VI SA/Wa 3156/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2014 r. sprawy ze skargi N. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie zakończenia negocjacji w sprawie tranzytu w sieci telekomunikacyjnej oddala skargę VI SA/Wa 3156/13 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, na podstawie art. 27 ust. 1 w zw. z art. 30 ust. 1 i art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) – także jako Pt. – oraz art. 123 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku T. (obecnie O. – dalej także jako T. lub O.) o wydanie postanowienia określającego termin zakończenia negocjacji w sprawie zmiany umowy o połączeniu sieci, zawartej 30 czerwca 2007 r. pomiędzy T. a N. (także jako N.), w zakresie usługi tranzytu w sieci N., postanowił określić na dzień 2 października 2013 r. termin zakończenia negocjacji rozpoczętych w dniu 19 lipca 2013 r. wraz z doręczeniem N. wniosku T. o zmianę umowy. Postanowienie wydano w następujących ustaleniach; Pismem z dnia 19 lipca 2013 r. T. (doręczając projekt aneksu do umowy) wystąpiła do N. z wnioskiem o zmianę umowy w zakresie usługi tranzytu w sieci N. W odpowiedzi N. pismem z dnia 2 sierpnia 2013 r. przedstawiła T. swoje stanowisko w sprawie oczekując jasnego i sprecyzowanego stanowiska od T. co do podejścia do negocjacji umowy z dnia 30 marca 2013 r. o połączeniu sieci, uznając za wzajemnie wykluczające się stanowiska T. w zakresie opłat NP na rzecz N. i tranzytu w sieci N. Niezależnie od powyższego N. wyraziła gotowość prowadzenia negocjacji po otrzymaniu od T. żądanych wyjaśnień. Wnioskiem z dnia 6 sierpnia 2013 r. T., na podstawie art. 27 ust. 1 w zw. z art. 30 Pt. zwróciła się do Prezesa UKE o określenie terminu zakończenia negocjacji z N. w zakresie usługi tranzytu w sieci N. Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. Prezes UKE zawiadomił strony o wszczęciu postepowania administracyjnego w sprawie wydania postanowienia określającego termin zakończenia negocjacji w sprawie zmiany umowy z dnia 30 czerwca 2007 r. zwracając się do N. o przedstawienie stanowiska w przedmiocie wniosku T. W piśmie z dnia 8 sierpnia 2013 r. T. wyjaśniała, że jej zamiarem jest zawarcie z N. symetrycznej umowy SOR z odrębną umową w zakresie tranzytu, gdyż umowa SOR nie obejmuje kwestii tranzytu. Ponieważ N. odmówiła negocjacji umowy SOR, T. zaproponowała zmianę postanowień w zakresie tranzytu przez zastąpienie umowy RIO symetryczną umowa SOR. Natomiast odmienną sytuacją jest opłata za przeniesienie numeru, która jako usługa regulowana została zawarta w umowie SOR i T. podtrzymuje propozycję uregulowania tej opłaty NP na rzecz N. w ramach tej umowy na zasadach prezentowanych uprzednio. W odpowiedzi na żądanie UKE, N. w piśmie z dnia 19 sierpnia 2013 r. przedstawiła swoje stanowisko stwierdzając brak podstaw do wydania postanowienia w kształcie wnioskowanym przez T. wskazując na sprzeczności zawarte w piśmie T. z dnia 18 lipca 2013 r. podkreślając jednocześnie, że T. przesłała swoje stanowisko dopiero 19 sierpnia 2013 r., a więc 3 dni po 16 sierpnia 2013 r. – żądanym przez T. terminie zakończenia negocjacji podanym we wniosku skierowanym do UKE. W związku z tym zdaniem N. w dniu złożenia wniosku przez T. negocjacje przez tego operatora nie zostały skutecznie wszczęte. Zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. Prezes UKE poinformował strony o przysługujących im prawach, wydając następnie w dniu [...] września 2013 r. wymienione na wstępie postanowienie. Wskazując na przepisy art. 27 ust. 1 w związku z art. 30 Pt. Prezes UKE stwierdził, że na pisemny wniosek każdej ze stron był władny określić termin zakończenia negocjacji. Negocjacje rozpoczęły się w dniu 19 lipca 2013 r. wraz z doręczenie N. wniosku T. o zawarcie aneksu do umowy. T. pismem z dnia 6 sierpnia 2013 r. wystąpiła do Prezesa UKE w sprawie określenia terminu zakończenia negocjacji, co dawało Prezesowi UKE, w oparciu o powyższe przepisy, podstawę do wydania postanowienia. Organ administracji podkreślał, że zgodnie z art. 27 ust. 1 Pt. termin zakończenia negocjacji wskazany we wniosku T. nie wiązał Prezesa UKE, dlatego organ jest uprawniony do określenia innego od podanego we wniosku terminu ich zakończenia, byleby termin te nie wykraczał poza okres 