VI SA/Wa 462/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Pr, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi M. D., Z. D. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę w całości Przedmiotem skargi jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (nazywany dalej: "GINB") z [...] stycznia 2016 r. nr [...], wydane na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 K.p.a. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie [...]WINB z [...] listopada 2015 r. nr [...]. I. w R., L. na zlecenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego przeprowadził badania próbek wyrobów budowlanych w postaci grzejników łazienkowych: [...] mm, [...] mm i [...] mm, wyprodukowanych przez D. s.c. Z. D., M. D. z siedzibą w N., pobranych w trakcie kontroli przeprowadzonej przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w dniach od [...] kwietnia do [...] maja 2015 r. u sprzedawcy S. Sp. z o.o. z siedzibą w W., w M., B., ul. C., [...] K. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "[...]WINB") postanowieniem z [...] listopada 2015 r. nr [...], na podstawie art. 26 ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz.U. z 2014 r. poz. 883) oraz na podstawie art. 123 K.p.a., ustalił koszty wykonania ww. badań na kwotę [...] zł brutto oraz nałożył obowiązek jej zapłaty na producentów: Z. D., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą I. Z. D., wspólnika spółki cywilnej "D." oraz M. D., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą M. D., wspólnika spółki cywilnej "D.". [...]WINB pouczył strony o prawie do wniesienia zażalenia do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego za pośrednictwem [...]WINB w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia z [...] listopada 2015 r., które Z. D. doręczono 9 listopada 2015 r. Przesyłka skierowana do M. D., zawierająca postanowienie z [...] listopada 2015 r., z uwagi na niemożność jej osobistego doręczenia stronie, 9 listopada 2015 r. została pozostawiona na okres 14 dni do dyspozycji adresata w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Z powodu niepodjęcia w terminie 7 dni, przesyłkę powtórnie awizowano 17 listopada 2015 r. na kolejne 7 dni. Ponieważ M. D., po upływie powyższego terminu, nie odebrał przedmiotowej przesyłki, urząd pocztowy zwrócił ją do organu z adnotacją "nie podjęto w terminie". Pismem z 12 listopada 2015 r., nadanym listem poleconym 13 listopada 2015 r. (data stempla pocztowego: 13 listopada 2015 r.), w placówce operatora I., M. D. i Z. D. (dalej: "Skarżący") złożyli zażalenie na postanowienie [...]WINB z [...] listopada 2015 r. nr [...], które wpłynęło do Kancelarii Urzędu 17 listopada 2015 r. (data prezentaty na zażaleniu). Zaskarżonym postanowieniem z [...] stycznia 2016 r., GINB stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie [...]WINB z [...] listopada 2015 r. nr [...]. GINB podał, że Skarżący 13 listopada 2015 r. wnieśli zażalenie na postanowienie [...]WINB za pośrednictwem operatora I. Sp. z o.o., który nie jest operatorem wyznaczonym, w myśl ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U. z 2012 r. poz. 1529 ze zm.) dlatego za datę wniesienia zażalenia należało uznać datę jego wpływu do organu, tj. dzień 17 listopada 2015 r. (data na prezentacie [...]WINB). Organ wyjaśnił, że postanowienie [...]WINB z [...] listopada 2015 r., nadano do M. D. listem poleconym [...],. 9 listopada 2015 r., z uwagi na nieobecność adresata, zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki zawierającej postanowienie zostało pozostawione pod adresem do doręczeń, wskazanym przez M. D., wspólnika spółki cywilnej "D." z siedzibą w N.