VI SA/Wa 3601/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 marca 2025 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego postanawia: odrzucić skargę. G. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: "Strona Skarżąca") wniosła do tut. Sądu skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "Organ") z dnia 26 sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. W przedmiotowej sprawie Strona Skarżąca w dniu 1 października 2024 r. złożyła do Organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który do chwili obecnej nie został rozpoznany. Pomimo to Strona Skarżąca złożyła jednocześnie w dniu 14 października 2024 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: ("p.p.s.a."), jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Z powyższego przepisu wynika, że Stronie Skarżącej przysługuje możliwość wyboru pomiędzy złożeniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do organu, a bezpośrednim wniesieniem do sądu administracyjnego skargi na zaskarżoną decyzję, bez konieczności uprzedniego składania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przedmiotowej sprawie złożony przez Stronę Skarżącą wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jest obecnie procedowany przez Organ. Oznacza to, że do chwili jego rozpoznania, Strona Skarżąca nie może skutecznie wnieść do sądu administracyjnego skargi na zaskarżoną decyzję. W momencie złożenia do tut. Sądu w dniu 14 października 2024 r. skargi na zaskarżoną decyzję, Strona Skarżąca naruszyła normę art. 52 § 3 p.p.s.a. Jak trafnie podkreśla się w judykaturze, ustawodawca pozostawił stronie wybór środka ochrony prawnej, co nie oznacza jednak, że strona może wnieść zarówno wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i skargę do sądu administracyjnego. Skargę do sądu administracyjnego można bowiem wnieść tylko wtedy, gdy strona nie korzysta z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nie ma przy tym znaczenia, czy środek przysługujący w toku postępowania administracyjnego został złożony skutecznie, czy też nie, bowiem jedynym warunkiem ustawowym pozostaje niekorzystanie z prawa złożenia tego wniosku. (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2019 r., sygn. akt I OZ 1169/19, LEX nr 2758917). Ponadto w orzecznictwie wskazuje się, że w przypadku skorzystania przez stronę z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Sąd nie może rozpoznać skargi, która dotyczy rozstrzygnięcia organu I instancji. Dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, otwiera stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. (por. postanowienie NSA z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II GSK 4285/17, LEX nr 3185697). Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi było niedopuszczalne. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania judykatury, Sąd uznał, że wniesiona przez Stronę Skarżącą skarga na zaskarżoną decyzję jest niedopuszczalna z uwagi na dokonanie przez Stronę Skarżącą wyboru środka zaskarżenia przedmiotowej decyzji, jakim było złożenie do Organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, i jako taka podlegała odrzuceniu przez Sąd. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe względy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.