VI SA/Wa 509/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Protokolant st. ref. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie warsztatu oddala skargę Decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. Prezes Głównego Urzędu Miar ("Prezes GUM", "organ") utrzymał w mocy swoją decyzję Nr [...] z dnia [...] lipca 2018 r. cofającą spółce O. sp. z o.o. z siedzibą w [...] ("Strona", "Skarżący") zezwolenie Nr [...] na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, w tym aktywacji, napraw oraz sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1360/2002 tachografów cyfrowych, wydane przez Prezesa Głównego Urzędu Miar w dniu [...] grudnia 2012 r., zmienione decyzją Nr [...] r. z dnia [...] listopada 2014 r. Ww. decyzje zostały wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Organ I instancji wszczął postępowanie na podstawie pisma Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] z dnia 23 czerwca 2014 r., w którym wskazano, że technicy warsztatu zatrudnieni w O. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] , tj. D. W. i M. Ra., wykonywali w dniu 29 maja 2014 r. czynności związane ze sprawdzaniem tachografów cyfrowych zainstalowanych w pojazdach marki Mercedes-Benz o numerach rejestracyjnych: [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] i [...] , oraz w dniu 30 maja 2014 r. w pojazdach marki Mercedes-Benz o numerach rejestracyjnych: [...] i [...] . Czynności te wykonywane były poza miejscem wskazanym w zezwoleniu Nr [...] jako miejsce prowadzenia działalności. Powyższe fakty zostały potwierdzone przez techników warsztatu w załączonych do protokołu oświadczeniach. Ww. technicy warsztatu wskazali ponadto, że korzystali podczas wskazanych czynności z baz drogowych nieujętych w wykazie wyposażenia pomiarowego stosowanego do sprawdzania tachografów cyfrowych przez ww. warsztat, w tym z bazy drogowej nieposiadającej ważnego świadectwa wzorcowania, zlokalizowanej na terenie siedziby przedsiębiorstwa M. sp. z o. o. i na tej bazie wyznaczali wartość współczynnika charakterystycznego pojazdu "w". Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. Prezes Głównego Urzędu Miar cofnął O. Sp. z o.o. w [...] , zezwolenie na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, w tym aktywacji, napraw oraz sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1360/2002 tachografów cyfrowych, w tym ich kalibracji, wydane przez Prezesa Głównego Urzędu Miar w dniu [...] grudnia 2012 r., zmienione decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Zezwolenie to uprawniało spółkę do prowadzenia działalności pod adresem: ul. [...] , [...] . Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] października 2015 r. Prezes Głównego Urzędu Miar utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgromadzone w sprawie dowody wskazały, że usługa kalibracji tachografów cyfrowych we wskazanych pojazdach została przeprowadzona w dniach 29 maja 2014 r. i 30 maja 2014 r., na terenie M. sp. z o.o. w [...] , to jest poza wskazanym w zezwoleniu miejscem świadczenia usług, tj. przy ul. [...] w [...] . Działanie takie stanowi, w świetle art. 13 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. z 2005 r., Nr 180, poz. 1494, ze zm.; dalej: "ustawa"), rażące naruszenie warunków prowadzenia warsztatu i obliguje Prezesa Głównego Urzędu Miar do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie przez O. Sp. z o.o. warsztatu w zakresie instalacji, w tym aktywacji, napraw oraz sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1360/2002 tachografów cyfrowych. Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ("WSA") w Warszawie. WSA w Warszawie, w wyroku z dnia 30 czerwca 2016 r., VI SA/Wa 3129, oddalił skargę. W ocenie Sądu I instancji prawidłowa była ocena Prezesa Głównego Urzędu Miar, że zebrany w sprawie materiał potwierdza zarzut posługiwania się kartami warsztatowymi poza miejscem świadczenia usług określonych w zezwoleniu, w dniach 29-30 maja 2014 r. przez M. R. i D. W. techników warsztatu zatrudnionych w O. Sp. z o. o. w [...] , a to zasadnie, pozwoliło uznać, że doszło do rażącego naruszenia warunków prowadzenia warsztatu, o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 3 ustawy o systemie tachografów cyfrowych i zachodzą przesłanki do cofnięcia O. Sp. z o. o. w [...] zezwolenia na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy. Spółka wniosła skargę kasacyjną, w której zarzuciła: 1. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z: a) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez braki uzasadnienia prawnego rozumianego jako wyjaśnienie sensu norm prawnych mających zastosowanie w sprawie oraz wytłumaczenie, jak zarzuty wysuwane wobec skarżącej spółki w zaskarżonej decyzji w zakresie posługiwania się kartami warsztatowymi poza miejscem świadczenia usług określonych w zezwoleniu wypełniają w ocenie Sądu I instancji przesłankę rażącego naruszenia warunków prowadzenia warsztatu; b) art. 11 k.p.a. - zasady przekonywania, art. 8 k.p.a. - zasady pogłębiania zaufania do organów państwa, a także art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. - przekroczenie granic swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego i zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, ponieważ postępowanie jurysdykcyjne co do cofnięcia zezwolenia oraz przedstawienie przez organ oceny zgromadzonego materiału dowodowego nasuwa wnioski o niespójności i wybiórczości przeprowadzonej analizy i jej wyników, podczas gdy to na organie spoczywa obowiązek wykazania, że strona dopuściła się naruszenia i to w stopniu rażącym, 2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, a to: a) przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a w związku z art. 13 ust. 1 pkt 4 w zw. z ust. 2 pkt 3 ustawy o systemie tachografów cyfrowych poprzez błędną wykładnię przesłanki rażącego naruszenia warunków prowadzenia warsztatu, a to poprzez ocenę jako "rażącego naruszenia warunków prowadzenia warsztatu", o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, przypadku wykonania pojedynczych czynności poza miejscem świadczenia usług określonym w zezwoleniu jako spełnienia przesłanki cofnięcia zezwolenia, podczas gdy zaniechano oceny występowania okoliczności, o której mowa w art. 13 ust. 3 cyt. ustawy, jak również zaniechano oceny, czy ewentualne naruszenie miało rzeczywiście charakter rażącego naruszenia. Naczelny Sąd Administracyjny ("NSA") w wyroku z dnia 17 maja 2017 r., II GSK 5493/16, uchylił zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar. W uzasadnieniu wskazał, że stwierdzenie, czy w sprawie zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie warsztatu jest możliwe jedynie po zbadaniu przesłanek z art. 13 ust 1 ustawy i dopiero wtedy możliwa jest ocena czy ewentualnie doszło do rażącego naruszenia warunków prowadzenia warsztatu. Przy czym naruszenia przesłanek z art. 13 ust 2 pkt 3 ustawy odnośnie posługiwania się kartą warsztatową niezgodnie z zakresem lub poza miejscem świadczenia usług określonym w zezwoleniu można stwierdzić jedynie uwzględniając ustęp 3 art. 13 tej ustawy. W ocenie NSA, skarżąca spółka trafnie podniosła, że Sąd I instancji nie odniósł się do wszystkich przesłanek warunkujących sankcje, o których mowa w art. 13 ust 1 pkt 4 ustawy, a także nie zajął stanowiska w zakresie dotyczącym badania na etapie postępowania administracyjnego wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym czy w sprawie została spełniona przesłanka negatywna, tj. brak możliwości przemieszczenia pojazdu jako przyczyna użycia karty warsztatowej poza miejscem określonym w zezwoleniu. Organ nie zbadał w sprawie ewentualnego wystąpienia przesłanki z art. 13 ust 3 ustawy - nie ustalając, czy ewentualne posługiwanie się kartą warsztatową przez technika warsztatu poza miejscem świadczenia usług nie było uzasadnione niemożliwością przemieszczania pojazdu do siedziby warsztatu. Obowiązkiem Sądu I instancji było odniesienie się do przedstawionych wątpliwości odnośnie podniesionych przez skarżącą okoliczności. NSA uznał, że stan sprawy zaakceptowany przez Sąd I instancji nie został wystarczająco ustalony przez organy, więc przedwczesne byłoby odniesienie się do zarzutów prawa materialnego wskazanych w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej i ocenienie, czy w sprawie naruszono art. 13 ust. 1 pkt 4 w zw. z ust. 2 pkt 3 ustawy poprzez błędną wykładnię przesłanki rażącego naruszenia warunków prowadzenia warsztatu, a to poprzez ocenę jako rażącego naruszenia warunków prowadzenia warsztatu, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, w przypadku wykonania pojedynczych czynności poza miejscem świadczenia usług określonym w zezwoleniu jako spełnienia przesłanki cofnięcia zezwolenia, podczas gdy zaniechano oceny występowania okoliczności, o której mowa w art. 13 ust. 3 cyt. ustawy, jak również zaniechano oceny, czy ewentualne naruszenie miało rzeczywiście charakter rażącego naruszenia. Ponownie badając sprawę - zgodnie ze wskazaniami NSA - organ I instancji powinien zebrać materiał dowodowy w sposób pozwalający na ocenę, czy ewentualne posługiwanie się kartą warsztatową przez technika warsztatu poza miejscem świadczenia usług nie było uzasadnione niemożliwością przemieszczania pojazdu do siedziby warsztatu, tym samym - czy w sprawie nie wystąpiła przesłanka z art. 13 ust. 3 ustawy i na tej podstawie ocenić, czy ewentualne naruszenie miało charakter rażącego naruszenia, o której mowa w art. 13 ust 1 pkt. 4 ustawy. W dniu [...] lipca 2017 r. Prezes GUM wydał decyzję Nr [...] o cofnięciu Stronie zezwolenia Nr [...] wydanego w dniu [...] grudnia 2012 r., zmienionego decyzją Nr [...] r. z dnia [...] listopada 2014 r. W dniu 8 sierpnia 2018 r. do Prezesa GUM wpłynął wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Strona zarzuciła w nim: naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji uzasadnienia prawnego rozumianego jako wyjaśnienie stronie sensu norm prawnych mających zastosowanie w sprawie oraz wytłumaczenie, jak zarzuty wysuwane wobec strony w zakresie posługiwania się kartami warsztatowymi poza miejscem świadczenia usług określonych w zezwoleniu wypełniają powołaną przez organ przesłankę rażącego naruszenia warunków prowadzenia warsztatu; naruszenie art. 11 i art. 8 oraz art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a., gdyż postępowanie jurysdykcyjne co do cofnięcia zezwolenia oraz przedstawienie przez organ oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nasuwa wnioski o niespójności