VI SA/Wa 3422/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2014 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W., obecnie O. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej Prezes UKE): 1. w pkt 1 uchylił swoją decyzję z dnia [...] września 2010 r. w sprawie zatwierdzenia "[...] " w części zmieniającej i zatwierdzającej projekt oferty w wymienionym w sentencji decyzji zakresie; 2. w pkt II ppkt 1 w uchylonym zakresie orzekł co do istoty przez wprowadzenie wskazanych w sentencji decyzji zmian, a w ppkt 2 zatwierdził zmieniony w ppkt 1 projekt oferty; 3. w pkt 3 w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy; 4. w pkt 4 stwierdził, że tekst oferty wraz z Załącznikami do oferty ze zmianami wynikającymi z wydanej decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. stanowi Załącznik do tej decyzji, będący jej integralną częścią. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] marca 2010 r. Prezes UKE wydał decyzję nr [...] zmienioną w części decyzją Prezesa UKE z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], w której zobowiązał [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej: [...]) na podstawie art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 Nr 171 poz. 1800 ze zm.) dalej p.t. do przygotowania zmiany w całości "[...] " zatwierdzonej decyzją Prezesa UKE z dnia [...] listopada 2008 r., "[...]" zatwierdzonej decyzją Prezesa UKE z dnia [...] listopada 2008 r. oraz "oferty ramowej [...] określającej ramowe warunki umów o dostępie do lokalnej pętli abonenckiej i związanych z nią udogodnień w zakresie dostępu pełnego i współdzielonego zatwierdzonego decyzją Prezesa UKE z dnia [...] maja 2009 r. zwanymi dalej dotychczasowymi ofertami, a także do przedstawienia projektu oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym, obejmującej swoim zakresem warunki świadczenia przez [...] usługi rozpoczynania i zakańczania połączeń, hurtowego dostępu do sieci [...], dostępu łączy abonenckich w sposób zapewniający dostęp pełny lub współdzielony oraz dostępu do łączy abonenckich poprzez węzły sieci telekomunikacyjnej na potrzeby sprzedaży usług szerokopasmowej transmisji danych. W dniu [...] marca 2010 r. [...] złożyła do Prezesa UKE projekt "[...]", Jednocześnie [...] wyjaśniła, że przekazany projekt oferty został oparty na założeniach zawartych w decyzji zobowiązującej, co do zasady zachowane zostały w nim rozwiązania obowiązujące w dotychczasowych ofertach, poszczególne rozwiązania zostały ujednolicone i doprecyzowane, a także wzięte zostały pod uwagę rozwiązania zawarte w Porozumieniu z dnia [...] października 2009 r. pomiędzy [...] a Prezesem UKE. Dodała, że realizacja pewnych rozwiązań napotyka na obiektywną niemożność ich wdrożenia. Stwierdziła, że w wyjątkowych sytuacjach związanych ze specyfiką poszczególnych usług - akceptowane przez [...] założenie o konieczności ujednolicania procedur przewidzianych w poszczególnych ofertach winno doznać wyjątku. Ponadto, [...] przedstawiła szereg uwag szczegółowych dotyczących poszczególnych postanowień projektu oferty. W wyniku przeprowadzonego postępowania, Prezes UKE w dniu [...] września 2010 r. wydał decyzję, w której w pkt I zmienił projekt oferty i zatwierdził projekt oferty w brzmieniu zawartym w Załączniku nr 1 do decyzji, stanowiącym jej integralną część. W pkt II decyzji nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności. Wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy wniosła [...] i Krajowa Izba Gospodarcza Elektroniki i Telekomunikacji (dalej: [...]) dopuszczona do udziału w postępowaniu na prawach strony. [...] wniosła o uchylenie decyzji z dnia [...] września 2010 r. we wskazanej części i w tym zakresie jej zmianę z uwzględnieniem uwag. Natomiast [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 43 ust. 1 i 2 p.t., poprzez ustalenie warunków sprzecznych z potrzebami rynku. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Prezes UKE na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił w części zaskarżoną decyzję z dnia [...] września 2010 r. i orzekł w tym zakresie co do meritum. Zdaniem Prezesa UKE, przesłanką do uchylenia zaskarżonej decyzji z dnia [...] września 2010 r. w części była konieczność doprecyzowania zapisów oferty zatwierdzonej zaskarżoną decyzją, a także uwzględnienie potrzeb rynku, które zostały wykazane przez podmioty biorące udział w postępowaniu z wniosku [...], wniosku [...], a także w stanowiskach tych podmiotów składanych w trakcie postępowania. Organ podkreślił, że niektóre spośród zarzutów podniesionych przez [...] i KlGEiT w ponownym postępowaniu należało uwzględnić, dokonując koniecznych wskazywanych w decyzji zmian w treści oferty. Podkreślił również, że w zdecydowanej części utrzymane zostało w mocy rozstrzygnięcie ukształtowane zaskarżoną decyzją. Prezes UKE nie uwzględnił natomiast wniosków stron o zmianę oferty w wymienianych w decyzji częściach. [...] S.A. zwana dalej skarżącą, złożyła skargę na powyższą decyzję w części, tj.: 1) w części utrzymującej w mocy Rozdział 9 pkt 9.9 Tabela nr 51 Części I oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji Prezesa UKE z dnia [...] września 2010 r.; 2) w części zmieniającej Rozdział 9 pkt 9.3 ppkt 9.3.2 Tabela nr 10, pierwszy wiersz w Części I oferty ramowej stanowiącej Załącznik Nr 1 do decyzji z dnia [...] września 2010 