VI SA/Wa 4106/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Nowecki po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie zmiany rezerwacji częstotliwości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 29 października 2014 r. P. (dalej: skarżąca lub Spółka) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (w skrócie: Prezes UKE) z dnia [...]września 2014 r., nr [...] w przedmiocie zmiany rezerwacji częstotliwości, w której zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu złożonej skargi skarżąca wskazała, że przystąpienie przez S. (dalej: S.) do wykonywania zaskarżonej decyzji niesie ze sobą ryzyko spowodowania znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków dla Spółki oraz pozostałych uczestników rynku konkurujących ze S. Spółka podkreśliła, że na mocy zaskarżonej decyzji S. otrzymała pakiet cennych jej zdaniem dla rynku częstotliwości, bez ponoszenia kosztów i z trudnym do oszacowania czasowym wyprzedzeniem względem innych uczestników rynku. Zdaniem skarżącej niesie to realne zagrożenie znacznego pogorszenia się sytuacji konkurencyjnej Spółki i innych uczestników rynku w relacji do S. Spółka wskazała przy tym, że straty z tytułu zachwiania równowagi konkurencyjnej na rynku, jakie poniosą pozostali jego uczestnicy, będą niemożliwe do odrobienia również w sytuacji, gdy decyzja Prezesa UKE zostanie uchylona. Skarżąca wskazała przy tym, że Prezes UKE zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji przyznał, że udzielenie S. przywileju pierwszeństwa niesie zagrożenie dla równoprawnej i skutecznej konkurencji i dążąc do usunięcia tego zagrożenia, zastrzegł, że co do zasady S. będzie uprawniona do rozpoczęcia wykorzystywania częstotliwości dopiero równocześnie z beneficjentami aukcji na pozostałe pasmo zakresu częstotliwości 800 MHz z jednoczesnym wyznaczeniem daty 1 stycznia 2015 r., po której S. będzie mogła najpóźniej rozpocząć wykorzystywanie przydzielonej częstotliwości. Spółka podniosła przy tym, że proces alokacji pasma z zakresu częstotliwości 800 MHz od tego czasu został cofnięty do etapu planowania, co oddala moment, w którym konkurenci S. będą mogli rozpocząć wykorzystanie pasm przydzielonych po zakończeniu aukcji. Prezes UKE w odpowiedzi na skargę przesłaną pismem z dnia 27 listopada 2014 r. wniósł o odrzucenie skargi w związku z niewyczerpaniem środków odwoławczych od decyzji z uwagi na fakt, że skarżąca nie była stroną postępowania administracyjnego oraz brak interesu prawnego po stronie Spółki. Dodatkowo organ podniósł, że wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera odniesienia do konkretnych okoliczności i oparty jest na ogólnych stwierdzeniach. Ponadto zdaniem Prezesa UKE ochrona czasowa może służyć wyłącznie zapobieżeniu bezpośrednim i konkretnym skutkom decyzji administracyjnej, podczas gdy zaskarżona decyzji nie wpływa na prawa i obowiązki skarżącej, gdyż nie dotyczą jej interesu prawnego. W piśmie z dnia 10 czerwca 2015 r. stanowiącym odpowiedź na wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji S. wniosła o odrzucenie przedmiotowego wniosku z uwagi na jego niedopuszczalność spowodowaną brakiem interesu prawnego po stronie skarżącej a na wypadek nieodrzucenia wniosku o jego oddalenie i odmówienie wstrzymania wykonania decyzji z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw. W uzasadnieniu pisma S. wskazała, że Spółce nie przysługuje interes prawny do występowania w charakterze strony niniejszego postępowania, gdyż skarżąca nie była stroną postępowania administracyjnego. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. akt II OZ 63/15, S. wskazała, że w niniejszej sprawie nie zachodzi tożsamość podmiotowa, przedmiotowa ani podstawy prawnej i faktycznej sprawy w rozumieniu materialnoprawnym. S. zwróciła również uwagę, że skarżąca w odrębnym postępowaniu sądowoadministracyjnym złożyła skargę na postanowienie odmawiające Spółce przyznania statusu strony postępowania administracyjnego, która została oddalona przez Sąd wyrokiem z dnia 19 maja 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 3793/14, oraz podniosła, że również w tej sprawie nie uwzględniono złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Ponadto S. podniosła, że skarżąca nie wykazała w złożonym wniosku żadnej z przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a sam wniosek opiera się na twierdzeniach i domysłach Spółki niepopartych żadnym dowodem. S. zauważyła również, że zaskarżona decyzja nie przyznaje jej adresatowi uprawnienia do rozpoczęcia korzystania z częstotliwości, do czego konieczne jest uzyskanie pozwoleń radiowych, w związku z czym decyzja nie nadaje się do wykonania, a wniosek o wstrzymanie jej wykonania nie może być pozytywnie rozpatrzony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Niewątpliwie, należy uznać, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) stanowi odstępstwo od wyrażonej w przepisie art. 61 § 1 p.p.s.a. zasady, że wniesienie skargi nie wstrzymuje jego wykonania. Sąd może jednak na wniosek stron postępowania sądowoadministracyjnego wydać postanowienie w tej kwestii, zwłaszcza jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Podkreślenia jednocześnie wymaga fakt, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie jest uzależnione od zasadności samej skargi, a rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania podejmowane jest na wstępnym etapie postępowania, gdy brak jest podstaw do wyrokowania o zasadności skargi (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07). W realiach niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę na fakt, że zarówno organ, jak i S. podniosły zarzut braku interesu prawnego po stronie Spółki przemawiający ich zdaniem za odrzuceniem złożonej skargi oraz wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem potwierdzonym utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych kwestia legitymowania się interesem prawnym uprawniającym do złożenia skargi do sądu administracyjnego badana jest przez sąd w toku postępowania na rozprawie, a w przypadku stwierdzenia złożenia skargi przez podmiot nielegitymujący się interesem prawnym do jej złożenia sąd oddala ją w formie wyroku. Mając na uwadze, że rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przed przystąpieniem do badania przesłanek materialnych musi wiązać się ze zbadaniem przesłanek formalnych Sąd rozpatrując wniosek złożony przez skarżącą, musiałby odnieść się w pierwszej kolejności do kwestii legitymowania się przez Spółkę interesem prawnym do złożenia zarówno skargi na decyzję Prezesa UKE, jak i wniosku o wstrzymanie jej wykonania. W konsekwencji doprowadziłoby to do dokonania oceny merytorycznej sprawy jeszcze przed rozpoczęciem rozprawy, co z przyczyn wskazanych powyżej należy uznać za niedopuszczalne. W tym miejscu należy również odnotować, że wprawdzie kwestia interesu prawnego skarżącej do występowania w postępowaniu o rezerwację częstotliwości na rzecz S. była przedmiotem rozstrzygnięcia wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (por. wyrok z dnia 19 maja 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 3793/14), to orzeczenie to nie uprawomocniło się do daty wydania niniejszego postanowienia i kwestia ta w dalszym ciągu pozostaje otwarta. W świetle powyższego Sąd uznał za przedwczesne badanie argumentów przedstawionych przez skarżącą i konfrontowanie ich z kontrargumentami sformułowanymi przez Prezesa UKE oraz S. Niezależnie od powyższych wywodów należy zauważyć, że konstrukcja art. 61 § 3 p.p.s.a. nie nakłada na Sąd obowiązku każdorazowego wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Przepis ten daje bowiem sądowi jedynie możliwość wstrzymania wykonania postanowienia lub decyzji pod warunkiem, że wnioskodawca wykaże, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to w konsekwencji, że nawet w przypadku gdy skarżący udowodni, powołując się na konkretne fakty i okoliczności, że w wyniku wykonania aktu czy czynności przed rozpatrzeniem złożonej skargi zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd administracyjny może odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.