VI SA/Wa 440/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś- Dębecka (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Marta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2008 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust.1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania R. K. (zwanego dalej skarżącym) od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] października 2007 r., cofającej pozwolenie na broń palną bojową, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] sierpnia 2007 r. organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia R. K. pozwolenia na broń palną bojową, ze względu na niedopełnienie obowiązku wynikającego z art. 26 ustawy o broni i amunicji (obowiązku zawiadomienia właściwego organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu ). Ponadto w toku postępowania administracyjnego, organ I instancji ustalił, iż skarżącemu zostały w dniu [...] maja 2006 r. przedstawione przez Prokuraturę Okręgową w K. zarzuty popełnienia czynów z art. 286 § l k.k. i art. 273 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Postępowanie karne dotyczy oskarżenia strony o to, że: - w okresie [...], tj. o czyny z art. 286 § 1 k.k. i art. 273 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. Postępowa-nie to nadal się toczy. Organ I instancji uznał, iż fakt ten w pełni pozwala na zakwalifikowanie strony do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji decyzją z dnia [...] października 2007 r. cofnął pozwolenie na broń palną bojową. Ponadto organ I instancji, mając na względzie naruszenie przez stronę obowiązku, o którym mowa w art. 26 ustawy o broni i amunicji, w decyzji tej wskazał drugą podstawę materialnoprawną, tj. art. 18 ust. 5 pkt 3 tej ustawy. Od tej decyzji skarżący wniósł w ustawowym terminie odwołanie do Komendanta Głównego Policji. W odwołaniu od tej decyzji skarżący podniósł, iż nie ma związku przyczynowego pomiędzy zarzucanymi mu czynami w toczącym się postępowaniu karnym, a zaliczeniem go do osób, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W tym stanie rzeczy - w jego ocenie - brak jest podstaw prawnych i faktycznych do cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową, a zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego, jak i przepisy procedury administracyjnej. Ponadto, w ocenie strony, fakt toczącego się postępowania karnego stanowi podstawę do zawieszenia postępowania administracyjnego. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji nie znalazł podstaw do jej zmiany lub uchylenia. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organ II instancji wskazał, iż skoro z zebranego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że jest podejrzany o popełnienie: czynu z art. 286 § 1 k.k. tj. oszustwa - przestępstwa przeciwko mieniu oraz czynu z art. 273 k.k. dotyczącego używania dokumentu, zawierającego poświadczenie nieprawdy tj. przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. czyli w sytuacji tzw. kumulatywnego zbiegu przepisów ustawy i czynu ciągłego. W tym stanie rzeczy, zdaniem Komendanta Głównego Policji, organ I instancji miał obowiązek cofnąć stronie pozwolenie na broń palną bojową. Jednocześnie ocena dokonana przez organ I instancji nie jest dowolna i ma potwierdzenie w materiale dowodowym, ponieważ przeciwko stronie organ ścigania sporządził postanowienie o przedstawieniu zarzutów. Organ odwoławczy podkreślił, że przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, co w związku z treścią postanowienia o przedstawieniu zarzutów nie mogło skutkować innym rozstrzygnięciem. Organ zaznaczył, że od posiadaczy broni oczekuje się szczególnego przestrzegania porządku prawnego z uwagi na ścisły związek prawa do broni ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dlatego też dostęp do niego podlega ścisłej administracyjnej reglamentacji i uzyskać je można za zgodą właściwego organu. Nie jest więc kwestią obojętną dla interesu społecznego, że osobie posiadającej pozwolenie na broń zarzuca się naruszenie porządku prawnego. Niewątpliwie zatem, stronę należy ją zaliczyć do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zaś argumenty przedstawione w odwołaniu są bezzasadne. Ponadto ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wskazał, iż co prawda strona w świetle przepisów prawa karnego i Konstytucji RP jest osobą niewinną lecz ten fakt nie stanowi przeszkody do cofnięcia stronie pozwolenia na broń, na podstawie przepisów ustawy o broni i amunicji. Oceny tej nie może też zmienić pozytywna opinia strony z jej miejsca zamieszkania wydana przez właściwy organ Policji, gdyż nie eliminuje ona faktu, iż strona jest podejrzana o popełnienie różnego rodzaju przestępstw, w tym czynu przeciwko mieniu, a z taką, m. in. okolicznością sam ustawodawca związał uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Bez znaczenia dowodowego jest też okoliczność, iż od popełnienia zarzucanych czynów upłynęło przeszło [...] lat, co-według strony-daje gwarancję, że nie użyje ona posiadanej broni niezgodnie z prawem. Norma prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji jednoznacznie nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń osobie, którą należy uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. K. zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: - art. 15 ust. l pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że toczące się postępowanie o czyn popełniony przeciwko mieniu, który ma stricte urzędniczy charakter uzasadnia obawę użycia broni palnej w sposób sprzeczny z prawem, a także poprzez uznanie, że samo prowadzenie takiego postępowania karnego jest obligatoryjną przesłanką do cofnięcia pozwolenia (wyrok WSA w Warszawie z 16 października 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1494/07) ; - art. 18 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że zaniechanie przez skarżącego powiadomienia o zmianie miejsca zamieszkania uzasadnia cofnięcie pozwolenia broń, podczas gdy kontrola warunków przechowywania broni nie stwierdziła żadnych uchybień, a zatem skarżący pomimo tego niezamierzonego uchybienia postępuje z bronią w sposób właściwy. 