i wybiórczości przeprowadzonej analizy i jej wyników, podczas gdy to na organie spoczywa obowiązek wykazania, że strona dopuściła się naruszenia i o w stopniu rażącym; 3) naruszenie art. 13 ust. 1 pkt 4 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy poprzez błędną wykładnię przesłanki "rażącego naruszenia warunków prowadzenia warsztatu" z pominięciem wyjaśnienia znaczenia art. 13 ust. 3 tej ustawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Prezes GUM wydał zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2018 r., w której utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu Prezes GUM przywołał art. 13 ustawy. Wskazał, że na podstawie wydruków danych technicznych, jak również wydruków potwierdzających wykonywane czynności, takich jak wydruk dzienny czynności kierowcy z karty, wydruk dzienny czynności kierowcy z przyrządu rejestrującego, wydruk zdarzeń i usterek z przyrządu rejestrującego oraz wydruk przekroczenia prędkości, zapisek dla każdego zgłoszenia. Ustalił, że w dniu 29 maja 2014 r. technik warsztatu D. W. dokonał sprawdzenia i kalibracji tachografów cyfrowych w samochodach marki Mercedes-Benz o numerach rejestracyjnych: [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] i [...] . Z kolei w dniu 30 maja 2014 r. technik warsztatu M. R. dokonał sprawdzenia i kalibracji tachografów cyfrowych w samochodach marki Mercedes-Benz o numerach rejestracyjnych: [...] i [...] . Na podstawie ww. wydruków, stanu licznika kilometrów zarejestrowanego o godzinie 000 oraz stanu licznika kilometrów zarejestrowanego przy przyjęciu tachografu, czasu, w którym rozpoczynano i kończono wykonywanie poszczególnych czynności oraz czasu, w którym wykonano poszczególne wydruki, należy stwierdzić, że wymienione powyżej pojazdy, w dniach 29 i 30 maja 2014 r. nie przemieszczały się przed wykonaniem kalibracji, co wynika z identycznego stanu drogomierzy o godzinie 000 i o godzinie wykonania wydruku danych technicznych przy przyjęciu tachografu. Brak jest więc przyrostu drogi, którą pojazdy musiałyby przebyć w przypadku przejazdu do warsztatu Strony w celu wykonania usługi (wg danych nawigacji internetowej Google Maps pomiędzy warsztatem Strony a siedzibą przedsiębiorstwa M. Sp. z o.o. odległość wynosi 4,2 km). Do tachografów, w udokumentowanym okresie czasu, nie wkładano innych kart niż karta warsztatowa D. W. (czynności z dnia 29 maja 2014 r.) i M. R. (czynności z dnia 30 maja 2014 r.). W udokumentowanym okresie pojazdy nie przemieszczały się bez karty kierowcy lub innej karty warsztatowej niż karty techników warsztatu: D. W. i M. R. Czynności wykonane w dniu 29 maja 2014 r. trwały od godziny 11.32 do godziny 14.17 (UTC) i były przeprowadzone sukcesywnie we wszystkich zgłoszonych pojazdach kolejno w kilkuminutowych odstępach czasu. W pojeździe o numerze rejestracyjnym [...] wykonanie wydruków danych technicznych przy przyjęciu tachografu nastąpiło o godz. 11.32, natomiast wykonanie wydruku danych technicznych przy wydaniu tachografu o godz. 11.52. W pojeździe o numerze rejestracyjnym [...] wykonanie wydruków danych technicznych przy przyjęciu tachografu nastąpiło o godz. 11.57, natomiast wykonanie wydruku danych technicznych przy wydaniu tachografu o godz. 12.12. W pojeździe o numerze rejestracyjnym [...] wykonanie wydruków danych technicznych przy przyjęciu tachografu nastąpiło o godz. 12.17, natomiast wykonanie wydruku danych technicznych przy wydaniu tachografu o godz. 12.32. W pojeździe o numerze rejestracyjnym [...] wykonanie wydruków danych technicznych przy przyjęciu tachografu nastąpiło o godz. 12.36, natomiast wykonanie wydruku danych technicznych przy wydaniu tachografu o godz. 12.52. W pojeździe o numerze rejestracyjnym [...] wykonanie wydruków danych technicznych przy przyjęciu tachografu nastąpiło o godz. 12.56, natomiast wykonanie wydruku danych technicznych przy wydaniu tachografu o godz. 13.14. W pojeździe o numerze rejestracyjnym [...] wykonanie wydruków danych technicznych nastąpiło przy przyjęciu tachografu o godz.13.19. W pojeździe o numerze rejestracyjnym [...] wykonanie wydruków danych technicznych przy przyjęciu tachografu nastąpiło o godz. 13.40, natomiast wykonanie wydruku danych technicznych przy wydaniu tachografu o godz. 13.55. W pojeździe o numerze rejestracyjnym [...] wykonanie wydruków danych technicznych przy przyjęciu tachografu nastąpiło o godz. 14.00, natomiast wykonanie wydruku danych technicznych przy wydaniu tachografu o godz. 14.17. Czynności wykonane w dniu 30 maja 2014 r. trwały od godziny 11.20 do godziny 12.04 (UTC) i były przeprowadzone w obu pojazdach kolejno w kilkuminutowych odstępach. W pojeździe o numerze rejestracyjnym [...] wykonanie wydruków danych technicznych przy przyjęciu tachografu nastąpiło o godz. 11.20, natomiast wykonanie wydruku danych technicznych przy wydaniu tachografu o godz. 11.36. Natomiast w pojeździe o numerze rejestracyjnym [...] rozpoczęcie czynności sprawdzania nastąpiło o godz. 12.01. Organ podkreślił, iż dane dotyczące dziennych czynności kierowcy odczytane z wydruków dziennych czynności z karty warsztatowej nr [...] M. R. z dnia 30 maja 2014 r. nie potwierdzają przebiegu czynności sprawdzenia wynikającego z jego zeznań. Mając na uwadze dowody w postaci danych z ww. wydruków