VI SA/Wa 51/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2012 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie nakazu dostosowania działalności apteki ogólnodostępnej do wymagań dotyczących obrotu produktami leczniczymi w aptece ogólnodostępnej oddala skargę Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga W. K. – dalej także skarżącego, na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] listopada 2011 r. w przedmiocie nakazu zaprzestania wydawania produktów leczniczych kategorii dostępności Rp. bez wymaganej recepty, przy braku zaistnienia sytuacji nagłego zagrożenia zdrowia lub życia, nanoszenia otaksowania na realizowanych przez aptekę odpisach recept farmaceutycznych, sporządzania odpisów recept wyłącznie przez magistra farmacji, zaprzestania realizowania w aptece odpisów recept wystawionych przez inną aptekę. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniach od [...] listopada do [...] grudnia 2010 r. w aptece ogólnodostępnej "[...] " położonej w [...], prowadzonej przez skarżącego, została przeprowadzona kontrola doraźna dotycząca wydawania produktów leczniczych o kategorii dostępności "wydawane z przepisu lekarza – Rp" na recepty lekarskie ze 100% odpłatnością oraz recepty farmaceutyczne z dnia 8, 12, 20, 21 i 24 października 2010 r. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono liczne uchybienia, polegające na: 1) wydawaniu produktów leczniczych o kategorii dostępności "Rp" bez wymaganych recept, 2) braku otaksowania realizowanych przez aptekę odpisów recept farmaceutycznych, 3) sporządzaniu odpisów recept przez technika farmaceutycznego i brak na wystawianych odpisach imienia i nazwiska lekarza, a także danych pacjenta, jak również realizowaniu odpisów recept po określonym dla nich terminie, 4) realizowaniu odpisów recept wystawionych przez inną aptekę. Wobec powyższego, [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny dnia [...] grudnia 2010 r. wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie dostosowania prowadzonej działalności gospodarczej do przepisów prawa. O wszczęciu postępowania poinformowano kontrolowany podmiot (skarżącego), jak również wezwano go do wzięcia udziału w postępowaniu, poprzez wypowiedzenie się co do zgromadzonego w sprawie materiału oraz zgłaszanie wniosków dowodowych i składanie wyjaśnień. Skarżący nie zajął żadnego stanowiska, poinformował jedynie [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego o ustanowieniu pełnomocnika. Pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. organ poinformował skarżącego, jak i jego pełnomocnika o zakończeniu prowadzonego w przedmiotowej sprawie postępowania dowodowego. Skarżący nie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia wynikającego z art. 10 § 1 Kpa. i nie wypowiedział się co do zebranych dowodów i materiałów. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nakazał skarżącemu dostosowanie prowadzonej przez niego działalności do wymogów przewidzianych przepisami ustawy Prawo farmaceutyczne oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 maja 2007 r. w sprawie recept lekarskich. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Główny Inspektor Farmaceutyczny po zapoznaniu się ze zgromadzoną w niniejszej sprawie dokumentacją, decyzją z dnia [...] marca 2011 r. uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazał, że oceniał decyzję organu I instancji w świetle przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i ustalenia dokonane w powyższym zakresie uzasadniały uchylenie tej decyzji w całości. W konsekwencji wydanej przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego decyzji i po ponownym rozpatrzeniu sprawy skarżącego, [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nakazał skarżącemu zaprzestanie wydawania produktów leczniczych kategorii dostępności Rp. bez wymaganej recepty, nanoszenie otaksowania na realizowanych przez aptekę odpisach recept farmaceutycznych, sporządzanie odpisów recept wyłącznie przez magistra farmacji oraz nanoszenie na wystawionych odpisach imienia i nazwiska lekarza, a także danych pacjenta, jak również realizowanie odpisów recept w terminach ich ważności oraz nierealizowanie w aptece odpisów recept