VI SA/Wa 3329/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. D. oraz Z. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. D. oraz Z. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący – E. D. oraz Z. D. w skardze na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 10 000 złotych za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podali, że wykonanie zaskarżonej decyzji w znaczny sposób ograniczy zdolności finansowania zakupu towarów handlowych, co spowoduje utratę płynności finansowej przedsiębiorstwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca dążąc do wstrzymania wykonania decyzji musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14, LEX nr 1464732). Strona składająca wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zobowiązana nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rzeczywistości zachodzą (por. postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2014 r. sygn. akt II FZ 464/14, LEX nr 1452662). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżący swoich twierdzeń co do wywodzonych przez siebie skutków wykonania zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie uprawdopodobnili. Wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej skarżący oparli na groźbie utraty płynności finansowej. Nie przedłożyli jednak żadnych dokumentów źródłowych odnoszących się do ich sytuacji finansowej oraz majątkowej, co umożliwiłoby Sądowi ocenę czy dobrowolne bądź przymusowe wykonanie zaskarżonej decyzji z uwagi na możliwości finansowe skarżących i prowadzonego przez nich przedsiębiorstwa spowoduje istotnie zaistnienie zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej. Z samego faktu obowiązku uiszczenia kary pieniężnej bez odniesienia jej do sytuacji majątkowej skarżących nie sposób bowiem wyprowadzić wniosku - jak chcą tego skarżący, że wykonanie zaskarżonej decyzji zagrozi utratą płynności finansowej ich przedsiębiorstwa. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2013 r. sygn.. akt II GZ 640.13, LEX nr 1474019). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.