VI SA/Wa 390/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za produkcję i wprowadzenie do obrotu zafałszowanego artykułu rolno-spożywczego postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Pismem z dnia 23 grudnia 2013 r. J. Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: "skarżąca") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za produkcję i wprowadzenie do obrotu zafałszowanego artykułu rolno-spożywczego. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca uzasadniła powyższy wniosek przede wszystkim wiarygodnością zarzutów kierowanych przeciwko zaskarżonej decyzji, w szczególności dopuszczalnością posługiwania się nazwą [...]. Zdaniem skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji będzie przyznaniem zasadności nałożenia kary finansowej. Skarżąca wyjaśniła, że produkt [...] posiada rozpoznawalną markę. Strona wniosła skargę na decyzję GIHARS z dnia [...] listopada 2013 r. w celu jej wyeliminowania jako wadliwej. Zdaniem skarżącej wykonanie decyzji utwierdzi organ w przekonaniu, że rozstrzygnięcie było prawidłowe i narazi skarżącą na kwestionowanie określenia [...] w toku przyszłych czynności kontrolnych oraz przyszłe kary pieniężne, których wysokość może sięgać pięciokrotności korzyści majątkowej uzyskanej przez wprowadzenie produktów do obrotu, co może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a., zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Zdaniem Sądu wskazana we wniosku przyczyna ubiegania się o wstrzymanie wykonywania zaskarżonej decyzji została określona dość lakonicznie: "wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody", a nadto nie została uzasadniona w sposób konkretny. Ponadto, Sąd podkreśla, że ciężar wykazania istnienia przesłanek zastosowania powołanego przepisu spoczywa na składającym wniosek. Powyższe wynika z samego przepisu i zostało potwierdzone obowiązującym orzecznictwem. Jak stwierdził NSA w postanowieniu z dnia 16 marca 2005 r., sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania decyzji (podobnie postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OZ 190/05, nie publ.; oraz postanowienie NSA z dnia 18 lutego 2005 r. sygn. akt OZ 1506/04). Podkreślić zatem trzeba, że wnioskodawca jest zobowiązany do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, publ. LEX nr 468877). Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. B. Dauter, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168). Należy podkreślić, że w orzecznictwie przyjmuje się, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech (por. np. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2013 r. sygn. akt II OZ 412/13, LEX nr 1319092). Przedmiotem kwestionowanej przez skarżącą decyzji jest orzeczenie o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 4.000 złotych. Sąd zauważa, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata należności oznaczonej w decyzji jest odwracalna. W przypadku uchylenia decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2011r., sygn. akt I GZ 217/11, publik. Lex nr 1149086). Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Skutki w tym zakresie są oczywiste i zawsze prowadzą do ujemnych następstw polegających na zmniejszeniu majątku zobowiązanego. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których w sytuacji ewentualnego wygrania sporu sądowego nie można by było naprawić. Nie bez znaczenia dla oceny wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest też to, iż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi uiszczone, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania, co dodatkowo przemawia za "odwracalnością" skutków, które wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla strony. Zdaniem Sądu powołane w skardze zdarzenia przyszłe niepewne (przyszłe kontrole, w wyniku których mogą zostać nałożone kolejne kary pieniężne) nie podlegają ocenie przez Sąd w kontekście badania przesłanek ochrony tymczasowej przed skutkami zaskarżonej decyzji. Wymaga jednocześnie podkreślenia, że Sąd zbada legalność zaskarżonej decyzji na etapie merytorycznego rozstrzygnięcia. Sąd wyjaśnia, że przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można utożsamiać z oceną legalności wydanej decyzji, bowiem celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Z powyższego wynika, że sąd wyłącznie bada zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przede wszystkim w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2012 r. o sygn. akt II OSK 590/12, LEX nr 1248471). Wstrzymanie wykonania decyzji może nastąpić tylko w razie wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przesłanką taką nie jest zasadność skargi strony w przedmiotowej, bądź w innej sprawie sądowoadministracyjnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 87/13, LEX nr 1305524). Podkreślenia wymaga, że brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie przesądza o losie skargi, którą Sąd podda odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. W postępowaniu, którego celem jest udzielenie ochrony tymczasowej, nie ocenia się zgodności z prawem kwestionowanego aktu, a wyłącznie wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie należy nadmienić, że strona skarżąca ma prawo do wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na każdym etapie postępowania sądowego. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.