VI SA/Wa 3545/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. A. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Pismem z dnia 15 listopada 2013 r. M. A. (dalej także: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2013 r., nr [...] wydaną w przedmiocie cofnięcia skarżącemu licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Następnie w piśmie procesowym z dnia 24 stycznia 2014 r. skarżący złożył do Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący nadmienił na wstępie, że Komendant Główny Policji, rozpatrując wniosek strony, postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Skarżący wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji stanowić będzie znaczną uciążliwość dla strony skarżącej i może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Podniósł, że utrata licencji pracownika ochrony będzie się wiązać z utratą pracy albo w najlepszym wypadku ze znacznym obniżeniem wynagrodzenia z uwagi na niemożność wykonywania niektórych zadań pracownika ochrony, do których wymagana jest przedmiotowa licencja. Powyższe, zdaniem skarżącego, może prowadzić do obniżenia dochodu, co wpłynie na sytuację materialną skarżącego, która w takim wypadku ulegnie znacznemu pogorszeniu. W ocenie skarżącego, trudno jest przypuszczać, że w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi przez Sąd, skarżącemu uda się odzyskać choć część utraconego zarobku. W tej sytuacji skarżący uznał, że oczywistym jest, iż w konsekwencji wykonania spornej decyzji organu, może on doznać znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, a więc przekraczające normalne następstwa związane z wykonaniem spornego aktu. W art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest o takiej szkodzie, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Według Sądu, należy uznać, że strona składająca wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zobowiązana do wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych okoliczności. Nie jest wystarczające powtórzenie we wniosku treści przepisu. Oceniając okoliczności konkretnej sprawy, w kontekście wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, obowiązkiem sądu zawsze będzie ich analiza pod kątem obiektywnych skutków, jakie spowoduje jego wstrzymanie oraz ustalenie, czy udzielenie na czas prowadzonego postępowania sądowego ochrony prowizorycznej nie będzie potencjalnie zagrażać innym dobrom chronionym poprzez niewykonanie zaskarżonej decyzji (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1947/13). W tej sytuacji wskazać należy, że uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych precyzyjnie wskazanych zdarzeń (okoliczności) i ich negatywnych dla strony następstw świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 (niepublik.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Ponadto należy zauważyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że użyte do opisu przesłanek pojęcia nieostre, tj. "niebezpieczeństwo wyrządzenia niepowetowanej szkody" lub "spowodowania trudnych do odwrócenia skutków", wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji wnioskodawcy, a gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. W celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie decyzji jest zasadne. Twierdzenia te powinny być co najmniej uprawdopodobnione (vide: m.in. postanowienie NSA z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 683/13). Mając na uwadze powyższe, Sąd doszedł do przekonania, że analizowany wniosek strony skarżącej nie zawiera stosownego uzasadnienia. Nie ulega wątpliwości, że w przypadku braku adekwatnego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd nie może działać w tym zakresie za stronę, albowiem to na stronie ciąży obowiązek uprawdopodobnienia, iż zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, iż skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zobrazował opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów i nie wykazał istnienia konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie decyzji jest zasadne. Sąd uznał, że twierdzenia te powinny być co najmniej uprawdopodobnione. Skarżący nie wykazał w sposób przekonywujący, że utrata licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia spowoduje utratę źródła dochodu skarżącego, bądź znacznego jego obniżenia. Sąd przyznaje rację skarżącemu, że art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w przypadku wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków poprzez wykonanie zaskarżonego aktu. Jednak, jak wspomniano powyżej, w celu skorzystania z tej instytucji Sąd musi bazować na źródłach wiedzy przedstawionych przez skarżącego. W niniejszej sprawie skarżący, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie wykazał zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ograniczył się jedynie do twierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji może pozbawić go pracy, nie wskazując przy tym jakichkolwiek konkretnych okoliczności faktycznych uzasadniających jego obawę, że w wyniku wykonania zaskarżonego aktu ziszczą się przesłanki wymagane do wstrzymania wykonania decyzji. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.