wystawionych przez inną aptekę. Od powyższej decyzji skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, odwołał się do Głównego Inspektora Farmaceutycznego, zarzucając wydanej decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego i wnosząc o jej uchylenie. Główny Inspektor Farmaceutyczny po zapoznaniu się ze zgromadzoną w niniejszej sprawie dokumentacją, decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Organ oceniał decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w świetle treści art. 120 ust. 2 pkt 2 Prawa farmaceutycznego. [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny, działając m.in. na podstawie art. 120 ust. 1 pkt 2 i art. 109 pkt 2 i 3 w związku z art. 65 ust. 1 i art. 96 ust. 1- 3 w związku z art. 23a ust. 1 pkt 2 i art. 88 ust. 5 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 ze zm.) – dalej Pf., decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nakazał podmiotowi prowadzącemu ww. aptekę, tj. skarżącemu, dostosować działalność, z chwilą doręczenia tej decyzji, do wymagań dotyczących obrotu produktami leczniczymi w aptece ogólnodostępnej, a mianowicie poprzez: 1. zaprzestanie wydawania produktów leczniczych kategorii dostępności Rp. bez wymaganej recepty, przy braku zaistnienia sytuacji nagłego zagrożenia zdrowia lub życia, co narusza art. 96 ust. 1 – 3 w zawiązku z art. 23a ust. 1 pkt 2 Pf., 2. nanoszenie otaksowania na realizowanych przez aptekę odpisach recept farmaceutycznych zgodnie z § 14 ust. 1 i 3 oraz § 15 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 maja 2007 r. w sprawie recept lekarskich (Dz. U. Nr 97, poz. 686 ze zm.), 3. sporządzanie odpisów recept wyłącznie przez magistra farmacji zgodnie z § 8 ust. 4 pkt 11, 12 ww. rozporządzenia oraz nanoszenie na wystawionych odpisach imienia i nazwiska lekarza, a także danych pacjenta, jak również realizowanie odpisów recept w terminach ich ważności zgodnie z § 8 ust. 4 pkt 2, 8, 9 i § 17 ww. rozporządzenia 4. zaprzestanie realizowania w ww. aptece odpisów recept wystawionych przez inną aptekę zgodnie z § 8 ust. 4 zd. 1 ww. rozporządzenia. W odwołaniu od ww. decyzji skarżący domagał się jej uchylenia, podnosząc naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 i 80 Kpa., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego, art. 10 w związku z art. 81 Kpa., poprzez brak umożliwienia mu wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów oraz art. 107 § 3 Kpa., poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego decyzji. Zarzucił nadto decyzji (w zakresie pkt 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 120 ust. 1 pkt 2 Pf., poprzez wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia nakazującego usunięcie nieprawidłowości i zakazanie wydawania produktów leczniczych kategorii dostępności Rp. bez wymaganej recepty, w sytuacji, gdy strona nakaz wykonała przed wydaniem tej decyzji. Główny Inspektor Farmaceutyczny (GIF) decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, działając na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 115 pkt 4 w związku z art. 65 ust. 1 i art. 96 ust. 1 – 3 w związku z art. 23a ust. 1 pkt 2 i art. 88 ust. 5 pkt 5 Pf. oraz § 8 ust. 4 zd. 1, § 8 ust. 4 pkt 2, 8, 9, 11 i 12, § 14 ust. 1 i 3 oraz § 17 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 maja 2007 r. w sprawie recept lekarskich (Dz. U. Nr 97, poz. 646 ze zm.) – dalej rozporządzenie Ministra Zdrowia oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji GIF odnosząc się do przepisów art. 88 ust. 1 oraz art. 96 ust. 2 Pf., podkreślił, iż farmaceuta może wydać bez recepty lekarskiej produkt leczniczy zastrzeżony do wydawania na receptę w najmniejszym terapeutycznym opakowaniu, z wyłączeniem środków odurzających, substancji psychotropowych i prekursorów grupy I-R, w przypadku nagłego zagrożenia życia lub zdrowia. Fakt wydania produktu leczniczego, farmaceuta odnotowuje na sporządzonej recepcie farmaceutycznej, która zastępuje receptę ze 100% odpłatnością i podlega ewidencjonowaniu. Jak podał GIF, zgodnie z oświadczeniem obecnego w trakcie kontroli farmaceuty, recept takich nie wystawiono w ciągu ośmiu miesięcy poprzedzających kontrolę, zgodnie z poleceniem kierownika. Skarżący