VI SA/Wa 296/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas (spr.) Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2017 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji 17 odbiorników radiofonicznych i ustalenia opłaty za ich używanie oddala skargę Minister Administracji i Cyfryzacji (obecnie Minister Infrastruktury i Budownictwa) decyzją z dnia [...] września 2015 r. działając na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1204) dalej także u.o.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm. dalej K.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] sierpnia 2015 r. Pani M. P. (dalej skarżąca, strona) prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą [...] M. P. z głównym miejscem wykonywania działalności pod adresem [...] lok. [...] w miejscowości [...], od decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...] wydanej przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. nakazującej rejestrację 17 odbiorników radiofonicznych oraz ustalającej opłatę za używanie 17 niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych w kwocie 3315,00 zł utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano między innymi, że: W dniu [...] maja 2015 r. przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu przy ul. [...] w miejscowości [...] zajmowanym na potrzeby prowadzonej przez Panią M. P. działalności gospodarczej pod firmą [...] M. P. z głównym miejscem wykonywania działalności pod adresem [...] lok. [...] w miejscowości [...]. Kontrola została przeprowadzona w obecności pracowników: Pana D. F. i Pani K. J.. W trakcie przeprowadzonej kontroli ujawniono 17 odbiorników radiofonicznych w samochodach służbowych. Do każdego odbiornika doprowadzona była wbudowana antena radiowa. Stwierdzono, że odbiorniki w ilości 17 szt. są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Stwierdzony okres używania odbiorników w autach wynosi od stycznia 2015 r. i został ustalony na podstawie ustnego oświadczenia F. D.. W protokole odnotowano, iż: przeprowadzono rozmowę telefoniczną z właścicielem P. M. P. pod nr tel. [...], która przekazała telefon mężowi zajmującemu się transportem Panu P. T., który oświadczył, że firma posiada siedemnaście samochodów wyposażonych w radia. Pan P. nie miała wiedzy czy odbiorniki są zarejestrowane, oświadczył, że po zapoznaniu się z ustawą, jeśli zajdzie taka potrzeba radia zarejestruje. Rozmowę przeprowadziła kontroler B. T. o godz. 12.58. Protokół został bez zastrzeżeń podpisany przez kontrolerów i Pana D. F. i Panią K. J.. Do protokołu załączono oświadczenie Pana D. F., opatrzone datą [...] maja 2015 r., z którego wynikało, iż 17 odbiorników radiofonicznych w samochodach służbowych należących do strony jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie jest możliwe z uwagi na fakt, że samochody znajdowały się w trasie. Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. pełnomocnik Strony wskazał, iż pojazdy użytkowane przez Stronę zostały fabrycznie wyposażone w odbiorniki radiofoniczne, i we wszystkich 17 pojazdach w pierwszych dniach użytkowania dokonano demontażu anteny co uniemożliwia odbiór programów radiowych. Radia wykorzystywane są jedynie do celów szkoleniowych oraz do odtwarzania prywatnych plików kierowców. Zainstalowane w pojazdach radia nie są odbiornikami radiofonicznymi w rozumieniu ustawy o opłatach abonamentowych i nie podlegają obowiązkowi rejestracji. Mąż Strony w dniu kontroli potwierdził jedynie obecność radia w potocznym rozumieniu, nie wskazywał natomiast czy są one sprawne. Oświadczenie Pana D. F. nie może stanowić dowodu przeciwnego w sprawie a do jego obowiązków nie należy zajmowanie się flotą zainteresowanej. Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. organ I instancji zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników. Jednocześnie, zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a., organ I instancji poinformował Stronę o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W dniu [...] lipca 2015 r. organ I instancji wydał decyzję Nr [...] nakazującą rejestrację 17 odbiorników radiofonicznych oraz ustalającą opłatę za używanie 17 niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych w kwocie 3315,00 zł (słownie: trzy tysiące trzysta piętnaście zł). W dniu [...] sierpnia 2015 r. pełnomocnik Strony wniósł odwołanie, w którym wskazał, iż w czasie kontroli pojazdy znajdowały się poza lokalem przedsiębiorstwa. Jak stwierdził, regulacja ustawowa przewiduje domniemanie używania odbiornika przez osobę, która posiada odbiornik w stanie umożlwiającym natychmiastowy odbiór programu. W przeciwnym razie od Strony wymaga się przedstawienia dowodu. Pojazdy poddane kontroli były fabrycznie wyposażone w odbiorniki radiofoniczne, które niezwłocznie po nabyciu przez Skarżącą zostały pozbawione możliwości odbioru programu na skutek demontażu przewodu antenowego. Urządzenia nie zostały całkowicie zdemontowane z wnętrza samochodów i służą obecnie wyłącznie do odtwarzania nagranych treści cyfrowych. Pełnomocnik Strony zarzucił brak empirycznego sprawdzenia rzeczywistej przydatności odbiorników i oparcie się przez organ wyłącznie na podstawie oświadczenia pracownika, w zakresie obowiązków którego nie leżało zajmowanie się flotą pojazdów, a więc nie można było przypuszczać aby posiadał dostatecznie precyzyjne rozeznanie w zakresie ich wyposażenia. Ponadto nie był on uprawniony do składania oświadczeń w imieniu pracodawcy. Pełnomocnik strony wskazał, iż podczas rozmowy telefonicznej Pan T. P. oświadczył co do istnienia siedemnastu urządzeń, a nie co do zakresu ich przydatności do odbioru programu, przy czym nieścisłość ta wynikała z dynamicznego przebiegu rozmowy i szerokiego potocznego rozumienia słowa radio. Podkreślono, że po wcześniejszym ustaleniu terminu Strona gotowa jest udostępnić umówioną liczbę samochodów w celach dowodowych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przywołał mające w sprawie zastosowanie przepisy ustawy o opłatach abonamentowych tj: art. 2 ust. 1, 2, 5, 6 tej ustawy. Następnie przedstawiono stan faktyczny sprawy, a potem organ odniósł się do poszczególnych zarzutów odwołania. Organ II instancji wyjaśnił ,że protokół z kontroli zaliczyć należy do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 K.p.a. Złożone przez pracowników Strony oświadczenie, wobec którego nie przedstawiono wiarygodnych przeciwdowodów jest w ocenie organu jak najbardziej dopuszczalne i wiarygodne. Jak podkreśla się w orzecznictwie żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych nie wymaga, by w kontroli uczestniczył organ uprawniony do reprezentacji podmiotu kontrolowanego, ani też by ważność protokołu zależała od jego podpisu przez osoby wchodzące w skład takiego organu zgodnie z zasadami reprezentacji podmiotu kontrolowanego. Organ II instancji podkreślił, że w toku kontroli osoby biorące w niej udział nie składają oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli (Wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 listopada 2012 r., VI SA/Wa 1786/12). W przedmiotowej sprawie bez wątpienia Pan D. F. i Pani K. J. posiadali wiedzę dotyczącą przedmiotu kontroli skoro podpisali protokół z kontroli bez zastrzeżeń. Ponadto Pan D. F. bez zastrzeżeń podpisał załączone do protokołu oświadczenie, w którym w sposób wyraźny wskazano, iż 17 odbiorników w samochodach jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Zatem niewątpliwie posiadał wiedzę w przedmiocie dotyczącym przeprowadzonej kontroli skoro złożył stosowne oświadczenie wiedzy. Organ dokonując oceny wiarygodności oświadczeń Pana D. F. składanych do protokołu kontroli w kontekście twierdzeń zawartych w odwołaniu dał wiarę spontanicznym twierdzeniom osoby uczestniczącej w kontroli, tym bardziej, że pełnomocnik Strony nie przedstawił żadnych dowodów podważających ustalenia kontroli. Tym samym podniesiona w odwołaniu argumentacja stanowiła próbę odwrócenia niekorzystnych dla Strony skutków, jakie wywołały oświadczenia osób uczestniczących w kontroli - składane w toku kontroli. Pełnomocnik Strony stawiając zarzuty wobec udzielonych informacji przez osoby uczestniczące w kontroli w istocie nie podważył ustaleń organu dokonanych w trakcie tej kontroli. Strona nie przedstawiła przeciwdowodów na okoliczności objęte oświadczeniem osoby uczestniczącej w kontroli. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji w toku postępowania wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności niniejszej sprawy oraz przeprowadził dowodu służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7, 77 oraz 80 K.p.a. Oparł swoje rozstrzygnięcie na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego oceny oraz uzasadnił swoje stanowisko w wydanej decyzji, w zakresie wymaganym przez przepisy postępowania, w szczególności art. 107 § 3 K.p.a. Odnosząc się do zarzutu braku dokonania empirycznego sprawdzenia rzeczywistej przydatności odbiorników organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji nie ma obowiązku przeprowadzania oględzin odbiorników co do których ustalono, iż nie są zarejestrowane. Jak podkreśla się w orzecznictwie, ustalenie, czy odbiorniki znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu może dokonać się w drodze bezpośredniego sprawdzenia tej okoliczności lub ewentualnie w drodze oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli. Zarówno jeden jak i drugi sposób ustalenia jest dopuszczalny, jednak informacja o tym fakcie musi znaleźć się w protokole z kontroli podpisanym przez kontrolujących i przez osobę uczestniczącą w kontroli (por. Wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt: VI SA/Wa 1615/12). W przedmiotowej sprawie z treści protokołu jasno wynika, iż kontrolerzy weszli w posiadanie informacji dotyczących ilości ujawnionych odbiorników i ich gotowości do natychmiastowego odbioru programu w oparciu o oświadczenie osób uczestniczących w kontroli - pracowników Strony oraz w oparciu o telefoniczne informacje od męża Strony. Odnosząc się do wyjaśnień dotyczących usunięcia anteny co uniemożliwia odbiór programu przez odbiorniki w samochodach organ II instancji wskazał, iż na tę okoliczność pełnomocnik Strony nie przedstawił żadnych dowodów. Strona nie przedstawiła żadnego dowodu, który by poza wszelką wątpliwością potwierdzał fakt, iż w dniu kontroli odbiorniki nie były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. W ocenie organu II instancji w świetle zebranego i prawidłowo ocenionego materiału dowodowego okoliczności faktyczne sprawy (ilość odbiorników, fakt i okres ich posiadania przez stronę oraz okres ich używania) nie budzą wątpliwości. Odnosząc się do wyjaśnień, iż podczas rozmowy telefonicznej Pan T. P. oświadczył co do istnienia siedemnastu urządzeń a nie co do zakresu ich przydatności do odbioru programu, przy czym nieścisłość ta wynikała z dynamicznego przebiegu rozmowy i szerokiego potocznego rozumienia słowa radio (przytoczono słownikową definicję słowa radio) organ wskazał, iż zgodnie z art. 2 ust. 7 ustawy o opłatach abonamentowych odbiornikiem radiofonicznym albo telewizyjnym, w rozumieniu przepisów tej ustawy, jest urządzenie techniczne dostosowane do odbioru programu. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o braku możliwości natychmiastowego odbioru programu przez 17 odbiorników radiofonicznych. Podkreślić należy, iż w mechanizmie odpowiedzialności za używanie niezarejestrowanych odbiorników podstawowe znaczenie mają ustalenia dotyczące stanu faktycznego, stwierdzone w toku kontroli. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia i jako taki stanowi podstawowy dowód w sprawie. W skargę na powyższą decyzję do wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła skarżąca . Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i § 3 oraz art. 80 K.p.a. poprzez: a. ograniczenie postępowania dowodowego do odebrania pisemnego oświadczenia od D. F., niebędącej ani stroną postępowania, ani osobą upoważnioną przez stronę, ani też świadkiem lecz osobą niemającą dostatecznych informacji w przedmiocie złożonego oświadczenia, oraz do pozyskania informacji drogą telefoniczną od męża Strony, b. zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony postępowania, c. zaniechanie dokonania oględzin "domniemanych" odbiorników radiofonicznych, d. zaniechanie przeprowadzenia kontroli korygującej, bądź przeprowadzenia innych dowodów, w wyniku czego błędnie ustalono, że skarżący posiada 17 niezarejestrowane odbiorniki radiofoniczne, w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu; 2.naruszenie wynikającego z art. 8 i 9 K.p.a. obowiązku nakazującego organom administracji postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej poprzez nieuwzględnienie przytoczonych przez skarżącego okoliczności faktycznych, mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. 3.naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. spowodowane brakiem podania przyczyn, z powodu których dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji w całości. W uzasadnieniu skargi rozwinęła poszczególne jej zarzuty podtrzymując jednocześnie dotychczasową argumentację. W odpowiedzi na skargę organ w pierwszej kolejności wniósł o jej odrzucenie jako, że w ocenie organu odrzucenie skargi na powyższą decyzje przez WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 16 marca 2016 r. o sygn. akt VI SA/Wa 3213/15 jako wniesionej po terminie skutkowało zakończeniem powyższego postępowania. Skarga w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 3213/15 została wniesiona przez skarżąca bezpośrednio do Sądu. Strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie zaskarżyła ww. rozstrzygnięcia WSA w Warszawie, wobec czego postanowienie to stało się prawomocne z dniem 31 marca 2016 r. Jednocześnie organ wyjaśnił, że skarga o tożsamej treści została również skierowana do organu. Przy piśmie z dnia [...] lipca 2016 r. peł. Skarżącej adw. J. S. została doręczona informacja, w trybie art. 66 § 1 ppsa, sporządzona przez radcę prawnego umocowanego w sprawie przez Ministra Infrastruktury Budownictwa, o zaistnieniu okoliczności wskazujących na zasadność stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 3213/15 w przedmiocie odrzucenia skargi wniesionej przez adwokat J. S. w imieniu Pani M. P., w której to informacji w sposób szczegółowy opisano czynności podejmowane od chwili odebrania skargi z dnia [...] października 2016 r. przez Ministra Administracji i Cyfryzacji, do dnia sporządzenia pisma, a także informację o jego przekazaniu, wraz ze skargą (elektroniczny wydruk), odpowiedzią na skargę oraz kompletem akt sprawy, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, dokument ten został doręczony w dniu [...] lipca 2016 r., a jego odbiór pokwitowała Pani M. A. - pracownik kancelarii. W dniu [...] lipca 2016 r. informacja, o której mowa powyżej, wraz ze skargą (elektroniczny wydruk), odpowiedzią na skargę oraz kompletem akt sprawy została doręczona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2016 r. sygn. akt VI KO 209/16, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI z dnia 1 sierpnia 2016 r., WSA w Warszawie zwrócił akta wskazując, że postępowanie w sprawie VI SA/Wa 3213/15 zostało zakończone postanowieniem Sądu z dnia 16 marca 2016 r. odrzucającym skargę, które stało się prawomocne z dniem 31 marca 2016 r. We wniosku z [...] grudnia 2016 r. (doręczonym w dniu [...] grudnia 2016 r.) pełnomocnik skarżącej wyjaśniła, że informacje uzyskane w lipcu b.r. z organu nie zawierają odpowiedzi na jej wniosek o udzielenie informacji na temat bieżącego stanu sprawy, bowiem jak przyjęła nie można uznać pisma z dnia [...] lipca 2016 r. sporządzonego przez r.pr. W. B., skierowanego do WSA w Warszawie w sprawie