(w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej), wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia. Z powodu niepodjęcia przesyłki w ww. terminie, 17 listopada 2015 r. pozostawiono powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Ponieważ przesyłka nie została podjęta w terminie, doręczenie uznano za dokonane 23 listopada 2015 r. GINB stwierdził, że możliwość zakwestionowania przez ww. przedsiębiorcę postanowienia pojawiła się 24 listopada 2015 r. i istniała do 1 grudnia 2015 r. Zażalenie zatem M. D. na postanowienie [...]WINB z 4 listopada 2015 r., datowane na dzień 12 listopada 2015 r., wpłynęło do organu 17 listopada 2015 r., a więc zanim rozpoczął się bieg terminu do niesienia zażalenia. GINB uznał, że skarżący dopuścił się uchybienia terminu, wnosząc zażalenie przed rozpoczęciem biegu terminu do dokonania tej czynności. Wniesienie zażalenia było przedwczesne i nie mogło wywoływać skutków prawnych. Organ wyjaśnił nastepnie, że postanowienie [...]WINB z [...] listopada 2015 r. nadano do Z. D. listem poleconym [...]. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. postanowienia wynikało, że adresat – Z. D. odebrał je osobiście 9 listopada 2015 r. Siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upływał 16 listopada 2015 r. GINB wskazał, że zażalenie Z. D. wpłynęło do organu 17 listopada 2015 r., zostało więc wniesione z uchybieniem ustawowego terminu. Pismem z 5 lutego 2016 r. M. D. i Z. D., wspólnicy spółki cywilnej "D." wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie GINB z [...] stycznia 2016 r., wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili: 1) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na pominięciu okoliczności dotyczących - reprezentacji wspólników spółki cywilnej, - braku odpowiednich pouczeń przez organ I instancji, - informacji przesyłanych przez [...]WINB, który ustalił, że prawidłowo złożono odwołanie, - niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, w tym sposobu i terminu oraz trybu złożenia odwołania, 2) naruszenie art. 57 § 5 pkt 2 w zw. z art. 9 K.p.a. poprzez ich błędną interpretację i zastosowanie, 3) naruszenie art. 885 i 886 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 1964 r. Nr 16 poz. 93) przez pominięcie, że każdy wspólnik spółki cywilnej jest uprawniony do prowadzenia spraw spółki oraz błędne przyjęcie, że zażalenie złożone przez Z. D. nie było złożone również w imieniu M. D., 4) naruszenie art. 42 K.p.a. poprzez niedoręczenie postanowienia nr [...] z [...] listopada 2015 r. na adres mieszkania M. D., 5) naruszenie art. 112 K.p.a. przez brak pouczenia stron przez [...]WINB o: - sposobie liczenia terminu do wniesienia zażalenia w przypadku fikcji doręczenie (przypadek M. D.), - sposobie wniesienia zażalenia za pomocą operatora pocztowego, nazwach operatorów pocztowych, u których można składać zażalenie – operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U. z 2012 r. poz. 1529 ze zm.) – w przypadku obu Skarżących, 6) naruszenie art. 134 K.p.a poprzez przyjęcie, że w sprawie zachodzi uchybienie terminu do wniesienia odwołania, 7) błąd subsumcji polegający na przyjęciu, że jedynym właściwym terminem do wniesienia odwołania jest termin ustalony w oparciu o dowód doręczenia decyzji, podczas gdy nie ma podstaw do wyłączenia możliwości złożenia odwołania przed doręczeniem, ale po doręczeniu drugiemu wspólnikowi spółki cywilnej. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że brak pouczenia o możliwości wniesienia odwołanie jedynie za pośrednictwem Poczty Polskiej SA stanowił naruszenie art. 6 K.p.a. w związku z art. 57 K.p.a. w związku z przepisami Konstytucji, zwłaszcza z prawem do sądu (art. 45 ust 1) oraz zasadą demokratycznego państwa prawa (art. 2). Zdaniem skarżących, w takim wypadku prokonstytucyjna wykładnia celowościowa, funkcjonalna i systemowa powołanych przepisów prowadzi do uznania, że nadanie pisma przez stronę za pośrednictwem innych operatorów było dopuszczalne. Skarżący powołali się na zasadę reprezentacji, w ich ocenie pominiętą przez GINB. Zdaniem Stron, odwołanie złożone przez jednego ze wspólników dotyczyło również drugiego, podobnie jak doręczenie decyzji jednemu należało uznać za doręczone obu wspólnikom. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpatrując sprawę Sąd uznał, że skarga Skarżących – wspólników spółki cywilnej - jest nieuzasadniona, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 9 K.p.a. poprzez ich błędną interpretację i zastosowanie należy wyjaśnić zakres w jakim organy zobowiązane są do stosowania zasady określonej w art. 9 K.