r.; 3) w części utrzymującej w mocy Rozdział 1 pkt 1.12 ppkt 1.12.4 ust. 6 Części I oferty ramowej stanowiącej Załącznik Nr 1 do decyzji z dnia [...] września 2010 r.; 4) w części zmieniającej Rozdział 9 pkt 9.3 ppkt. 9.3.1 Tabela nr 5 w Części I oferty ramowej stanowiącej Załącznik Nr 1 do decyzji z dnia [...] września 2010 r.; 5) w części uzupełniającej Załącznik nr 1 do decyzji z dnia [...] września 2010 r. o nowy pkt 1.19 Części I i orzekającej w tej części co do istoty sprawy; 6) w części utrzymującej w mocy pkt 5.2 ppkt 5.2.1 ust. 1 lit. b) oraz pkt 5.3 ppkt 5.3.1 ust. 2 Części I oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji z dnia [...] września 2010 r.; 7) w części utrzymującej w mocy pkt 5.2 ppkt 5.2.1 ust. 2 Części I oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji z dnia [...] września 2010 r.; 8) w części utrzymującej w mocy pkt 4.4 ust. 6 Części I oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji z dnia [...] września 2010 r.; 9) w części uchylającej pkt 10.1 Części I załącznika nr 1 do decyzji z dnia [...] września 2010 r. i orzekającej w tej części co do istoty sprawy; 10) w części uzupełniającej Załącznik nr 1 do decyzji z dnia [...] września 2010 r. o nowy pkt 5.2.1 ust. 1b Części I i orzekającej w tej części co do istoty sprawy; 11) w części uchylającej pkt 5.2 ppkt 5.2.2 ust. 20 lit. d Części I Załącznika nr 1 do decyzji z dnia [...] września 2010 r. i orzekającej w tej części co do istoty sprawy; 12) w części utrzymującej w mocy pkt 5.3 ppkt 5.3.7 ust. 2-9 Części I oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji z dnia [...] września 2010 r.; 13) w części utrzymującej w mocy pkt 3.1 ust. 7 Części I oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji z dnia [...] września 2010 r.; 14) w części utrzymującej w mocy pkt 3.1 ust. 8 Części I oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji z dnia [...] września 2010 r.; 15) w części utrzymującej w mocy pkt 9.6 ppkt 9.6.2 Tabela 40 Części I oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji z dnia [...] września 2010 r.; 16) w części uchylającej Część V Rozdział 2 ust. 7 Załącznika nr 1 do decyzji z dnia [...] września 2010 r. i orzekającej w tej części co do istoty sprawy; 17) w części uzupełniającej Załącznik nr 1 do decyzji z dnia [...] września 2010 r. o nowy pkt 5.2.1 ust. 1b Części I oferty ramowej i orzekającej w tej części co do istoty sprawy; 18) w części utrzymującej w mocy pkt 5.2.1 ust. 1 pkt a Części I oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji z dnia [...] września 2010 r.; 19) w części uchylającej pkt 1.18.2 i pkt 1.18.3 Części I Załącznika nr 1 do decyzji z dnia [...] września 2010 r. i orzekającej w tej części co do istoty sprawy. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie art. 40 ust. 1 p.t.. poprzez ustalenie opłat niepokrywających kosztów ponoszonych przez [...]; 2. naruszenie art. 40 ust. 1 p.t.. poprzez brak ustalenia opłat za "Nieprawidłowe ustalenie zlecenia preselekcji dla Abonenta"; 3. naruszenie art. 139 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. polegające na wydaniu decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, pomimo, że w tej części decyzja rażąco nie naruszała prawa lub interesu społecznego; 4. naruszenie art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności stanu faktycznego, niezebraniu i nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o: 1. uchylenie decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r.; a) w części utrzymującej w mocy Rozdział 9 pkt 9.9 Tabela nr 51 Części I oferty ramowej stanowiącej Załącznik Nr 1 do decyzji z [...] września 2010 r. oraz decyzji z [...] września 2010 r. w części tj. w Rozdziale 9 pkt 9.9 Tabela Nr 51 Części I oferty ramowej stanowiącej Załącznik Nr 1 do decyzji z [...] września 2010 r.; b) w części zmieniającej Rozdział 9 pkt 9.3 ppkt 9.3.2 Tabela nr 10, pierwszy wiersz w Części I oferty ramowej; c) w części utrzymującej w mocy Rozdział 1 pkt 1.12 ppkt 1.12.4 ust. 6 Części I oferty ramowej oraz decyzji z [...] września 2010 r. w części tj. w Rozdziale 1 pkt 1.12 ppkt 1.12.4 ust. 6 Części I oferty ramowej; d) w części zmieniającej Rozdział 9 pkt 9.3 ppkt 9.3.1 Tabela nr 5 w Części I oferty ramowej; e) w części uzupełniającej załącznik nr 1 decyzji z [...] września 2010 r. nowy pkt 1.19 Części I i orzekającej w tej części co do istoty sprawy; f) w części utrzymującej w mocy pkt 5.2 ppkt 5.2.1 ustęp 1 lit. b oraz pkt 5.3 ppkt 5.3.1 ust. 2 Części I oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji z [...] września 2010 r. oraz decyzji z [...] września 2010 r. w części tj. w pkt 5.2 ppkt 5.2.1 ust. 1 lit.b oraz pkt 5.3 ppkt 5.3.1 ust. 2 Części I oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji z [...] września 2010 r.; g) w części utrzymującej w mocy pkt 5.2 ppkt 5.2.1 ust. 2 Części I oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji z [...] września 2010 r. oraz decyzji z [...] września 2010 r. w części tj. w pkt 5.2 ppkt 5.2.1 ust. 2 Części I oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji z [...] września 2010 r.; h) w części utrzymującej w mocy pkt 4.4 ust. 6 Części I oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji z [...] września 2010 r. oraz decyzji z [...] września 2010 r. w części tj. w pkt 4.4 ust. 6 Części I oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji z [...] września 2010 r.; i) w części uchylającej pkt 10.1 Części I załącznika nr 1 do decyzji z [...] września 2010 r. i orzekającej w tej części co do istoty sprawy; j) w części uzupełniającej załącznik nr 1 do decyzji z [...] września 2010 r. o nowy pkt 5.2.1 ust. 1b Części I i orzekającej w tej części co do istoty sprawy; k) w części uchylającej pkt 5.2 ppkt 5.2.2 ust. 20 lit. d Części I Załącznika nr 1 do decyzji z [...] września 2010 r. i orzekającej w tej części co do istoty sprawy; I) w części utrzymującej w mocy pkt 5.3 ppkt 5.3.7 ust. 2-9 Części I oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji z [...] września 2010 r. oraz decyzji z [...] września 2010 r. w części tj. w pkt 5.3 ppkt 5.3.7 ust. 2-9 Części I oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji z [...] września 2010 r.; m) w części utrzymującej w mocy pkt 3.1 ust. 7 Części I oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji z [...] września 2010 r. oraz decyzji z [...] września 2010 r. w części tj. w pkt 3.1 ust. 7 Części I oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji z [...] września 2010 r.; n) w części utrzymującej w mocy pkt 3.1 ust. 8 Części I oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji z [...] września 2010 r. oraz decyzji z [...] września 2010 r. w części tj. w pkt 3.1 ust. 8 Części I oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji z [...] września 2010 r.; o) w części utrzymującej w mocy pkt 9.6 ppkt 9.6.2 Tabela 40 Części I oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji z [...] września 2010 r. oraz decyzji z [...] września 2010 r. w części tj. w pkt 9.6 ppkt 9.6.2 Tabela 40 Części I oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji z [...] września 2010 r.; p) w części uchylającej Część V Rozdział 2 ust. 7 Załącznika nr 1 do decyzji z [...] września 2010 r. i orzekającej w tej części co do istoty sprawy; q) w części uzupełniającej Załącznik nr 1 do decyzji z [...] września 2010 r. o nowy pkt 5.2.1 ustęp 1b Części I i orzekającej w tej części co do istoty sprawy; r) w części utrzymującej w mocy pkt 5.2.1 ust. 1 pkt a Części I oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji z [...] września 2010 r. oraz decyzji z [...] września 2010 r. w części tj. w pkt 5.2.1 ust. 1 pkt a Części I oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji z [...] września 2010 r.; s) w części uchylającej pkt 1.18.2 i 1.18.3 Części I Załącznika nr 1 do decyzji z [...] września 2010 r. i orzekającej w tej części co do istoty sprawy. 2) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 1303/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd uznał bowiem iż sprawa objęta skargą nie podlega właściwości rzeczowej sądu administracyjnego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji złożony przez skarżącą do Prezesa UKE projekt oferty ramowej stanowił realizację nałożonego przez ten organ decyzją z [...] marca 2010 r. (zmienioną w części decyzją z [...] czerwca 2010 r.) obowiązku polegającego na przygotowaniu i przedstawieniu przez skarżącą projektu oferty. Powołując się na Komentarz do art. 22 Prawa telekomunikacyjnego Macieja Rogalskiego LEX 2010 r., stan prawny na 1 czerwca 2010 r., w którym omówione zostały poszczególne, enumeratywnie wymienione we wskazanym przepisie, obowiązki regulacyjne, stwierdził, że nałożony przez Prezesa UKE obowiązek przygotowania i przedstawienia przez skarżącą projektu oferty stanowił obowiązek regulacyjny, o którym mowa w art. 42 p.t. W ocenie sądu przepis art. 43 ust. 1 p.t. stanowi normę kompetencyjną, upoważniającą do podejmowania przez Prezesa UKE konkretnych działań władczych, to jest prowadzenia postępowania administracyjnego i wydawania decyzji w sprawach zatwierdzania projektów umów ramowych. Nie wywiera on natomiast skutków w sferze stosunku materialnoprawnego, polegających na ukształtowaniu, zmianie lub wygaśnięciu stosunku administracyjnoprawnego, co z punktu widzenia adresata decyzji znajduje wyraz w przyznaniu mu uprawnień lub nałożeniu obowiązków, bądź też stwierdzeniu istnienia określonego uprawnienia lub obowiązku. Sąd podkreślił, że spełnienie obowiązku regulacyjnego polega na przedłożeniu projektu oferty ramowej wskazanej przez regulatora w decyzji nakładającej ten obowiązek. Ostatecznej regulacji dokonuje Prezes UKE, podejmując decyzję o zatwierdzeniu projektu, jego zmianie i zatwierdzeniu lub samodzielnym ustaleniu oferty ramowej. W ocenie Sądu, nie można zatem przyjąć, że działanie regulacyjne Prezesa UKE sprowadza się jedynie do nałożenia obowiązku przedłożenia jakiegoś abstrakcyjnego projektu oferty ramowej, a sama oferta ramowa, określająca konkretne obowiązki regulacyjne (zatwierdzona, zmieniona lub ustalona przez regulatora) działaniem regulacyjnym już nie jest. Wobec powyższego Sąd uznał, że sądy administracyjne nie są właściwe rzeczowo do rozpatrywania spraw związanych z decyzjami Prezesa UKE nakładającymi konkretne obowiązki regulacyjne, do których zaliczyć należy decyzje tego organu w przedmiocie zatwierdzenia ofert ramowych. Zgodnie z brzmieniem art. 206 ust. 2 pkt 2 p.t. od decyzji w sprawie nałożenia, zniesienia lub zmiany obowiązków regulacyjnych przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie, Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 799/12 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Kwestią