o sygnaturze akt VI SA/Wa 3213/15 za wystarczające działanie w niniejszej sprawie. Należy bowiem zauważyć, że postępowanie toczące się przed WSA w Warszawie pod sygnaturą VI SA/Wa 3213/15 zostało zainicjowane skargą wniesioną w sposób nieprawidłowy tj. bezpośrednio do WSA w Warszawie. Dlatego też nie ma podstaw do wzruszenia prawomocnego orzeczenia zapadłego w tym postępowaniu. Jednocześnie podkreślić należy, że postępowanie toczące się przed WSA w Warszawie pod sygnaturą akt VI SA/Wa 3213/15 jest zupełnie odrębne od tego postępowania, które winno zostać wszczęte przez WSA na podstawie skargi, o której mowa w niniejszym piśmie. W piśmie z dnia [...] grudnia 2016 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa udzielił pełnomocnik skarżącej szczegółowych informacji dotyczących stanu sprawy, a jednocześnie wyraził pogląd, że zarówno skarga złożona bezpośrednio do WSA w Warszawie, jak i za pośrednictwem MAiC, dotyczyły jednej i tej samej sprawy zakończonej decyzją Ministra Administracji i Cyfryzacji. Tym samym obowiązek powołania sygnatury sprawy w piśmie adresowanym do WSA w Warszawie wynikał wprost z art. 46 § 2 ppsa. W piśmie z [...] stycznia 2017 r. pełnomocnik skarżącej wniosła o niezwłoczne przekazanie skargi z dnia [...] października 2015 r. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji nr [...] z dnia [...] września 2015 r. (nadanej listem poleconym na adres Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji w dniu [...] listopada 2015 r. doręczonej w dniu [...] listopada 2015 r.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w trybie art. 54 § 2 ppsa w uzasadnieniu wskazując, że postępowanie toczące się przed WSA w Warszawie pod sygnaturą akt VI SA/Wa 3213/15 zostało zakończone postanowieniem o odrzuceniu skargi, a takiego postanowienia nie można uznać za merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, bowiem przed jego wydaniem Sąd w ogóle nie rozpoznał wniesionej skargi pod kątem merytorycznym, a nawet nie badał treści tej skargi. Ww. postanowienie zostało wydane jedynie na skutek formalnej kontroli skargi. W związku z tym w przedmiotowej sprawie nie doszło do zaistnienia stanu powagi rzeczy osądzonej, a ww. postanowienie nie stanowi przeszkody do merytorycznego rozpatrzenia skargi, o której mowa niniejszym piśmie, a która została wniesiona z zachowaniem wszelkich warunków formalnych. W wypadku nie uwzględnienia wniosku o odrzucenie organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem. W myśl art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Zgodnie z art. 2 ust. 3 tej ustawy obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. Przepis § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. poz. 1676) stanowi, że rejestracji dokonuje operator wyznaczony, w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, na podstawie zgłoszenia podmiotu posiadającego odbiornik. Zgłoszenie składa się w terminie 14 dni od dnia wejścia w posiadanie odbiorników. Opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny, o czym stanowi ust. 4 art. 2 u.o.a. Jedyne ograniczenie tej zasady ustawodawca wprowadził w ust. 5 art. 2 u.o.a określając krąg podmiotów, które niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zobowiązane są do uiszczania tylko jednej z opłat abonamentowych. Wykładnia literalna i funkcjonalna powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż adresatem normy prawnej jest posiadacz odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który w sytuacji jego używania, zobowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej, przy czym wyraz "używanie" stanowi domniemanie zakładające, że w sytuacji, gdy odbiornik znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza. W myśl art. 7 ust. 1 i 2 u.o.a. kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1 tej ustawy, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności. Z treści przepisów ww. ustawy wynika także, że w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 u.o.a., przeprowadzający kontrolę wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3 tej ustawy. Od decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności, zgodnie z ust. 6 i 7 art. 7 u.o.a. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, że skarżąca była posiadaczem i użytkownikiem odbiorników radiowych w samochodach służbowych firmy oraz, że do dnia wydania decyzji nie dopełniła obowiązku ich rejestracji. Przypomnieć należy, że podstawą ustaleń w przedmiotowej sprawie był protokół kontroli, sporządzony przy udziale w czynnościach kontrolnych Pana D. F. i Pani K. J., którzy złożyli podpis pod protokołem a Pana D. F. także oświadczenie stanowiące załącznik do ww. protokołu kontroli, stwierdzające, że w kontrolowanych samochodach służbowych użytkowanych przez skarżącą, znajdują się 17 odbiorniki radiofoniczne, w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Do każdego odbiornika doprowadzona była wbudowana antena radiowa. Okres użytkowania odbiorników stwierdzono od stycznia 2015 r. Powyższe zostało potwierdzone przez męża skarżącej Pana T. P., który oświadczył, że firma posiada siedemnaście samochodów wyposażonych w radia. Pan P. nie miała wiedzy czy odbiorniki są zarejestrowane, oświadczył, że po zapoznaniu się z ustawą, jeśli zajdzie taka potrzeba radia zarejestru Nie można podzielić stanowiska skarżącej spółki, która wskazuje na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w przedmiocie rzeczywistego – jak podnosi – braku anten przy radioodbiornikach w wyposażeniu wymienionym w wykazie 17samochodów, z uwagi na ich demontaż. Powyższa teza stoi w sprzeczności z logiką. Prezentując stosowną wiedzę o firmie i używanych przez nią pojazdach (vide: oświadczenie oraz protokołu kontroli podpisany przez D. F. K. J.), można z całą pewnością wykluczyć, aby osoby uczestniczące w kontroli nie wiedziały o fakcie pozbawienia samochodów elementu ich standardowego wyposażenia jakim w obecnych czasach jest wbudowana antena radiowa. O ile nie można teoretycznie wykluczyć takiego działania firmy, mającego na celu zabezpieczenie pojazdów przed korzystaniem z odbiorników radiowych - to z pewnością musiałoby być znane osobom pracującym w firmie. Ponadto na powyższy demontaż anten należało przedstawić stosowne dowody w postaci dokumentów, czy też faktur z datą sprzed kontroli i opisem podejmowanej czynności demontażu anten. Pozostałe zarzuty stawiane w skardze należy również uznać za niezasadne. W niniejszej sprawie nie doszło w ocenie Sądu do przekroczenia uprawnień przez kontrolerów poprzez podjęcie kontroli również samochodów należących do skarżącej. Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 10 września 2013 r. w sprawie kontroli wykonywania obowiązków związanych z opłatami abonamentowymi jednostką Poczty Polskiej S.A. uprawnioną do przeprowadzania na terenie kraju kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej za ich używanie jest Centrum Obsługi Finansowej. W myśl § 4 tego rozporządzenia, Kierownik Centrum Obsługi Finansowej upoważnia pracownika tej jednostki do wykonywania czynności kontrolnych na rok z możliwością przedłużenia na kolejne lata i wydaje druk upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych. W przedmiotowej sprawie wskazać należy, iż kontrolerzy niewątpliwie posiadali upoważnienie do przeprowadzenia kontroli. Zarówno z treści upoważnienia jak i ww. rozporządzenia nie wynika, aby upoważnienie dotyczyło kontroli jedynie lokali podmiotów kontrolowanych. Wprawdzie w treści protokołu wskazano, iż kontrola została przeprowadzona w lokalu użytkowanym przez stronę, to niewątpliwie mogła ona dotyczyć także odbiorników użytkowanych w samochodach służbowych. Podkreślenia wymaga fakt, że kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV nie jest czynnością podejmowaną w toku postępowania administracyjnego. Stanowi ona natomiast podstawę dla wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie używania niezarejestrowanych odbiorników, które to postępowanie mocą przepisów ustawy o opłatach abonamentowych zostało powierzone do prowadzenia jednostce organizacyjnej Poczty Polskiej S.A. Oznacza to, iż protokół kontroli tego rodzaju jest odzwierciedleniem czynności kontrolnej, a nie wizji lokalnej, czy oględzin w rozumieniu przepisów K.p.a. Nie można utożsamiać z przesłuchaniem świadka czy też strony czynności odebrania do protokołu kontroli oświadczeń na temat liczby i rodzaju używanych odbiorników RTV od osób, które dysponują stosowną wiedzą na ten temat. Jest to bowiem oświadczenie wiedzy niewoli i w związku z tym oświadczający nie musi posiadać stosownego pełnomocnictwa. Oświadczenia takie, jak również sam protokół kontroli, stanowią materiał dowodowy, który podlega ocenie organu administracyjnego w myśl art. 80 K.p.a. w zw. z art. 75 § 1 K.p.a. W sprawach wszczętych w związku z przeprowadzoną kontrolą wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV przepisem, w oparciu o który organ dokonuje subsumpcji faktów uznanych za udowodnione, jest art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych. Osoba obecna przy kontroli składa oświadczenia, które są następnie wpisywane do protokołu kontroli. Dopiero, gdy powstaną wątpliwości w zakresie ustalenia stanu faktycznego, zachodzi ewentualna konieczność przesłuchania tych osób w charakterze świadków lub stron (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 26 marca 2008 r. sygn. akt: II SA/Ol 1140/07). W przedmiotowej sprawie ustalony w czasie kontroli stan faktyczny nie dostarczył wątpliwości w zakresie liczby odbiorników, ich stanu umożliwiającego natychmiastowy odbiór programu oraz okresu ich używania, a zatem organ II instancji nie miał obowiązku przeprowadzenia dowodu z zeznań strony i zasadnie tego nie uczynił. Sąd nie dopatrzył się również w niniejszej sprawie na ruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania a mianowicie art. 7, 75, 77 § 1 i § 3, 80 K.p.a. Sąd podkreśla, że przepisy ustawy o opłatach abonamentowych nie wymagają, by w kontroli uczestniczył organ uprawniony do reprezentacji podmiotu kontrolowanego, gdyż w tym wypadku nie mamy do czynienia z kontrola działalności gospodarczej a jedynie z kontrolą wykonania obowiązku rejestracyjnego. Oświadczenie złożone podczas kontroli nie stanowi oświadczenia woli a jedynie oświadczenie wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli. Jeżeli chodzi o brak empirycznego sprawdzenia działania odbiorników radiowych przez kontrolerów, to należy wskazać, że w orzecznictwie utrwalił się pogląd zgodnie z którym sprawdzenie ustalenia czy odbiorniki radiowe znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu można dokonać w dwojaki sposób bądź w drodze bezpośredniego sprawdzenia, albo w drodze oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie nie doszło również do naruszenia art. 8 i 9 K.p.a., gdyż cały zgromadzony materiał dowodowy w sprawie został poddany szczegółowej analizie przez organ, a ponadto organ wyjaśnił dlaczego nie dał wiary twierdzeniom strony skarżącej. W ocenie Sądu również uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom stawianym mu przez art. art. 107 § 3 K.p.a. Reasumując, zaskarżona decyzja została wydana na podstawie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego, przy prawidłowo zastosowanych przepisach prawa materialnego. W niniejszej sprawie Sąd nie podzielił stanowiska organu o konieczności odrzucenia skargi z uwagi na wydane rozstrzygnięcie w sprawie o sygn. akt VISA/Wa 3213/15. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd zgodnie z którym w wypadku odrzucenia skargi z przyczyn formalnych nie mamy doczynienia z res indicata (wyrok ...), gdyż nie doszło do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Z uwagi na powyższe, w myśl art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.