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Poza sporem pozostaje obowiązek organów czuwania nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Jednakże, co należy podkreślić, prawo do informacji określone w art. 9 K.p.a. nie ma charakteru nieograniczonego, gdyż odnosi się ono tylko i wyłącznie do praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które w niniejszej sprawie dotyczyło nałożenia na skarżących obowiązku uiszczenia kosztów badań wyrobów budowlanych w postaci grzejników łazienkowych, wyprodukowanych przez Skarżących jako wspólników spółki cywilnej: D. s.c. Z. D., M. D., a które zakończyło się wydaniem rozstrzygnięcia w postaci zaskarżalnego postanowienia, o czym Strony zostały prawidłowo pouczone stosownie do art. 124 § 1 K.p.a. Należytą i wyczerpującą informację organu administracji udzieloną Skarżącym w sprawie należy zatem odróżnić od doradztwa prawnego, do którego sprowadzają się zarzuty i uwagi podniesione w uzasadnieniu skargi w zakresie żądania podania w pouczeniu postanowienia informacji: o sposobie liczenia terminu do wniesienia zażalenia, fikcji doręczenia, sposobie wniesienia zażalenia za pomocą operatora pocztowego, nazwach operatorów pocztowych. Art. 9 K.p.a. nie nakłada na organy administracji obowiązku udzielania porad prawnych bądź doradztwa. Określony w tym przepisie obowiązek nie może być utożsamiany z udzielaniem stronom pomocy prawnej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 241/09). Odrzucając jako bezzasadne zarzuty skarżących o naruszeniu przez organ art. 9 K.p.a. należy podkreślić, że obowiązek należytego oraz wyczerpującego informowania stron przez organ administracji o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących wpływać na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, nie zwalnia przedsiębiorcy (w niniejszej sprawie wspólników spółki cywilnej) prowadzącego profesjonalną działalność gospodarczą z obowiązku znajomości przepisów prawnych, w tym art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a., który stanowi, że termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, i dołożenia należytej staranności w zakresie jej prowadzenia (wyrok SN z dnia 9 czerwca 199 r., sygn. akt III RN 12/99, OSNP 2000, Nr 10, poz. 375) Zgodnie z pouczeniem zawartym w postanowieniu z [...] listopada 2015 r. Skarżący zostali poinformowani, że na postanowienie przysługuje im prawo do wniesienia zażalenia do GINB za pośrednictwem [...]WINB, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Organ zastosował zatem przewidziane w tym zakresie przepisy, w tym art. 124 § 1 K.p.a., który stanowi, że postanowienie powinno zawierać m.in. pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, art. 125 § 1 K.p.a., zgodnie z którym postanowienia, od których służy stronom zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, doręcza się na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej oraz art. 141 K.p.a., w myśl którego na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, które wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie. W świetle powyższego bezpodstawny jest zarzut Skarżących o naruszeniu art. 112 K.p.a., (który, w myśl art. 126 K.p.a. stosuje się odpowiednio do postanowień), zgodnie z którym błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Błędne pouczenie oznaczałoby błędne oznaczenie organu właściwego do rozpatrzenia środka prawnego, błędne określenie terminu do jego wniesienia albo błędne określenie trybu wniesienia środka prawnego. Żadna z tych okoliczności nie wystąpiła w sprawie. W konsekwencji Sąd nie stwierdził naruszenia zasady określonej w art. 6 K.p.a., uznając, że w sprawie organy administracji publicznej działały na podstawie przepisów prawa. Stosując się do cytowanej powyżej zasady oraz zasady określonej w art. 9 K.p.a. [...]WINB przesłał postanowienie z [...] listopada 2015 r., każdemu ze wspólników spółki cywilnej, prowadzących indywidualną działalność gospodarczą, zarejestrowaną pod inną nazwą i ze wskazaną