VI SA/Wa 381/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant st. ref. Paulina Stylińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. na rzecz P. S.A. z siedzibą w L. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 260 z późn. zm.), zwanej dalej "udp" utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia [...] września 2013 r. o odmowie wyrażenia zgody na lokalizację linii napowietrznej nN w pasie drogowym ulic [...] i [...] w O., działki nr geodezyjny [...] oraz nr [...]. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ stwierdził, że po rozpatrzeniu wniosku B. S. reprezentującego firmę D. z siedzibą w O., a działającego w imieniu i na rzecz P. S.A. z siedzibą w L. w sprawie wydania zezwolenia na lokalizację linii napowietrznej nN w pasie drogowym ulic: [...] i [...] w O. na odcinku od istniejącej stacji transformatorowej zlokalizowanej na działce o nr [...] w kierunku kładki nad torami PKP, na terenie działek o nr [...] i nr [...], w związku z planowaną przebudową istniejącej linii napowietrznej na przedmiotowym terenie - Prezydent Miasta O. działający jako zarządca drogi powiatowej ul. [...] orzekł o odmowie lokalizacji ww. linii napowietrznej w pasie drogowym. Organ odwoławczy przytoczył rozważania organu I instancji a mianowicie, że Miasto O. podjęło działania w celu zaprojektowania miejskiej sieci oświetleniowej na tym odcinku ul. [...] z możliwością dalszej rozbudowy, w tym wyniesienie układu rozliczeniowo-pomiarowego ze stacji [...] do szafy [...] w pasie drogowym tej ulicy. Lokalizacja napowietrznej linii energetycznej spowoduje, iż na tym odcinku ulicy nastąpi zagęszczenie urządzeń w pasie drogowym, tj. słupów oświetleniowych stanowiących urządzenia związane z gospodarką drogową i słupów energetycznych niezwiązanych z gospodarką drogową co wpłynie niekorzystnie na właściwe użytkowanie drogi oraz może doprowadzić do pogorszenia się warunków bezpieczeństwa ruchu drogowego. Natomiast zgodnie z zapisami ustawy, pasy drogowe dróg publicznych powinny służyć przede wszystkim potrzebom ruchu drogowego. Lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych i urządzeń niezwiązanych z potrzebami ruchu drogowego może nastąpić w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wyłącznie po uzyskaniu zezwolenia zarządcy drogi. Przez powyższe przypadki należy rozumieć sytuacje, w których umieszczenie takich obiektów nie będzie kolidowało z funkcjonalnością drogi lub potrzebami ruchu drogowego. Tymczasem przebudowa przedmiotowej linii napowietrznej nN powoduje likwidację oświetlenia ulicznego. Obowiązkiem zarządcy drogi jest zapewnienie bezpieczeństwa użytkowników ruchu drogowego, również poprzez zapewnienie oświetlenia ulicznego dróg na terenie zabudowanym. Ponadto zarządca dróg w mieście O. nie chce dopuścić do sytuacji, aby w tak wąskim pasie drogowym ul. [...] usytuowany został "las" słupów zarówno oświetleniowych jak i energetycznych, który z pewnością wpłynąłby niekorzystnie na swobodne docelowe korzystanie z pasa drogowego przez uczestników ruchu drogowego. Prezydent Miasta O. jako zarządca drogi wyraża zgodę na zasilenie odcinka ul. [...] w O. w energię elektryczną, jednakże nie poprzez lokalizowanie linii napowietrznej ze słupami, ale za pomocą linii kablowej. Takie też rozwiązania bez przeszkód stosowane są w innych pasach drogowych miasta O..   Następnie przytoczono argumenty zawarte w odwołaniu od powyższej decyzji, gdzie wskazano m.in. brak zgody na wymianę istniejącej linii wraz z częściową korektą jej trasy i wymuszenie przy tej okazji zmiany jej charakteru z napowietrznego na kablowy, wiąże się z przebudową całego układu zasilania dla wszystkich obecnie zasilanych z niej mieszkańców, ponieważ posiadają oni zawarte ze Spółką umowy na dostawę energii elektrycznej z sieci napowietrznej (tak jest określony w umowach sposób przyłączenia, granice stron oraz lokalizacja układów pomiarowych), a taki zakres nie może zostać zrealizowany w ramach przyłączenia nowego odbiorcy do sieci. Przebudowa linii i przyłączy na kablowe wiąże się z koniecznością przekopania nieruchomości do każdego domu oraz przebudową wewnętrznej instalacji elektrycznej każdego z odbiorców, a więc ingerencję w te nieruchomości w zakresie, na który właściciele nie wyrażali zgody. Poza tym dla części nieruchomości położonych poza pasem drogowym, których właścicielem jest Miasto O. oraz nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, inwestor uzyskał już zgodę na lokalizację linii napowietrznej. Więc tym bardziej niezrozumiałe jest kwestionowanie przez zarządcę drogi odbudowy linii, która prawie w całości jest i będzie zlokalizowana poza pasem drogowym, a jednocześnie Wydział Nieruchomości tegoż samego Urzędu Miasta O. nie widzi przeciwwskazań dla tego zamierzenia inwestycyjnego. Nowa lokalizacja linii zakłada w dużej mierze jej