sporną, jak podał, jest rozstrzygnięcie wątpliwości, czy sprawa o zatwierdzenie projektu zmiany oferty ramowej przez Prezesa UKE na podstawie art. 43 ust. 1 p.t. jest sprawą o nałożenie obowiązku regulacyjnego, o której mowa w art. 206 ust. 2 tej ustawy W uzasadnieniu postanowienia NSA odwołał się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 września 2009 r., sygn. akt II GPS l/09, w której, jak podał, stwierdzono, że definicję legalną obowiązku regulacyjnego zawiera art. 22 ust. 2 p.t., zgodnie, z którym przez obowiązek regulacyjny rozumie się obowiązek, o którym mowa w art. 34, art. 36-40, art. 42, art. 44-47 lub art. 72 ust. 3 p.t. Zatwierdzenie oferty ramowej przez Prezesa UKE uregulowane w art. 43 ust. 1 omawianej ustawy znajduje się zatem poza zamkniętym katalogiem obowiązków regulacyjnych określonym w art. 22 ust. 2 p.t. Wykładnia art. 43 ust. 1 p.t. dokonana przez Sąd pierwszej instancji w niniejszej sprawie jest, zdaniem NSA, sprzeczna z powyższą uchwałą, do której, co NSA podkreślił Sąd się nie odniósł. Dopuścił się tym samym naruszenia przepisu art. 269 § 1 p.p.s.a. stanowiącego, że jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale siedmiu sędziów, całej izby albo w uchwałę pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Z powyższego przepisu wynika, że moc wiążąca uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego nie odnosi się tylko do konkretnych spraw, ale do wszystkich spraw rozpoznawanych przez sądy administracyjne, w których miałby być stosowany interpretowany przepis prawa. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił również uwagę, że sentencja powołanej uchwały dotyczyła stanu prawnego sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy – Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 85, poz. 716), dlatego Sąd I instancji rozpoznając ponownie sprawę powinien rozważyć, czy biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne sprawy i zmieniony stan prawny, aktualne jest stanowisko zawarte w przywołanej uchwale, dotyczące wykładni art. 43 ust. 1 pt. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 1422/12 odrzucił skargę. Wskazał, że nowelizacja Prawa telekomunikacyjnego, która miała miejsce w 2009 r. wprawdzie nie zmieniła treści art. 43 ust. 1 ale wprowadziła zmiany między innymi w art. 206 ust. 2 – 2b rozszerzając katalog rozstrzygnięć, od których przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu przysługuje odwołanie do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Sąd ten orzeka co do istoty sprawy, a więc bada nie tylko legalność orzeczeń, ale również ich merytoryczną zasadność z możliwością kształtowania obowiązków strony. Natomiast sądy administracyjne działając w granicach przyznanych im uprawnień nie mają możliwości oceny wprowadzonych przez organ zaskarżoną decyzją do oferty ramowej rozwiązań. Zdaniem Sądu art. 42 ust. 1 tej ustawy przewidujący możliwość nałożenia obowiązku przygotowania i przedstawienia w określonym terminie projektu oferty ramowej nie spełnia celów regulacji. Skutek regulacyjny ma dopiero decyzja wydana w oparciu o art. 43 ust. 1 ustawy. Z tego względu decyzja w przedmiocie zatwierdzenia oferty ramowej nie podlega kognicji sądu administracyjnego, a właściwym rzeczowo stosownie do art. 206 ust. 2 pt jest Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Z tego względu, zdaniem Sądu skargę należało odrzucić w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 ppsa. Na skutek skarg wniesionych od postanowienia z dnia 30 listopada 2012 r. przez Prezesa UKE i [...] Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. uchylił zaskarżone postanowienie i sprawę przekazał do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił poglądu Sądu I instancji, że zmiana stanu prawnego dokonana ustawą zmieniającą uczyniła nieaktualnym stanowisko zawarte w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 28 września 2009 r., sygn. II GPS 1/09. Sąd podniósł, że w stanie prawnym objętym uchwałą Prawo telekomunikacyjne nie zawierało wyraźnej definicji obowiązków regulacyjnych. Natomiast w stanie prawnym wyznaczonym przepisami ustawy zmieniającej z obowiązującym w tej sprawie ustawodawca w art. 22 ust. 2 Pt zawarł definicję obowiązku regulacyjnego. W myśl tego przepisu przez obowiązek regulacyjny rozumie się obowiązek, o którym mowa w art. 34, art. 36-40, art. 42, art. 44-47 lub art. 72 ust. 3. Skoro ustawodawca w art. 22 ust. 2 pt nie wymienił art. 43 ust. 1 pt to zmiana treści art. 206 ust. 2 tej ustawy już tylko z tego powodu nie miała znaczenia dla ustalenia aktualności sentencji uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał za usprawiedliwione zarzuty obydwu skarg kasacyjnych dotyczące naruszenia art. 43 ust. 1 pt w związku z art. 22 ust. 2 tej ustawy oraz przepisu art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Będąc związany po myśli art. 190 p.p.s.a. wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia [...] października 2013 r. Sąd uznał skargę [...], obecnie [...] SA na decyzję Prezesa UKE z dnia [...] kwietnia 2011 r. za niezasadną. Przede wszystkim należy wskazać zgodnie z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że sprawy o zatwierdzenie zmiany oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym (art. 43 ust. 1 pt) należą do kognicji sądów administracyjnych. Świadczy