VI SA/Wa 410/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie ze skargi M. W. na uchwałę Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, że wydanie uchwały o wpisie na listę członków Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa nastąpiło z naruszeniem prawa postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały Pismem z [...] stycznia 2017 r. M. W. (dalej: "skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia, że wydanie uchwały o wpisie na listę członków Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa nastąpiło z naruszeniem prawa. W skardze M. W. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały, wskazując, że sprawa dotyczy jego uprawnień zawodowych i wiąże się z uzyskiwaniem zarobków. Skarżący wywiódł, że wykonanie zaskarżonej uchwały może stanowić dla jego sytuacji materialnej oraz osobistej realną stratę, gdyż brak możliwości zarobkowania na uprzednim poziomie będzie odczuwalny i ma bezpośredni wpływ na przyszłe możliwości uzyskiwania dochodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem, wstrzymaniu wykonania podlegają wyłącznie te akty, które posiadają atrybut wykonalności (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OZ 1377/11 www. orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie przyjmuje się, że przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie, nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 stycznia 2012 r. sygn. akt II FZ 804/11 www. orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest uchwała Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa wydana na podstawie art. 151 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – k.p.a.) stwierdzająca, że wydanie uchwały o wpisie skarżącego na listę członków Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa nastąpiło z naruszeniem prawa. Decyzja stwierdzająca wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa nie eliminuje z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji ostatecznej, która nadal kształtuje stosunek prawny, ale stanowi podstawę wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym przed sądem powszechnym i na zasadach określonych prawem cywilnym (vide: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 października 2012 r., II SA/Gd 323/12, LEX nr 1248753). Wobec powyższego, ze względu na swój charakter zaskarżona uchwała nie mieści się w katalogu aktów, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Zaskarżona uchwała nie nakłada bowiem na skarżącego obowiązków, które podlegałyby wykonaniu w sposób dobrowolny bądź też w drodze przymusu państwowego. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.