VI SA/Wa 2796/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant ref. Staż. Anna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2014 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącej [...] S.A. z siedzibą w W. kwotę 357 ( trzysta pięćdziesiąt siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. 1.1. Postanowieniem z [...] lipca 2012 r. Minister Finansów (dalej także jako "Minister" lub "MF") umorzył postępowanie prowadzone w związku z zażaleniem T. S. A. z siedzibą w W. (dalej także jako "Spółka" lub "skarżąca") na postanowienie Ministra z [...] marca 2012 r. odmawiające zawieszenia postępowania i zwrócenia się przez MF z pytaniem prejudycjalnym do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie cofnięcia zezwolenia z [...] listopada 2006 r. (nr [...]) z późniejszymi zmianami na prowadzenie działalności w zakresie zakładów bukmacherskich. W sentencji zaskarżonego aktu MF powołał się na przepisy art. 233 § 1 pkt 3 w związku z art. 208, art. 212 i art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: "Op"). 1.2. Postępowanie sądowe w niniejszej sprawie prowadzone jest w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej także jako "NSA") z dnia 3 lipca 2014 r. (II GSK 619/13) uchylającym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "WSA" lub "Sąd") z dnia 16 stycznia 2013 r. (VI SA/Wa 1913/12) oddalający skargę Spółki na powyższe postanowienie MF w przedmiocie "umorzenia postępowania zażaleniowego". NSA przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA, określając jej przedmiot jako "zawieszenie postępowania". 2. Stan faktyczny. 2.1. Decyzją z [...] listopada 2006 r. Minister Finansów udzielił Spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zakładów bukmacherskich na okres 6 lat. Postanowieniem z [...] listopada 2011 r. MF wszczął zaś postępowanie w celu cofnięcia Spółce przedmiotowego zezwolenia w związku z rażącym naruszeniem prawa odnośnie nieprawidłowości dotyczących przestrzegania przepisów ustawy o grach hazardowych w punktach Spółki, w zakresie przyjmowania zakładów wzajemnych. W dniu [...] grudnia 2011 r. Spółka złożyła wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia. Ponawiając wniosek pismem z [...] lutego 2012 r. oraz wskazując na art. 201 § 1 pkt 2 Op, wniosła o zwrócenie się przez MF do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem prejudycjalnym co do możliwości stosowania przepisów ustawy o grach hazardowych z uwagi na brak ich notyfikacji Komisji Europejskiej, zgodnie z art. 1 pkt 11 oraz art. 8 ust. 1 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L 98.204.37 ze zm.; dalej jako "dyrektywa 98/34/WE"). 2.2. Minister Finansów postanowieniem z [...] marca 2012 r., na podstawie art. 216 w zw. z art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, art. 217, art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.; dalej: u.g.h.) - odmówił zawieszenia postępowania. W uzasadnianiu podniósł, że instytucja ta określona w art. 201 § 1 pkt 2 Op w niniejszym wypadku nie może mieć zastosowania. Organ podatkowy zawiesza bowiem postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W ocenie organu w zakresie, w jakim zostało to wskazane we wniosku skarżącej, ustawa o grach hazardowych nie zawiera przepisów technicznych i z tego powodu projekt tej ustawy nie podlegał notyfikacji. Tym samym Minister uznał żądanie skierowania pytania prejudycjalnego za niezasadne. W wypadku nieprawidłowości w prowadzeniu działalności w zakresie gier hazardowych organ, który wydał koncesję lub zezwolenie, dokonuje analizy stwierdzonych nieprawidłowości i w zależności od zakresu oraz charakteru stwierdzonych nieprawidłowości, podejmuje stosowne działania, do których został umocowany przepisami ustawy o grach hazardowych. Zatem ocena stanu faktycznego i zastosowanie właściwego stanu prawnego w świetle art. 58 i art. 59 u.g.h. stanowi wyłączną kompetencję i obowiązek organu, który udzielił koncesji lub zezwolenia, czyli w niniejszej sprawie Ministra Finansów. Równolegle decyzją z [...] marca 2012 r. nr [...] Minister Finansów cofnął Spółce zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zakładów wzajemnych - totalizatora współzawodnictwa zwierząt – udzielone [...] listopada 2006 r. 2.3. Na postanowienie z dnia [...] marca 2012 r. Spółka złożyła zażalenie, domagając się jego uchylenia oraz zawieszenia postępowania, a także uwzględnienia jej wniosku w przedmiocie pytania prejudycjalnego. 