VI SA/Wa 3280/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi L. R. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego oddala skargę Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej Prezes NFZ) zaskarżoną decyzją z [...] października 2015 r., nr [...], uchylił decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej Dyrektor OW NFZ) z [...] czerwca 2014 r., stwierdzającą, że L. R. – skarżący w niniejszej sprawie, podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresie: od [...] kwietnia 1999 r. do [...] kwietnia 2013 r. i stwierdził, że L. R. podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresach: - od [...] kwietnia 1999 r. do [...] października 1999 r., - od [...] marca 2000 r. do [...] lipca 2000 r., - od [...] lutego 2002 r. do [...] lutego 2002 r., - od [...] kwietnia 2002 r. do [...] lipca 2002 r., - od [...] kwietnia 2005 r. do [...] września 2008 r., - od [...] czerwca 2011 r. do [...] kwietnia 2013 r. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji wskazano art. 102 ust. 5 pkt 24 w związku z art. 109 ust. 5 oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2015 r. poz. 581 ze zm.; dalej "ustawa o świadczeniach") oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezes NFZ wskazał, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...], Inspektorat [...] (dalej ZUS) pismem z [...] grudnia 2013 r. wystąpił do [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z wnioskiem o zajęcie stanowiska w sprawie podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu przez skarżącego z tytułu prowadzonej przez niego pozarolniczej działalności gospodarczej. Dyrektor OW NFZ decyzją z [...] czerwca 2014 r. stwierdził, że skarżący podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresie od [...] kwietnia 1999 r. do [...] kwietnia 2013 r. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie. Prezes NFZ pismem z [...] września 2014 r., skierowanym do skarżącego, poinformował, że na podstawie art. 10 § 1 Kpa. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań oraz wezwał, w terminie 14 dni od dnia doręczenia tego pisma, o dostarczenie dokumentów mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, w szczególności dokumentów potwierdzających nieprowadzenie lub zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej, np. informacji z właściwego urzędu skarbowego o złożonych zeznaniach podatkowych za poszczególne lata/miesiące, osiągniętych dochodach lub przychodach, odprowadzonym podatku, prowadzonej dokumentacji firmy. W odpowiedzi na powyższe skarżący w piśmie z [...] września 2014 r. wskazał, że w okresie od [...] grudnia 1991 r. do [...] czerwca 2011 r. pracował w [...] w [...], gdzie był zamustrowany na statku Strażak 5. Wyjaśnił, że charakter pracy i statut Morskiej Straży nie pozwalał na to by prowadzić działalność w innych okresach jak okresy urlopów bezpłatnych. Podtrzymał tym samym twierdzenie zawarte we wniesionym odwołaniu, że działalność gospodarczą prowadził jedynie w okresach urlopów bezpłatnych udzielonych przez pracodawcę. Do ww. pisma załączył potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie stron książeczki żeglarskiej, z informacjami o okresach zamustrowania na statku. Dodatkowo przy piśmie z [...] września 2014 r. skarżący przesłał Prezesowi NFZ kserokopie zaświadczeń o zatrudnieniu i wynagrodzeniu oraz dokumentów dotyczących dokonywanych w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych zgłoszeń lub wyrejestrowania płatnika składek w ramach prowadzonej w latach 1999-2013 działalności gospodarczej. Prezes NFZ uzasadniając wydaną w niniejszej sprawie decyzję wskazał na obowiązywanie, w okresie prowadzenia przez skarżącego pozarolniczej działalności gospodarczej, przepisów trzech kolejnych ustaw, a mianowicie, art. 8 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, obowiązującej do 31 marca 2003 r., art. 9 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia, obowiązującej do 30 września 2004 r., art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o świadczeniach w brzmieniu obowiązującym do 20 września 2008 r., a także art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) w brzmieniu obowiązującym od tego dnia. Prezes NFZ przypomniał, odnosząc się do informacji ZUS-u, że skarżący jako osoba prowadząca działalność gospodarczą dokonał zgłoszeń do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych oraz ubezpieczenia zdrowotnego w następujących okresach: - od [...] kwietnia 1999 r. do [...] października 1999 r. (ubezpieczenie społeczne), - od [...] marca 2000 r. do [...] maja 2000 r. (ubezpieczenie społeczne), - od [...] lutego 2000 r. do [...] lipca 2002 r. (ubezpieczenie zdrowotne), - od [...] stycznia 2005 r. do dnia [...] marca 2005 r. (ubezpieczenie zdrowotne), - od [...] marca 2005 r. do dnia [...] marca 2005 r. (ubezpieczenie społeczne), - od [...] lutego 2006 r. (ubezpieczenie społeczne), - od [...] listopada 2011 r. (ubezpieczenie społeczne). Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Drugi Urząd Skarbowy w [...], skarżący figurował jako osoba prowadząca działalność gospodarczą w okresie od [...] kwietnia 1999 r. do [...] kwietnia 2013 r. Dodatkowo z pism Urzędu Skarbowego w [...] wynika, że przychód z prowadzonej działalności gospodarczej wykazany przez skarżącego w złożonych zeznaniach rocznych wynosił odpowiednio: - za lata 2002, 2006-2007, 2011 - 0,00 złotych (PIT-36), - za lata 2007-2009 - 0,00 złotych, - za 2000 r. - 45.046,10 złotych (PIT-36), - za 2012 r. - 0,00 złotych (PIT-28). Jak podał Prezes NFZ, organ rentowy zawiadomił, że w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej skarżący zatrudniony był na podstawie umowy o pracę w okresie od [...] stycznia 1999 r. do [...] czerwca 2011 r., której podstawa wymiaru składek była wyższa od minimalnego wynagrodzenia za pracę. Natomiast w okresach: - od [...] kwietnia 1999 r. do [...] października 1999 r., - od [...] marca 2000 r. do [...] lipca 2000 r., - od [...] lutego 2002 r. do [...] lutego 2002 r., - od [...] kwietnia 2002 r. do [...] lipca 2002 r., - od [...] kwietnia 2005 r. do dnia [...] września 2008 r., pracodawca udzielił skarżącemu urlopu bezpłatnego. Dodatkowo ZUS oznajmiał, że wydał w dniu [...] listopada 2013 r. decyzję stwierdzającą podleganie przez skarżącego obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym w okresach: - od [...] kwietnia 1999 r. do [...] października 1999 r., - od [...] marca 2000 r. do [...] lipca 2000 r., - od [...] lutego 2002 r. do [...] lutego 2002 r., - od [...] kwietnia 2002 r. do [...] lipca 2002 r., - od [...] kwietnia 2005 r. do [...] września 2008 r., - od [...] czerwca 2011 r. do [...] kwietnia 2013 r. Natomiast w pozostałych okresach, jak podał Prezes NFZ, z uwagi na zatrudnienie, wskazano, że skarżący powinien zgłosić się do ubezpieczenia zdrowotnego. Organ rentowy zawiadomił również w treści wniosku o wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie, że skarżący nie zakwestionował faktu prowadzenia działalności gospodarczej, natomiast odwołał się od wskazanych okresów podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu, jakie zostały wskazane w uzasadnieniu decyzji organu rentowego. Ponadto, na co zwrócił uwagę Prezes NFZ, Oddział Wojewódzki NFZ wystąpił do Urzędu Miejskiego w [...] z prośbą o udzielenie informacji, czy przed dniem [...] grudnia 2011 r., tj. przed dniem przeniesienia wpisu do CEIDG, skarżący zgłaszał w organie ewidencyjnym informacje o okresach zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej prowadzonej pod nazwą: [...] L. R., a w przypadku odpowiedzi twierdzącej o wskazanie okresów zawieszenia. Jak wyjaśnił organ z nadesłanych informacji wynika, że skarżący posiadał na dzień migracji gminnej bazy do CEIDG pod numerem [...] wpis w ewidencji działalności gospodarczej ze wskazaną datą rozpoczęcia działalności gospodarczej: [...] kwietnia 1999 r. (nazwa: [...] L. R. [...]). Jednocześnie zawiadomiono, że w ww. wpisie nie odnotowano w komputerowej bazie EDG do dnia migracji wpisu do CEIDG zgłoszenia informacji o zawieszeniu/wznowieniu wykonywania przedmiotowej działalności gospodarczej. Jak podał Prezes NFZ, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący posiada wpis do ewidencji działalności gospodarczej jako przedsiębiorca, działający pod ww. firmą, ze wskazaną datą rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej: [...] kwietnia 1999 r. Wpis ten został przeniesiony z ewidencji Urzędu Miasta [...] do CEIDG w dniu [...] grudnia 2011 r. Obecnie wpis posiada status: "wykreślony" ze wskazaną datą zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej: [...] kwietnia 2013 r. W historii przedmiotowego wpisu brak jest informacji o okresach zawieszenia wykonywania przedmiotowej działalności. Wobec dokonanych w niniejszej sprawie ustaleń Prezes NFZ wskazał, że rozpoczęcie działalności gospodarczej w dniu [...] kwietnia 1999 r. i dokonany w związku z tym wpis do CEIDG, miał miejsce w okresie, gdy nie istniała możliwość zawieszenia działalności gospodarczej. Podał jednocześnie, że od dnia [...] września 2008 r. taka możliwość była prawnie uregulowana i dozwolona, przy czym skarżący nie skorzystał z możliwości wyłączenia się spod obowiązku podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu w związku z przewidzianą prawem możliwością zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na