VI SA/Wa 3409/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Agnieszka Dauter-Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 19 sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu zwykłego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu P. S. kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Zaskarżoną decyzją z 19 sierpnia 2025 r. nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "organ") nie udzielił P. S. (dalej: "skarżący") zezwolenia na lokalizację zjazdu zwykłego, na czas określony od dnia wydania decyzji do dnia 15 lipca 2027 r., z drogi krajowej nr 73 do działki o nr ewid. [...] obręb [...], na potrzeby przygotowania i realizacji budynku usługowego na ww. działce. Powyższa decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 21 sierpnia 2025 r. (v. z.p.o. akta administracyjne) wraz z pouczeniem o przysługującym prawie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a w przypadku braku skorzystania z tego prawa, o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pismem z 17 września 2025 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję, natomiast wcześniej, tj. pismem z 15 września 2025 r. skierował do organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że w sytuacji, gdy strona wystąpi z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy traci możliwość wniesienia skargi do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), strona może wnieść skargę do sądu administracyjnego po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zasadę tę zmodyfikowano w art. 52 § 3 zdanie 1 p.p.s.a., w myśl którego, jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Należy zauważyć, że przywołany, jako ostatni przepis dopuszcza możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji nieostatecznej w administracyjnym toku instancji, od której stronie przysługuje zwyczajny środek prawny, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ustawodawca pozostawił w tym przypadku stronom wybór środka ochrony prawnej, co nie oznacza jednak, że strona może wnieść zarówno wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i skargę do sądu administracyjnego. Skargę do sądu można bowiem wnieść tylko wtedy, gdy strona nie korzysta z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nie ma przy tym znaczenia, czy środek przysługujący w toku postępowania administracyjnego został złożony skutecznie, czy też nie, bowiem jedynym warunkiem ustawowym pozostaje nieskorzystanie z prawa złożenia tego wniosku (por. postanowienia NSA: z 29 listopada 2019 r., I OZ 1169/19; z 13 lutego 2020 r., II GSK 28/20). Przyjęcie odmiennej wykładni prowadziłoby do sytuacji, w której strona mogłaby wnieść skargę do sądu niejako na wypadek, gdyby wniosek do organu o ponowne rozpatrzenie sprawy nie został wniesiony skutecznie. Taka argumentacja byłaby niezgodna z literalnym brzmieniem art. 52 § 3 p.p.s.a., który wymaga od strony wyboru, w jakim trybie będzie domagała się ochrony, a więc czy skorzysta z trybu postępowania administracyjnego, czy też z trybu sądowoadministracyjnego. Przy czym, konsekwencje tego wyboru obciążają stronę. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący pismem z 15 września 2025 r. wystąpił do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, a zatem niewątpliwie wybrał administracyjny tryb zaskarżenia decyzji organu z 19 sierpnia 2025 r., tracąc tym samym prawo do rozpoznania skargi przez sąd administracyjny. Jak już wcześniej wskazywano, jedynym warunkiem ustawowym dla skutecznego wniesienia skargi w omawianym przypadku jest nieskorzystanie z prawa złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-5a ustawy p.p.s.a. wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Wśród tych "innych przyczyn" wskazuje się w orzecznictwie między innymi przedwczesność skargi, przez co rozumie się zarówno sytuację, gdy strona w ogóle nie wniosła przysługujących jej w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia, jak również, gdy strona składa skargę do sądu administracyjnego po uprzednim wniesieniu środka zaskarżenia, ale przed jego rozpoznaniem przez właściwy organ (por. postanowienie NSA z 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 811/18). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak w punkcie 1. sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jak w punkcie 2. sentencji.