VI SA/Wa 497/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Jakub Linkowski Pr, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 października 2016 r. sprawy ze skargi H. G. i W. G. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę w całości Minister Sprawiedliwości postanowieniem z [...] grudnia 2015 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 127 § 3 oraz art. 61a § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., nazywanej dalej: "K.p.a.") utrzymał w mocy postanowienie z [...] listopada 2015 r. nr [...], którym odmówiono wszczęcia postępowania na wniosek H. G. i W. G. w sprawie wznowienia postępowania w przedmiocie ustalenia braku spełnienia przez R. J., Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...], przesłanki z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1376 ze zm., nazywanej dalej: "u.k.s.e."), ukończenia wyższych studiów prawniczych w Rzeczypospolitej Polskiej i uzyskania tytułu magistra prawa lub zagranicznych studiów prawniczych uznanych w Rzeczypospolitej Polskiej oraz w sprawie ustalenia legalności wpisu R. J. na komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...]. Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Pismem z [...] września 2015 r. H. i W. G. (nazywani dalej: "Skarżący") wystąpili z wnioskiem o wznowienie postępowania w przedmiocie ustalenia braku spełnienia przez R. J., Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...], przesłanki z art. 10 ust. 1 pkt 6 u.k.s.e., ukończenia wyższych studiów prawniczych w Rzeczypospolitej Polskiej i uzyskania tytułu magistra prawa lub zagranicznych studiów prawniczych uznanych w Rzeczypospolitej Polskiej, w sprawie ustalenia legalności wpisu R. J. na komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...], ustalenia czy posiadanie samego tytułu magistra administracji uprawniało do uzyskania przez R. J. uprawnień komornika sądowego, skreślenia ww. komornika z listy komorników i zawieszenia ww. komornika w czynnościach. Minister Sprawiedliwości postanowieniem z [...] listopada 2015 r. nr [...], na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. odmówił wszczęcia postępowania na wniosek Skarżących z [...] września 2015 r., podając w uzasadnieniu, że Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje w art. 145 możliwość wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Skarżący żądali natomiast wznowienia postępowania, które nie było prowadzone i zakończone wydaniem decyzji. W uzasadnieniu Minister Sprawiedliwości podał, że H. G. zwróciła się do Ministra Sprawiedliwości pismem z [...] lipca 2015 r., w którym wyraziła wątpliwość odnośnie prawidłowości powołania R. J. na stanowisko komornika sądowego w związku z brakiem wymaganego wykształcenia. Pismem z [...] lipca 2015 r. Minister Sprawiedliwości poinformował wnioskodawczynię, że R. J. posiadał wymagane wykształcenie. Ponownie w piśmie z [...] sierpnia 2015 r. H. G. wyraziła swoje wątpliwości w tej materii. Pismem z [...] sierpnia 2015 r. po raz kolejny wyjaśniono wnioskodawczyni, dlaczego posiadane przez R. J. wykształcenie pozwalało na powołanie go na stanowisko komornika sądowego. Z ww. pism jednoznacznie wynikało, że komornik został powołany zgodnie z prawem. Minister Sprawiedliwości uznał, że powyższe pisma nie mogą być utożsamiane z wydaniem decyzji administracyjnej i stwierdził brak przedmiotu postępowania, którego wznowienia żądała Strona. Pismem z [...] listopada 2015 r. Skarżący wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z [...] listopada 2015 r., powtarzając żądania sformułowane w piśmie z [...] września 2015 r. Minister Sprawiedliwości po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, postanowieniem z [...] grudnia 2015 r., utrzymał w mocy postanowienie z [...] listopada 2015 r., stwierdzając, że organ nie prowadził postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia legalności wpisu R. J. na komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...]