VI SA/Wa 3273/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Protokolant st. ref. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. sprawy ze skargi "E." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu z naruszeniem ustawy o transporcie drogowym oddala skargę Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD) na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., art. 4 pkt 11 i 22, art. 5b, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 18 ust. 5, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm., dalej "u.t.d."), oraz lp. 1.4 i 2.9 załącznika nr 3 do ww. ustawy, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r. o nałożeniu na E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. ("Skarżąca" lub "Spółka") kary pieniężnej w wysokości 8.800 zł. Decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] kwietnia 2012 r. w W. przy Porcie Lotniczym [...] miała miejsce kontrola drogowa pojazdu osobowego marki [...] o nr rej. [...] przeprowadzona przez inspektora Inspekcji Transportu Drogowego. Kontrolowanym pojazdem kierował J. K., który podczas kontroli okazał wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wydanego na rzecz Skarżącej. Podczas kontroli zabezpieczono wydruk z kasy fiskalnej. Przebieg i wyniki kontroli utrwalono w protokole. Dodatkowo sporządzono dokumentację kserograficzną okazanych przez kierowcę dokumentów oraz wykonano dokumentację fotograficzną pojazdu. Ponadto stwierdzono, że z prawej i lewej strony pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] umieszczone napis "[...]" i "[...] zł/km" oraz nad przednią szybą logo słuchawki oraz numer "[...]", na przedniej szybie pojazdu logo słuchawki telefonicznej numer [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie naruszeń ujawnionych podczas kontroli drogowej, tj. wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d. oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy. Skarżąca pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. przesłała wyjaśnienia, wnosząc o umorzenie postępowania w sprawie. Poinformowała, że nie zleca wykonania przewozów, a jedynie przekazuje informacje o zleceniach. Ponadto nie płaci kierowcy za przewóz, tylko kierowca płaci spółce za zbieranie dla niego zleceń. W odpowiedzi na pismo organu z dnia [...] kwietnia 2012 r., Prezydent [...], udzielił odpowiedzi, iż Spółka na dzień [...] kwietnia 2012 r. posiadała licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką na pojazd marki [...] o nr rej. [...], licencja ta została udzielona dnia [...] marca 2012 r. Kontrolowany pojazd nie został natomiast zgłoszony do licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego osób udzieloną stronie w dniu [...] września 2008 r. Organ zawiadomieniem z [...] marca 2013 r. poinformował Spółkę o zmianie kwalifikacji prawnej stwierdzonych naruszeń z dnia kontroli, stwierdzając naruszenia: lp. 1.4 i 2.9 załącznika nr 3 do u.t.d. Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. [...] Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 93 ust. 1 u.t.d. i lp. 2.9 i 1.4. załącznika do tej ustawy nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 8.800 zł za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d. oraz niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8, w wymaganym terminie. Organ uznał, iż doszło do naruszenia zakazu, o których mowa w art. 18 ust.5 lit. a i b u.t.d., przez umieszczenie oznaczenia mającego na celu identyfikację przedsiębiorcy oraz drogomierz. W momencie kontroli w dniu [...] kwietnia 2012 r. pojazd marki [...] o nr rej. [...] nie spełniał warunków dodatkowych dla taksówki zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia z dnia 31 grudnia 2002 r. (Dz.U. 2003 Nr 32, poz. 262). Zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt. 1, 2) ww. ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym "przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: umieszczania i używania w pojeździe taksometru, umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi". Organ w swych rozważaniach odwołał się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z wyrażone w wyroku z dnia 20 listopada 2012 r. (sygn. akt II GSK 1603/11), w którym stwierdził, że celem zakazów zawartych w przepisach art. 18 ust. 5 lit. a) - c) u.t.d. jest ochrona przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką oraz konsumentów przed nieuczciwą konkurencją ze strony podmiotów działających bez licencji taksówkarskiej i wykonujących przewozy osób w sposób okazjonalny na podstawie ogólnej