VI SA/Wa 3031/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. O. na postanowienie Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia (stwierdzającego niedopuszczalność odwołania od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu dwóch partii zafałszowanych artykułów rolno-spożywczych) postanawia: odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy Pismem z [...] października 2015 r. Z. O. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z [...] września 2015 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia (stwierdzającego niedopuszczalność odwołania od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu dwóch partii zafałszowanych artykułów rolno-spożywczych). W skardze został zawarty wniosek o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie skarżącego z kosztów postępowania oraz udzielenie mu pomocy prawnej w zakresie prowadzonego postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na fakt, że zaskarżone postanowienie jest postanowieniem wydanym przez organ w pierwszej instancji, a skarżący nie wyczerpał toku odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jednakże stosownie do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych. W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, albowiem została ona wniesiona przed wyczerpaniem środków zaskarżenia przysługujących skarżącemu w postępowaniu przed organem. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Jednocześnie w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z art. 127 § 3 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", od postanowienia wydanego w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, a do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Jednocześnie w myśl art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. przez ministra rozumie się m.in. kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra. W tym miejscu należy zauważyć, że Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w myśl art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz.U. z 2015 r., poz. 678, z późn. zm.) jest centralnym organem administracji rządowej podległym ministrowi właściwemu do spraw rynków rolnych. W świetle powyższego oznacza to, że od postanowień wydanych przez wskazany powyżej organ stronie postępowania przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednocześnie z akt sprawy nie wynika, by skarżący przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył wniosek, o którym mowa w art. 127 § 3 k.p.a. Odnotować wprawdzie należy, że zaskarżone postanowienie zawierało błędne pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ale zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych błędne pouczenie organu nie stwarza możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego i nie ma wpływu na dopuszczalność skargi (por. m.in. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 366/13, oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 2127/14). Jednocześnie fakt mylnego pouczenia strony postępowania administracyjnego o trybie i sposobie złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy może stanowić podstawę do przywrócenia terminu wniesienia środka zaskarżenia (por. w szczególności wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 271/05). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, stwierdzić należy, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi, na podstawie art. 247 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.