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 77 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie polegające na pominięciu okoliczności faktycznych mających znaczenie prawne dla realizacji interesu indywidualnego - R. K. powołał się na to, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie [...]; - art.80 k.p.a. - poprzez całkowicie dowolną ocenę zebranego w sprawie mate- riału dowodowego, w szczególności poprzez pominięcie tak istotnej kwestii jak to, że od czasu czynu zarzucanego skarżącemu minęło [...] lat, podczas którego to okresu zachowanie skarżącego weryfikuje brak uzasadnionej obawy użycia broni w sposób sprzeczny z prawem; - art. 80 k.p.a. - poprzez całkowicie dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez brak należytej oceny rodzaju i ciężaru gatunkowego czynu zarzuconego skarżącemu. Zdaniem skarżącego nie można uznać aby obawa sprzecznego z prawem użycia broni związana jest tylko i wyłącznie z zarzucanymi przestępstwami. Należy wziąć pod uwagę zachowanie, dotychczasowe życie i sposób postępowania strony oraz okoliczności zdarzenia będącego przedmiotem postępowania. W sprawie ustalono, że strona w sposób prawidłowy przechowuje broń natomiast organ nie podjął żadnych innych czynności pozwalających na ustalenie czy skarżący daje rękojmię zachowania zgodnego z prawem np. poprzez przeprowadzenie wywiadu kuratora środowiskowego. Ponadto od czasu popełnienia czynu zarzucanego skarżącemu minęło [...] lat, zaś samo prowadzenie postępowania karnego nie uzasadnia tezy, że skarżący stwarza zagrożenie dla porządku publicznego, gdyż byłoby to sprzeczne z zasadą domniemania niewinności wyrażoną w Konstytucji RP. W ocenie strony skarżącej organ całkowicie pominął różnice w ciężarze gatunkowym i charakterze przestępstw jakie zachodzą pomiędzy czynem z art. 286 k.k. i 270 k.k. a czynami przeciwko bezpieczeństwu publicznemu oraz nie wziął pod uwagę okoliczności jakie towarzyszyły czynowi a mianowicie tego, że związane były z [...]. W tej sytuacji brak jest uzasadnionej obawy, że R.K. mógłby użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności nie przemawia za tym okoliczność prowadzenia przeciwko niemu postępowania karnego albowiem nie zakończyło się ono skierowaniem sprawy do sądu, zaś zarzuty postawione w sprawie mają charakter stricte gospodarczy. Skarżący powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2004 r., zgodnie z którym do odebrania pozwolenia na broń niezbędne jest "wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany, i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zaistnienie obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego" oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 października 2005 r., sygn. akt 433/05. W konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Przytoczył obszerną argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji, a odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze uznał je za nieuzasadnione. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną. Badając zaskarżoną decyzję pod tym kątem Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji pozwolenie na broń cofa się jeśli osoba, której pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem prawomocne skazanie ubiegającego się o pozwolenie na broń za choćby jedno z przestępstw wymienionych w art. 15 ustawy o broni i amunicji nakazuje uznać taką osobę za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. (wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 maja 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1879/04, Lex nr 1680056). Powyższa reguła ma zastosowanie także w sprawach dotyczących cofnięcia pozwoleń na broń i znalazła swoje potwierdzenie w stanowisku Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w wyroku tego Sądu z dnia 30 sierpnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1166/06. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawodawca przesądził jakie zachowania uważa się za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wprowadzoną z tym dniem zmianą przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stwierdził, iż taką obawę mogą stwarzać w szczególności osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wprowadzenie takiej regulacji prawnej powoduje, iż osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jak ustalił organ Prokuratura Okręgowa w K. prowadzi przeciwko skarżącemu postępowanie karne o popełnienie czynu z art. 286 § 1 k.k. tj. oszustwa - przestępstwa przeciwko mieniu oraz czynu z art. 273 k.k. dotyczącego używania dokumentu, zawierającego poświadczenie nieprawdy tj. przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. czyli w sytuacji tzw. kumulatywnego zbiegu przepisów ustawy i czynu ciągłego. Okoliczności tych skarżący skutecznie nie podważył. W tej sytuacji, podzielając ustalony w sprawie stan faktyczny stwierdzić należy, że chybione są argumenty skargi, iż organy Policji dopuściły się naruszenia przepisów w stopniu uzasadniającym konieczność uchylenia zaskarżonych decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie podziela zatem argumenty Komendanta Głównego Policji, iż z cytowanych wyżej przepisów ustawy obroni i amunicji wynika, że organy policji były zobligowane cofnąć wydane pozwolenie na posiadanie broni skarżącemu jako osobie oskarżonej o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. Cofnięcie to następuje bez względu na inne okoliczności świadczące o posiadanych przez stronę kwalifikacjach i nienagannej opinii w środowisku, a także nie ma tu znaczenia czas, jaki upłynął od popełniania czynów stanowiących podstawę faktyczną toczącego się postępowania karnego. Jednocześnie należy-zdaniem Sądu - podkreślić, iż wydając obie zaskarżone decyzje administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską orga-ny co do zasady uwzględniły wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające ich obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Z tej przyczyny należy stwierdzić, iż w obu zaskarżonych decyzjach brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które uniemożliwiłyby Sądowi dokonanie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnym. Natomiast drugą przesłankę cofnięcia pozwolenia stanowiło uchybienie przez stronę obowiązkowi zawiadomienia organów Policji o zmianie miejsca zamieszkania. W ocenie Sądu brak jest uzasadnionych argumentów do zakwestionowania stanowiska organu w tym zakresie. Uchybienie temu obowiązkowi było bezsporne i podnoszone w skardze okoliczności dotyczące wywiązywania się z obowiązku zgodnego z prawem przechowywania broni pozostają bez wpływu na prawidłowość końcowego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie znajdując uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia skargi, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.