inną datą rozpoczęcia wykonywania tejże działalności, na adres do doręczeń wpisany do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, stosując się tym samym do art. 25 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584 ze zm.) Z akt sprawy wynika, że prawie cała korespondencja kierowana do Skarżących w trakcie toczącego się postępowania była przesyłana na podane we wpisie CEiIDG adresy do doręczeń i fakt ten nie był przez strony kwestionowany. Dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego strony podniosły ten argument, odwołując się do przepisów Kodeksu cywilnego, których treść miała, ich zdaniem, również wykazać, że w sprawie za wystarczającą należało uznać czynność dokonaną przez jednego ze wspólników. Zgodnie z art. 865 K.c. każdy wspólnik jest uprawniony i zobowiązany do prowadzenia spraw spółki. Każdy wspólnik może bez uprzedniej uchwały wspólników prowadzić sprawy, które nie przekraczają zakresu zwykłych czynności spółki. Jeżeli jednak przed zakończeniem takiej sprawy chociażby jeden z pozostałych wspólników sprzeciwi się jej prowadzeniu, potrzebna jest uchwała wspólników. W braku odmiennej umowy lub uchwały wspólników każdy wspólnik jest umocowany do reprezentowania spółki w takich granicach, w jakich jest uprawniony do prowadzenia jej spraw (art. 866 K.c.). Umowa spółki prawa cywilnego zawarta w dniu [...] kwietnia 2000 r. wraz z aneksami nr 1-3 nie wprowadza istotnych modyfikacji postanowień Kodeksu cywilnego, powierzając prowadzenie spraw spółki wszystkim wspólnikom (§ 6 ust. 1 umowy spółki). Do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych i niemajątkowych spółki, reprezentowania jej i składania podpisów w imieniu spółki oraz do zawierania umów upoważniony jest każdy wspólnik samodzielnie, przy czym zobowiązany jest on do uzyskania potwierdzenia dokonanej czynności przez pozostałych wspólników (§ 6 ust. 2 umowy spółki). Każdy wspólnik uprawniony jest do odbioru oświadczeń pochodzących od osób trzecich, jak również prowadzenia samodzielnie spraw nie przekraczających zakresu zwykłych czynności spółki (§ 6 ust. 3). Jednakże zgodnie z § 6 ust. 4 umowy spółki, zobowiązania lub wydatki na kwotę ponad [...] zł nie należą do zakresu zwykłych czynności spółki. Konieczność zapłaty kwoty [...] zł brutto, stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzenia badań wyrobów budowlanych, nałożona na Skarżących postanowieniem z [...] listopada 2015 r., przekraczała zakres zwykłych czynności spółki, a to oznacza, że wspólnicy - Skarżący nie byli w tym zakresie uprawnieni do samodzielnego prowadzenia spraw spółki. Dlatego też nie można przyjąć, że zażalenie złożone przez jednego ze wspólników dotyczyło drugiego, w szczególności w sytuacji, gdy podpis obu wspólników widnieje na piśmie zażaleniowym, co jednoznacznie wskazuje na występowanie we własnym imieniu przez każdego ze wspólników. Należy również wyjaśnić, że spółka cywilna nie ma zdolności prawnej, to znaczy nie może być podmiotem praw i obowiązków w postępowaniu administracyjnym. Podmiotami praw i obowiązków w sferze stosunków zewnętrznych są wszyscy wspólnicy. Oni też mają prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki i jej reprezentowania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 listopada 2006 r., sygn. akt I OSK 106/06). W takim przypadku to na wspólnikach spoczywają prawa i obowiązki, o których rozstrzyga się w postępowaniu administracyjnym, a nie na spółce, im też należy doręczać, jako osobom fizycznym (prowadzącym indywidualną działalność gospodarczą), wszelką korespondencję w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego. W świetle powyższych rozważań za bezpodstawny Sąd uznał zarzut naruszenia przez organ art. 134 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Stosownie do art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Z akt sprawy wynika, że postanowienie z [...] listopada 2015 r. doręczono Z. D. 9 listopada 2015 r. Siedmiodniowy termin na wniesienie zażalenia upływał z dniem 16 listopada 2015 r. Skarżący złożył co prawda zażalenie 13 listopada 2015 