90 dni od dnia rozpoczęcia negocjacji. Prezes UKE nie decyduje o zasadności negocjacji nie angażując się w spór co do istoty sprawy, gdyż określa jedynie termin ich zakończenia. Zatem określając termin zakończenia negocjacji strony mogą prowadzić je całkowicie swobodnie. Odnosząc się do stwierdzenia N. o niespójności wniosku T. w sprawie zawarcia aneksu do umowy, Prezes UKE stwierdził, że we wniosku z dnia 19 lipca 2013 r., T. jasno i precyzyjnie sformułowała swoje żądanie, zaś negocjacje zostały skutecznie wszczęte z chwilą doręczenia wniosku do N. (19 lipca 2013 r.). Nie ingerując w spór pomiędzy stronami lecz mając jednak na względzie cele polityki regulacyjnej z art. 189 ust. 2 Pt. (negocjacje toczą się w przedmiocie rozliczeń międzyoperatorskich w zakresie tranzytu, a więc kwestii zasadniczych tej współpracy) określenie terminu zakończenia negocjacji ma na uwadze przyśpieszenie procesu uzgadniania warunków owej współpracy. Określając zatem termin zakończenia negocjacji Prezes UKE uwzględnił ich zaawansowanie uznając, że okres ich zakończenia powinien zakończyć się w dniu 2 października 2013 r., jako wystarczający dla stron dla pozytywnego wynegocjowania warunków zmiany zasad współpracy w zakresie wskazanym w projekcie aneksu do umowy. Prezes UKE zaznaczył, że nawet po upływie wskazanego w postanowieniu terminu zakończenia negocjacji strony mogą nadal je prowadzić ustalając warunki umowy cywilnej. Natomiast podany w postanowieniu termin daje stronom możliwość wystąpienia do organu administracji z wnioskiem o wydanie decyzji zmieniającej umowę w przedmiocie tranzytu w sieci N. Na postanowienie N. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę domagając się jego uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania. Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 27 ust. 1 w zw. z art. 26a i w zw. z art. 17 ust. 2a Pt. w zw. z art. 5 ust. 1 Dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń, przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że usługa tranzytu mieści się w pojęciu dostępu telekomunikacyjnego w zakresie połączeń sieci, podczas gdy jest ona odrębna forma dostępu telekomunikacyjnego; naruszenie przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 124 § 2 i art. 126 k.p.a.) przez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych. Zdaniem skarżącej, zgodnie z powołanymi przepisami Prawa telekomunikacyjnego, Prezes UKE może określić termin zakończenia negocjacji umów o dostępie telekomunikacyjnym jedynie w sytuacji, w której na jednego z operatorów został nałożony obowiązek ich prowadzenia, wynikający z art. 26a Pt. W przeciwnym przypadku Prezes UKE terminu zakończenia negocjacji określać nie może, gdyż przeczyłoby to zasadzie z Kodeksu cywilnego – swobody zawierania umów. W tej kwestii skarżąca odwołała się do art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 1 Dyrektywy nr 2002/19/WE oraz do wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 13 listopada 2008 r. w sprawie C-227/07 podkreślając, że umowa tranzytu służy zapewnieniu możliwości kierowania połączeń do przedsiębiorców telekomunikacyjnych innych, niż przedsiębiorca, z którym ma on połączoną sieć. W związku z tym usługa tranzytu nie mieści się w połączeniu sieci, gdyż jest to rozwiązanie przeciwne do połączenia sieci z podmiotami, do których dany przedsiębiorca chce kierować ruch. W przypadku tranzytu błędem jest stwierdzenie, by występowała w tej usłudze cecha wzajemności, skoro jej istotą jest zapewnienie możliwości kierowania połączeń do podmiotu trzeciego, który jednocześnie może kierować połączenia wychodzące z własnej sieci zupełnie inną drogą – tranzytem przez sieć innego przedsiębiorcy. Odwołując się do innych decyzji UKE wydawanych w podobnych sprawach skarżąca podkreślała, że nie jest podmiotem posiadającym na rynku tranzytu połączeń znaczącej pozycji rynkowej, a co za tym idzie nie posiada na tym rynku żadnych obowiązków regulacyjnych, w tym obowiązku zapewnienia dostępu telekomunikacyjnego, natomiast w stosunku do T. obowiązek ten zniesiono w 2008 r. W związku z tym Prezes UKE nie miał podstaw do wydania kwestionowanego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wnosiła o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi, sprzeciwiając się rozpoznaniu sprawy w postępowaniu uproszczonym. W ocenie organu zachodzi w sprawie sytuacja wskazana w art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. – sprawa nie należy do kognicji sądów administracyjnych. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok w sprawie II GSK 197/05 oraz inne) organ uznał, że postanowienie wydane na podstawie art. 27 ust. 1 Pt. nie mieści się w katalogu postanowień określonych w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., nie jest bowiem postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, a więc przedmiotowe postanowienie nie jest zaskarżalne. Gdyby jednak uznać zaskarżalność tego postanowienia należy stwierdzić, że kompetentnym do rozpoznania skargi jest sąd powszechny w trybie art. 206 ust. 2 Pt. i dopiero, gdyby ten sąd skargę odrzucił, zachodziłaby właściwość sądu administracyjnego. W replice z dnia 23 kwietnia 2014 r. skarżąca, podtrzymując zarzuty i argumentację zawartą w skardze, nie zgadzała się z wnioskiem organu o odrzuceniu skargi, wskazując na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2011 r. wydany w sprawie II GSK 246/10 stwierdzający, że postanowienie wydane w trybie art. 27 ust. 1 Pt. nie jest postanowieniem incydentalnym, lecz postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie/rozstrzygającym co do istoty, mieszczącym się w kategorii rozstrzygnięć z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga nie ma uzasadnionych podstaw dla jej uwzględnienia. Na wstępie należy uznać, iż w świetle zmiany dotychczasowej linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga nie podlega odrzuceniu, a więc wniosek Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej należało uznać za nietrafny. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 246/10 odwołując się do stanowiska St. Piątka wyrażonego w glosie do wyroku NSA z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II GSK 197/05 (OSP 2006 r., z. 9, poz. 104), nie podzielił poglądów tego sądu wyrażonych między innymi w wyrokach NSA z 19 października 2005 r., sygn. akt II GSK 232/05, z 25 października 2005 r., sygn. akt II GSK 197/05 i sygn. akt II GSK 200/05 oraz z 10 listopada 2005 r., sygn. akt II GSK 275/05, w których uznano, że postanowienie Prezesa UKE określające, na podstawie art. 27 ust. 1 Pt, termin zakończenia negocjacji o zawarcie lub zmianę umowy o dostępie telekomunikacyjnym nie dotyczy samodzielnej kwestii i nie rozstrzyga o istocie autonomicznej sprawy stwierdzając, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że postanowienie podejmowane na podstawie art. 27 ust. 1 Pt. stanowi jedynie rozstrzygnięcie kwestii wynikających w toku postępowania, zwłaszcza gdy się zważy, że na tym etapie nie toczy się żadne inne postępowanie w sprawie administracyjnej, w którym etapem mogłoby być postanowienie określające termin zakończenia negocjacji, jednocześnie podkreślając, że postanowienie wydane na podstawie art. 27 ust. 1 Pt. mieści się w katalogu postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę pogląd ten podziela, nie podzielając zarzutu skarżącej o naruszeniu przez organ administracji art. 27 ust. 1 w związku z art. 26a w związku z art. 27 ust. 2a Pt. w związku z powołanymi w skardze przepisami Dyrektywy nr 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o zezwoleniach), poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów. Należy podkreślić, iż od 13 listopada 2008 r. wskazane przepisy prawa telekomunikacyjnego regulujące problematykę określenia przez regulatora rynku telekomunikacyjnego terminu zakończenia negocjacji były wielokrotnie nowelizowane usuwając nowelą z dnia 6 lipca 2009 r. i z dnia 19 grudnia 2009 r. oraz nowelą z dnia 11 stycznia 2008 r. wszelkie wątpliwości wywodzone przez skarżącą w oparciu o wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydany w sprawie C-227/07. Zarówno N., jak i O. (dawniej T.) posiadają własnych abonentów, którym świadczą usługi telekomunikacyjne za pomocą sieci własnych i sieci innych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, gdyż w rozumieniu art. 2 pkt 27 Pt. są podmiotami uprawnionymi do wykonywania działalności gospodarczej na podstawie odrębnych przepisów, wykonując działalność gospodarczą polegającą na