VI SA/Wa 418/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku I. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi I. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne bez wymaganego zezwolenia postanawia: odmówić skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2009 r., Nr [...] nakładającą na I. K. (zwaną dalej skarżącą) karę pieniężną za wykonywanie przewozu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne bez wymaganego zezwolenia. Decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego została doręczona skarżącej w dniu 4 grudnia 2009 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru K: 16 akt administracyjnych). W dniu 15 stycznia 2010 r. I. K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu swojego wniosku skarżąca wskazała, iż uchybienie terminu nastąpiło z powodu wystąpienia nadzwyczajnej sytuacji losowej tj. skarżąca musiała opiekować się swoim wujkiem w przerwach jego pobytu w szpitalu i po powrocie ze szpitala. Ponadto wskazała na konieczność zasięgnięcia porady prawnej z uwagi na zmianę toku sprawy. Do wniosku skarżąca załączyła zaświadczenie wystawione przez Samodzielny Publiczny Zespół Zakładów Opieki Zdrowotnej z dnia [...] stycznia 2010 r. określające termin przebywania przez R. M. w szpitalu. Zarządzeniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. skarżąca została wezwana do udzielenia informacji, w jakim okresie zobowiązana była do sprawowania opieki nad R. M. oraz (w przypadku jego wystawienia na rzecz skarżącej) do przesłania oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii dokumentu potwierdzającego konieczność osobistego opiekowania się wymienioną osoba przez skarżącą. W odpowiedzi na ww. zarządzenia skarżąca przesłała następujące dokumenty: kartę informacyjną leczenia szpitalnego z dnia [...] grudnia 2009 r, [...] grudnia 2009 r., [...] stycznia 2010 r. oraz oświadczenie złożone przez R. P., iż skarżąca opiekowała się nim w okresie od dnia 29 grudnia 2009 r. do 31 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchybiony termin (w tym również do usunięcia braków formalnych skargi) należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin (w tym przypadku wniesie skargi), we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Sformułowanie "łączne" oznacza, że w sytuacji, gdy którakolwiek z wymienionych wyżej przesłanek nie zostanie spełniona, zasadnym jest wydanie orzeczenia odmownego. Brak winy jako przesłanka możliwości przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym polega na dopełnieniu przez stronę szczególnej staranności przy dokonywaniu tej czynności. Oceniając wskazaną przesłankę Sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Podkreślić należy, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonywujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wykaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt I OZ 465/10). Sąd analizując okoliczności wskazane przez skarżącego nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, gdyż zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy, a taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. W niniejszej sprawie w niniejszej sprawie skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego Nr [...] w dniu [...] stycznia 2010 r., uchybiając tym samym terminowi. Wspomniana decyzja organu II instancji została doręczona 4 grudnia 2009 r. W konsekwencji ostatnim dniem, w którym można było złożyć skargę był 4 stycznia 2010 r. We wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi skarżąca powołała się na okoliczności, które jej zdaniem uniemożliwiły nadanie skargi w ustawowo przewidzianym terminie tj. konieczność zasięgnięcia porady prawnej z uwagi na zmianę toku sprawy oraz opiekowanie się wujkiem w przerwach jego pobytu w szpitalu i po powrocie ze szpitala. W ocenie Sądu żadna z wymienionych przez skarżącą okoliczności nie stanowi przesłanki do uwzględnienia wniosku z dnia 15 stycznia 2010 r. Po pierwsze Sąd zwraca uwagę, iż przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie nakładają zbyt rygorystycznych warunków formalnych skargi. Z art. 57 § 1 ppsa wynika jedynie, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, 2) oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Zdaniem A. Kabata wspomniany przepis nie wymaga przedstawienia w skardze wyczerpującego wywodu prawnego lub wskazania konkretnego przepisu prawa, który został naruszony. Rozważany wymóg skargi będzie spełniony, jeżeli skarżący wskaże, na czym polega, jego zdaniem, naruszenie prawa lub interesu prawnego w zaskarżonym akcie lub czynności. (A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgótka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 155). Ponadto wskazać należy, że skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w przeciwieństwie do skargi kasacyjnej składanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie musi być sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika. Potwierdza to, iż ustawodawca nie stawia zbyt rygorystycznych wymagań co do treści skargi. Skarżąca – co należy wyraźnie podkreślić – nie podjęła nawet próby jednozdaniowego uzasadnienia skargi i jej złożenia. Uzasadniając przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu skarżąca załączyła oświadczenie R. P., z którego wynika, że w okresie od 29 grudnia 2009 r. do 31 stycznia 2010 r. sprawowała nad nim opiekę. Zdaniem Sądu konieczność opiekowania się chorą osobą nie wykluczała możliwości złożenia przez skarżącą skargi. Skarżąca nie wykazała, że we wskazanym wyżej okresie nie mogła nadać skargi na poczcie lub w tym celu posłużyć się osobą trzecią. Z doświadczenia życiowego wynika, że w czasie sprawowania opieki nad chorą osobą konieczne jest bieżące zapewnienie podstawowych potrzeb tj. zakup leków, środków czystości, żywności. Skarżąca nie uprawdopodobniła w żaden sposób, by sprawowana opieka nad chorym uniemożliwiła jej zrealizowanie wskazanych czynności, w tym złożenia skargi. Z przedstawionego przez skarżącą oświadczenia wynika, że opiekowała się ona R. M. od 29 grudnia 2009 r. do 31 stycznia 2010 r. Ostatnim dniem, w którym można było złożyć skargę był 4 stycznia 2010 r., skarżąca zaś złożyła ją 15 stycznia 2010 r. Mając na uwadze powyższe należy podkreślić, iż skarżąca dokonała uchybionej czynności w okresie, kiedy jeszcze opiekowała się chorym wujem. Sąd pragnie zauważyć, że fakt złożenia przez skarżącą skargi w tym okresie przemawia za uznaniem, że miała ona możliwość także złożenia skargi w przewidzianym ustawowo terminie tj. do 4 stycznia 2010. Jak podkreśla Naczelny Sąd Administracyjny przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2008 r., sygn. akt I OZ 861/08, LEX nr 564260). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Z tego też względu Sąd na podstawie art. 86 § 1 ppsa postanowił jak w sentencji.