VI SA/Wa 371/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 maja 2025 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Przedmiotem skargi [...] z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Skarżący") jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2024 r. znak [...] wydana w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy: W dniu [...] lipca 2024 r. w W. około godziny 14:15 poddano kontroli drogowej pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował K. K. (dalej: "Kierowca"). Kierowca podczas kontroli okazał paszport, prawo jazdy oraz identyfikator kierowcy taxi. Nie okazał wypisu z licencji. W toku kontroli ustalono, że pojazd oznakowany był jako taksówka, na przednich lewych i prawych drzwiach pojazdu znajdowały się żółto-czerwone paski z numerem bocznym [...], herb [...] oraz na dachu lampa TAXI. Przebieg i wyniki kontroli udokumentowano protokołem nr [...] z dnia [...] lipca 2024 r. Wyniki kontroli stały się podstawą do wszczęcia postępowania, z urzędu, o czym Strona została zawiadomiona pismem z dnia 30 sierpnia 2024 r., doręczonym w dniu 5 września 2024 r. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] listopada 2024 r., na podstawie art. 92a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1539 ze zm.), [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ I instancji") nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 500 zł. W treści decyzji organ I instancji wskazał, że stwierdzone naruszenie odpowiada naruszeniu opisanemu pod lp. 1.12. załącznika nr 3 do u.t.d. Spółka nie wyposażyła kierowcy w dokumenty o których mowa w art. 87 u.t.d., tj. w wypis z licencji. Odwołanie, w ustawowym terminie, wniosła Spółka, domagając się uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem Strony materiał dowodowy sprawy nie jest pełny. Nie wykazano jednoznacznie, że Spółka jest podmiotem wykonującym wskazany przewóz. Być może Kierowca wykonywał przewóz we własnym imieniu. Zaakcentowano, że Skarżący nie był przesłuchiwany pod kątem przesłanek z art. 92b i 92c u.t.d. Nie ustalono także czy Spółka jest przedsiębiorcą. Decyzją z dnia [...] grudnia 2024 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "Główny Inspektor", "organ odwoławczy"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572, ze zm.), dalej: "k.p.a.", utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w całości. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] lipca 2024 r. w Warszawie około godziny 14:15 poddano kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...]. Podczas kontroli Kierowca nie okazał wypisu z licencji. Pojazd oznakowany był jako taksówka, na przednich lewych i prawych drzwiach pojazdu znajdowały się żółto-czerwone paski z numerem bocznym [...], herb [...], a na dachu dodatkowa lampa TAXI. W toku postępowania ustalono, że Skarżący posiadał w dniu kontroli licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udzieloną w dniu [...] lutego 2022 r. przez Prezydenta [...] i nie posiadał żadnego innego uprawnienia. Ponadto, ww. pojazd na dzień kontroli był zgłoszony do ww. licencji nr [...]. Dalej Główny Inspektor podniósł, że w sprawie podmiot odpowiedzialny za stwierdzone naruszenie to [...] z siedzibą w W. W dniu kontroli Spółka wykonywała transport drogowy osób taksówką. Ze zgromadzonego materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli, dokumentacji fotograficznej oraz notatki urzędowej jednoznacznie wynika, iż Strona w dniu kontroli nie wyposażyła kierowcy w wypis z posiadanej przez nią licencji. Zdaniem Głównego Inspektora materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy w pełni potwierdza fakt naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym przez Stronę. Ustalenia faktyczne, zdaniem organu odwoławczego, uzasadniają nałożenie na Stronę kary pieniężnej w wysokości 500 zł w związku z popełnionym naruszeniem z lp. 1.12. załącznika nr 3 do u.t.d. Organ odwoławczy przeprowadził również postępowanie w zakresie art. 92c u.t.d. Zdaniem Głównego Inspektora materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d. Zdaniem Głównego Inspektora odpowiedzialność za wyposażenie kierowcy w odpowiednie dokumenty, a więc i w wypis z licencji, spoczywa na przedsiębiorcy. Obowiązek ten nie może ograniczać się wyłącznie do samego przekazania kierowcom, ale obejmuje dopilnowanie posiadania ich przez kierowcę w czasie wykonywania przewozu i okazania ich organom uprawnionym do kontroli. Skargę na powyższą decyzję z dnia [...] grudnia 2024 r. wniosła Strona, zaskarżając ją w całości. Decyzji tej zarzucono naruszenie: 1) art. 76 § 3 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 oraz art. 12 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo iż została ona wydana bez