnia 6 grudnia 2007 r. (sygn. akt I OSK 284/07) "Bezzasadne jest zatem twierdzenie skarżącej, iż norma prawna zawarta w art. 9 k.p.a. wyłącza całkowicie zasadę "ignorantia iuris nocet". Organ podkreślił, iż zgodnie z art. 58 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. W art. 58 § 1 i 2 k.p.a. zostały więc ustanowione cztery przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie. Należą do nich: uprawdopodobnienie przez stronę braku swojej winy w uchybieniu terminu, wniesienie przez stronę wniosku (prośby) o przywrócenie terminu, dochowanie siedmiodniowego terminu (nieprzywracalnego) do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, liczonego od dnia ustania przeszkody oraz dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracalny termin. Wskazał, iż spółka [...] Sp. z o.o. nie przedłożyła informacji o udziałach, akcjach lub wkładach w innych spółkach oraz o członkostwie w organach innych spółek lub o posiadanych udziałach w innych podmiotach gospodarczych przez udziałowców Spółki będących osobami fizycznymi, będąc zobligowanym przepisami rozporządzenia (§ 5 pkt 4 lit. b rozporządzenia), a następnie zobowiązanym wezwaniem z dnia 22 kwietnia 2013r. do przedstawienia danych dotyczących udziałowców Spółki. Wnioskodawca miał nie tylko możliwość, ale i obowiązek przedłożyć stosowne informacje dotyczące udziałowców bez konieczności oczekiwania, aż dwóch z nich zbędzie swoje udziały. Powołując się na ugruntowany w orzecznictwie pogląd, iż przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, organ wskazał, iż o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić wyłącznie w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. O braku winy można mówić tylko w tym przypadku, gdy strona w celu dochowania terminu zmuszona byłaby do podjęcia nadzwyczajnego wysiłku, przykładowo zagrażającego jej zdrowiu lub życiu albo narażającego ją na poważne straty (tak też w wyroku WSA w Lublinie z dnia 8 stycznia 2013 r. sygn.akt II SA/Lu 1003/12, podobnie m.in. WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 12 stycznia 2012 r. sygn.akt II SA/Wr 680/11 oraz WSA w Warszawie w wyroku z dnia 29 grudnia 2011 r. sygn.akt II SA/Wa 1734/11). Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie wnioskodawca nie wykazał, że uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której wnioskodawca nie mógł by usunąć. Na powyższe rozstrzygnięcie [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca ponowiła zarzut naruszenia art. 9 k.p.a. – zasady informowania stron, oraz błąd w ustaleniach faktycznych i wewnętrzną sprzeczność zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu stwierdziła, że w jej przekonaniu nie doszło do uchybienia terminu w zakresie ewentualnego uzupełnienia braków formalnych wniosku, a jeśli nawet przyjąć takie uchybienie, to uchybienie takie nastąpiło na skutek niewłaściwego działania organu koncesyjnego - bez winy skarżącej, gdyż od udzielenia takich wyjaśnień zależała treść złożonych dokumentów. Pismem z dnia 30 kwietnia 2013 r. skarżąca zwróciła się do organu koncesyjnego o udzielenie wyjaśnień dotyczących procedur przetargowych. Skarżąca pytała organ przede wszystkim o stopień szczegółowości Informacji wymaganych przepisami powołanego wyżej rozporządzenia, a także daty, wedle której należy uwzględniać rzeczone informacje. Wskazała, iż organ koncesyjny pismem z dnia 21 maja 2013 r. poinformował, że "wszelkie wymogi dotyczące zawartości wniosku, szczegółowości wymaganych informacji oraz ich aktualności i aktualizowania wynikają wprost z przepisów rozporządzenia". Tym samym organ koncesyjny nie udzielił skarżącej odpowiedzi na przedmiotowe pytania, odsyłając ją jedynie ogólnikowo do przepisów, które stronie i tak były znane. W zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2013 r. organ koncesyjny również uznał, że "nie zasługuje na uwzględnienie zarzut niedostatecznego poinformowania o zakresie i niezbędnej aktualności wymaganych od Wnioskodawcy