Prezes GUM za wiarygodne uznał zeznania świadka G. K., który zeznał, że praktyką w przedsiębiorstwie M. W. było wykonywanie sprawdzeń tachografów na terenie spółki, bez konieczności wyjeżdżania nowymi fabrycznie pojazdami poza jej teren. Świadek D. W., na okoliczność sprawdzania tachografów cyfrowych w dniu 29 maja 2014 r., przedstawił wzajemnie się wykluczające wersje zdarzeń. Zeznania te - zdaniem Prezes GUM - nie są wiarygodne. Wskazane wyżej okoliczności, takie jak fakt, że przed dokonaniem sprawdzenia, w tym kalibracji tachografów cyfrowych, w. pojazdy nie przemieszczały się, jak również to, że były one wykonane kolejno jeden pojazd po drugim, na przestrzeni określonego czasu świadczą, że czynności te zostały dokonane w jednym miejscu. Ww. pojazdy do chwili dokonania w nich sprawdzenia zainstalowanych tachografów nie przemieszczały się, co świadczy o tym, że znajdowały się one na terenie przedsiębiorstwa M.Sp. z o.o. w [...] przy ulicy [...] . Powyższe okoliczności potwierdza też zeznanie G. K., który zeznał, że praktyką w jego firmie: "było nie wyjeżdżanie poza teren firmy nowymi pojazdami, natomiast sprawdzenia na terenie warsztatu O. sp. z o. o. dotyczyły raczej pojazdów będących już w użytkowaniu". Opisane fakty - w ocenie Prezes GUM - wskazują, że oświadczenia techników warsztatu D. W. i M. R. z dnia 10 czerwca 2014 r., złożone do protokołu kontroli [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. i stwierdzające, że sprawdzenia tachografów ww. pojazdach dokonali poza miejscem prowadzenia działalności określonym w zezwoleniu udzielonemu Stronie, czyli na terenie przedsiębiorstwa M. Sp. z o.o. w [...] przy ulicy [...] , były zgodne z rzeczywistym przebiegiem tych zdarzeń. Wiarygodność tych wyjaśnień potwierdzają bezstronne dowody pozyskane przez Prezesa GUM w toku prowadzonego postępowania pierwszoinstancyjnego wszczętego w dniu 13 sierpnia 2014 r., w szczególności dane zapisane na kartach warsztatowych, wydruki dziennych czynności kierowcy z przyrządów rejestrujących i kart warsztatowych, wydruków zdarzeń i usterek z przyrządów rejestrujących. Dane te są jednoznaczne i potwierdzają w zestawieniu z pozostałym materiałem dowodowym, że nie są wiarygodne późniejsze zeznania ww. świadków, w których odmiennie niż pierwotnie, wskazywali na wykonanie wszystkich czynności na terenie warsztatu Strony. Jak wskazał Prezes GUM, zebrany materiał dowodowy nie wskazuje również, aby w przedmiotowym przypadku miała miejsce okoliczność, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy o systemie tachografów cyfrowych, tzn. aby użycie karty warsztatowej przez technika warsztatu poza miejscem świadczenia usług określonych w zezwoleniu nastąpiło z uwagi na brak możliwości przemieszczenia do siedziby warsztatu pojazdu podlegającego kontroli na drodze lub na terenie przedsiębiorstwa transportowego. Organ wskazał, że świadkowie w swoich zeznaniach podnosili, że czynności prowadzone przez nich w przedsiębiorstwie Mirosław Wróbel w Przylepie dotyczyły nowych pojazdów. Pojazdy te więc nie wykonywały przewozu drogowego, a tym samym nie mogły podlegać kontroli drogowej, tym bardziej kontroli prowadzonej na terenie przedsiębiorstwa Mirosław Wróbel, której działalność ogranicza się do świadczenia usług dealerskich i serwisowych pojazdów marki Mercedes i nie jest związana z prowadzeniem usług transportowych, co ustalono na podstawie informacji KRS dotyczących klasyfikacji działalności PKD, EKD i SIC dla przedsiębiorstwa M. sp. z o.o. Tak więc - w ocenie Prezes GUM - nie zachodzi, podnoszona przez pełnomocnika Strony we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, przesłanka wskazana w art. 13 ust. 3 ustawy, dopuszczająca użycie karty warsztatowej przez technika warsztatu poza miejscem świadczenia usług określonych w zezwoleniu w przypadku barku możliwości przemieszczenia do siedziby warsztatu pojazdu samochodowego. "Brak możliwości przemieszczenia do siedziby warsztatu pojazdu samochodowego podlegającego kontroli na drodze lub na terenie przedsiębiorstwa transportowego" - należy rozumieć jako utrudnienie w poruszaniu się pojazdu, który z uwagi na prowadzoną kontrolę drogową lub na terenie przedsiębiorstwa transportowego nie ma możliwości lub uprawnień do przemieszczania się. Organ podkreślił, że wystąpienie takich okoliczności nie było także podnoszone przez Stronę w toku postępowania, ani nie wynika z treści zeznań pozostałych przesłuchanych w sprawie świadków. Zeznania świadków, w zakresie uznanym przez Prezesa GUM za wiarygodne, wskazywały zaś jednoznacznie - w zestawieniu ich z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, na wykonanie czynności wymagających użycia kart warsztatowych poza siedzibą warsztatu Strony oraz, że nie zachodziły okoliczności uzasadniające legalne użycie kart warsztatowych w okolicznościach, na które wskazuje art. 13 ust. 3 ustawy o systemie tachografów cyfrowych. Zarzut więc naruszenia art. 13 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 13 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy poprzez błędną wykładnię przesłanki "rażącego naruszenia warunków prowadzenia warsztatu" z pominięciem wyjaśnienia znaczenia art. 13 ust. 3 tej ustawy należy w ocenie organu odwoławczego uznać za bezzasadny. Zebrany