. W sprawie nie została również wydana żadna decyzja administracyjna, bowiem za takie nie można uznać skierowanych do H. G. pism z [...] lipca 2015 r. oraz z [...] sierpnia 2015 r. Brak było zatem postępowania, wznowienia którego żądają Skarżący, bowiem zgodnie z art. 145 K.p.a. postępowanie wznawia się jedynie w sprawie zakończonej decyzją administracyjną. Minister Sprawiedliwości wyjaśnił również, że Skarżący nie zawarli we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy żadnych merytorycznych zarzutów odnośnie postanowienia Ministra Sprawiedliwości z [...] listopada 2015 r. Powtórzyli jedynie argumentację przedstawioną we wniosku z [...] września 2015 r. odnośnie której organ wypowiedział się w pismach z [...] lipca 2015 r. oraz z [...] sierpnia 2015 r. Odnosząc się do wskazywanego przez Skarżących wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z [...] lutego 2014 r. Minister Sprawiedliwości stwierdził, że dotyczy on odmiennej w porównaniu do R. J. sytuacji prawnej osoby ubiegającej się o powołanie na stanowisko komornika sądowego. W przeciwieństwie do R. J., który na dzień [...] grudnia 2007 r. pracował jako asesor komorniczy i legitymował się wyższym zawodowym wykształceniem administracyjnym (tytuł licencjata), osoba, której dotyczy wyrok, tych przesłanek nie spełniała. Pismem z [...] stycznia 2016 r. Skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z [...] grudnia 2015 r., wnosząc o jego uchylenie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżący zarzucili naruszenie: 1. przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy): a) art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 149 § 1 - § 3 oraz w związku z art. 144 K.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego w sytuacji gdy: - organ rozstrzygnął, co do przyczyn wznowienia i co do istoty sprawy przed rozstrzygnięciem w przedmiocie wznowienia albo odmowy wznowienia postępowania; - organ odmówił wznowienia postępowania mimo, że wniosek o wznowienie postępowania wskazywał podstawę wznowienia (art. 145 § 1 pkt 1, 2 K.p.a.) oraz został wniesiony w przepisanym terminie, a także spełniał inne wymogi formalne; b) prawa będącego przesłanką wznowienia postępowania w myśl art. 145 § 1 K.p.a., które uzasadniałoby prowadzenie postępowania co do przyczyn wznowienia i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, stosownie do art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a.; c) art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 107 § 3 i 151 § 1 K.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i brak wszechstronnej oceny okoliczności sprawy w takim aspekcie, jaki wiąże się zwłaszcza z podstawą do wznowienia sprawy, podczas gdy organ nie wypowiedział się co do wnioskowanych dowodów jak i nie wypowiedział się o ujawnienie dowodu oraz zwrócenie uwagi jako faktów znanych z urzędu w postaci Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2523/13; d) art. 145 § 1 pkt 1, 2 w zw. z art. 7-9, 11, 77, 107 § 3 K.p.a. wobec przesądzenia o braku potrzeby wznowienia postępowania administracyjnego, e) art. 10 K.p.a. albowiem organ nie zawiadomił wnioskodawców o prawie do wypowiedzenia ostatniego słowa oraz nie wyznaczył terminu do końcowego zapoznania się z aktami; f) zasady z art. 10 K.p.a., co powinno skutkować uchyleniem wydanych postanowień w związku z przesłanką wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.; g) art. 28 K.p.a. poprzez uznanie, że Skarżącym nie przysługuje przymiot strony postępowania zakończonego decyzją, podczas, gdy postępowanie to dotyczyło interesu prawnego i obowiązków Skarżących; h) art. 80 K.p.a. poprzez przekroczenie granic zasady swobodnej oceny dowodów i uznanie, że brak jest podstaw do wznowienia postępowania; i) art. 7 i 77 K.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, j) art. 15 K.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania; k) art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym nie zaniechanie samodzielnego ustalenia czynu zabronionego z art. 272 K.k. oraz szkody i krzywdy w tej sprawie wynikłej z przestępstwa uczynionego przez rzekomego "komornika" R. J., dokonując własnych ustaleń w zakresie istnienia znamion przestępstwa oznaczonych w prawie karnym i stosując kryteria przewidziane w przepisach prawa karnego - przede wszystkim kryterium winy. I) naruszenie art. 7, art. 76 § 3, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w odmówieniu mocy dowodowej i wiarygodności wniosków wznowieniowych pomimo, że strona nie brała udziału w postępowaniu, z czym wiąże się istnienie faktów z tym stwierdzonych, co w konsekwencji doprowadziło do uznania okoliczności w postanowieniu za nie udowodnione; m) naruszenie art. 8 i 107 § 3 K.