dostarczaniu sieci telekomunikacyjnych, świadczeniu usług towarzyszących lub świadczeniu usług telekomunikacyjnych. Przez świadczenie usług telekomunikacyjnych należy bowiem rozumieć wykonywanie usług za pomocą własnej sieci, z wykorzystaniem sieci innego operatora lub sprzedaż we własnym imieniu i na własny rachunek usługi telekomunikacyjnej wykonywanej przez innego dostawcę usług (art. 2 pkt 41 Pt.), a przez publiczną sieć telekomunikacyjną, sieć telekomunikacyjną wykorzystywaną głównie do świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych (art. 2 pkt 29 ustawy). Zgodnie zatem z art. 26a Pt. - operator publicznej sieci telekomunikacyjnej jest obowiązany do prowadzenia negocjacji o zawarcie umowy o dostępie telekomunikacyjnym w zakresie połączenia sieci oraz w zakresie dostępu telekomunikacyjnego, którego obowiązek zapewnienia wynika z nałożonych na tego operatora obowiązków regulacyjnych, na wniosek innego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego lub podmiotów, o których mowa w art. 4 pkt 1, 2, 4, 5, 7 i 8, w celu świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych oraz zapewnienia interoperacyjności usług. Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 1 Dyrektywy 2002/19/WE, operatorzy publicznych sieci łączności mają prawo, a na wniosek innego uprawnionego przedsiębiorstwa zgodny z art. 4 Dyrektywy 2002/20/WE (dyrektywa o zezwoleniach) - obowiązek negocjowania wzajemnych połączeń w celu świadczenia publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej, w celu zapewnienia świadczenia usług i ich interoperacyjności w obrębie całej Unii Europejskiej. Operatorzy zapewniają dostęp i wzajemne połączenia innym przedsiębiorstwom na zasadach i warunkach zgodnych z obowiązkami nałożonymi przez krajowy organ regulacyjny zgodnie z art. 5-8 Dyrektywy 2002/19/WE. W świetle art. 4 ust. 1 Dyrektywy 2002/19/WE obowiązek (co wymaga podkreślenia w niniejszej sprawie) operatorów publicznych sieci łączności w zakresie prowadzenia negocjacji dotyczy "wzajemnych połączeń w celu świadczenia publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej". W kolejnym zdaniu przepis ten stanowi, że operatorzy mają zapewnić "dostęp oraz wzajemne połączenia" innym przedsiębiorstwom na zasadach i warunkach zgodnych z wymogami nałożonymi przez krajowy organ regulacyjny zgodnie z art. 5, 6, 7 oraz 8 Dyrektywy 2002/19/WE. Zatem owe warunki zawierają się w ogólnym zezwoleniu na udostępnianie sieci lub świadczenie usług łączności elektronicznej i zostały poddane wymogom określonym w załączniku (art. 6 ust. 1 dyrektywy o zezwoleniach) a w zakresie szczególnym określone są przepisami ustawy – Prawo telekomunikacyjne. Przepis art. 26a Pt. jest transpozycją art. 4 ust. 1 Dyrektywy 2002/19/WE określając obowiązek wynikający wprost z załącznika A pkt 3 do Dyrektywy 2002/20/WE - wymogi, które mogą być związane z ogólnym zezwoleniem; interoperacyjność usług oraz wzajemne połączenia sieciowe, zgodnie z postanowieniami dyrektywy o dostępie – które zostały włączone do prawa telekomunikacyjnego przepisami art. 26 do 28 zawartymi w rozdziale 2 ustawy – Dostęp Telekomunikacyjny. Dostęp telekomunikacyjny został zdefiniowany w art. 2 pkt 6 lit. e) ustawy jako korzystanie z urządzeń telekomunikacyjnych, udogodnień towarzyszących lub usług świadczonych przez innego przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, na określonych warunkach, w celu świadczenia usług telekomunikacyjnych, w tym świadczenia za ich pomocą usług świadczonych drogą elektroniczną lub usług dostarczania nadawanych treści, polegające w szczególności na dostępie do sieci telekomunikacyjnych (...). Wzajemne połączenia zostały zdefiniowane w art. 2 lit. b) Dyrektywy 2002/19/WE, jako "fizyczne i logiczne połączenia pomiędzy publicznymi sieciami łączności użytkowanymi przez jedno i to samo albo inne przedsiębiorstwo, celem umożliwienia użytkownikom jednego przedsiębiorstwa porozumiewania się z użytkownikami tego samego lub innego przedsiębiorstwa albo zapewnienia dostępu do usług innego przedsiębiorstwa", przy czym "wzajemne połączenia stanowią specyficzny rodzaj dostępu realizowanego pomiędzy operatorami sieci publicznych". Należy także zwrócić uwagę na pkt 8 preambuły Dyrektywy 2002/19/WE, zgodnie z