wnikliwego wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych sprawy, i nieuwzględnienie słusznego interesu strony, w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w czyim imieniu wykonywany był kontrolowany przejazd, braku wyjaśnienia, w oparciu o jaki stosunek prawny kierowca miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu Skarżącego (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji; 2) art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu podstaw decyzji, ustalonych faktów, oceny dowodów, a przede wszystkim niewyjaśnienie dlaczego organ I instancji nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia relacji łączących Stronę oraz na czyją rzecz oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem za przedmiotowy przejazd, a także ustalenia formy współpracy Kierowcy ze Spółką i czy taka współpraca w ogóle miała miejsce. Mając na uwadze powyższe, Spółka wniosła o: uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji i umorzenie postepowania oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu Spółka podniosła, że Główny Inspektor nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy. Okoliczności sprawy nie potwierdzają w sposób niewątpliwy roli Spółki w wykonanym przewozie, co oznacza przedwczesność decyzji wydanej wobec Spółki na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. Jak ustalił organ, Strona w dniu kontroli posiadała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, do której pojazd marki [...] o nr rej. [...] został zgłoszony. Spółka wywiązała się zatem z nałożonych na nią ustawowo obowiązków, jednakże nie może ona ponosić odpowiedzialności za zachowanie Kierowcy, który w toku kontroli nie okazał oryginału dokumentów, w które został wyposażony. Ustalenia, których dokonał organ w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazują, że to nie Spółka powinna ponosić odpowiedzialność za stwierdzone naruszenie. Dalej Spółka wskazała, że w sprawie nie miała wpływu na to, czy Kierowca w chwili kontroli okaże posiadane dokumenty, czy też nie. W chwili kontroli Spółka posiadała prawidłowe dokumenty do wykonywania przewozu oraz wyposażyła w nie Kierowcę. W konsekwencji to nie Spółka ponosi odpowiedzialność za przedmiotowe naruszenie, tylko Kierowca, który prawidłowo wyposażony w dokumenty nie okazał ich w trakcie kontroli. Twierdzenia organów, że Spółka zobowiązana była wyposażyć kierowcę we wszystkie wymagane dokumenty są bezzasadne, zważywszy, że Spółka wywiązała się z tego obowiązku, co zostało w toku postępowania wykazane. Skarżący podkreślił nadto, że nie był przesłuchiwany pod kątem przesłanek z art. 92b i 92c u.t.d. Zaś zgłoszone przez niego wnioski dowodowe zostały pominięte. Nadto wskazano, że okoliczność, iż Spółka posiada licencję na przewóz osób nie wystarcza jeszcze do ustalenia, że realizowała ten konkretny, sporny przewóz. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor wniósł o jej oddalenie. Sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". Organ wniósł o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a pełnomocnik strony skarżącej zawiadomiony o wniosku organu nie zażądał przeprowadzenia rozprawy w ustawowym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli sądu, pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), w sprawie niniejszej, jest decyzja Głównego Inspektora z dnia [...] grudnia 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2024 r., nakładającą na Spółkę karę pieniężną w wysokości 500 zł. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 92a § 1, 3 i 7 u.t.d. w powiązaniu z lp. 1.12. załącznika nr 3 do u.t.d. (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1539). W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób usprawiedliwiający jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Przepis art. 92a ust. 1 pkt 2 u.t.d. stanowi, że: "Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że: przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa w art. 5b ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 120 000 złotych za każde naruszenie.". Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych, z tym że: przedsiębiorca wykonujący krajowy transport drogowy, o którym mowa w art. 5b ust. 