w sprawie materiał jednoznacznie potwierdza w opinii Prezesa GUM okoliczność posługiwania się kartami warsztatowymi poza miejscem świadczenia usług określonych w zezwoleniu, w dniach 29-30 maja 2014 r. przez M. R. i D. W., techników warsztatu zatrudnionych przez Stronę. Zebrany materiał dowodowy wskazuje, że technicy warsztatu M. R. oraz D. W. użyli kart warsztatowych poza miejscem świadczenia usług określonych w zezwoleniu pomimo braku zaistnienia przesłanek z art. 13 ust. 3 ustawy o systemie tachografów cyfrowych. Z powyższych względów Prezes GUM uznał zeznania świadków w zakresie, w jakim kwestionowali oni fakt wykonywania czynności związanych z kalibracją tachografów cyfrowych poza miejscem wskazanym w zezwoleniu, za niewiarygodne. Organ podkreślił, że dowody pozyskane przez Prezesa GUM w toku prowadzonego postępowania, w szczególności wyżej wymienione dane zapisane na kartach warsztatowych, wydruki dziennych czynności kierowcy z przyrządów rejestrujących, wydruków zdarzeń i usterek z przyrządów rejestrujących, są dowodami niepodważalnymi w sprawie, a ich analiza prowadzi do jednoznacznych wniosków, które potwierdzenie znajdują w pozostałym materiale dowodowym, tj. dokumentacji przechowywanej przez Stronę, dotyczącej zleceń dla w. pojazdów - i nie pozwalają na dowolność ich interpretacji, jaką zarzuca Pełnomocnik Strony Prezesowi GUM. Wskazują one jednoznacznie na popełnienie przez Stronę zarzuconego jej czynu. To z kolei pokazuje, że również zarzut naruszenia formułowany przez Stronę w jej wniosku, jest bezzasadny. W konsekwencji organ uznał za bezzasadne zarzuty naruszenia art. 11, art. 8, art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Na powyższą decyzję Strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła skargę do WSA w Warszawie. Strona zarzuciła organowi: naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, przez niewłaściwe zastosowaniu art. 13 ust. 2 pkt 3 ustawy z uwagi na przyjęcie, że z ww. przepisu wynika, że rażącym naruszeniem warunków prowadzenia warsztatu jest już jednorazowe posłużenie się kartą warsztatową niezgodnie z zakresem lub poza miejscem świadczenia usług określonych w zezwoleniu; naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, przez niewłaściwe zastosowaniu art. 13 ust. 3 ustawy z uwagi na przyjęcie, że z M. sp. z o.o. nie jest przedsiębiorstwem transportowym w rozumieniu tego przepisu oraz że o kontroli w rozumieniu tego przepisu można mówić dopiero "z uwagi na prowadzoną kontrolę" nie ma możliwości przemieszczania pojazdu do siedziby warsztatu; nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy istotnych dla rozstrzygnięcia, a dotyczących statusu M. oraz złożonych w sprawie zeznań jako rzekomo potwierdzających odbycie kontroli w siedzibie M. sp. z o.o. a nie w siedzibie Skarżącego, a tym samym naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyby bowiem organ w sposób wyczerpujący przeanalizował zarówno złożone w sprawie zeznania, jak i przedmiot działalności M. , nie uznałby, że Skarżący dokonywał kontroli w siedzibie M. , a nawet jeśli by jej dokonał - to z uwagi na przedmiot działalności M. spełnili przesłanki wyłączenia z "rażącego naruszenia" warunków zezwolenia, o którym mowa w art. 13 ust. 3 ustawy; naruszenie wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Strona wniosła o: w razie uznania tylko zarzutów naruszenia prawa materialnego - uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie organu na podstawie art. 145a 5 1 p.p.s.a. do wydania decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie cofnięcia Skarżącemu zezwolenia Nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, w tym aktywacji, napraw oraz sprawdzenia pod względem zgodności z wymaganiami rozporządzenia Komisji (W) nr 1360/2002 tachograf cyfrowych, w tym ich kalibracji, ewentualnie w razie uznania również naruszeń przepisów postepowania; przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi; zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W ocenie Prezesa GUM zarzuty przedstawione w skardze nie są zasadne. Organ wskazał, że zarzuty w skardze w znacznej części są tożsame z podniesionymi we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a organ odniósł się do nich szczegółowo w zaskarżonej decyzji i nadal podtrzymuje podniesione argumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie jest decyzja w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, aktywacji i napraw tachografów cyfrowych. Na podstawie art. 190 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Sąd orzekający działa w niniejszej sprawie w warunkach związania wykładnią prawa dokonaną przez sąd wyższej instancji w wyroku z dnia 17 maja 2017 r., II GSK 5493/16. W pierwszej kolejności Sąd orzekający poddał ocenie kwestię realizacji przez organ wskazań co do dalszego postępowania wynikających z ww. wyroku NSA. Zgodnie z tymi wskazaniami, organ I instancji powinien zebrać materiał dowodowy w sposób pozwalający na ocenę, czy ewentualne posługiwanie się kartą warsztatową przez technika warsztatu poza miejscem świadczenia usług nie było uzasadnione niemożliwością przemieszczania pojazdu do siedziby warsztatu, tym samym - czy w sprawie nie wystąpiła przesłanka z art. 13 ust. 3 ustawy i na tej podstawie