przestawienie z pasa drogowego w działki prywatne, przy samych ogrodzeniach działek, co związane jest z dostosowaniem jej przebiegu do przyszłego zagospodarowania drogi. Wobec powyższego strona skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji organu i instancji w całości i zobowiązanie go do wydania nowej decyzji zezwalającej na odbudowę przez P. S.A. istniejącej obecnie linii elektroenergetycznej przy ul. [...] w O. w wykonaniu napowietrznym. Utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy SKO w O. stwierdziło, że nie budzi wątpliwości, iż decyzja wydana w trybie art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych jest decyzją uznaniową. Planowana zaś w pasie drogowym ul. [...] w O. lokalizacja linii napowietrznej nN nie jest związana z gospodarką drogową i służy prywatnym odbiorcom. W przekonaniu organu odwoławczego istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozważenia, czy zaskarżona decyzja mieści się w granicach uznania administracyjnego. O tym jakie kryteria wyznaczają granice uznania administracyjnego decydują materialno-prawne przesłanki przedmiotu rozstrzygnięcia zawarte w ustawie. W tym kontekście za w pełni za zasadne należy uznać zawarte w uzasadnieniu decyzji organu I instancji wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z położeniem akcentu na te prawne okoliczności, które warunkują udzielenie przez zarządcę drogi zgody na zajęcie pasa drogowego. Organ odwoławczy zauważył, że jak trafnie podniósł organ I instancji - w sprawie odstępstwa od zakazu sytuowania w pasie drogowym obiektów i urządzeń nie związanych z organizacją ruchu drogowego musi istnieć szczególnie uzasadniony przypadek przemawiający za uwzględnieniem wniosku. Organ podkreślił, że jednocześnie temu szczególnemu przypadkowi towarzyszyć musi brak przeciwwskazań ze względu na bezpieczeństwo ruchu drogowego. W niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego czy też utrudnień w swobodnym korzystaniu z pasa drogowego przez uczestników ruchu drogowego - w związku z planowaną przebudową istniejącej linii energetycznej napowietrznej. Trafnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zwraca się uwagę na okoliczność, iż umieszczenie w pasie drogowym, tak jak w rozpatrywanym przypadku, urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z drogą nie może naruszać elementów drogi, ani utrudniać jej przebudowy, remontów lub modernizacji oraz przyczyniać się do czasowego lub trwałego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Szerokość pasa drogowego ul. [...] na przedmiotowym odcinku uniemożliwia lokalizację podwojonej ilości słupów, tj. oświetlenia drogowego i słupów energetycznych zasilających. Według organu odwoławczego, wydana w przedmiotowej sprawie decyzja organu I instancji spełnia wymogi uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji określone w przepisie art. 107 § 3 Kpa i nie wykracza poza dozwolone przez prawo granice uznania administracyjnego. W skardze do tutejszego sądu administracyjnego spółka P., reprezentowana przez radcę prawnego zarzuciła zaskarżonej decyzji: a) naruszenie art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez błędne zastosowanie wyrażające się w niepełnym uzasadnieniu prawnym, braku odmowy wydania decyzji o lokalizacji linii napowietrznej nN w pasie drogowym ulic: [...] i [...] z podaniem jedynie ogólnej podstawy, to jest przystąpienia przez Miasto O. do działań mających na celu zaprojektowanie miejskiej sieci oświetleniowej w tym obrębie z możliwością dalszej jej rozbudowy, b) naruszenie w związku z w/w zarzutami zasad postępowania, a mianowicie wyrażonych w: - art. 7 kpa zasady legalizmu, - art. 8 kpa zasady zaufania do władzy publicznej, - art. 9 kpa zasady informowania z powodu działania organu I instancji bez podstawy prawnej. c) naruszenia przepisów prawa materialnego, art. 52 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2012.647 j.t.) - poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie. Wskazując na powyższe podstawy zaskarżenia wniosła o uwzględnienie złożonej skargi. Ponadto wniosła o orzeczenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów z tytułu zastępstwa procesowego obejmujących również opłatę skarbową od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu rozwinięto poszczególne zarzuty akcentując, że zarówno w sentencji jak i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazano podstawy prawnej rozstrzygnięcia związanej z odmową wydania lokalizacji inwestycji celu publicznego, do czego Organ był zobowiązany, gdyż wniosek P. S.A. o lokalizację inwestycji złożony był w trybie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2012.647 j.t.), a w szczególności do uregulowań wynikających z art. 54 w/w ustawy, który określa elementy decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skarżąca