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego postanowienia z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonego postanowienia, w szczególności niewyjaśnienie dlaczego organ odmawia wznowienia, pomimo oczywistego faktu (bezspornego), że w rozpatrywanej sprawie R. J. nie ubiegał się o powołanie na stanowisko komornika przed dniem wejścia w życie ustawy o zmianie, tj. przed dniem 28 grudnia 2007 r., która to ustawa zmieniła treść art. 10 u.k.s.e. i wprowadziła obowiązek legitymowania się wykształceniem wyższym prawniczym magisterskim - art. 1 pkt 7 ustawy o zmianie (...). Zmieniona treść art. 10 ust. 1 pkt 6 powoduje, że R. J. w dacie złożenia wniosku o powołanie go na stanowisko komornika winien był wykazać się wykształceniem wymaganym obowiązującym prawem (wyższym prawniczym z tytułem magistra), zaś z treści art. 101 ust. 1 nie wynika możliwość zwolnienia go z tego obowiązku. n) naruszenie art. 9 i art. 11 K.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy postanowienia o odmowie wznowienia postępowania podczas gdy w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję o wpisaniu R. J. na komornika sądowego; o) art. 8 K.p.a. poprzez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez wydawanie odmiennych postanowień przy istnieniu tożsamych stanów faktycznych i prawnych, a mianowicie celowe zlekceważenie tutaj praw strony pomimo oczywistych przesłanek do wznowienia; p) art. 107 § 2 i 3 K.p.a. poprzez dowolność w wydaniu postanowienia przez niedostateczne i niepełne uzasadnienie postanowienia, z którego nie wynika dlaczego ten sam stan faktyczny i prawny uzasadnia odmowę w sytuacji kiedy organ nie poznał rzeczywistości tylko od razu stwierdza odmowę; r) art. 6 K.p.a. oraz art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 81 K.p.a. poprzez oparcie zaskarżonego postanowienia na ustaleniach faktycznych, które z uwagi na brak wypowiedzenia się przez stronę (pozbawioną w istocie prawa do czynnego udziału w postępowaniu i nie pouczoną o swoich prawach) co do treści tych ustaleń oraz poprzedzających je dowodów, w ogóle nie mogą być uznane za udowodnione, ergo nie mogą stanowić podstawy faktycznej zaskarżonego postanowienia; q) art. 7 K.p.a. oraz art. 8 K.p.a. i art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 77 § 4 i art. 81 K.p.a. poprzez oparcie zaskarżonego postanowienia na - poczynionych na nieprawdziwych ustaleniach, podczas gdy R. J. w dacie wejścia w życie ustawy z 1997 r. (ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji - Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1376; dalej: u.k.s.e.) nie posiadał wymaganego wykształcenia, co skutkuje brakiem wypowiedzenia się przez stronę na temat treści tych okoliczności, które w tej sytuacji w ogóle nie mogą być uznane za udowodnione, ergo nie mogą stanowić podstawy faktycznej zaskarżonego postanowienia; s) wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. poprzez: - brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego na skutek odmowy przeprowadzenia zawnioskowanych przez stronę dowodów co do ustaleń, że R. J. w dacie wejścia w życie ustawy z 1997 r. (ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji - Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1376) nie posiadał wymaganego wykształcenia, - brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy z uwagi na zgłoszone bezprawie, - zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wadliwego przyjęcia, iż R. J. w dacie wejścia w życie ustawy z 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji chociaż nie posiadał wymaganego wykształcenia może być komornikiem i zachować uprawnienia jako prawa nabyte, - wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem reguł wskazanych w art. 107 § 3 K.p.a. (stosowanym odpowiednio do postanowień) poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tego postanowienia, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu pierwszej instancji odmawiającego wznowienia, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie jak i postanowienia I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest legalność postanowienia Ministra Sprawiedliwości utrzymującego w mocy postanowienie odmawiające Skarżącym wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania w przedmiocie ustalenia braku spełniania przez R. J., Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] przesłanki z art. 10 ust. 1 pkt 6 u.k.s.e. w postaci ukończenia wyższych studiów prawniczych w Rzeczypospolitej Polskiej i uzyskania tytułu magistra prawa lub zagranicznych studiów prawniczych uznanych w Rzeczypospolitej Polskiej oraz w sprawie ustalenia legalności wpisu R. J. na komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...]. Należy wyjaśnić, że R. J. został powołany na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...], na mocy ostatecznej decyzji Ministra Sprawiedliwości z [...] października 2008 r. W konsekwencji tej decyzji, [...] grudnia 2008 r., R. J. złożył przed Prezesem Sądu Apelacyjnego w [...] ślubowanie i od tego dnia wykonuje funkcję komornika sądowego. Podstawę materialnoprawną wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania stanowił art. 61a § 1 K.p.a. zgodnie z którym, gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Minister Sprawiedliwości uznał, że ponieważ w niniejszej sprawie nie prowadził postępowania administracyjnego dotyczącego ustalenia legalności wpisu R. J. na komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] i nie została wydana w tej sprawie żadna decyzja administracyjna, brak jest podstaw, wznowienia postępowania którego żądają Skarżący, bowiem zgodnie z art. 145 K.p.a., postępowanie wznawia się jedynie w sprawie zakończonej decyzją administracyjną. Sąd doszedł do wniosku, że Minister Sprawiedliwości, prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania wnioskowanego przez Skarżących, jak również zasadnie przyjął za podstawę prawną odmowy art. 61a § 1 K.p.a., pomimo treści art. 149 § 3 K.p.a., zgodnie z którym odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Jak wynika z treści zdania wstępnego art. 145 § 1 K.p.a., postępowanie wznawia się w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Oznacza to, że rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną, jest przesłanką, od której wystąpienia uzależniona jest dopuszczalność wznowienia postępowania. Konsekwencją jej braku jest postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania, wydawane na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. Należy jednak zauważyć, że w niniejszej sprawie Skarżący, w piśmie z [...] września 2015 r., wnieśli o wznowienie postępowania w przedmiocie: 1) ustalenia braku spełnienia przez R. J., Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...], przesłanki z art. 10 ust. 1 pkt 6 u.k.s.e., tj. ukończenia wyższych studiów prawniczych w Rzeczypospolitej Polskiej i uzyskania tytułu magistra prawa lub zagranicznych studiów prawniczych uznanych w Rzeczypospolitej Polskiej, 2) ustalenia legalności wpisu R. J. na komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...], 3) ustalenia czy posiadanie samego tytułu magistra administracji uprawniało do uzyskania przez R. J.uprawnień komornika sądowego, 4) skreślenia ww. komornika z listy komorników i zawieszenia ww. komornika w czynnościach. Tymczasem, jak wynika z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, Minister Sprawiedliwości nie prowadził postępowań administracyjnych, których przedmiotem byłyby ustalenia oraz czynności stanowiące żądania Skarżących zawarte w ww. piśmie z [...] września 2015 r. W niniejszej sprawie nie chodzi zatem o brak ostatecznego rozstrzygnięcia postępowania, którego wznowienia domagają się Skarżący, ale o brak takiego postępowania w ogóle. Żądanie Skarżących o wznowienie postępowania administracyjnego dotyczy postępowania, które nigdy nie było prowadzone, a co za tym idzie w sprawie nigdy nie wydano decyzji w tym zakresie. Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, że za postępowania administracyjne oraz zapadłe w nich rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 107 § 1-3 K.p.a., nie można uznać pism Ministra Sprawiedliwości z [...] lipca 2015 r. oraz z [...] sierpnia 2015 r. stanowiących odpowiedzi na pisma H. G. z [...] lipca 2015 r. oraz z [...] sierpnia 2015 r., w których Strona prosiła organ o sprawdzenie, czy Komornik został powołany zgodnie z prawem. W pismach tych, organ przedstawił stan prawny obowiązujący na dzień powołania Komornika, wspierając swoją odpowiedź orzecznictwem sądów administracyjnych i powszechnych. Przedmiotowych pism Ministra Sprawiedliwości wyjaśniających motywy powołania R. J. na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] i jego zgodność z ówcześnie obowiązującym prawem nie można uznać za decyzje administracyjne kończące postępowanie w danej instancji, od których przysługiwałyby jakiekolwiek środki zaskarżenia zwyczajne, jak i nadzwyczajne w postaci wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji czy wniosku o wznowienie postępowania. Należy zauważyć, że Skarżący w niniejszej sprawie domagają się podjęcia określonych czynności przez Ministra Sprawiedliwości, jednak nie w ich indywidualnej sprawie, lecz czynności dotyczących innej osoby – komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...]. Dodać przy tym należy, że przepisy ustawy o komornikach sądowych i egzekucji w art. 15 i art. 15a, regulują zasady zawieszenia komornika w czynnościach, jak również odwołania komornika z zajmowanego stanowiska, czy też wygaśnięcia powołania na stanowisko komornika. Przepisy te nie przewidują jednak trybu wszczęcia postępowania w tym przedmiocie na wniosek osób trzecich, jak i z tytułu przesłanek na które powołują się Skarżący. Potwierdza to, że pisma H. G. z [...] lipca 2015 r. oraz z [...] sierpnia 2015 r., nie mogły zainicjować postępowania administracyjnego, którego wznowienia domagają się Skarżący, a pisma Ministra Sprawiedliwości z [...] lipca 2015 r. oraz z [...] sierpnia 2015 r., nie mogły stanowić decyzji administracyjnych wydanych w tym postępowaniu. Odnosząc powyższe ustalenia do treści art. 61a K.p.a., Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, że skoro Minister Sprawiedliwości nie prowadził postępowania w żądanym przez Skarżących zakresie, względem komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...], jak również nie wydał żadnej decyzji w tym zakresie, zasadnym było wydanie przez Ministra Sprawiedliwości postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania w oparciu o art. 61a § 1 K.p.a. W ocenie Sądu bowiem, wystąpiła w niniejszej sprawie inna uzasadniona przyczyna, w związku z wystąpieniem której organ administracji publicznej, stosownie do art. 61a § 1 K.p.a., wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. A mianowicie – brak postępowania administracyjnego, którego wznowienia domagali się Skarżący. Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania oznacza, że nie zostały podjęte przez organ administracji jakiekolwiek czynności zmierzające do merytorycznej oceny złożonego wniosku w sprawie. Rozstrzygnięcie o odmowie wszczęcia postępowania nie załatwia sprawy merytorycznie, co do istoty, ale orzeka o kwestii formalnej niedopuszczalności wszczęcia, a więc i prowadzenia postępowania (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 943/14). W związku z czym Sąd uznał za niezasadne zarzuty podniesione w skardze, iż organ rozstrzygnął, co do istoty sprawy odnośnie przyczyn wznowienia przed rozstrzygnięciem w przedmiocie wznowienia albo odmowy wznowienia postępowania, jak i zarzuty dotyczące wadliwości rozstrzygnięcia istoty sprawy. Co do samego rozstrzygnięcia o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 8, art. 10 i art. 107 § 3 K.p.a. Wydane w niniejszej sprawie sporne postanowienia zakończyły postępowanie w sprawie z przyczyn formalnych – niedopuszczalności wszczęcia i prowadzenia postępowania. Organ nie prowadził w tej sprawie postępowania dowodowego, w związku z czym brak było w niniejszej sprawie zebranych dowodów i materiałów, co do których mogliby się wypowiedzieć Skarżący. W ocenie Sądu uzasadnienia spornych postanowień w wystarczającym stopniu spełniają wymogi art. 107 § 3 K.p.a., fakt jednak, iż Skarżący nie zgadzają się z rozstrzygnięciem, nie oznacza, iż została naruszona przez Ministra Sprawiedliwości zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) skargę oddalił.