podstawie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Prezes NFZ stwierdził, że gdyby wówczas działalność była zawieszona przez skarżącego nie byłoby wątpliwości, czy powinien podlegać w okresie od istnienia takiej możliwości do dnia zakończenia wykonywania działalności obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego i przywołał na poparcie tego stanowiska orzecznictwo sądów administracyjnych (m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 660/10, z dnia 21 kwietnia 2011 r., sygn. akt. VI SA/Wa 152/11, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt II GSK 880/12). Z uwagi na powyższe Prezes NFZ stwierdził, że okres od [...] czerwca 2011 r. do [...] kwietnia 2013 r., który został ustalony przez ZUS w zakresie podlegania ubezpieczeniom społecznym, jest także ustalony prawidłowo do objęcia skarżącego obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym zgodnie z decyzją organu rentowego dotyczącą ww. obowiązku ubezpieczeń społecznych z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Jak podkreślił Prezes NFZ, skarżący dokonał zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych od [...] listopada 2011 r., co potwierdza, że działalność gospodarczą prowadził w 2011 r., zatem winien także podlegać obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Organ rentowy ustalił rozszerzająco ten okres, wskazując jego początek od [...] czerwca 2011 r. z uwagi na wygaśnięcie tytułu do ubezpieczeń społecznych z powodu ustania z dniem [...] czerwca 2013 r. umowy o pracę. Organ wyjaśnił, że Narodowy Fundusz Zdrowia nie ma możliwości orzec w sposób odmienny w tym zakresie, gdyż jest związany ustaleniami Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zawartymi w decyzji z dnia [...] listopada 2013 r., gdyż zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o świadczeniach obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które są osobami prowadzącymi działalność pozarolniczą lub osobami z nimi współpracującymi, z wyłączeniem osób, które zawiesiły wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej. W odniesieniu do pozostałych okresów, w których skarżący podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, Prezes NFZ, odnosząc się do orzecznictwa sądów administracyjnych stwierdził, że posiadanie wpisu w ewidencji działalności gospodarczej przy jednoczesnym jej niewykonywaniu nie powoduje powstania obowiązku ubezpieczeniowego. Podkreśla się, jak podał Prezes NFZ, że zgłoszenie rozpoczęcia działalności ma znaczenie jako domniemanie faktyczne, że z daną datą działalność została podjęta i była prowadzona do czasu jej wykreślenia. Ciężar udowodnienia, że pomimo dokonanego wpisu, działalność nie była prowadzona spoczywa jednak na osobie, która wywodzi z niego skutki prawne. Na poparcie powyższego stanowiska Prezes NFZ przytoczył wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 394/13, w którym wyjaśniono: "(...) wpis do ewidencji działalności gospodarczej rodzi domniemanie, że przedsiębiorca figurujący w ewidencji prowadzi działalność w rozumieniu powołanej ustawy. Domniemanie to niewątpliwie może być obalone. Ciężar udowodnienia - że mimo wpisu działalność gospodarcza nie jest prowadzona - spoczywa na przedsiębiorcy, jako osobie, która z faktu tego wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne, w tym w zakresie ustania obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego. Brak dochodów z działalności gospodarczej nie świadczy jednak o zakończeniu, czy zawieszeniu jej prowadzenia". Zdaniem Prezesa NFZ, argumentacja przedstawiona przez skarżącego dotycząca wykonywania działalności gospodarczej w czasie urlopów bezpłatnych zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organ I instancji w wydanej decyzji stwierdzając istnienie obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego w całym okresie istnienia wpisu działalności gospodarczej, nie rozpatrzył całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego w badanym zakresie, przez co naruszył art. 77 § 1 Kpa., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jak wyjaśnił Prezes NFZ, z pism Urzędu Skarbowego w [...] jednoznacznie wynika, że przychód z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej osiągany był przez skarżącego okresowo. Również złożone rozliczenia podatkowe PIT-28 i PIT-36 wykazują "zerowe" wartości przychodu za lata, za które były składane. Prezes NFZ stwierdził, że działalność była prowadzona przez skarżącego również w okresie od [...] czerwca 2011 r. do [...] kwietnia 2013 r., w przypadku którego skarżący pomimo "zerowych" deklaracji podatkowych został objęty obowiązkiem ubezpieczeń społecznych, do