o tym treść art. 22 ust. 2 pt, który wymieniając jakie obowiązki należą do obowiązków regulacyjnych nie wymienił tych, które wynikają z art. 43 ust. 1 ww. ustawy, a zatem w sprawie nie będzie miał zastosowania art. 206 ust. 2 pt. W tym stanie rzeczy złożą skargę na decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r. należało rozpoznać według kryteriów wynikających z art. 1 § 1 i § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych i z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżąca w pierwszej kolejności podniosła, że w sprawie doszło do naruszenia art. 40 ust. 1 pt poprzez ustalenie opłat niepokrywających kosztów ponoszonych przez spółkę. Uzasadniając powyższy zarzut skarżąca wskazała, że z postanowień oferty została usunięta opłata z tytułu rozliczeń międzyoperatorskich w kwocie [...] zł. co skutkowało, że ustalone opłaty nie pokrywają kosztów ponoszonych przez spółkę. Zdaniem organu, zarzut skarżącej jest niezasadny, gdyż pozycja w postaci opłaty z tytułu rozliczeń międzyoperatorskich stanowi kategorię kosztową składającą się na koszt usługi Utrzymania L. tj. L. Stanowisko takie jak organ zajął uczestnik postępowania [...]. Sąd w tym względzie w całości podzielił stanowisko organu i uczestnika postępowania, albowiem wyniki kalkulacji kosztów usług skarżącej za rok 2011, o których mowa w art. 53 ust. 5 pt i które były poddane badaniu biegłego rewidenta powołanego przez Prezesa UKE zgodnie z art. 53 ust. 4 ustawy świadczą o tym, że usługa specyficzne koszty rozliczeń międzyoperatorskich nie jest kalkulowana jako odrębna pozycja, lecz jest to pozycja wliczona w koszt usługi Utrzymanie L. Kolejno skarżąca wskazywała na naruszenie art. 40 ust. 1 pt poprzez brak ustalenia opłat za "nieprawidłowe ustalenie zlecenia preselekcji dla abonenta". Zdaniem skarżącej, organ niezasadnie nie uwzględnił wniosku spółki w powyższym przedmiocie, albowiem pomimo przyjęcia takiego zamówienia, konieczności jego sprawdzenia, co wymaga nakładów pracy ludzkiej skarżąca nie uzyska żadnej rekompensaty w formie opłaty. Zdaniem Prezesa UKE koszty nieprawidłowego zlecenia preselekcji, na które powołuje się strona wynikają z okoliczności powstałych wyłącznie po stronie skarżącej, gdyż mogą być konsekwencją błędu wynikającego z faktu, że preselekcja już istnieje, błędnego adresu, błędnego numeru abonenta a te informacje udostępniane są w ramach tzw. informacji ogólnych umieszczonych na stronie internetowej przeznaczonej dla operatorów a zatem nie mają oni wpływu na informacje generowane przez skarżącą. Uczestnik postępowania [...] wnosząc o nieuwzględnienie tego zarzutu wskazał, że zlecenie preselekcji jest oświadczeniem woli kierowanym przez abonenta do dotychczasowego dostawcy usług, nowy dostawca usług jest uprawniony do doręczenia zlecenia preselekcji do dotychczasowego dostawcy (niemniej jednak zlecenie może być złożone także przez samego abonenta), nowy dostawca nie ma możliwości weryfikacji danych podanych przez abonenta z danymi zawartymi w systemach skarżącej, pomimo przekazania przez abonenta prawidłowych danych i ich zweryfikowanie przez operatora, istnieje możliwość, że skarżąca odrzuci dane zamówienie. Sąd nie uwzględnił zarzutu skarżącej, albowiem w świetle stanowisko organu i uczestnika postępowania pobieranie opłaty za "nieprawidłowe ustalenie zlecenia preselekcji dla abonenta" nie jest zasadne, preselekcja nie dochodzi bowiem do skutku na skutek zaistnienia przeszkód leżących wyłącznie po stronie dostawcy usług czy abonenta zaś skarżąca jest zawsze zobowiązana do weryfikacji zlecenia zgodnie z danymi, jakie posiada w swoich systemach i bazach danych. Uzasadniając kolejny zarzut skargi skarżąca w skardze wskazała, że zmiana w tabeli nr 10 w wierszu pierwszym (w części I, rozdział 9 pkt 9.3, ppkt 9.3.2 narusza art. 139 k.p.a. W decyzji wydanej w pierwszej instancji ustalono bowiem, że opłata będzie wnoszona za 1m2 za miesiąc, natomiast w decyzji drugoinstancyjnej zmieniono tę jednostkę na 1,5 m2 za miesiąc, co było na niekorzyść dla skarżącej albowiem utrzymanie tej samej opłaty minimalnej przy zwiększeniu o ½ wykorzystywanej powierzchni, za którą taka opłata jest wnoszona powoduje automatyczne obniżenie rzeczywistej opłaty, co narusza art. 139 k.p.a. Sąd przychylił się do stanowiska organu i uczestnika postępowania, że nie może być mowy o naruszeniu zakazu "reformationis in peius", albowiem wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyły dwie strony o różnych interesach tj. skarżąca i [...] i uwzględnienie żądania jednej ze stron (decyzja na korzyść strony) jest równoznaczne z nieuwzględnieniem żądania innej strony (decyzja na niekorzyść strony). Uzasadniając trzeci z postawionych zarzutów dotyczący naruszenia art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. skarżąca wywodziła, że część z rozwiązań narzuconych stronie przez organ została określona w sposób całkowicie dowolny, nieuwzględniający specyfiki regulowanej działalności oraz zasad logiki. Z uwagi na skomplikowany charakter materii rozstrzyganej przez Prezesa UKE, wydane decyzje wymagają głębszego uzasadnienia jak również powołania biegłego. Prezes UKE jak i uczestnik postępowania odpowiadając na powyższy zarzut wskazywali na jego ogólnikowość, albowiem skarżąca nie sprecyzowała dokładnie jakie okoliczności faktyczne nie zostały wyjaśnione oraz które środki