licencji na wykonywanie transportu drogowego osób udzielonej na podstawie art. 5 ust. 1 u.t.d. Ponadto fakt umieszczenia na pojeździe przez przedsiębiorcę nie posiadającego licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, elementów wymienionych w art. 18 ust. 5 pkt 1) - 3) u.t.d. bez względu na to, czy numer telefonu jest zarejestrowany na rzecz tego przedsiębiorcy, jako podmiotu wykonującego przewozy okazjonalne, jak również bez względu na to, czy nazwa przedsiębiorcy jest firmą, pod którą działa, czy też nie, jednoznacznie świadczy o dopuszczeniu się deliktu administracyjnego, którego znamiona określają powołane przepisy. Nie ma znaczenia fakt umieszczenia na pojeździe przez przedsiębiorcę nie posiadającego licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, elementów wymienionych w art. 18 ust. 5 lit. a) - c) u.t.d. bez względu na to, czy numer telefonu jest zarejestrowany na rzecz tego przedsiębiorcy, jako podmiotu wykonującego przewozy okazjonalne, jak również bez względu na to, czy nazwa przedsiębiorcy jest firmą, pod którą działa, czy też nie, jednoznacznie świadczy o dopuszczeniu się deliktu administracyjnego, którego znamiona określają powołane przepisy. Natomiast stosownie do treści przepisu art. 14 ust. 1 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Skarżąca nie dopełniła powyższego obowiązku i nie zgłosiła kontrolowanego pojazdu do udzielonej jej licencji. Skarżąca w odwołaniu zarzuciła organowi błąd w ustaleniach faktycznych oraz naruszenie przepisów prawa materialnego i proceduralnego. Zdaniem Skarżącej decyzja organu I instancji nie zawierała zarówno uzasadnienia faktycznego, jak i prawnego. Zarzuciła dokonanie niewłaściwej interpretacji art. 18 ust. 5 u.t.d. Wskazała na błąd w ustaleniach faktycznych. Podniosła, iż w toku kontroli nie wyjaśniono czy oznaczenia znajdującego się na kontrolowanym pojeździe należy do Skarżącej lub innego przedsiębiorcy. Odnośnie zamontowanego w pojeździe urządzenie pomiarowego stwierdziła, iż nie odpowiada cechom taksometru wskazanym w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 27 grudnia 2007 r., w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne oraz szczegółowy zakres sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych urządzeń pomiarowych (Dz. U. z 2008 r., nr 8, poz. 240). Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2013 r. GITD utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego z [...] maja 2013 r. Wskazał, że ze sporządzonej dokumentacji inspektorzy stwierdzili na boku kontrolowanego pojazdu widnieje napis "[...]", symbol słuchawki telefonicznej oraz numer "[...]", na przedniej szybie pojazdu widniał symbol słuchawki telefonicznej oraz numer [...] oraz na tylnej szybie pojazdu był napis "[...]", "[...]". Dodatkowo w pojeździe znajdowało się urządzenie naliczające, drogomierz [...] fabryczny [...]. Kontrolowany pojazd nie był na dzień kontroli zgłoszony do licencji nr [...] uprawniającej do wykonywania przewozów drogowych osób. Natomiast na ww. pojazd Spółka w dniu [...] marca 2012 r. uzyskała od Prezydenta M. [...] licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką. GITD przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i stanowiących materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy uznał za prawidłowe ustalenia organu I instancji, iż Spółka w dniu kontroli wykonywała przewóz okazjonalny. Podniósł także, że doszło do naruszenia przepisów dotyczących oznakowania pojazdu. Skarżąca w chwili kontroli wykonywała transport drogowy osób, czego potwierdzeniem jest okazany do kontroli wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, ponadto na pojeździe znajdowały się napisy "[...]" oraz ciąg cyfr, skutkujące naruszeniem art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. Zdaniem organu w art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. obejmuje swym zakresem również sytuacje gdy wymienione w nim elementy ściśle nie pokrywają się z firmą przedsiębiorcy, bądź wskazany numer telefonu nie jest zarejestrowany akurat na tego konkretnego przedsiębiorcę. Zlecenia może również zbierać inny przedsiębiorca współpracujący z przedsiębiorcą wykonującym transport-drogowy, na co powołał orzecznictwo sądów administracyjnych w sprawach o sygn. VI SA/Wa 963/10 oraz VI SA/Wa 1029/10. GITD potwierdził naruszenie polegającego na zamontowaniu w kontrolowanym pojeździe, wbrew zakazowi, urządzenia pomiarowo - liczące marki [...], połączone przewodem z kasą fiskalną, co jest niezgodne z art. 18 ust. 5 pkt 1 u.t.d. Wyjaśnił, że