których od [...] listopada 2011 r. samodzielnie się zgłosił, wobec czego organ II instancji nie miał prawnych możliwości orzeczenia inaczej. Prezes NFZ wyjaśnił również, że czym innym jest kwestia objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym, a zupełnie czym innym jest kwestia obowiązku płacenia składki na ubezpieczenie zdrowotne. Okresy prowadzenia działalności gospodarczej, podlegania obowiązkowi ubezpieczenia z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej oraz ubezpieczenia z tego tytułu nie są tożsame znaczeniowo. Dodał, że przedawnieniu ulegają roszczenia majątkowe (ewentualne składki na ubezpieczenie zdrowotne), a nie inne prawa podmiotowe. Stwierdzenie obowiązku podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu nie ma charakteru roszczenia majątkowego, lecz stanowi ustalenie istniejącego stanu faktycznego. Przedmiotem rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Narodowego Funduszu Zdrowia jest ustalenie prawa podmiotowego, a zatem nie ulegającego przedawnieniu. Powyższe ustalenie, może być podstawą do formułowania wobec odwołującego roszczeń, w odrębnym postępowaniu, przez właściwy organ (w przypadku braku okresu przedawnienia). W konkluzji Prezes NFZ stwierdził, że należało uchylić decyzję Dyrektora OW NFZ i orzec, jak w sentencji decyzji z dnia [...] października 2015 r. W skardze na decyzję Prezesa NFZ skarżący nie zgodził się z poczynionym ustaleniem, zgodnie z którym podlegał on obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w okresie od [...] czerwca 2011 r. do [...] listopada 2011 r., pomimo, jak podał, że w okresie tym nie prowadził działalności gospodarczej. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie decyzji w skarżonej części, tj. za okres od [...] czerwca 2011 r. do [...] listopada 2011 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji. Skarżący zwrócił uwagę na wadliwość decyzji Prezesa NFZ w zakresie zakwalifikowania do podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego w ww. okresie, dlatego, że jego zdaniem, za ten okres decyzja powinna być uchylona. Jednocześnie skarżący "zaakceptował" pozostałe okresy podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu. Zdaniem skarżącego, fakt zakończenia pracy w [...] nie świadczy o tym, że automatycznie następnego dnia, tj. [...] czerwca 2011 r. podjął wyrejestrowaną w ZUS w dniu [...] września 2008 r. działalność gospodarczą. Dodał, że dopiero od [...] września 2008 r. ewidencja zawieszeń i wyrejestrowań zaczęła być prowadzona przez organy gminy właściwe dla miejsca zamieszkania podatnika, a następnie dopiero od [...] stycznia 2012 r. organem ewidencyjnym dla przedsiębiorców stało się CEIDG. Wyjaśnił, że działalność podjął ponownie dnia [...] listopada 2011 r., informując o tym fakcie ZUS. Od tego dnia do momentu likwidacji prowadzonej działalności, tj. [...] kwietnia 2013 r. wszystkie obowiązkowe składki na ubezpieczenie zdrowotne opłacał. Skarżący stwierdził, że tylko ten przedsiębiorca, który rzeczywiście świadczy usługi powinien opłacać składki, a on w 2011 r. nie osiągnął żadnych dochodów z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżący do skargi załączył kserokopię pisma z [...] lutego 2012 r., skierowanego do ZUS-u, z którego wynika, że działalność rozpoczął [...] listopada 2011 r. W odpowiedzi na skargę Prezes NFZ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W działaniu organu II instancji Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości zarówno w płaszczyźnie ustaleń faktycznych, jak i w zastosowaniu do ich oceny przepisów prawa. Podjęte rozstrzygnięcie zostało wyjaśnione, a przytoczona na ten temat argumentacja prawna wyczerpuje istotę zagadnienia stanowiącego przedmiot tego rozstrzygnięcia. Przedmiotem tym jest ustalenie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego przez skarżącego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności. Zgodnie z art. 13 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r.; Nr 205, poz. 1585, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o systemie" obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu podlegają (w brzmieniu obowiązującym do dnia 20 września 2008 r.): "osoby prowadzące działalność pozarolniczą - od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności", a od dnia 20 września 2008 r. "osoby prowadzące pozarolniczą działalność - od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności, z wyłączeniem okresu, na który wykonywanie działalności zostało zawieszone na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej". W sprawie prawidłowo wyjaśniono, że w okresie ustalonego obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego skarżącego (od [...] kwietnia 1999 r. do [...] kwietnia 2013 r.) miały zastosowanie przepisy trzech kolejnych ustaw, to jest: - art. 8 pkt 1 lit. c obowiązującej w okresie od 1 stycznia 1999 r. do 31 marca 2003 r. ww. ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, w myśl którego obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegały osoby objęte ubezpieczeniem społecznym (...), będące osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność lub osobami z nimi współpracującymi, - art. 9 ust. 1 pkt 1 lit. c obowiązującej w okresie od 1 kwietnia 2003 r. do 30 września 2004 r. ww. ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia, w myśl którego obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegały osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniem społecznym (...), będące osobami prowadzącymi działalność pozarolniczą lub osobami z nimi współpracującymi, - art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c obowiązującej od dnia 1 października 2004 r. ww. ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (ustawa o świadczeniach), w myśl którego do dnia 20 września 2008 r. obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi (...), które są osobami prowadzącymi działalność pozarolniczą lub osobami z nimi współpracującymi, - art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawa o świadczeniach obowiązujący od dnia 20 września 2008 r. zgodnie z którym obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi (...), które są osobami prowadzącymi działalność pozarolniczą lub osobami z nimi współpracującymi, z wyłączeniem osób, które zawiesiły wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej. W okresie tym obowiązywały również kolejno trzy ustawy dotyczące działalności gospodarczej zawierające podobne unormowania: w art. 8 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 41, poz. 324 z późn. zm.), w art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą prawo o działalności" i w art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o swobodzie działalności". Dopuszczono w nich możliwość podjęcia działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę będącego osobą fizyczną dopiero po uzyskaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej (wg pierwszej ustawy - po zgłoszeniu działalności do takiej ewidencji). Stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy prawo działalności, uchylonego z dniem 31 marca 2009 r. przez art. 66 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1808 z późn. zm.), przedsiębiorca będący osobą fizyczną mógł podjąć działalność gospodarczą po uzyskaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Natomiast według przepisu art. 7e ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, uchylonego z dniem 31 grudnia 2011 r., zawiadomienie o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę - osobę fizyczną - powoduje wykreślenie powyższego wpisu z ewidencji działalności gospodarczej. Jednocześnie, zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności, w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2011 r., przedsiębiorca mógł podjąć działalność gospodarczą w dniu złożenia wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym. Obecna treść art. 14 ust. 1 ww. ustawy stanowi, iż przedsiębiorca może podjąć działalność gospodarczą w dniu złożenia wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym. Z dniem 20 września 2008 r. przepis art. 1 ustawy z dnia 10 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 141, poz. 888) wprowadził do ustawy o swobodzie działalności, możliwość zawieszenia działalności gospodarczej. Zgodnie z obowiązującą treścią art. 14 a ust. 1 ustawy o swobodzie działalności, przedsiębiorca niezatrudniający pracowników może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na okres od 30 dni do 24 miesięcy, z zastrzeżeniem ust. 1a ww. ustawy. Należy podkreślić, że organy administracji, wydając zaskarżoną decyzję były związane rygorami procedury administracyjnej, określającej ich obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że organ jest obowiązany m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.), jak i wnikliwego oraz szybkiego działania (art. 12 § 1 k.p.a.). Z zasad tych wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają jej żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r. sygn. akt III SA 729/84 ONSA 1984, nr 2 poz. 117, podkreślił że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń strony (...). Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, 77 i 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisach art. 107 § 3 k.p.a. Związanie organów wydających decyzje w przedmiocie stwierdzenia objęcia obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego wynika z art. 109 ust. 6 ustawy o świadczeniach, stanowiącego, że w sprawach, o których mowa w ust. 1, w zakresie nieregulowanym niniejszą ustawą, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się wprost w sprawach. Przepis art. 109 ust. 1 ustawy oświadczeniach wskazuje rodzaje spraw indywidualnych rozpoznawanych przez NFZ: sprawy dotyczące objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym i ustalenia prawa do świadczeń. Wniosek o rozpoznanie tych spraw, w myśl art. 109 ust. 3 ustawy o świadczeniach zgłasza ubezpieczony, a w zakresie objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym wniosek może zgłosić w szczególności Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego lub członek rodziny ubezpieczonego, także w zakresie dotyczącym objęcia ubezpieczeniem w okresie poprzedzającym złożenie wniosku. Zatem to na organie spoczywał obowiązek prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, przy współudziale ZUS jako wnioskodawcy oraz skarżącego, w zakresie, w jakim z danych okoliczności wyciągali dla siebie korzystne skutki. Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia w sposób prawidłowy przez organ okresów podlegania przez skarżącego obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu, kwestią wtórną, którą organ prawidłowo się w tej sprawie nie zajmował jest przedawnienie części należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne, którą to kwestie należy podnieść w chwili określenia przez ZUS wysokość składek. Składki na ubezpieczenie zdrowotne przedawniają się po 10 latach. W niniejszej sprawie organy NFZ zajmują się bowiem jedynie kwestią podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu, czyli dokonują tzw. "ustalania" - potwierdzenia obowiązku wynikającego z ustawy, które nie jest objęte przedawnieniem mającym zastosowanie jedynie do wymiaru składek. Na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności, a rola organu nie jest ograniczona tylko do oceny faktów, które przedstawił wnioskodawca. Realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., organ jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału, ale też i strona nie jest zwolniona od lojalnego współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych, skoro nieudowodnienie określonego faktu może prowadzić do wydania decyzji dla niej niekorzystnej (por. wyrok NSA z 26.11.1984 r. sygn. akt II SA 1205/84, NSA nr 2/1984, poz. 98 powołany także przez B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, str. 690, teza 3). Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. stwierdził, że Pan L. R. był objęty obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresie od dnia [...] kwietnia 1999 r. do dnia [...] kwietnia 2013 r. Jak wynika z odwołania skarżącego w okresie od [...] grudnia 1991 r. do [...] czerwca 2011 r. pracował w [...] w [...], gdzie był zamustrowany na statek: Strażak 5. Charakter pracy i statut Morskiej Straży nie pozwalał na to by prowadzić działalność w innych okresach jak okresy urlopów bezpłatnych. W skardze na niniejszą decyzje skarżący zakwestionował okres podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego od [...] czerwca 2011 r. do [...] listopada 2011 r. wskazuje, że dnia [...] czerwca 2011 r. skończyła się jego umowa o pracę w [...], jednak fakt zakończenia pracy nie świadczy o podjęciu od razu działalności gospodarczej. Działalność tą podjął od [...] listopada 2011 r. Organ II instancji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzje i orzekł, co do istoty sprawy uznając, że skarżący prowadził działalność gospodarczą w okresach ustalonych przez organ w toku postępowania jako okresy przebywania na urlopach bezpłatnych oraz w okresie od [...] czerwca 2011 r. do [...]listopada 2011 r. Sąd w całości akceptuje ustalenia organu II instancji, co do podlegania przez skarżącego ubezpieczeniu zdrowotnemu wskazanemu w zaskarżonej decyzji. Okresy podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu przez skarżącego pokrywają się z okresami podlegania ubezpieczeniu społecznemu ustalonym przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w decyzji z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...], stwierdzającej podleganie obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym w okresach: • od dnia [...] kwietnia 1999 r. do dnia [...] października 1999 r., • od dnia [...] marca 2000 r. do dnia [...] lipca 2000 r., • od dnia [...] lutego 2002 r. do dnia [...] lutego 2002 r., • od dnia [...] kwietnia 2002 r. do dnia [...] lipca 2002 r., • od dnia [...] kwietnia 2005 r. do dnia [...] września 