dowodowe nie zostały uwzględnione. Poza tym zarzuty strony są o tyle niezrozumiałe, że zdecydowanie większość oferty nie stanowi rozwiązań nowych, obowiązywały one w poprzednich ofertach, które uprawomocniły się dzięki cofnięciu środków odwoławczych przez skarżącą. Według oceny Sądu, Prezes UKE wyjaśnił sprawę należycie, wzywał podmioty uczestniczące w postępowaniu do przedstawienia wyjaśnień w zakresie, w którym opinia rynku i skarżącej była konieczna zaś zajęte stanowisko odnośnie przyjętych rozwiązań w zaskarżonej decyzji obszernie uzasadnił. Sąd zauważa, że Prezes UKE jest wyspecjalizowanym organem, zatrudniającym osoby posiadające fachową wiedzę, z tego względu brak było potrzeby posiłkowania się dowodem z opinii biegłego. Jak słusznie zauważył uczestnik postępowania, uzasadniając zarzuty w stosunku do konkretnych zapisów skarżąca podnosi bowiem głównie kwestie odnoszące się do rzekomych trudności w zaimplementowaniu rozwiązań wynikających z oferty, zajęte stanowisko nie uzasadnia potrzebami rynku tylko polemizuje z wnioskami wynikającymi z analizy poszczególnych przesłanek, które organ wziął pod uwagę, wydając zaskarżoną decyzję. Zgłaszając uwagi do rozwiązania przyjętego odnośnie czasu usuwania awarii (część I, rozdział I, pkt 1.12, ppkt 1.12.4 ust. 6 oferty) skarżąca podniosła, że niemożliwe jest usuwanie wszystkich uszkodzeń w ciągu wskazanych 8 h, 24 h lub 26 h, gdyż służby techniczne skarżącej, tak jak innych operatorów nie pracują w nocy i dni świąteczne, może wystąpić przypadek tzw. siły wyższej albo przyczyna może leżeć po stronie abonenta. Zdaniem skarżącej zapisy aktualnie zawarte w ofercie nakładają na nią de facto obowiązek utrzymywania dodatkowych służb technicznych w pogotowiu oraz służb posprzedażowych do realizacji procesów naprawy łączy w nocy lub w weekendy, co oznacza zwiększenie kosztów po stronie skarżącej. Zdaniem Sądu, zarzut ten o tyle nie zasługuje na uwzględnienie, iż jak to wykazywał organ oferta przewiduje przypadki, w których skarżąca jest zwolniona z obowiązku usuwania awarii zgodnie z ustalonymi terminami (siła wyższa, brak zgody abonenta na wizytę w jego lokalu w celu usunięcia awarii). Poza tym należy wskazać, że terminy 26 i 24 godziny dotyczące usunięcia awarii wynikały już z poprzednio obowiązujących regulacji, które ostatecznie nie były zakwestionowane przez skarżącą. Jeżeli zaś chodzi o procedurę naprawy awarii priorytetowych (8 godzin) to kwestia ta została uzgodniona przez [...] i skarżącą wraz z ustaleniem opłaty z tego tytułu. Tak więc zarzut skarżącej nienależytego wyjaśnienia sprawy w powyższym względzie należy uznać za całkowicie nieuzasadniony. Jeżeli chodzi o zagadnienie tzw. wpięcie przyłącza abonenckiego do sieci skarżącej w ramach uruchomienia Łącza Nieaktywnego (część I, Rozdział 9, pkt 9.3 ppkt 9.3.1 oferty, tabela nr 5) to w decyzji II instancyjnej organ podjął rozstrzygnięcie, zgodnie z którym obniżył opłatę za usługę Wpięcie Przyłącza Abonenckiego do sieci skarżącej w ramach uruchomienia Łącza Nieaktywnego z kwoty [...] zł na kwotę 39,48 złotych. Wprawdzie Prezes UKE, co wykazywała skarżąca obniżając opłatę o 37 % nie przeprowadził działań matematycznych, ale należy mieć na uwadze, że niezbędne dane były objęte tajemnicą przedsiębiorstwa tak więc organ wyliczył wysokość opłaty w oparciu o materiał, którym dysponował szeroko uzasadniając swoje stanowisko. Według organu należało dokonać korekty 3 czynności wskazanych w stanowisku skarżącej z dnia [...] listopada 2010 r., albowiem ich wycena była zbyt duża, zwłaszcza, że powyższe czynności są dokonywane zdalnie. Następna kwestia sporna to część I, Rozdział 9, pkt 9.3 ppkt 9.3.2 oferty, tabela nr 10 – wykorzystanie infrastruktury skarżącej. Należy wskazać, że organ ustalając opłaty za wykorzystanie infrastruktury skarżącej oparł się na wcześniejszych rozwiązaniach, które zostały przyjęte w innych ofertach, na które skarżąca się zgodziła i których ostatecznie nie kwestionowała. Zdaniem Sądu, niezasadnie skarżąca podnosi, że organ nie wyjaśnił przyczyn, dla których określenie opłaty w wysokości proponowanej przez [...] miałoby być nieuzasadnione. Świadczą o tym rozważania zawarte w decyzji, wydanej po ponownym rozpoznaniu sprawy. Jeżeli chodzi o współpracę z odsprzedawcami (część I, Rozdział I, pkt 1.19 oferty) skarżąca wywodziła, że wada decyzji II- instancyjnej polegała na nieprzewidzeniu możliwości wystąpienia dużej liczby abonentów objętych procesem, co wymaga każdorazowo ustalenia pomiędzy biorcą a [...] i P. harmonogramu migracji, w tym limitów dziennych. Zdaniem Sądu, organ słusznie nie podzielił powyższego stanowiska i podniósł, że żadne ograniczenie ilościowe odnośnie dziennych zamówień nie dotyczą części detalicznej [...]. Wprowadzenie jakichkolwiek limitów, niezależnie od zamawianej przez P. usługi doprowadziłoby do dyskryminacji P. na rzecz Części detalicznej [...]