w załączniku nr 3 do znowelizowanej ustawy transporcie drogowym pod lp. 1.4 znajduje się naruszenie polegające na niezgłoszeniu na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8, w wymaganym terminie, które sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 800 zł. Skarżąca nie zgłosiła zmiany w zakresie taboru którym wykonuje przewozy, co wynikało z pisma Prezydenta m. [...] z dnia [...] maja 2012 r. Organ uznał, iż zgromadzona w aktach dokumentacja wskazuje, iż niewątpliwie doszło do naruszenia zakazu, o których mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d. W konsekwencji GITD uznał za zasadne nałożenie kary pieniężnej w oparciu o art. 92a ust. 1, 2 i 6 i ustalonej na podstawie L.p. 1.4 i 2.9. załącznika nr 3 do u.t.d. Skarżąca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzuciła naruszenia: - art. 8 i art. 61 § 4 K.p.a., przez wadliwe zawiadomienie strony o wszczęciu postępowania; - bezpodstawne uznanie Skarżącej za stronę postępowania; - bezpodstawne uznanie, że kontrolowany pojazd wykonywał przewóz okazjonalny; - sprzeczność w przypisaniu pojazdowi cech taksówki i uznanie, że podejmowana działalność nie była działalnością w zakresie prowadzenia taksówki; - ukaranie strony za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, bez wskazania jaka licencja w danym stanie faktycznym była wymagana; - niezasadne uznanie, że umieszczona na pojeździe treść stanowi nazwę przedsiębiorcy; - niezasadne uznanie, że umieszczone na pojeździe cyfry [...] oraz [...] stanowiły numer telefonu. W uzasadnieniu Skarżąca rozwinęła podniesione zarzuty stwierdzając m.in., iż nie została zawiadomiona czego dotyczy sprawa. Kontrolowany pojazd nie stanowi jej własności, ani nie jest objęty jakimkolwiek jej uprawnieniem. Kontrolowany kierowca nie okazał, ani nie posiada umowy, na mocy której miałby przewozić jej klientów. Skarżąca podniosła, że zajmuje się pośredniczeniem w zleceniach przewozowych. Nie zleca wykonania przewozów, a jedynie przekazuje informacje o zleceniach klientów. Pojazd nie przewoził pasażera, który byłby klientem Skarżącej. Zdaniem Skarżącej kojarzenie z nią oznaczeń pojazdu nie ma podstaw zarówno formalnych, jak i faktycznych. Nadto nie ona pojazd ten oznaczyła i nie może ponosić odpowiedzialności za wszystkich, którzy oznaczą swe samochody w określony sposób, zwłaszcza gdy nie dysponuje żadnymi prawami do tych samochodów. Oznaczenia samochodu nie mają żadnych punktów wspólnych z firmą, nazwą i używanymi przez Skarżącą oznaczeniami swojej działalności. Ponadto zarzuciła, iż organ I instancji nie ustalił w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości jaki był charakter wykonywanego w dniu kontroli przewozu. W szczególności ustaleń w tym zakresie nie przeprowadzono w stosunku do kierującego - który jest właściwą stroną postępowania - ani w stosunku do jego pojazdu. Zdaniem skarżącej przyjęcie przez organy dokonanego przewozu charakterze "taksówkowym" powinno skutkować uznanie wykonywania go bez licencji. Wykluczałoby to zastosowanie art. 18 ust. 4a i ust. 5 u.t.d., mającego odniesienie do podmiotów, wykonujących przewóz okazjonalny, realizowany na podstawie posiadanej licencji. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego na których zostały oparte, ani też nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d. przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Jak stanowi art. 5 ust. 1 u.t.d. wykonywanie transportu drogowego, który obejmuje także przewóz okazjonalny, wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Specjalnym rodzajem licencji, innym od przewidzianej w art. 5 ust. 1 u.t.d., jest licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką. udzielenie tej licencji wymaga spełnienia przez przedsiębiorcę dodatkowych wymagań określonych w art. 6 u.t.d. Licencji udziela się na pisemny wniosek przedsiębiorcy, który powinien zawierać m.in. rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie licencji. Do wniosku o udzielenie licencji należy dołączyć m.in. wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi (art. 8 ust. 1 i 2 pkt 4 oraz ust. 3 pkt 8 u.t.d.). Stosownie do przepisu art. 11 ust. 3 u.t.d. organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ww. ustawy przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji (ust. 2). W myśl art. 14 ust. 5 u.t.d. jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, polegają na zwiększeniu liczby pojazdów., przedsiębiorca może wystąpić z wnioskiem o wydanie dodatkowych wypisów z licencji. Kontrolowany podczas kontroli drogowej kierowca okazał m.in. wypis z licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego osób udzielonej Skarżącej, jednocześnie kierowca odmówił podpisania protokołu kontroli. Na podstawie informacji uzyskanych z Urzędu Miasta [...] organ ustalił , że Skarżąca nie zgłosiła kontrolowanego pojazdu do licencji nr [...]. Zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 244, poz. 1454) przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie. Ustawa weszła w życie w dniu 1 stycznia 2012 r. W myśl art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.). W załączniku nr 3 do znowelizowanej ustawy o transporcie drogowym pod lp. 1.4 znajduje się naruszenie polegające na niezgłoszeniu na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8, w wymaganym terminie, które sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 800 zł. Stosownie do art. 18 ust. 5 ww. ustawy przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru, b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Wprowadzenie ścisłego rozróżnienia transportu drogowego taksówką od transportu drogowego okazjonalnego polega na wyraźnym rozróżnieniu oznaczenia pojazdów, którymi mogą być wykonywane te dwa rodzaje przewozów. Art. 18 ust. 5 u.t.d. ma więc na celu przeciwdziałanie wprowadzaniu w błąd potencjalnych klientów, którzy mogą uważać, że odbywają podróż taksówką, a w istocie odbywają podróż pojazdem, który nie spełnia standardów wymaganych dla taksówki, zaś kierujący pojazdem nie ma kwalifikacji wymaganych przy transporcie drogowym taksówką. Orzecznictwo sądowe dopuszcza w tym zakresie wykładnię celowościowo – funkcjonalną art. 18 ust. 5 u.t.d. Zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się umieszczania i używania w pojeździe taksometru, umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Wprowadzając omawiany zakaz ustawodawca posłużył się m.in. pojęciami "nazwa, adres oraz telefon przedsiębiorcy" nie definiując tych pojęć. Należy przy tym zauważyć, że zakaz objęty art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. zostaje naruszony w przypadku umieszczenia na pojeździe nawet jednego ze wskazanych w tym przepisie elementów gdyż tylko takie rozumienie omawianego przepisu czyni zadość celowi, dla którego przepis ten został wprowadzony. Ustawodawca posłużył się określeniem "nazwa", a nie "firma". Zatem nie musi to być nazwa, pod którą przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą. Zakaz obejmuje umieszczanie na pojeździe wszelkiej nazwy przedsiębiorcy, choćby była to tylko nazwa powszechnie używana, nie zaś nazwy np. wpisanej do rejestru (tak NSA w wyroku w sprawie II GSK 1316/11). W tej sytuacji należało przyjąć, że umieszczone na bokach pojazdu napisy "[...]", oraz "[...] ", i na przedniej szybie napis: "[...]" miały potencjalnym klientom wskazywać jednoznacznie, że pojazd tak oznakowany należał do konkretnego przedsiębiorcy taksówkowego (w tym przypadku do Skarżącej). W ocenie Sądu organy prawidłowo przyjęły, że stanowiły one oznaczenie nazwy przedsiębiorcy, przyjętej przez Skarżącą na użytek wykonywanych przewozów. Z uwagi na powyższe należy uznać, że uzasadnione było nałożenie na Skarżącą kary za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z l.p. 2.9. załącznika nr 3 u.t.d. Sąd w składzie orzekającym podzielił także ustalenia organu, że w przedmiotowej sprawie doszło nadto do naruszenia polegającego na umieszczeniu w pojeździe taksometru lub urządzenia taksometr przypominającego. Jak wynika z protokołu kontroli kontrolowanego pojazdu urządzenie marki [...], zamontowane w kontrolowanym pojeździe spełniało tę samą funkcję, co taksometr, mianowicie służyło do wyliczania należności za wykonywany taksówką przewóz osób. Podkreślenia wymaga, że drogomierz połączony z kasą fiskalną jest urządzeniem równoważnym dla taksometru w rozumieniu art. 18 ust. 5 pkt 1 u.t.d., gdyż służy temu samemu celowi co taksometr, a więc dla wyliczania, według ustalonej taryfy, należności za wykonywany taksówką przewóz osób (por. wyroki NSA: z 13 maja 2009 r. II GSK 911/08 i z 16 grudnia 2009 r. II GSK 202/09). W związku z tym należy uznać, że urządzenie zamontowane w pojeździe było urządzeniem przypominającym taksometr i organy miały w tej sytuacji prawo do zastosowania w sprawie art. 18 ust. 5 pkt a) ww. ustawy. Zdaniem Sąd również zarzuty naruszenia art. 8 i art. 61 § 4 u.t.d. nie zasługują na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy Skarżąca pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. została zawiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w