VI SA/Wa 383/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Czarnecki po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...]listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z ewidencji producentów i przedsiębiorców wyrabiających wino pozyskanych z upraw winorośli położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 2 stycznia 2015 r. (data stempla pocztowego) W. Sp. z o.o. z siedzibą w K., również jako "skarżąca", "spółka", wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z ewidencji producentów i przedsiębiorców wyrabiających wino pozyskanych z upraw winorośli położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W skardze zwarła wniosek o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] sierpnia 2014 r. przez organ administracji publicznej jak i przez Sąd. W uzasadnieniu skarżąca poinformowała, iż nie zgadza się z wydaną decyzją, wskazując na niezasadność dokonania wykreślenia z ewidencji w sytuacji w której, wniosek o wpis na następny rok został złożony po terminie. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonalności zaskarżonych decyzji spółka zwróciła uwagę na negatywne i wyjątkowo dotkliwe skutku ekonomiczne związane z pozbawieniem skarżącej możliwości sprzedaży wina pochodzącego z sezony 2014/15. Wskazała również na wynikające z tego straty Skarbu Państwa, z tytułu braku wpływu do budżetu kwoty podatków (VAT i akcyza) ok. 400 000 – 500 000 zł. Skarżąca podniosła, iż wykonanie wydanych decyzji spowoduje zniweczenie dalszy planów inwestycyjnych oraz utrudni utrzymanie miejsc pracy. Wskazała też na utratę spodziewanych przychodów i zysków a także na konieczność poniesienia kosztów narastających kar umownych z tytułu braku realizacji umów dystrybucyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej jako p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony, jak i wyliczenie spodziewanych negatywnych skutków. Nie można uznać za wystarczające jedynie złożenia wniosku, ani również przytoczenia w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (za: orzeczenie NSA z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt II OZ 1124/10, orzeczenie NSA z dnia 09 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10). Jednocześnie, należy zauważyć, że wobec braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu rolą Sądu nie jest działanie za stronę i poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy. To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu tj. wykazania, że zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłaby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków,. tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (za: orzeczenie NSA z 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że spółka ograniczyła się jedynie do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wraz z jego lakonicznym uzasadnieniem. Wskazała co prawda na okoliczności jakie, jej zdaniem, powodowałyby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a zatem uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Szczególną uwagę zwróciła na dotkliwe, negatywne skutki ekonomiczne pod postacią konieczności zapłacenia kar umownych, utrudnionego utrzymania miejsc pracy jak i utraty spodziewanych przychodów i zysku. Jednakże, co warto podkreślić, spółka reprezentowana jest w niniejszym postepowaniu przez 6 profesjonalnych pełnomocników, a mimo to nie przedstawiła w sprawie żadnych dokumentów potwierdzających wystąpienie lub uprawdopodabniających wystąpienie wskazanych okoliczności. Zdaniem Sądu samo stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji postawi pod znakiem zapytania dalszy byt ekonomiczny skarżącej, bez przedłożenia żadnych dokumentów finansowych obrazujących sytuację spółki, również nie może być uznane za uzasadnienie w należyty sposób wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie utrwalony został bowiem pogląd, że wnioskodawca formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji, powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowym (vide: Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2014 r., sygn. akt GZ 120/04). Również powoływanie się przez spółkę na argument dotyczący konieczności zapłacenia kar umownych w sytuacji gdy skarżąca nie przedstawiła jako dowodu kopii zawartych przez nią umów, z zapisów których wynikałaby konieczność zapłaty kary umownej, nie może zaleźć w ocenie Sądu uznania. Odnosząc się do ewentualnych strat Skarbu Państwa, Sąd zauważa, że argument ten nie ma znaczenia przy rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku albowiem ochrona tymczasowa służy zabezpieczeniu przede wszystkim interesów strony i innych uczestników postepowania jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z wykonaniem zaskarżonej decyzji, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. W tym stanie rzeczy, Sąd stanął na stanowisku, że skarżąca nie uzasadniła w należyty sposób wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji poprzez nie załączenie dowodów mogących wskazywać na zaistnienie w odniesieniu do spółki którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd zauważa jednocześnie, że kwestia prawidłowości skreślenia z ewidencji producentów i przedsiębiorców wyrabiających wino pozyskanych z upraw winorośli położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, będzie badana na etapie rozpoznawania skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.