2008 r., • od dnia [...] czerwca 2011 r. do dnia [...] kwietnia 2013 r. Jak wynika z akt sprawy Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia poinformował Pana L. R. (skarżącego) o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia okresu podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, a w piśmie z dnia [...] lutego 2014 r. pouczył go o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W odpowiedzi na powyższą korespondencję w piśmie z dnia [...] lutego 2014 r. Pan L. R. oświadczył, że działalność gospodarczą z tytułu której powinien opłacać składkę na ubezpieczenie społeczne oraz na ubezpieczenie zdrowotne prowadził zgodnie z ustalonymi w decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych okresami. W pozostałym czasie natomiast działalność gospodarcza nie była prowadzona. Ponadto Pan L. R. podkreślił, że tylko w okresach w których przebywał na urlopach bezpłatnych prowadził działalność gospodarczą. Do powyższego pisma Ubezpieczony dołączył m.in. kserokopię zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu wydanego przez [...] Spółka z o.o. w [...], w którym wskazano okresy przebywania na urlopach bezpłatnych. Z powyższego wynika wprost, że skarżący zaakceptował wszystkie okresy podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu, które są tożsame z okresami podlegania ubezpieczeniu społecznemu określonemu w decyzji ZUS, w tym kwestionowany okres od [...] czerwca 2011 r. do [...] listopada 2011 r. Z obowiązującego od dnia 20 września 2008 r. art. 14 a ustawy o swobodzie wynika możliwość formalnego zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na okres od 1 miesiąca do 24 miesięcy, przez przedsiębiorcę niezatrudniającego pracowników. Jednocześnie, dodany i obowiązujący również od 20 września 2008 r. art. 7ba ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 z późn. zm.), zwanej dalej: "ustawą prawo działalności", stanowi, że wpisowi do ewidencji działalności gospodarczej podlega informacja o zawieszeniu wykonywania działalności oraz o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej. Okres zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej rozpoczyna się od dnia złożenia wniosku o wpis informacji o zawieszeniu wykonywania działalności gospodarczej i trwa do dnia złożenia wniosku o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej (art. 27a ust. 2 ww. ustawy o swobodzie, a od dnia 31 marca 2009 r. art. 14a ust. 6 ustawy o swobodzie, w myśl którego okres zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej rozpoczyna się od dnia wskazanego we wniosku o wpis informacji o zawieszeniu wykonywanej działalności, nie wcześniej niż w dniu złożenia wniosku). Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o świadczeniach, obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlega osoba, która nie zawiesiła działalności gospodarczej. Wobec powyższego należy uznać, w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, że w 2011 r. istniała możliwość zawieszenia działalności gospodarczej. Jak wynika z akt sprawy Pan L. R. posiada wpis do ewidencji działalności gospodarczej jako przedsiębiorca - firma [...] L. R. ze wskazaną datą rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej: [...] kwietnia 1999 r. Wpis ten został przeniesiony z ewidencji Urzędu Miasta [...] do CEIDG w dniu [...] grudnia 2011 r. Obecnie wpis posiada status: "wykreślony" ze wskazaną datą zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej: [...] kwietnia 2013 r. W historii przedmiotowego wpisu brak jest informacji o okresach zawieszenia wykonywania przedmiotowej działalności (dowód pismo Wydziału Polityki Gospodarczej - [...] w Urzędzie Miejskim w [...] z dnia [...] lutego 2014 r. k w aktach administracyjnych). Zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej wywiera skutki prawne w zakresie ubezpieczenia społecznego (a zatem i zdrowotnego) od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym przedsiębiorca dokonał zgłoszenia zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, do ostatniego dnia miesiąca, w którym przedsiębiorca dokonał zgłoszenia wznowienia wykonywania działalności gospodarczej, w brzmieniu art. 36a ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, obowiązującym do dnia 6 marca 2009 r. Natomiast od dnia 7 marca 2009 r. przepis stanowi, iż zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej powoduje ustanie obowiązku ubezpieczeń społecznych od dnia, w którym rozpoczyna się zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej, do dnia poprzedzającego dzień wznowienia wykonywania działalności gospodarczej. Określenie przez przedsiębiorcę daty rozpoczęcia działalności gospodarczej, która