r. (data stempla), ale za pośrednictwem operatora I. Sp. z o.o. Zatem za datę wniesienia zażalenia należało uznać datę wpływu pisma do organu, tj. dzień 17 listopada 2015 r., co oznacza, że Skarżący uchybił określonemu w art. 141 § 2 K.p.a., siedmiodniowemu terminowi do wniesienia zażalenia. Rozstrzygając kwestię prawidłowości doręczenia postanowienie [...]WINB z [...] listopada 2015 r. drugiemu ze Skarżących – M. D. - organ prawidłowo zastosował art. 44 § 4 K.p.a., uznając postanowienie [...]WINB z [...] listopada 2015 r. za doręczone z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 pkt 1 tego artykułu, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. W myśl art. 44 § 2 i § 3 K.p.a. zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Postanowienie z [...] listopada 2015 r. nadano do M. D. listem poleconym [...]. W dniu 9 listopada 2015 r., z uwagi na nieobecność adresata, zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki zawierającej postanowienie [...]WINB z [...] listopada 2015 r. zostało pozostawione pod adresem do doręczeń, wskazanym przez M. D., wspólnika spółki cywilnej "D." z siedzibą w N. (w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej), wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia. Z powodu niepodjęcia przesyłki w ww. terminie, 17 listopada 2015 r. pozostawiono powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Ponieważ przesyłka nie została podjęta w terminie, doręczenie uznano za dokonane z dniem 23 listopada 2015 r. Siedmiodniowy termin na wniesienie zażalenia upływał z końcem dnia 1 grudnia 2015 r. Dodać w tym miejscu należy, że nie ma znaczenie dla rozstrzygnięcie niniejszej sprawy pismo [...]WINB z 24 listopada 2015 r. do GINB, w którym stwierdzono, że zażalenie w przedmiotowej sprawie zostało wniesione w terminie, skoro pismo to zostało doręczone M. D. 10 grudnia 2015 r., a więc po upływie terminu na wniesienie zażalenia. Skarżący postanowienia nie odebrał. 24 listopada 2015 r. urząd pocztowy zwrócił przesyłkę do organu z adnotacją "nie podjęto w terminie". W aktach sprawy nie znajduje się żadna informacja potwierdzająca doręczenie postanowienia Skarżącemu w inny sposób np. w wyniku osobistego odbioru w urzędzie, na co wskazywałby podpis Skarżącego ze wskazaniem daty doręczenia (art. 46 § 1 K.p.a.). Treść art. 141 § 2 K.p.a. wyraźnie wskazuje, że w przypadku doręczenia postanowienia siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia rozpoczyna swój bieg od dnia, w którym doręczono stronie wydane postanowienie. Należy podkreślić, że uchybienie powołanemu terminowi do wniesienia zażalenia dotyczy zarówno sytuacji wniesienia zażalenia po jego upływie, jak również przed rozpoczęciem biegu wskazanego terminu, zanim postanowienie weszło do obrotu prawnego. Skoro ustawodawca w art. 141 § 2 K.p.a. wyraźnie stwierdził, że bieg terminu do wniesienia zażalenia rozpoczyna się od zaistnienia zdarzeń wymienionych w tym przepisie, to zażalenie złożone przed ich zaistnieniem potraktować należy jako czynność przedwczesną, a zatem nie wywołującą skutków procesowych. Wydanie orzeczenia przez organ II instancji wskutek rozpatrzenia przedwczesnego środka zaskarżenia jest w istocie wydaniem postanowienia z urzędu, bez prawidłowego wniosku strony i stanowi rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 831/07, niepubl., także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 października 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1316/06, LEX nr 298211). Z powyższego wynika, że dopiero od daty doręczenia lub ogłoszenia postanowienia rozpoczyna się bieg terminu do wniesienia środka prawnego w celu weryfikacji tego orzeczenia. Organ drugiej instancji (w niniejszej sprawie GINB) w pierwszej kolejności zobowiązany był ocenić, czy zażalenie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie, gdyż zachowanie terminu było m. in. jednym z warunków skuteczności jego wniesienia. Stwierdziwszy brak skuteczności doręczenia GINB zasadnie zastosował art. 134 K.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), orzekł jak w sentencji wyroku.