informacji i dokumentów", ponieważ zdaniem organu koncesyjnego "wszelkie wymogi formalne względem wniosku o udzielenie koncesji wynikają wprost z przepisów rozporządzenia, wydanego w oparciu o delegację z art. 37 ust. 4 ustawy o radiofonii i telewizji. Zdaniem skarżącej, w toku postępowania doszło do naruszenia art. 9 k.p.a. - zasadę udzielania informacji. W ocenie skarżącej, jeżeli organ koncesyjny uważa, że nie jest obowiązany do udzielania stronie w toku postępowania odpowiedzi na zadane pytania, z uwagi na to, że wnioskodawca "jako działający na rynku profesjonalny podmiot gospodarczy ubiegający się o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego powinien znać przepisy powszechnie obowiązującego w tym zakresie prawa" - to w sposób rażący narusza zasadę informowania stron wyrażoną w art. 9 k.p.a. Ponadto skarżąca podniosła, błędne jest stanowisko organu koncesyjnego, z którego wynika, że do braków w rozumieniu art. 64 § 2 k.p.a. zaliczyć należy przesłanie dokumentów - kopii umów sprzedaży nie poświadczonych za zgodność z oryginałem w sposób godny z par. 15 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. Skarżąca stwierdziła m.in., że "jeżeli żaden przepis prawa nie nakłada na wnioskodawcę obowiązku złożenia dokumentów, takich jak np. umowa sprzedaży udziałów spółki, to dostarczenie tych dokumentów bez odpowiednich poświadczeń za zgodność z oryginałem, nie może stanowić braku w rozumieniu art. 64 § 2 k.p.a.". M.in. z uwagi na powyższe skarżąca domaga się uznania rozstrzygnięcia oraz uzasadnienia tego rozstrzygnięcia za błędne i jego uchylenia w całości, w związku z tym, że skarżąca złożyła odpowiednie oświadczenie, a pozostałe dokumenty miały charakter jedynie uzupełniający, zatem nie można mówić o jakichkolwiek brakach formalnych, w rozumieniu art. 64 par. 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący KRRiT wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie lub inny akt z zakresu administracji publicznej wyłącznie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd orzekając w sprawie nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości, a także nie ocenia zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej także: p.p.s.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie analizowana pod tym kątem skarga spółki [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] sierpnia 2013 r. i utrzymane nim w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] lipca 2013 r. nie naruszają przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym przede wszystkim art. 58 k.p.a. i art. 59 k.p.a., a ponadto unormowań wskazanych w art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W świetle przepisu art. 58 § 2 k.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Mając na względzie powołane przepisy uznać trzeba, iż organ administracji publicznej jest obowiązany przywrócić termin, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: a) uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony, b) zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, c) zainteresowany dopełnił czynności, dla której określony był termin jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu. Zdaniem Sądu wstępnym zadaniem organu jest zbadanie, czy strona wnioskująca o przywrócenie terminu zachowała siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a. Dopiero po jednoznacznym ustaleniu zachowania powyższego terminu, organ winien przejść do oceny pozostałych dwóch przesłanek koniecznych do przywrócenia terminu, a więc przesłanki braku winy oraz dopełnienia stosownej czynności wraz z wnioskiem. W niniejszej sprawie spełnienie przez skarżącą pierwszej z wymienionych przesłanek nie jest sporne, co zostało należycie udokumentowane w aktach sprawy. Przedmiotem sporu jest ocena pozostałych dwóch przesłanek koniecznych do przywrócenia terminu, a więc przesłanki braku winy oraz dopełnienia stosownej czynności wraz ze złożonym wnioskiem. W doktrynie uznaje się zgodnie, że kryterium braku winy, jako przesłanka uzasadniająca wniosek o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu danej czynności. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (vide: B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, str. 281 i nast.) Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż organ trafnie przyjął, że podane przez skarżącego okoliczności nie mogą zostać uznane za niedającą się usunąć przeszkodę. Skarżąca spółka, uzasadniając brak winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielnie koncesji, powołała się na okoliczności związane z nieprawidłowym jej zdaniem działaniem organu koncesyjnego, w postaci nieprzekazania skarżącej wszystkich niezbędnych informacji celem prawidłowego wywiązania się z nałożonych na nią obowiązków, jako wnioskodawcy ubiegającego się o udzielenie stosownej koncesji, czym w jej ocenie organ naruszył przepisy postępowania. Skarżąca stwierdziła, iż w tej sytuacji nie może ponosić odpowiedzialności za niedopełnienie brakującej czynności. Zdaniem Sądu powołane przez skarżącą powody uchybienia terminu nie zasługują na uwzględnienie, albowiem podniesiona przez nią okoliczność braku należytej informacji na temat procedury koncesyjnej rozpoczętej ogłoszeniem Prezesa KRRiT z dnia [...] grudnia 2012 r., nie została udowodniona w świetle przesłanek wynikających z obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa, tj. ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji oraz rozporządzenia wykonawczego z dnia 4 stycznia 2007 r. w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów radiofonicznych i telewizyjnych. Oprócz aktów prawa powszechnie obowiązujących, także w wymiarze praktycznym stosowania wskazanych przepisów należy podkreślić, iż dostęp do informacji nt. przedmiotowego postępowania koncesyjnego został zapewniony bez wyjątku wszystkim jego uczestnikom, także w przypadku powstania ew. wątpliwości co do obowiązków jego uczestników, w postaci udostępnionego przez organ punktu konsultacyjnego, w związku z ogłoszonym przez Przewodniczącego KRRiT w dnia [...] grudnia 2012 r. postępowaniu o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie drogą rozsiewczą naziemną w sposób cyfrowy w multipleksie pierwszym programu telewizyjnego, pod nazwą "[...]". W takiej sytuacji nie można zgodzić się ze skarżącą, iż organ naruszył wynikająca z art. 9 k.p.a. ogólną zasadę informowania stron oraz uczestników postępowania administracyjnego, brak jest bowiem przepisu prawa, który nakazywałby w badanej sprawie zastosować inną praktykę, niż działania podjęte przez organ. Mając powyższe na uwadze, jak również okoliczność złożenia przez skarżącą wniosku koncesyjnego po upływie ponad dwóch miesięcy od ogłoszenia przez organ przetargu oraz wystosowanego przez organ wezwania skarżącej, w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia braków formalnych wniosku, którego to obowiązku mimo prawidłowego wezwania skarżąca nigdy nie dopełniła, okoliczności te w sposób jednoznaczny przeczą argumentacji skarżącej o braku jej winy w niedotrzymaniu terminu uzupełnienia wniosku, w rozumieniu art. 58 § 1 k.p.a. W tej sytuacji powołana przez skarżącą przyczyna uchybienia terminu nie może stanowić podstawy do żądania przez nią przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie koncesji. Organ zasadnie zatem odmówił skarżącej przywrócenia terminu, ponieważ spółka w swym wniosku o przywrócenie terminu nie uprawdopodobniła okoliczności, wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielnie koncesji, jak również nie konwalidowała brakującej czynności w postaci przekazania wszystkich niezbędnych dokumentów dla prowadzenia przedmiotowego postępowania koncesyjnego z jej udziałem. W konsekwencji uznać trzeba, iż sporne rozstrzygnięcie Przewodniczącego KRRiT prawidłowo odmawia stronie przywrócenia uchybionego terminu na podstawie art. 59 § 1 k.p.a., w zw. z art. 58 § 1 i 2 k.p.a Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. .