2.4. Postanowieniem z [...] lipca 2012 r. Minister Finansów umorzył postępowanie prowadzone w związku z zażaleniem złożonym przez spółkę na postanowienie z dnia [...] marca 2012 r. dotyczące odmowy zawieszenia postępowania i zwrócenia się przez MF z pytaniem prejudycjalnym do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Wskazał na przepisy art. 233 § 1 pkt 3 w związku z art. 208, art. 212, art. 239 Op oraz art. 8 u.g.h. W uzasadnieniu podniósł, że jako organ odwoławczy posiadający kompetencje reformacyjne, miał obowiązek uwzględnić zmiany stanu faktycznego i prawnego, które nastąpiły po wydaniu przez niego pierwszego rozstrzygnięcia. Wyjaśnił, że w niniejszej sprawie nastąpiły - po wydaniu postanowienia z [...] marca 2012 r. - zmiany stanu faktycznego, gdyż w dniu [...] marca 2012 r. cofnięto Spółce zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zakładów bukmacherskich. Zdaniem Ministra, wyeliminowanie z obrotu prawnego przedmiotowego zezwolenia skarżącej na prowadzenie działalności w zakresie przyjmowania zakładów wzajemnych spowodowało, że niniejsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe, a w konsekwencji bezprzedmiotowe stało się również orzekanie w przedmiocie zawieszenia tego postępowania. Na poparcie powyższego Minister Finansów podniósł również, że nawet decyzja nieostateczna wiąże go, zgodnie z art. 212 Op. W świetle owego związania naturalną konsekwencją wydania decyzji w sprawie cofnięcia zezwolenia, jest umorzenie niniejszego postępowania jako bezprzedmiotowego w rozumieniu art. 208 Op. 3.1. Pismem [...] sierpnia 2012 r. Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczne w administracyjnym toku instancji postanowienie Ministra Finansów. Występując o uchylenie zaskarżonego aktu, autor skargi postawił zarzuty naruszenia: - art. 127 Op w związku z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201 poz. 1540 ze zm.; dalej: "ustawa o grach hazardowych") poprzez umorzenie postępowania odwoławczego bez dokonania ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym uniemożliwienie kontroli instancyjnej wydanego postanowienia przez organ I instancji dotyczącego zawieszenia postępowania i wystąpienia przez organ I instancji z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej; - art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z dnia 16 lipca 1997 r.; dalej: "Konstytucja RP") poprzez umorzenie postępowania odwoławczego, przez co odmówiono skarżącej prawa do zaskarżenia postanowienia wydanego w pierwszej instancji, czym naruszona została wyrażona w wyżej wymienionym przepisie zasada dwuinstancyjności postępowania; - art. 233 § 1 pkt 3 w związku z art. 208 § 1 i art. 212 w związku z art. 239 e i 239 a Op, poprzez nieprawidłowe uznanie, że decyzja organu I instancji wydana w dniu [...] marca 2012 r. nr [...] cofająca skarżącej zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie przyjmowania zakładów bukmacherskich w punktach wymienionych w tym zezwoleniu, pomimo że nieostateczna, jest wykonalna i skutkuje wyeliminowaniem z obrotu prawnego ww. zezwolenia, prowadzące do uznania postępowania związanego ze złożonym przez skarżącą zażaleniem na postanowienie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania jako bezprzedmiotowe i w konsekwencji jego umorzenie. 3.2. Odpowiadając na skargę Minister wystąpił o jej oddalenie, podtrzymując przy tym swoje dotychczasowe stanowisko. Zarzuty skargi uznał za chybione. 3.3. WSA w Warszawie wyrokiem z 16 stycznia 2013 r. oddalił skargę Spółki. Zdaniem Sądu, Minister Finansów słusznie uznał, że w sytuacji, kiedy postępowanie administracyjne dotyczące cofnięcia udzielonego zezwolenia zostało zakończone poprzez wydanie decyzji cofającej owo zezwolenie, kontynuacja postępowania zażaleniowego (wpadkowego) była bezprzedmiotowa. Skoro MF decyzją z [...] marca 2012 r. cofnął zezwolenie na prowadzenie zakładów bukmacherskich, to postępowanie administracyjne zostało zakończone. Wydanie decyzji merytorycznej spowodowało bowiem, że kontynuacja postępowania zażaleniowego wszczętego na skutek złożenia przez skarżącą zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia tegoż zażalenia była w tym momencie bezprzedmiotowa. Umorzenie przez Ministra Finansów postępowania zażaleniowego nie zamyka zaś skarżącej możliwości podważania prawidłowości działania organu poprzez wnoszenie środków odwoławczych na wydane w tej sprawie decyzje merytoryczne. Wówczas skarżąca może podnosić zarzuty dotyczące kwestii związanych z potrzebą wystąpienia przez organ z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości UE. WSA nie dopatrzył się naruszenia art. 78 Konstytucji RP oraz art. 127 Op w zw. z art. 8 u.g.h. poprzez uniemożliwienie kontroli instancyjnej postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez Ministra Finansów art. 233 § 1 pkt 3 w zw. z art. 208 § 1 i art. 212 w zw. z art. 239e i art. 239a Op. 3.4. Od powyższego wyroku Spółka złożyła skargę kasacyjną, zaskarżając orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) naruszenie art. 127 Op w zw. z art. 8 u.g.h. poprzez umorzenie postępowania odwoławczego bez dokonania ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym uniemożliwienie kontroli instancyjnej wydanego postanowienia przez organ I instancji, dotyczącego zawieszenia postępowania i wystąpienia przez organ I instancji z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości UE; 2) naruszenie art. 78 Konstytucji RP poprzez umorzenie postępowania odwoławczego, przez co odmówiono skarżącemu prawa do zaskarżenia postanowienia wydanego w pierwszej instancji, czym naruszona została wyrażona w wyżej wymienionym przepisie zasada dwuinstancyjności postępowania; 3) naruszenie art. 233 § 1 pkt 3 w zw. z art. 208 § 1 i art. 212 w zw. z art. 239e i 239 a Op poprzez nieprawidłowe uznanie, że decyzja MF z [...] marca 2012 r. (nr [...]) cofająca Spółce zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie przyjmowania zakładów wzajemnych w punktach wymienionych w tym zezwoleniu, mimo że nieostateczna, jest wykonalna i skutkuje wyeliminowaniem z obrotu prawnego ww. zezwolenia, prowadząc do uznania postępowania związanego ze złożonym przez Spółkę zażaleniem na postanowienie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania jako bezprzedmiotowe i w konsekwencji jego umorzenie. 3.5. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Finansów wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. 3.6. Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r., skarżąca złożyła replikę na odpowiedź na skargę kasacyjną. Wniosła o zawieszenie postępowania i skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości UE następujących pytań prejudycjalnych: 1) Czy przepis art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE powinien być interpretowany w taki sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać notyfikowane Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 tej dyrektywy, należy taki przepis ustawowy, który zakazuje przyjmowania zakładów wzajemnych przez Internet? 2) Czy przepis art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE powinien być interpretowany w taki sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać notyfikowane Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 tej dyrektywy, należy taki przepis ustawowy, który określa zasady udzielania i cofania zezwoleń na usługi społeczeństwa informacyjnego? 3) Czy przepis art. 1 pkt 2 dyrektywy 98/34/WE, definiujący pojęcie usługi społeczeństwa informacyjnego, winien być interpretowany w taki sposób, że obejmuje on również usługi polegające na urządzaniu gier hazardowych przez Internet - w tym takiej jak oferowane przez Spółkę zakłady wzajemne w ramach E-promocja? Ewentualnie, wniosła o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny pytań prawnych z sformułowanych przez NSA w postanowieniu z 15 stycznia 2014 r. (II GSK 686/13) oraz w postanowieniu z 10 kwietnia 2014 r. (II GSK 281/13). 3.7. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Za uzasadnione uznał bowiem zarzuty naruszenia przepisów postępowania sformułowane w punkcie 3 petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzuty naruszenia art. 233 § 1 pkt 3 w zw. z art. 208 § 1 Op. Za błędne uznał przy tym stanowisko autora skargi kasacyjnej, iż wskazane przepisy są przepisami prawa materialnego, bowiem są to przepisy natury procesowej. NSA nie podzielił stanowiska wyrażonego przez Sąd I instancji, że Minister Finansów w zaskarżonym postanowieniu słusznie uznał, że w sytuacji, kiedy postępowanie administracyjne dotyczące cofnięcia udzielonego zezwolenia zostało zakończone poprzez wydanie decyzji w pierwszej instancji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie zakładów bukmacherskich, to kontynuacja postępowania zażaleniowego (wpadkowego), wszczętego na skutek złożenia przez skarżącą zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia tegoż zażalenia, była w tym momencie bezprzedmiotowa. Zatem w rozpoznawanej sprawie zabrakło przedmiotu postępowania zażaleniowego (wpadkowego) w tym sensie, że w postępowaniu głównym nastąpiło wydanie decyzji merytorycznej. NSA zauważył, odnosząc się do wniosku o zawieszenie postępowania, że Sąd jest związany granicami sprawy. W rozpoznawanej sprawie nie były zaś stosowane kwestionowane przez skarżącą przepisy. Brak było zatem podstaw do występowania z pytaniami prejudycjalnymi. Z tych samych powodów NSA nie zawiesił postępowania do momentu ustosunkowania się przez Trybunał Konstytucyjny do pytań prawnych sformułowanych w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2014 r. o sygn. II GSK 686/13 oraz w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2014 r. o sygn. II GSK 281/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga zasługuje na uwzględnienie. 