ocenić, czy ewentualne naruszenie miało charakter rażącego naruszenia, o której mowa w art. 13 ust 1 pkt. 4 ustawy. Sformułowane w skardze na tym tle zarzuty dotyczą naruszenia zarówno przepisów prawa procesowego, jak i materialnego. W takiej sytuacji Sąd, co do zasady, czyni przedmiotem rozpoznania najpierw zarzuty pierwszego rodzaju, ponieważ potwierdzenie ich zasadności może czynić zbędnym lub przynajmniej przedwczesnym rozpatrywanie zarzutów łączących się z ewentualnym naruszeniem prawa materialnego. Jednakże w rozpoznawanej sprawie odstąpiono od takiej kolejności rozpoznania zarzutów skargi, bowiem sformułowane w niej zarzuty naruszenia prawa materialnego odwołują się do kluczowego dla rozstrzygnięcia problemu, mianowicie przesłanek cofnięcia zezwolenia na prowadzenie warsztatu. Dlatego Sąd rozpoczął kontrolę legalności wydanej w sprawie decyzji od kontroli prawidłowości dokonanej przez organ wykładni zastosowanych przepisów, tj. art. 13 ust. 1 pkt 4 w zw. z ust. 2 pkt 3 ustawy. Na ich podstawie Prezes GUM ma obowiązek niezwłocznie wydać decyzję o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie warsztatu, jeżeli podmiot prowadzący warsztat rażąco naruszył warunki prowadzenia warsztatu. Za rażące naruszenie warunków prowadzenia warsztatu uznaje się zaś posługiwanie się kartą warsztatową niezgodnie z zakresem lub poza miejscem świadczenia usług określonych w zezwoleniu, z zastrzeżeniem ust. 3, udostępnianie karty innym osobom lub stosowanie jej bez udokumentowania faktu jej użycia. W celu prawidłowego zrekonstruowania normy prawnej upoważniającej (i zobowiązującej) Prezes GUM do cofnięcia zezwolenia na prowadzenie warsztatu, należy wziąć pod uwagę również art. 13 ust. 3 cyt. ustawy, który stanowi, że dopuszcza się użycie karty warsztatowej przez technika warsztatu poza miejscem świadczenia usług określonych w zezwoleniu, w przypadku gdy brak jest możliwości przemieszczenia do siedziby warsztatu pojazdu samochodowego podlegającego kontroli na drodze lub na terenie przedsiębiorstwa transportowego. W zakresie wykładni art. 13 ust. 3 ustawy Sąd w całości podzielił stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę, tj. że z określenia "brak możliwości przemieszczenia do siedziby warsztatu pojazdu samochodowego podlegającego kontroli na drodze lub na terenie przedsiębiorstwa transportowego", wynika, że możliwość użycia karty warsztatowej poza miejscem świadczenia usług określonych w zezwoleniu dotyczy sytuacji, w której spełnione są łącznie dwa warunki: 1) brak jest możliwości przemieszczenia pojazdu samochodowego, 2) ww. pojazd podlega kontroli (na drodze lub na terenie przedsiębiorstwa transportowego). Z powyższego należy wyprowadzić wniosek, że niemożność przemieszczenia się pojazdu samochodowego do warsztatu nie stanowi samoistnej przesłanki umożliwiającej wykorzystanie karty warsztatowej poza miejscem świadczenia usług wskazanym w zezwoleniu. Aby użycie takiej karty warsztatowej było możliwe, konieczność jej użycia musi być związana z przeprowadzaną kontrolą pojazdu. Z przepisów ustawy nie wynika, aby wśród czynności warsztatowych była kontrola. Natomiast o kontroli mówi art. 11 ust. 1 pkt 7 ustawy, wskazując, że obowiązkiem podmiotu prowadzącego warsztat jest umożliwienie przeprowadzenia kontroli uprawnionym organom. Nie można zatem przyjąć, że pod pojęciem kontroli samochodu na drodze lub na terenie przedsiębiorstwa transportowego ustawodawca rozumiał czynności wykonywane przez technika warsztatu polegające na instalacji, w tym aktywacji, naprawie lub sprawdzeniu pod względem zgodności z wymaganiami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1360/2002 tachografów cyfrowych, w tym ich kalibracji. Tym samym kontrola pojazdu, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy, to kontrola realizowana przez uprawnione organy państwowe, a nie czynności wykonywane przez uprawnionego technika warsztatu. Tylko taka interpretacja pozwala racjonalnie wyjaśnić sens użytych w ww. przepisie pojęcia "pojazdu samochodowego podlegającego kontroli na drodze lub na terenie przedsiębiorstwa transportowego". Powyższy przepis określa sytuację, która została uregulowana w art. 18 ust. 6 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o tachografach (Dz. U. z 2018 r., poz. 1480), tj., że dopuszcza się użycie karty warsztatowej przez technika warsztatu poza miejscem prowadzenia działalności określonym w zezwoleniu, w przypadku kontroli pojazdu przez podmioty uprawnione do kontroli na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1-4 i 6 ustawy o transporcie drogowym. Przywołany przepis ustawy o tachografach nie zawiera nowego rozwiązania w ww. zakresie tylko doprecyzowuje i upraszcza przepis art. 13 ust. 3 ustawy obowiązujący w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy. Propozycja rozumienia spornego przepisu zaproponowana w skardze nie ma oparcia w wynikach żadnej ze stosowanych wykładni. Strona skarżąca koncentruje się w istocie tylko na jednej z przesłanek zastosowania art. 13 ust. 3 ustawy, tj. braku możliwości przemieszczenia pojazdu samochodowego. Wywody odnoszące się do kontroli, o której mowa w ww. przepisie, są niezrozumiałe. Strona wskazuje bowiem, że przyczyna braku ruchu pojazdu może być jakakolwiek, a