. Kolejny zarzut skarżącej sprowadza się do twierdzenia, że organ błędnie określił termin realizacji zamówienia na zmianę lokalizacji oraz nie wprowadził możliwości równoczesnego składania zamówień na zmianę lokalizacji dla usługi W. i i usługi B. (część I, rozdział 5, pkt 5.2, ppkt 5.2.1, ustęp 1 lit. b oraz pkt 5.3 ppkt 5.3.1 ust. 2 oferty). Powyższy zarzut, według oceny Sądu, nie może być uwzględniony albowiem przyjęcie propozycji skarżącej, jak słusznie wskazał organ, w przedmiocie wydłużenia realizacji zamówienia na zmianę lokalu mogłoby doprowadzić do niezgodności procedury M. z przepisami prawa – w szczególności rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie warunków korzystania z uprawnień w publicznych sieciach telefonicznych (Dz. U. z 2010 r., nr 249, p. 1670). W myśl powyższego rozporządzenia (rozdział 3) wniosek abonenta o przeniesienie numeru przy zmianie lokalizacji podlega rozpatrzeniu i zrealizowaniu w terminie 21 dni od dnia jego złożenia. Nie można również zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej odnoszącym się do realizacji zamówień B. i W. w jednym dniu. W ocenie Sądu, obecne brzmienie ppkt 5.3.1. ust. 2 nie stwarza ryzyka, o którym wspomina skarżąca. Przypadki, w których skarżąca może dokonać zmiany terminu wskazanego w zamówieniu są enumeratywnie wyliczone w ppkt 5.2.1 ust. 1a. Nie ma też podstaw do żądania składania jednego zamówienia dla obu usług. Złożenie bowiem odrębnych zamówień ze wskazanym tym samym terminem realizacji powinno dać skarżącej możliwość ich powiązania i niejako połączenia procesu ich realizacji a w konsekwencji ich zrealizowanie w jednym terminie. Zdaniem skarżącej, naruszone zostały również przepisy art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a., albowiem organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności stanu faktycznego, nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego w przypadku postanowień części I, rozdziału 5, pkt 5.2, ppkt 5.2.1 ustęp 2, części I, rozdziału 4, pkt 4.4 ust. 6 oraz części I, rozdziału 10, pkt 10.1 oferty. Sąd nie uwzględnił również tego zarzutu, gdyż, jak wskazał organ, trzeba mieć na względzie, że w decyzji II instancyjnej w załączniku nr 19 do części ogólnej oferty został wprowadzony harmonogram wdrażania poszczególnych funkcjonalności oferty, który przewiduje, że do czasu wdrożenia tych funkcjonalności, w tym komunikacji z wykorzystaniem ISI, obowiązują postanowienia dotychczasowych ofert. Z uwagi na brzmienie części I, rozdziału 4, pkt 4.4 ustęp 22 oferty korzystanie z I. w celu realizacji uprawnienia abonenta do przeniesienia numeru nie ma charakteru wyłącznego. Postanowienia oferty nie stoją na przeszkodzie ustaleniu przez biorcę i dawcę sposobu realizacji uprawnienia abonenta, o ile pozostaje on w zgodzie z postanowieniami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie warunków korzystania z uprawnień w publicznych sieciach telefonicznych . Skarżąca zarzuciła też Prezesowi UKE, że w ofercie brak jest wskazania, jakie procesy mają być zrealizowane przez [...], a jakie przez M. Zarzut ten również nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem należy sięgnąć do postanowień oferty, gdzie w części I, rozdział 5 wprost został określony zakres procesów, które mają być obsługiwane przez M. wraz ze wskazaniem minimalnych i maksymalnych terminów, w jakim dany proces ma być realizowany. Jeżeli chodzi o zakwestionowaną przez skarżącą część I, rozdział 5, pkt 5.2, ppkt 5.2.2 ust. 20 lit. d) (realizacja przyłącza), to według jej oceny Prezes UKE nie określił w ofercie terminu przesłania wniosku P. o wpięcie przyłącza do sieci skarżącej. Skarżąca wywodziła również w skardze, że według postanowień oferty nie ma ona instrumentu weryfikującego jakość wykonania przyłącza przez biorcę, które jest przyłączane do sieci skarżącej. Odnosząc się do powyższego zarzutu organ wskazał, że brak przedmiotowych kwestii w decyzji II instancyjnej pozostaje w zgodzie ze stanowiskiem skarżącej zawartym we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] października 2010 r., w którym nie zgłaszano konieczności wprowadzenia do oferty postanowień dotyczących terminu przesłania wniosku P. w zakresie wpięcia przyłącza do sieci skarżącej, a także możliwości wnoszenia przez skarżącą uwag do podpisanego protokołu odbioru. W następnych pismach skarżąca wniosła o wprowadzenie do oferty następującego postanowienia "[...]". Odnośnie zarzutu braku możliwości zgłaszania uwag do protokołu przez skarżącą należy podnieść, że zbudowane przez I. (biorcę) przyłącze abonenckie nie jest elementem sieci skarżącej, dlatego też jej budowa nie powinna podlegać akceptacji skarżącej, tym bardziej, że przyłącze musi powstać zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego. Odnośnie rozwiązania przewidzianego w pkt 5.3, ppkt 5.3.7, ust. 2-9, części I, pkt 3.1. ust. 7 i 8 części I (M., zamówienie na wykreowanie/zmianę parametrów VC) skarżąca wnosiła o wprowadzenie postanowienia, że do procesu zamówienia na wykreowanie/zmianę parametrów V. stosuje się zasady realizacji procesów określone w rozdziale 5 pkt 5.2.2. Zarówno organ jak i uczestnik postępowania wskazali, że w poprzednio obowiązującej ofercie proces zamówienia na wykreowanie V./zmianę parametrów V. odbywał się na podstawie analogicznych postanowień, jak postanowienia zakwestionowane obecnie przez skarżącą. Należy zgodzić się z argumentem uczestnika postępowania, że skarżąca nie wykazała należycie, aby zmiana w tym względzie była konieczna. Poza tym zasady opisane w części I w rozdziale 5 pkt 5.2.2. w dużej mierze są przystosowane do innych procesów takich jak np. zamówienie na usługi oraz migracje między operatorami. Stąd utrzymanie odrębnego procesu dla zamówienia na wykreowanie/zmianę parametrów V. jest zasadne. Co do zakwestionowanej przez skarżącą części I, rozdziału 9, pkt 9.6, ppkt 9.6.2 oferty Tabela 40 (usługi wiadomości tekstowe [...] ([...]) organ wyjaśnił, że zarówno w decyzji I – instancyjnej jaki II – instancyjnej przyjął rozwiązanie polegające na świadczeniu usługi [...] abonentom obsługiwanym w ramach Usługi W. kierując się potrzebami rynku tj. m.in. po konsultacji z [...]