którym "inni operatorzy sieciowi powinni mieć możliwość kierowania ruchu telefonicznego do takich klientów, a tym samym powinni mieć możliwość bezpośredniego lub pośredniego dostępu do wzajemnych połączeń z nimi", a więc także z innymi operatorami. Innymi słowy przepisy dyrektywy o zezwoleniach w pojęciu dostępu zawierają także określenie tranzytu. Zgodnie z definicją art. 2 pkt 25 Pt. przez połączenie sieci rozumie się fizyczne i logiczne połączenie publicznych sieci telekomunikacyjnych użytkowanych przez tego samego lub różnych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, celem umożliwienia użytkownikom korzystającym z usług lub sieci jednego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego komunikowania się z użytkownikami korzystającymi z usług lub sieci tego samego lub innego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego albo dostępu do usług dostarczanych przez innego przedsiębiorcę telekomunikacyjnego; połączenie sieci stanowi szczególny rodzaj dostępu telekomunikacyjnego realizowanego pomiędzy operatorami. Także więc treść ustawowej definicji o połączeniu sieci można rozumieć jako wymianę ruchu międzysieciowego, czyli jako tranzyt tego ruchu przez sieć drugiego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego pomiędzy operatorem pierwszym i trzecim, gdyż i dostęp do sieci mieści się zakresowo w pojęciu "połączenie sieci", jako że bez połączenia sieci dostęp do niej (w tym tranzyt) nie jest możliwy. Zauważenia wymaga, że strony w umowie o połączeniu sieci zawarły warunki urządzenia punktów styku sieci oraz warunki wymiany ruchu, w tym tranzytu tego ruchu, uznając tym samym, że tranzyt zawiera się w połączeniu sieci. Z tego względu analogiczna usługa Netii powinna zostać uregulowana w przedmiotowej umowie. Obecnie brak jest podmiotu o znaczącej pozycji na rynku telekomunikacyjnym, jednakże przepis art. 27 ust. 1 Pt. nie uzależnia wydania przez organ regulacyjny postanowienia określającego termin zakończenia negocjacji od statusu jednej ze stron jako podmiotu o znaczącej pozycji rynkowej. Przepis ten stanowi jedynie, iż Prezes UKE może, na pisemny wniosek każdej ze stron negocjacji o zawarcie umowy o dostępie telekomunikacyjnym w zakresie połączenia sieci albo z urzędu, w drodze postanowienia, określić termin zakończenia negocjacji o zawarcie tej umowy, nie dłuższy niż 90 dni, licząc od dnia wystąpienia z wnioskiem o zawarcie umowy o dostępie telekomunikacyjnym. Strony wyraziły wolę prowadzenia negocjacji w tym także skarżąca (pismo z dnia 2 sierpnia 2013 r.) żądając jedynie od T. podania wyjaśnień co do zakresu negocjacji. W związku z tym stwierdzenie skarżącej w późniejszym stanowisku, że negocjacje nie zostały wszczęte, trudno uznać za zasadne. Powołując się następnie na złamanie przepisu art. 27 ust. 2a w związku z art. 26a ustawy – Prawo telekomunikacyjne, skarżąca nie dostrzega, że przepis art. 27 ust. 1 Pt. (będący podstawą zaskarżonego postanowienia) jest przepisem określającym wyłącznie prawo regulatora do określenia terminu zakończenia negocjacji nie zawierając warunku dla żadnej ze stron tych negocjacji wskazującego na konieczność istnienia po stronie któregokolwiek z operatorów obowiązku regulacyjnego. Odwołując się do przepisów art. 26a i do art. 27 ust. 2a w relacji do przepisu art. 27 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne skarżąca nie dostrzega zatem istotniej różnicy pomiędzy tymi przepisami. Przepisy art. 26a i art. 27 ust. 2a Pt. określają obowiązek operatora zawarcia umowy, natomiast przepis art. 27 ust. 1 ustawy na taki warunek wydania postanowienia przez regulatora w ogóle nie wskazuje. Należy także za organem administracji zauważyć, że kwestionowane postanowienie w niczym nie utrudnia, ani nie uniemożliwia samych negocjacji, bowiem organ nie wchodzi w ich zakres merytoryczny. W związku z tym umowa zawarta nawet po upływie terminu wskazanego w postanowieniu nie będzie obarczona wadą prawną (por. S. Piątek, Prawo telekomunikacyjne, Komentarz, 2. wydanie s. 272). Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania Sąd w składzie rozpoznającym sprawę nie stwierdził by organ administracji wskazane przepisy naruszył, a w szczególności w zakresie mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.