jedynie pojazd ma podlegać kontroli w czasie trwania tej przyczyny. Innymi słowy - jak tłumaczy strona - to nie kontrola ma się odbywać na drodze lub na terenie przedsiębiorstwa transportowego, lecz pojazd ma się znajdować na drodze lub na terenie przedsiębiorstwa, i z tej drogi (przedsiębiorstwa) nie może być przemieszczony. Wywód o rodzaju kontroli nie został zaś w ogóle przeprowadzony. Nie wiadomo zatem co oznacza, że pojazd ma podlegać kontroli w czasie trwania tej przyczyny. Podkreślić należy, że w sprawie brak dowodu na to, że w dniach 29-30 maja 2014 r. pojazdy przedsiębiorcy M. sp. z o.o. podlegały kontroli w warunkach określonych w art. 13 ust. 3 ustawy, nie wykazano także, że brak było możliwości ich przemieszczenia. W takim stanie rzeczy bez znaczenia jest okoliczność, czy przedsiębiorstwo M. W. miało status przedsiębiorstwa transportowego. Jedynie na marginesie wskazać należy, że status ten należy łączyć z wykonywaniem przez przedsiębiorcę transportu drogowego, która to działalność wymaga zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji. Sam wpis do ewidencji działalności gospodarczej czy KRS nie daje uprawnień do prowadzenia działalności w ww. zakresie. Sąd uznaje, że organ w prawidłowy sposób wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków w cyt. wyroku NSA. Prezes GUM przeprowadził niezbędne w sprawie postępowanie dowodowe oraz prawidłowo ocenił, że nie zaistniała przesłanka z art. 13 ust. 3 ustawy. W ramach postępowania dowodowego organ dokonał prawidłowej oceny wiarygodności i mocy dowodowej zebranych w sprawie dowodów. Uporządkował fakty wynikające z przeprowadzonych dowodów. Zestawił zeznania świadków, w tym dostrzegł i ocenił fakt zmiany zeznań dwu techników, którzy dokonywali kwestionowanych czynności w dniach 29-30 maja 2014 r. Najpierw twierdzili bowiem oni, że niektóre czynności wykonywane były w przedsiębiorstwie Mirosław Wróbel sp. z o.o., później zaś - że wszystkie w warsztacie. Jako nieprzesądzające o wyniku sprawy uznano zaznania pracowników spółki M. sp. z o.o., tj. G. K. oraz A. K. Istotne dla sprawy okoliczności organ ustalił na podstawie takich dowodów, jak: wydruki danych technicznych, jak również wydruki potwierdzające wykonywane czynności, tj. wydruk dzienny czynności kierowcy z karty, wydruk dzienny czynności kierowcy z przyrządu rejestrującego, wydruk zdarzeń i usterek z przyrządu rejestrującego oraz wydruk przekroczenia prędkości, zapisek dla każdego zgłoszenia. Na tej podstawie Prezes GUM ustalił, że w dniu 29 maja 2014 r. technik warsztatu D. W. dokonał sprawdzenia i kalibracji tachografów cyfrowych w samochodach marki Mercedes-Benz o numerach rejestracyjnych: [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] i [...] . Z kolei w dniu 30 maja 2014 r. technik warsztatu M. R. dokonał sprawdzenia kalibracji tachografów cyfrowych w samochodach marki Mercedes-Benz o numerach rejestracyjnych: [...] i [...] . Na podstawie ww. wydruków, stanu licznika kilometrów zarejestrowanego o godzinie 000 oraz stanu licznika kilometrów zarejestrowanego przy przyjęciu tachografu, czasu, w którym rozpoczynano i kończono wykonywanie poszczególnych czynności oraz czasu, w którym wykonano poszczególne wydruki, należy stwierdzić, że wymienione powyżej pojazdy, w dniach 29 i 30 maja 2014 r. nie przemieszczały się przed wykonaniem kalibracji, co wynika z identycznego stanu drogomierzy o godzinie 000 i o godzinie wykonania wydruku danych technicznych przy przyjęciu tachografu. Brak jest więc przyrostu drogi, którą pojazdy musiałyby przebyć w przypadku przejazdu do warsztatu Strony w celu wykonania usługi (według danych nawigacji internetowej Google Maps pomiędzy warsztatem Strony a siedzibą przedsiębiorstwa M. Sp. z o.o. odległość wynosi 4,2 km). Do tachografów, w udokumentowanym okresie czasu, nie wkładano innych kart niż karta warsztatowa D. W. (czynności z dnia 29 maja 2014 r.) i M. R. (czynności z dnia 30 maja 2014 r.). W udokumentowanym okresie pojazdy nie przemieszczały się bez karty kierowcy lub innej karty warsztatowej niż karty techników warsztatu: D. W. i M. R. Następnie organ przedstawił sekwencje podejmowanych przez techników czynności we wszystkich zgłoszonych pojazdach, które to czynności następowały kolejno w kilkuminutowych odstępach. Ustalenia dokonane na podstawie ww. dowodów zestawiono z zeznaniami świadka G. K., który zeznał, że praktyką w przedsiębiorstwie M. Sp. z o.o. było wykonywanie sprawdzeń tachografów na terenie spółki, bez konieczności wyjeżdżania nowymi fabrycznie pojazdami poza jej teren. W skardze zakwestionowano zaś prawidłowość ww. ustaleń. Pełnomocnik skarżącego podniósł, że z prostego zestawienia danych o stanie drogomierzy oraz o czasach wykonania czynności wynikających z kart warsztatowych nie można wyprowadzić niewątpliwych wniosków i w konsekwencji nie można mówić o rażącym naruszeniu warunków prowadzenia warsztatu. Sąd wskazuje, że takie niepogłębione argumentami stwierdzenie nie może podważyć wniosków wywiedzionych przez organ. Nie może odnieść oczekiwanego przez skarżącego skutku formułowanie w skardze tak ogólnych zarzutów, bez wskazania, czy i w jaki sposób niweczą one całość ustaleń opartych na dowodach i wnioskach przedstawionych w odnoszącej się do zgromadzonych w