. Z tych względów Sąd nie uznał zasadności zarzutów skarżącej, że organ nie zbadał celowości implementacji wdrożenia usługi [...] z punktu zapotrzebowania rynku. Poza tym należy również mieć na uwadze, że skarżąca w przypadku własnych abonentów świadczy przedmiotową usługę, dlatego też skarżąca powinna zapewnić możliwość świadczenia usługi [...] abonentom obsługiwanym przez P. w oparciu o dostęp do Usługi W. Dany operator, aby mógł stworzyć dla użytkowników końcowych równie konkurencyjną ofertę detaliczną, powinien mieć dostęp do jak najszerszego spektrum usług hurtowych. Z tych względów poniesienie przez skarżącą nakładów na wdrożenie tej usługi jest uzasadnione. Odnośnie części V, rozdział 2, ust. 7 oferty (szczegółowe zasady realizacji P. dla usługi B.) skarżąca w skardze wniosła o ograniczenie liczby interfejsów [...] na poziomie I. zarządzanym do jednego (w ofercie są trzy) a także wskazała, że dla obsługi całego kraju P. powinien zrealizować [...] po jednym dla każdej [...] (przy obecnych [...] w ofercie ramowej dla poziomu I. zarządzanego). Swoje stanowisko skarżąca oparła na architekturze własnej sieci oraz wyjaśniła, że nie ma doświadczeń praktycznych w tym zakresie. Według oceny Sądu, organ należycie wykazał możliwość oraz celowość uruchomienia i obsługiwania przez skarżącą w danym P. więcej niż jednego interfejsu [...]. Organ wskazał bowiem, że skarżąca wykorzystuje w ramach swojej sieci interfejsy [...], a więc ma możliwość uruchomienia i obsługiwania w danym P. więcej niż jednego interfejsu [...]. Poza tym wprowadzenie przedmiotowego zapisu do oferty, w związku ze wzrostem potrzeb rynkowych oraz przeciążaniem poszczególnych interfejsów było konieczne w celu zapewnienia najlepszej jakości usług szerokopasmowych dla abonentów. Ustosunkowując się do zastrzeżeń skarżącej dotyczących realizacji zamówienia na usługę W. – część I, Rozdział 5, pkt 5.2.1,ustęp 1 b oferty należy wskazać, że przedmiotowe rozwiązanie umożliwia realizację uprawnienia abonenta, o którym mowa w § 10 ust. 7 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie warunków korzystania z uprawnień w publicznych sieciach telefonicznych tj. przeniesienia numeru w terminie [...] do P., co jest związane z koniecznością uruchomienia usługi głosowej dla danego abonenta w terminie 7 DR. Skarżąca nie podważała zapisu oferty z przepisami prawa, zwracała jedynie uwagę na konieczność poniesienia nakładów finansowych na przejściową funkcjonalność, co jest rozwiązaniem nieuzasadnionym i nieefektywnym. Należy jednakże mieć na uwadze, że w chwili obecnej nie jest wiadome jak długo będzie obowiązywać rozwiązanie przejściowe a poza tym niewprowadzenie przedmiotowego rozwiązania do oferty mogłoby doprowadzić do jej niezgodności z obowiązującymi przepisami prawa. W przypadku realizacji zamówienia na usługę B. na L. – część I, rozdział 5, pkt 5.2.1., ust. 1 lit. a oferty skarżąca zarzuciła organowi, że postanowieniami oferty został skrócony termin, w jakim skarżąca ma realizować zamówienie na usługę B. na Łączu Abonenckim Aktywnym. Zgodnie z brzmieniem oferty ww. zamówienie ma zostać zrealizowane w terminie [...]. Sąd nie znalazł podstaw, aby zakwestionować rozwiązanie przyjęte w ofercie przez organ, albowiem termin realizacji zamówień na usługi B. w terminie [...] był określony we wcześniejszych ofertach ramowych, a także nadal obowiązuje w stosunkach pomiędzy skarżącą a poszczególnymi operatorami w umowach lub decyzjach następujących umowy. Poza tym wprowadzenie postanowienia zaproponowanego przez skarżącą prowadziłoby do wydłużenia terminów aktywacji usług przez skarżącą w tym zakresie i spowodowałoby wydłużenie okresu oczekiwania przez abonenta na dostęp do usługi operatora. Odnośnie części I, rozdział I, pkt 1.18.2 i 1.18.3 oferty tj. modyfikacji danych dotyczących usług świadczonych na łączu abonenckim skarżąca postawiła zarzuty odnośnie poszczególnych zapisów dotyczących przebiegu procesu. Wbrew twierdzeniom skarżącej zgodnie z pkt 1.18.3 ust. 21 oferty możliwość anulowania zamówienia przysługuje również biorcy. Ponadto skarżąca zwróciła uwagę na odmienny od jej projektu oferty tj. nie mniej niż 1 dzień roboczy – termin anulowania zamówienia, jednakże w żaden sposób nie uzasadniła swojego stanowiska, co nie podważyło, zdaniem Sądu, rozstrzygnięcia, przyjętego w ofercie. Skarżąca zarzuciła także rozstrzygnięciu organu brak określenia minimalnej daty, jaką może wskazać biorca dla zrealizowania procesu cesji. Należy zgodzić się z organem, iż wprowadzenie takiego postanowienia do oferty nie było konieczne, skoro uregulowany został maksymalny czas realizacji cesji abonenckiej wynoszący 30 dni od dnia wpływu zamówienia do biorcy. Reasumując, Sąd stwierdza, że kontrola zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem w ostatecznym wyniku nie potwierdziła zasadności zarzutów skargi co do wykazywanych w niej zarzutów naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Z tego względu Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.