podniosła, że organ I instancji, a także Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. w żaden sposób nie odniosły się do przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U.2001.142.j.t.) oraz ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U.2012.1059 j.t.). Zdaniem strony, wydając decyzję odmówną i utrzymując ją w mocy, oba organy obowiązane były wskazać jakie przesłanki dotyczące zagospodarowania przestrzennego i ładu przestrzennego przemawiają za odmową wydania zgody. Według skarżącej, przywołany przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. przepis art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, który w ocenie tego organu stanowi uzasadnioną podstawę do odmowy wydania decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego nie może być podstawą do takiego rozstrzygnięcia jakie dokonały organy. Przepis art. 39 ust. 3 wskazanej wyżej ustawy, jest konsekwencją wprowadzenia w art. 39 ust. 1a tej ustawy zasady priorytetowego traktowania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury sieciowej, ale dopiero na etapie wydawania decyzji zezwalającej na umieszczenie tych urządzeń w pasie drogowym. Zgodnie z art. 39 ust. 1a ustawy o drogach publicznych, przepisy art. 39 ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do "umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy" urządzeń infrastruktury sieciowej. Zatem a contrario stosuje się go w postępowaniu w sprawie lokalizacji. Zestawienie powołanych regulacji prawnych prowadzi do wniosku, że szczególne zasady traktowania urządzeń infrastruktury sieciowej dotyczą dopiero postępowania w sprawie wydania zezwolenia na ich umieszczenie w pasie drogowym, a nie postępowania w sprawie określenia warunków ich lokalizacji. Jedyną podstawą prawną do rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku jest art. 52 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2012.647 j.t.), który nie zakłada możliwości stosowania uznania administracyjnego. Skarżąca podkreśla również, że oba organy i w nieuprawniony sposób, stosując akty władcze przedłożyły swój własny obowiązek dotyczący zapewnienia oświetlenia ulicznego w miastach nad interesem publicznym w postaci dostarczania energii elektrycznej. W ocenie P. S.A. sytuacja taka narusza szereg naczelnych zasad postępowania administracyjnego a w szczególności: - zasadę legalizmu - art. 7 kpa, - zasadę informowania - art. 9 kpa, - zasadę budowania zaufania obywateli do organów państwa - art. 8 kpa. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił, wbrew twierdzeniom skarżącej, art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty należy uznać za trafne. Skarżąca zarzuca organowi naruszenie art. 52 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2012.647 j.t.) - poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie. Strona podnosi, że w przedmiotowej sprawie wniosek złożony był w trybie przepisów ww. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności do uregulowań wynikających z art. 54 tejże ustawy, który określa elementy decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z powyższym zarzutem nie sposób się zgodzić. Rozpatrywany w niniejszym postępowaniu administracyjnym wniosek P. z dnia [...] lipca 2013r. (wpływ do organu [...] lipca 2013r.) dotyczył wydania zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym obiektów lub urządzeń niezwiązanych z gospodarką lub obsługą ruchu drogowego - w trybie przepisu art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 260 z późn. zm.) nie dotyczył natomiast wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej nN 0,4 kV na terenie działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] przy ul. [...] w O.. Powyższe wynika z treści przedmiotowego wniosku strony z dnia [...] lipca 2013r. znajdującego się w aktach sprawy. W konsekwencji należy uznać, że granice sprawy niniejszej wyznaczone zostały tym wnioskiem a więc podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organu stanowił przepis art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych a nie przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Należy przy tym dodać, że postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, wszczęte wnioskiem skarżącej z dnia [...] lipca 2013r. zostało zawieszone postanowieniem Prezydenta Miasta O. znak [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. (v. postanowienie o zawieszeniu znajdujące się w aktach sprawy). W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co stanowi podstawę do uchylenia decyzji SKO w O. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Zdaniem Sądu, analiza uzasadnienia decyzji organu odwoławczego prowadzi do wniosku, że organ ten nie rozstrzygnął sprawy ponownie, ale dokonał jedynie kontroli decyzji pierwszoinstancyjnej. Uczynił to zresztą w sposób wyjątkowo pobieżny, nie odnosząc się w żaden sposób do argumentów skarżącej spółki (w szczególności zawartych w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta O.) wskazujących, zdaniem skarżącej, na nietrafność podjętego rozstrzygnięcia. Tymczasem, istotą postępowania odwoławczego, wynikającą z określonej w art. 15 K.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania, jest ponowne rozpatrzenie sprawy i ponowne jej rozstrzygnięcie przez organ odwoławczy. Dlatego też, że skuteczne wniesienie odwołania przenosi na organ drugiej instancji kompetencje do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, a postępowanie odwoławcze nie ogranicza się wyłącznie do kontroli decyzji wydanej w pierwszej instancji. Rację ma Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że decyzja wydana na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych ma charakter uznaniowy. Należy jednak pamiętać, że w przypadku decyzji uznaniowych jej uzasadnienie ma szczególne znaczenie dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia. Szczególnie negatywne rozstrzygnięcie (a w niniejszej sprawie takie zapadło) powinno być przekonywująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i prawa, tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Podkreślić również należy, że decyzje uznaniowe podlegają kontroli sądu administracyjnego w ograniczonym zakresie. Sąd nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ administracji państwowej wybór jest słuszny, a zatem Sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji administracyjnej, takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzja uznaniowa w pełnym zakresie podlega natomiast badaniu, co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi i ocenie czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowych mają swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz, czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne (zob. wyrok NSA sygn. akt I SA/Gd 1507/00). Decyzja uznaniowa może być przez Sąd uchylona w przypadku stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów prawa materialnego czy procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdy organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego. Przepis art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p. stanowi, iż zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, w szczególności: lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Odstępstwo od powyższego zakazu przewiduje art. 39 ust. 1a) u.d.p. stanowiąc, że ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800, ze zm.) oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a także do innych czynności związanych z eksploatacją tej infrastruktury i urządzeń, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają. W przepisie tym mowa, zatem o urządzeniach służących m.in. do doprowadzania lub odprowadzania energii elektrycznej oraz związanych z ich eksploatacją a więc również linii napowietrznych nN o jakich mowa we wniosku wszczynającym niniejsze postępowanie. Zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi. W tej sprawie skarżąca spółka w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta O. wskazywała na szereg okoliczności przemawiających, jej zdaniem, za uwzględnieniem wniosku. Pomimo, że opisując stan faktyczny sprawy organ odwoławczy przytoczył stanowisko odwołującej się, nie odniósł się w żaden sposób do przedstawionej przez P. argumentacji. Należy stwierdzić, że faktycznie w decyzji nie dokonano wyważenia interesu strony i interesu społecznego. Organ administracji powołując się na argument interesu społecznego pominął, że złożenie przedmiotowego wniosku nie następuje wyłącznie w interesie skarżącej, lecz przede wszystkim dla realizacji celu publicznego - zapewnienia mieszkańcom miejscowości O. dostaw energii elektrycznej. Skarżąca jest przedsiębiorcą energetycznym, do którego ustawowych obowiązków należy realizowanie celu publicznego - zaopatrywanie ludności w energię elektryczną (por. przepisy ustawy Prawo energetyczne). Mając na uwadze powyższe należy uznać, że organ naruszył art. 7, 77 i 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy, o ile skarżąca nadal będzie popierać wniosek z dnia [...] lipca 2011 r. o wydanie decyzji na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, organ odwoławczy rozważy cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i odniesie się do zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. O niewykonywaniu uchylonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a., natomiast o kosztach postępowania obejmujących wpis w wysokości 200 złotych, wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym w wysokości 240 złotych oraz opłatę skarbową od udzielonego temu radcy prawnemu pełnomocnictwa na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2013.490 j.t.).