4.1. Podkreślenia na wstępie wymaga, że w wyniku uchylenia wyrokiem NSA z 3 lipca 2014 r. (II GSK 619/13) wyroku Sądu I instancji z 16 stycznia 2013 r. (VI SA/Wa 1913/12), ponownej kontroli WSA w Warszawie poddane zostało postanowienie Ministra Finansów z [...] lipca 2012 r. w przedmiocie zawieszenia postępowania, zgodnie ze stanowiskiem NSA. W zaś świetle art. 190 u.p.p.s.a, Sąd I instancji orzekający w niniejszej sprawie związany jest oceną prawną i wskazaniami dotyczącymi dalszego postępowania wyrażonymi w powołanym wyżej wyroku NSA. Z akt sprawy nie wynika, że stan faktyczny rozpoznawanej sprawy uległ zmianie. W dniu wydania przez Ministra Finansów zaskarżonego aktu brak było podstaw do wniosku, że bezprzedmiotowe stało się postępowanie w niniejszej sprawie, dotyczącej zawieszenia postępowania. 4.2. Powtórzyć należy zatem za NSA, iż umorzenie postępowania następuje wówczas, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego (art. 208 § 1 Op.). Bezprzedmiotowość postępowania występuje zaś, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Bezprzedmiotowość zachodzi wówczas, gdy w sposób oczywisty organ podatkowy stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić za NSA należy, iż [...] lipca 2012 r., tj. w dacie wydania przez Ministra Finansów zaskarżonego postanowienia o umorzeniu postępowania zażaleniowego (wpadkowego), nie wystąpiła bezprzedmiotowość postępowania. Była bowiem w toku konkretna sprawa administracyjna dotycząca zezwolenia na prowadzenie przez Spółkę działalności w zakresie zakładów bukmacherskich. Postępowanie główne w przedmiocie cofnięcia zezwolenia nie zostało zakończone, gdyż decyzja wydana w I instancji przez Ministra Finansów dnia [...] marca 2012 r. nie była ostateczna. Spółka złożyła od niej odwołanie. Decyzja w II instancji została wydana przez Ministra Finansów dnia [...] sierpnia 2012 r. Na mocy tej decyzji organ utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] marca 2012 r. cofającą udzielone spółce zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zakładów bukmacherskich. Minister Finansów powinien był zatem rozstrzygnąć rozpoznawaną sprawę merytorycznie, poprzez rozstrzygnięcie jej co do istoty, nie zaś umarzać postępowanie zażaleniowe. 5. W świetle powyższych rozważań, za zasadne Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez Ministra Finansów art. 208 § 1 i art. 233 § 1 pkt 3 Op. Brak było bowiem podstaw do wniosku, że w dniu wydania zaskarżonego postanowienia bezprzedmiotowe stało się postępowanie w niniejszej sprawie, której przedmiotem jest zawieszenia postępowania. Tym samym brak było podstaw do umorzenia przez MF postępowania zażaleniowego w niniejszej sprawie. Pozostałe zarzuty skargi Sąd uznał za zasadne o tyle, o ile stanowiły wzmocnienie argumentacji prawnej dotyczącej naruszenia art. 208 § 1 i art. 233 § 1 pkt 3 Op, a za chybione, jako stanowiące samodzielną podstawę związaną z wnioskiem o uchylenie zaskarżonego aktu. Minister Finansów błędnie przyjął, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe, ale nie naruszył zasady wyrażonej w art. 78 Konstytucji RP oraz art. 127 Op w związku z art. 8 u.g.h. Ustawodawca przewidział bowiem w określonych sytuacjach możliwość umorzenia postępowania (w sprawie lub zażaleniowego), czyli zakończenia sprawy bez jej rozstrzygania co do istoty. Podkreślenia wymaga, że NSA nie uznał za zasadne innych zarzutów skargi kasacyjnej poza dotyczącymi naruszenia art. 208 § 1 i art. 233 § 1 pkt 3 Op. Rozstrzygnięcie Ministra Finansów uznał za wadliwe, gdyż decyzja cofająca Spółce zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zakładów bukmacherskich nie była ostateczna. 6. Ponownie rozpoznając sprawę, Minister Finansów obowiązany będzie uwzględnić powyższe rozważania i rozstrzygnąć niniejszą sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania ostatecznego w administracyjnym toku instancji postanowienia. 7. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Zakres, w jakim uchylony akt nie może być wykonany, Sąd określił zgodnie z art. 152 u.p.p.s.a. (pkt 2). O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł zaś zgodnie z art. 200, art. 205 § 2 i § 4 oraz art. 209 u.p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013r., poz. 461), gdyż strona skarżąca była reprezentowana przed Sądem przez adwokata. Do zwróconych kosztów Sąd zaliczył 100 zł tytułem uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu stałego od skargi, 240 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego i 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa (razem 357 zł, jak w punkcie trzecim sentencji wyroku).