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 120 000 złotych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej (pkt 2 ust. 3 art. 92a u.t.d.). Zaś przepis art. 5b ust. 1 u.t.d. dotyczy krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. Stosownie do lp. 1.12. załącznika nr 3 do u.t.d. "Niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym - za każdy dokument" sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł. Przepis art. 87 u.t.d. wskazuje jakie dokumenty kierowca jest zobowiązany posiadać podczas wykonywania danego przewozu drogowego i okazywać je na żądanie uprawnionego organu kontroli. Z treści art. 87 ust. 4 u.t.d. wynika, że podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie wypis z licencji. Zdaniem Sądu, w sprawie ustalenia faktyczne zostały poczynione bez naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oceniły te dowody zgodnie z art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zdecydowały o treści rozstrzygnięcia. Nie narusza zatem przepisu art. 107 § 3 k.p.a. W sprawie, zdaniem Sądu, nie została naruszana zasada praworządności (art. 6 k.p.a.), jak również zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.). Zebrany w sprawie materiał dowodowy, w ocenie Sądu, był wystarczający do zastosowania w stosunku do Skarżącego sankcji wynikającej z przytoczonych wyżej przepisów prawa materialnego. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że wykonawcą przewozu drogowego była Skarżąca. Zdaniem Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że zatrzymany do kontroli pojazd służył do wykonywania zarobkowego przewozu drogowego osób taksówką, o czym świadczy gotowość w chwili kontroli do wykonania usługi przewozu. Przedmiotowy pojazd został poddany kontroli w dniu [...] lipca 2024 r. w W. przy ul. [...] ([...]). Z akt wynika, że zatrzymany pojazd oznaczony był jak taksówka – na dachu pojazdu widniała lampa z napisem TAXI. Na bokach pojazdu widniały pomarańczowo-żółte pasy z numerem bocznym taksówki [...] i emblematem herbu [...]. Spółka w dacie kontroli posiadała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego przewozu osób taksówką udzieloną przez Prezydenta [...], a przedmiotowy pojazd był do niej zgłoszony. Kierowca posiadał wymagany identyfikator kierowcy TAXI o numerze bocznym [...], który został przez niego okazany w trakcie kontroli. Z treści protokołu kontroli nr [...] wraz z załącznikiem wynika także, że Kierowca oświadczył, iż nie został wyposażony przez pracodawcę w wypis z licencji. Wskazał nadto, że dokument ten znajduje się w siedzibie firmy. Protokół w którym wskazano jako podmiot wykonujący przejazd Stronę, został podpisany również i przez Kierowcę. Mając na uwadze powyższe Sąd wskazuje, że w jego ocenie prawidłowo zostały ustalone przez organy wszystkie okoliczności faktyczne, istotne z punktu widzenia zastosowanych przepisów prawa materialnego. A zatem zarzuty skargi, że organ odwoławczy nie ustalił w czyim imieniu wykonywany był kontrolowany przewóz nie zasługiwał na uwzględnienie. Skarżący chcąc skutecznie podważyć powyższe ustalenia, w szczególności zaprotokołowane w protokole kontroli, nie może ograniczyć się wyłącznie do ich zanegowania. Samo twierdzenie, że omawiane dowody są niewystarczające i nie potwierdzają w sposób niewątpliwy roli Skarżącego w wykonanym przewozie, nie podważa wiarygodności ustaleń faktycznych poczynionych przez organy obu instancji. Zaś okoliczność stosunku łączącego Kierowcę z przedsiębiorcą nie ma znaczenia dla wyniku sprawy niniejszej. Wystarczy bowiem, że kierowca faktycznie działał w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy. W sprawie okoliczność, że Kierowca działał w imieniu i na rzecz Spółki nie została przez Stronę skutecznie zanegowana. Odnosząc się do dalszych zarzutów skargi wskazać trzeba, że uwzględniając cel czynności kontrolnych przeprowadzanych przez uprawnione organy stwierdza się, że istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny. Jego walor, jako dowodu, wyraża się w tym, że skoro jest on sporządzany podczas kontroli drogowej, to w relacji do okoliczności czasu i miejsca jej przeprowadzania umożliwia odzwierciedlenie w jego treści przebiegu czynności kontrolnych, jak również stwierdzonych w ich trakcie faktów, zdarzeń i okoliczności mających, czy też mogących mieć istotne znaczenie z punktu widzenia formułowanych na ich podstawie ocen oraz wniosków. Protokół kontroli drogowej jest więc podstawowym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej (por. wyroki NSA: z 29.04.2021 r. II GSK 867/18; 9.07.2019r. II GSK 1944/17). Stosownie do art. 76 § 1 k.p.a. "Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.". Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzanych przez organy jednostek organizacyjnych lub podmioty, w zakresie poruczonych im z mocy prawa lub porozumienia spraw wymienionych w art. 1 pkt 1 i 4 – § 2 art. 76 k.p.a. Z powyższego wynika zatem, że organ administracji co do zasady związany jest dokumentem urzędowym. Nie oznacza to jednak, że nie ma obowiązku, w razie wątpliwości co do zgodności z prawdą, przeprowadzenia przeciwdowodu. Nie ma przeszkód ku temu, by taki przeciwdowód mogła dostarczyć Strona. Zaoferowane przez Stronę dowody winny zaś podlegać ocenie. W sprawie niniejszej Strona takiego przeciwdowodu nie zaoferowała, zaś zebrany materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że organy powzięły lub mogły powziąć wątpliwość co do prawdziwości ustaleń zawartych w protokole. Tym samym brak jest podstaw by skutecznie zarzucić organowi niepodjęcie czynności o których mowa w art. 76 § 3 k.p.a. Takiego przeciwdowodu nie stanowią hipotetyczne rozważania Strony, że Kierowca być może mógł realizować transport we własnym imieniu i na swoją rzecz, a nie na rzecz Spółki. Nadto z treści protokołu nie wynika, by w chwili zatrzymania do kontroli, w pojeździe znajdował się pasażer. Zatem zarzut Strony, że nie ustalono co się stało z wynagrodzeniem za przejazd nie znajduje opacia w stanie faktycznym sprawy. W tej sytuacji wnioski dowodowe Strony (patrz: pismo z dnia 12 września 2024 r. w aktach administracyjnych sprawy) zmierzające do ustalenia danych pasażera oraz odebrania od niego zeznań, słusznie nie zostały przez organy uwzględnione. Jednocześnie wskazać należy, że wykonywaniem transportu drogowego osób jest nie tylko samo przemieszczanie się pojazdu wraz z pasażerem na określonej trasie, ale także złożenie przez przewoźnika oferty na przewóz skierowanej do potencjalnych klientów, czego wyrazem może być oczekiwanie na klienta w pojeździe gotowym do wykonania usługi przewozowej (por. wyroki NSA z: 18.04.2012 r. II GSK 298/11; 17.03.2017 r. II GSK 1450/15; wyrok WSA w Warszawie z 25.10.2023 r. VI SA/Wa 4469/23). Taka też sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Jak już wyżej wskazano pojazd marki [...] o nr rej. [...] został poddany kontroli w dniu [...] lipca 2024 r. w W. przy ul. [...] ([...]) w stanie gotowości do świadczenia usług. Pojazd był oznaczony i wyposażony jak taksówka – m.in. posiadał dodatkowa lampę TAXI. W pojeździe znajdował się Kierowca. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, nie można skutecznie postawić organom zarzutu nieprzeprowadzenia, z naruszeniem prawa, dowodu z zeznań Kierowcy na okoliczności wskazane w piśmie z dnia 12 września 2024 r., w tym czy Kierowca przyjął kurs danym pojazdem, czy pobrał z tego tytułu wynagrodzenie i co się ewentualnie z tym wynagrodzeniem stało. W ocenie Sądu, organ administracji jest uprawniony do oceny potrzeby przeprowadzenia dowodu i nie narusza przepisów, jeżeli odmówi przeprowadzenia wnioskowanego dowodu, powołując się na zbędność jego przeprowadzenia (por. wyrok NSA z 22.03.2024 r. I GSK 363/23). Trafnie także organ odwoławczy uznał brak podstaw do umorzenia postępowania, stosownie do art. 92c u.t.d., zgodnie z którym: "Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.". W sprawie nie budzi wątpliwości, że przesłanki wskazane w punktach 2 i 3 nie zaistniały. Na podstawie zebranego materiału dowodowego brak jest także podstaw by przyjąć, że na powstanie stwierdzonego naruszenia Strona nie miała wpływu, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Nadto, żadnych okoliczności które mogłyby uwolnić Stronę od odpowiedzialności w oparciu o art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Strona nie przedstawiła. W kontekście zarzutów Strony wskazać trzeba, że w celu wykazania przez Stronę ewentualnych przesłanek o których mowa w art. 92c pkt 1 u.t.d. nie jest konieczne korzystanie z takiego środka dowodowego jak przesłuchanie strony (art. 86 k.p.a.). Wystarczy bowiem by Strona w toku postępowania na piśmie przedstawiła stosowną argumentację. W sprawie niniejszej takich argumentów Strona nie dostarczyła. Odnosząc się zaś do argumentacji skargi, że Spółka wyposażyła Kierowcę we właściwe dokumenty, ale nie miała wpływu na jego zachowanie polegające na nieokazaniu ich w toku kontroli, wskazać należy, że kwestia odpowiedzialności za wyposażenie kierowcy w wymagane do kontroli dokumenty oraz spowodowanie, żeby kierowca podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego miał przy sobie i okazał na żądanie licencję lub wypis z licencji należy do przedsiębiorcy. W tej sytuacji obrona polegająca na wskazaniu w sposób ogólnikowy braku wiedzy czy też braku możliwości przeciwdziałania zachowaniu Kierowcy przez Spółkę nie może zostać uznana za skuteczną. Trafnie zatem organ odwoławczy przyjął, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d. Od dnia ujawnienia naruszenia do dnia nałożenia kary pieniężnej nie upłynął okres ponad dwóch lat, o którym mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. Końcowo Sąd wskazuje, że w sprawie organy nie dopuściły się także naruszenia zasady informowania stron, o której mowa w art. 9 k.p.a. Przede wszystkim w treści zawiadomienia o wszczęciu postępowania Strona została pouczona m.in. o treści art. 92c u.t.d. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), oddalił skargę.