załączniku nr 3 do u.t.d. Pismem z dnia [...] lipca 2012 r. Skarżąca została zawiadomiona o zakończeniu postępowania administracyjnego i możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego w terminie 7 dni. W tej sytuacji należy uznać, że Skarżąca miała świadomość, czego dotyczy toczące się postępowanie, a organy zapewniły jej możliwość czynnego w nim udziału. Ustalenia podmiotu realizowanego transport zostało dokonane przez organ administracji prawidłowo, w oparciu o okazane w czasie kontroli dokumenty w postaci wypisu z licencji, wydruku z kasy fiskalnej. Sąd nie znalazł podstaw aby zakwestionować czynności organów administracji podejmowane w toku sprawy, a zmierzające do jej wyjaśnienia. W szczególności zostały wyczerpująco zbadane istotne w sprawie okoliczności, przeprowadzono w tym celu dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 § 1 K.p.a.). Z akt administracyjnych nie wynika, żeby Skarżącej ograniczano możliwość wyrażania stanowiska w sprawie. Dokumentacja fotograficzna skontrolowanego pojazdu oraz utrwalone w protokole kontroli stwierdzenia osoby kontrolującej, wynikające z oględzin pojazdu, stanowią wystarczający materiał dowodowy dla wykazania naruszenia, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d., bez konieczności potwierdzania ich innymi dowodami. Reasumując, skoro przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą był wykonywany w dniu kontroli przez Skarżącą z ewidentnym naruszeniem zakazu umieszczania w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy jak również z naruszeniem zakazu umieszczania taksometru, organ administracji prawidłowo zastosował dyspozycję przepisu art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. w zw. z lp. 2.9. pkt 2 załącznika nr 3 do tej ustawy, nakładając karę pieniężną w wysokości 8.000 zł. Podnieść również należy, iż prowadzenie działalności gospodarczej w transporcie drogowym przez licencjonowanego przewoźnika drogowego łączy się z obowiązkiem informowania organu, który udzielił licencji, o wszelkich zmianach danych, które stosownie do art. 8 u.t.d. powinny znaleźć się w treści wniosku o wydanie licencji. Przewoźnik powinien zgłaszać niniejsze zmiany w terminie 14 dni od daty powstania takich zmian. Zgłoszenie, o którym mowa w art. 8 ust. 1 u.t.d. ma charakter czynności materialno-technicznej, której celem jest uaktualnienie akt sprawy znajdujących się u organu udzielającego licencję, jednak niedopełnienie tego obowiązku stanowi naruszenie sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 800 zł (zgodnie z lp. 1.4. załącznika nr 3 do u.t.d.). W sprawie bezsporną jest jednak okoliczność, iż Skarżąca w dniu kontroli wykonywała przewóz pojazdem niezgłoszonym do licencji. Taki stan rzeczy oznacza, iż w świetle powołanych przepisów prawa doszło do ich naruszenia, skutkującego nałożoną przez organ karą pieniężną. Podkreślić zatem należy, iż podstawę zaskarżonej decyzji stanowią wskazane w decyzji, a powołane wyżej przepisy prawa materialnego zaś wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. II GSK 156/08 potwierdza tylko, iż przyjęta przez organ wykładnia zastosowanych przepisów jest wykładnią prawidłową. Zdaniem Sądu organy oparły się na materiale prawidłowo i wyczerpująco zebranym w toku kontroli, dokonując jego odpowiedniej oceny, a swoje stanowisko uzasadniły zgodnie z wymogami art. 107 § 3 K.p.a. To, że ustalenia te Skarżąca interpretuje odmiennie, nie może prowadzić do wniosku o ich braku lub wadliwości. Jest bowiem poza sporem, iż pojazd był oznakowany w sposób wykazany ustaleniami kontroli. Zatem odmienna interpretacja przez Skarżącą ustaleń, w świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie, sprowadza się jedynie do polemiki z organem administracji publicznej co do ich rozumienia. Innymi słowy Skarżąca swoimi zarzutami zmierzała do dokonania odmiennej wykładni rozumienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 18 ust. 5 u.t.d., których rozumienie jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, a to, że nie jest ono zbieżne z poglądem Skarżącej, nie mogło stanowić podstawy do uwzględnienia skargi. Uwadze Sądu nie uszło natomiast zamienne powoływanie przez organy na treści przepisów mających zastosowanie w sprawie, bądź obowiązujące w dniu kontroli bądź w dniu wydawania decyzji. Nie miało to jednak wpływu na stwierdzone naruszenia i ich kwalifikację prawną. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zarzuty skargi są nieuzasadnione i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.