VI SA/Wa 3103/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi H. W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] października 2015 r. znak. [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji H. W., nazywana dalej "skarżącą", wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] października 2015 r. znak. [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków wynikających z ustawy o usługach płatniczych. W skardze zawarła on wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że sytuacja prowadzonego przez nią biura jest bardzo zła, ledwo zarabia na pokrycie kosztów jego prowadzenia, nie licząc składek ZUS, kosztów nadzoru KNF oraz paliwa. Dodała, że jest emerytką, posiada zobowiązania do spłacenia i nie ma pieniędzy na zapłacenie nałożonej na nią kary. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej jako p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony, jak i wyliczenie spodziewanych negatywnych skutków. Nie można uznać za wystarczające jedynie złożenie wniosku, ani również przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (za: orzeczenie NSA z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt II OZ 1124/10, orzeczenie NSA z dnia 09 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10). Jednocześnie, należy zauważyć, że wobec braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności rolą Sądu nie jest działanie za stronę i poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń skarżącego. To na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu tj. wykazania, że zaskarżona czynność w razie wykonania mogłaby narazić go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (za: orzeczenie NSA z 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżąca wskazała, w sposób lakoniczny, na konieczność udzielenia ochrony tymczasowej z uwagi na brak możliwości zapłaty przez nią nałożonej kary, a także ciężką sytuację finansową prowadzonej przez nią działalności. Skarżąca nie uprawdopodobniła ziszczenia się w odniesieniu do skarżącej którejkolwiek z przesłanek zawartej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd ustalił również, że w aktach sprawy nie znajdują się również żadne dokumenty, mogące wskazywać na zaistnienie ww. przesłanek. W tym stanie rzeczy, Sąd stanął na stanowisku, że skarżąca nie uzasadniła w należyty sposób wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji. Sąd zauważa jednocześnie, że kwestia stwierdzenia zasadności nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków wynikających z ustawy o usługach płatniczych będzie badana na etapie merytorycznego rozpoznawania skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.