podlega wpisowi do ewidencji, powoduje istnienie domniemania faktycznego, że z tą datą działalność ta została podjęta i była prowadzona aż do czasu jej wykreślenia z ewidencji. Należy stwierdzić, iż na skutek zaistniałego domniemania faktycznego, jakim jest określenie w organie ewidencyjnym daty rozpoczęcia prowadzenia działalności, ciężar jego obalenia spoczywa na Ubezpieczonym poprzez przedstawienie dowodów przeciwnych domniemaniu. W toku całego postępowania skarżący nie przedstawił w ocenie Sądu przeciwdowodów świadczących o nie prowadzeniu działalności gospodarczej w okresach wskazanych w zaskarżonej decyzji a w szczególności w okresie kwestionowanym w skardze tj. od [...] czerwca 2011 r. do [...] listopada 2011 r. Samo twierdzenie skarżącego, że działalności takiej we wskazanym okresie nie prowadził nie jest w ocenie Sądu wystarczające do obalenia wskazanego powyżej domniemania. W piśmie z dnia [...] lutego 2014 r. Pan L. R. oświadczył, że działalność gospodarczą z tytułu której powinien opłacać składkę na ubezpieczenie społeczne oraz na ubezpieczenie zdrowotne prowadził zgodnie z ustalonymi w decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych okresami, które są tożsame z okresami ustalonymi w decyzji Prezesa NFZ. Wskazać należy, że Skarżący nie przedstawia także przed sądem dowodów mogących zakwestionować ustalenia faktyczne organów. W tym miejscu Sąd podkreśla, że nawet faktyczne nie wykonywanie działalności gospodarczej w czasie oczekiwania na kolejne zamówienia lub w czasie ich poszukiwania, nie oznacza zaprzestania prowadzenia takiej działalności i nie powoduje uchylenia obowiązku ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego. Zaprzestanie prowadzenia działalności oznacza ostateczne zakończenie jej prowadzenia i nie może być utożsamiane z "przerwą" w prowadzeniu tej działalności. Specyfika prowadzenia działalności gospodarczej sprawia, że przedsiębiorca sam dysponuje swoim czasem i może go przeznaczyć na jej bezpośrednie wykonywanie albo na sprawy prywatne, rodzinne, leczenie lub wypoczynek. Istotą działalności gospodarczej jest jej prowadzenie w sposób ciągły i zorganizowany, na własny rachunek i ryzyko. Jej prowadzenie występuje zarówno w okresach faktycznego wykonywania usług, jak też w czasie podejmowania innych czynności związanych z działalnością - oczekiwaniem na kolejne zamówienia, szukanie klientów czy pracowników. Faktyczne zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej, które nie znalazło odzwierciedlenia w ewidencji działalności gospodarczej, nie powoduje wyłączenia przedsiębiorcy prowadzącego tę działalność z ubezpieczenia zdrowotnego - a w razie braku innego tytułu do ubezpieczeń społecznych także z ubezpieczenia społecznego. Jeżeli bowiem przedsiębiorca nie prowadził działalności gospodarczej powinien zadbać o odzwierciedlenie tego faktu w ewidencji działalności gospodarczej. Dla okresu przed [...] września 2008 r., dowód uprawdopodobniający nieprowadzenie działalności gospodarczej może stanowić pisemne zgłoszenie przerwy w wykonywaniu tejże działalności do ZUS bądź do właściwego urzędu skarbowego lub brak przychodów z tytułu pozarolniczej działalności potwierdzony stosownym zaświadczeniem. Ustalając okres podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej przez skarżącego organ II instancji wziął pod uwagę cały zgromadzony w tej sprawie materiał dowodowy. Sąd podkreśla, iż Pan L. R. dokonał zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych od dnia [...] listopada 2011 r., co potwierdza, że działalność gospodarczą prowadził w 2011 r. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 394/13: "(...) wpis do ewidencji działalności gospodarczej rodzi domniemanie, że przedsiębiorca figurujący w ewidencji prowadzi działalność w rozumieniu powołanej ustawy. Domniemanie to niewątpliwie może być obalone. Ciężar udowodnienia - że mimo wpisu działalność gospodarcza nie jest prowadzona - spoczywa na przedsiębiorcy, jako osobie, która z faktu tego wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne, w tym w zakresie ustania obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego. Brak dochodów z działalności gospodarczej nie świadczy jednak o zakończeniu czy zawieszeniu jej prowadzenia (por. wyroki NSA z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. II GSK 22/10 czy z dnia 11 marca 2014 r. II GSK 2094/12)". Reasumując należy wskazać, że skarżący nie obalił domniemania prowadzenia działalności gospodarczej w okresie wskazanym w zaskarżonej decyzji, gdyż poza twierdzeniami, że tej działalności nie prowadził, nie przedstawił żadnych dowodów na tą okoliczność. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.