sprawie dowodów decyzji organu. Stąd zarzuty te należało uznać za nieuzasadnione. Ma zaś rację strona co do rozumienia przesłanki rażącego naruszenia warunków prowadzenia warsztatu wiążąc ją z posługiwaniem się (a zatem - nie z działaniem jednorazowym) kartą warsztatową niezgodnie z zakresem lub poza miejscem świadczenia usług określonych w zezwoleniu, z zastrzeżeniem ust. 3, udostępnianie karty innym osobom lub stosowanie jej bez udokumentowania faktu jej użycia. Tyle, że pełnomocnik skarżącego jednorazowość w niniejszej sprawie wiąże z jednym zleceniem wykonywanym w dniach 29-30 maja 2014 r. na rzecz przedsiębiorstwa M. sp. z o.o. Sąd z takim podejściem się nie zgadza uznaje bowiem, że do niezgodnego z prawem posłużenia się kartą warsztatową w działalności skarżącego doszło wielokrotnie - mamy zatem do czynienia z okolicznością posługiwania się, o której mowa w analizowanym przepisie. W podlegającym subsumcji pod przepis prawa stanie faktycznym sprawy chodzi bowiem o czynności dwu pracowników skarżącego podejmowane w ciągu dwóch dni w odniesieniu do 10 pojazdów. Skarżący niewątpliwie wykonał zatem czynności sprawdzające z wykorzystaniem karty warsztatowej poza miejscem świadczenia usług określonych w zezwoleniu. Stwierdzone przez organ zachowanie pracowników skarżącego musiało zatem zostać zakwalifikowane jako rażące naruszenie warunków prowadzenia warsztatu, o którym mowa w art. 13 ust. 2 pkt 3 ustawy. Na stosowanie ww. przepisów bez wpływu pozostają rozwiązania przewidziane w nowej ustawie o tachografach, która weszła w życie po wydaniu zaskarżonej decyzji. W obowiązujących w dacie wyrokowania przepisach ustawodawca zdecydował się bowiem inaczej uregulować tryb postępowania w przypadku prowadzenia z naruszeniem prawa działalności w zakresie instalacji, sprawdzania, przeglądów i napraw tachografów. Te zmiany nie oddziałują jednak na sytuację prawną skarżącego i nie mogły stanowić kontekstu dokonywanej przez Sąd wykładni przepisów obowiązujących w sprawie skarżącego. Nie można zarzucać organowi, że wbrew tezom wyroku NSA z dnia 31 marca 2017 r., II GSK 302/17, nie ocenił przesłanki rażącego naruszenia warunków prowadzenia warsztatu przez pryzmat wszystkich, stwierdzonych okoliczności danej sprawy i w kontekście celu regulacji, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa transportu drogowego i kontroli działalności z tym związanej. Abstrahując od tego, że ww. wyrok NSA został wydany na kanwie innych okoliczności faktycznych to - w ocenie Sądu - organ dopełnił ww. warunków prowadząc postępowanie z poszanowaniem zasad ogólnych wyrażonych w art. 7, art. 8, art. 9 k.p.a.. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego, który był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie (art. 77 i art. 80 k.p.a.). Sąd zauważa przy tym, że strona nie przedłożyła i nie zgłosiła dowodów, z których wynikałoby, ze poczynione przez organy ustalenia są nieprawidłowe. Art. 77 § 1 k.p.a. nakłada co prawda na organy obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy, jednakże nie upoważnia do obciążenia organów prowadzących postępowanie administracyjne nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów i dowodów świadczących o zasadności stanowiska skarżącego, jeżeli nie dostarczył ich sam skarżący, wywodzący dla siebie korzystne skutki prawne z podnoszonych okoliczności. Zebrany materiał dowodowy został ponownie oceniony zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego, logiki i z wymaganiami wiedzy. Sąd nie zgłasza w tym względzie jakichkolwiek zastrzeżeń wobec organu. Nie każde bowiem rozstrzygnięcie sądu administracyjnego, polegające na uchyleniu kwestionowanego aktu i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organowi administracji publicznej kończy się korzystnie dla skarżącego. Może się bowiem okazać, że wyrażona w takim orzeczeniu ocena prawna i w konsekwencji wskazania co do dalszego postępowania, doprowadzą do wydania orzeczenia o treści niekorzystnej dla niego. W tym kontekście za niezasadny należy uznać zgłoszony na rozprawie zarzut naruszenia art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2018 r. poz. 646 ze zm.). Zgodnie z ust. 1 ww. przepisu organ kieruje się w swoich działaniach zasadą zaufania do przedsiębiorcy, zakładając, że działa on zgodnie z prawem, uczciwie oraz z poszanowaniem dobrych obyczajów. Jeżeli przedmiotem postępowania przed organem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, organ rozstrzyga je na korzyść przedsiębiorcy (ust. 2). Ww. zasady znajdują zastosowanie jedynie do wątpliwości, których nie da się usunąć. Stan taki istnieje jedynie w sytuacji gdy mimo przeprowadzenia wszelkich możliwych dowodów istnieją wątpliwości co do faktów mających znaczenie prawne. Sytuacja taka nie wystąpiła w niniejszej sprawie z uwagi na niepodważone przez skarżącego wyniki postępowania dowodowego. Organ bez naruszenia prawa ustalił okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy niezbędne do wydania zaskarżonej decyzji. Fakt zaś, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został odmiennie od woli skarżącego i inaczej oceniony przez organy, nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania zawartych w k.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.