nie odniósł się do stwierdzonych uchybień, nie podniósł także zarzutów do protokołu kontroli. GIF wskazał nadto, że w ramach prowadzonego postępowania skarżący nie przedstawił dowodów bądź wyjaśnień świadczących o usunięciu stwierdzonych uchybień, a w kolejnych odwołaniach pełnomocnik skarżącego ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że nie zostało wyjaśnione, czy "w przypadku wydawania w aptece produktów leczniczych kategorii dostępności Rp bez wymaganych recept pochodzących od lekarzy nie zachodziły okoliczności usprawiedliwiające takie działanie, tj. przesłanki określone w art. 96 ust. 2 (...)". Zdaniem GIF, powyższe stanowisko pełnomocnika świadczy o tym, że nie zapoznał się on z protokołem kontroli, w którym zawarto oświadczenie farmaceuty dotyczące ww. działania mającego miejsce na polecenie kierownika apteki. GIF wskazał, iż w podjętej decyzji zostały opisane wszystkie nieprawidłowości, które znajdują potwierdzenie zarówno w protokole z kontroli doraźnej przeprowadzonej w aptece skarżącego, jak i w dołączonych załącznikach i stanowią one naruszenie podanych przepisów ustawy Prawo farmaceutyczne oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie recept lekarskich. Podkreślił jednocześnie, iż skarżący podpisał protokół z kontroli nie zgłaszając do niego żadnych zastrzeżeń. Nadto GIF zauważył, że skarżącemu umożliwiono wzięcie udziału w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji, jednakże nie skorzystał on z przysługującego uprawnienia, dlatego zarzut naruszenia przez organ art. 10 § 1 Kpa. jest bezzasadny. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze, skarżący domagał się uchylenia decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 7, 77 i 80 Kpa., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, - art. 107 § 3 Kpa., poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego decyzji. Skarżący uznając zaskarżoną decyzję GIF, jak i decyzję ją poprzedzającą za błędne, wskazał na stanowisko wyrażone w orzeczeniu WSA w Poznaniu z dnia 23 czerwca 2010 r. (sygn. akt IV SA/Po 71/2010), że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zawarta w art. 7 Kpa. zasada nakazująca organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistością. Tymczasem, jak podał skarżący, zaskarżona decyzja została oparta na protokole kontroli przeprowadzonej w dniach od [...] listopada do [...] grudnia 2010 r., w którym występują braki dotyczące ustalenia istotnych faktów. Skarżący stwierdził nadto, odnosząc się do uzasadnienia decyzji, że jest ono lakoniczne i nie zawiera wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających znaczenie w sprawie. Powołując się na wyrok WSA w Krakowie (sygn. akt I SA/Kr 944/2009) podkreślił, że jeżeli organy nie uczyniły zadość wymogowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dokładnego ustalenia stanu faktycznego, a także nie przeprowadziły w istocie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, to taka decyzja podlega uchyleniu, gdyż dotknięta jest uchybieniami mogącymi mieć wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. oparł swoje stanowisko na protokole z kontroli przeprowadzonej w aptece ogólnodostępnej "[...] ", położonej w [...], należącej do skarżącego. Wskazać bowiem należy, że wszystkie stwierdzone naruszenia przepisów prawa, tj. art. 65 ust. 1 i art. 96 ust. 1 - 3 w związku z art. 23a ust. 1 pkt 2 i art. 88 ust. 5 pkt 5 Pf. oraz § 8 ust. 4 zd. 1, § 8 ust. 4 pkt 2, 8, 9, 11 i 12, § 14 ust. 1 i 3 oraz § 17 rozporządzenia Ministra Zdrowia, uzasadniające, w ocenie organu, nakazanie skarżącemu dostosowanie prowadzonej przez niego apteki do regulujących tę działalność przepisów prawa, stanowią odzwierciedlenie dostrzeżonych w trakcie kontroli nieprawidłowości, zawartych następnie w protokole z kontroli i dołączonych do niego załącznikach, wobec którego zarówno skarżący, jak i jego pełnomocnik, nie zgłaszali żadnych uwag ani zastrzeżeń. Główny Inspektor Farmaceutyczny nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska zajętego przez organ pierwszej instancji i po zapoznaniu się z zebranym w niniejszej sprawie materiałem dowodowym i ponownym zbadaniu sprawy dotyczącej nakazu dostosowania prowadzonej przez skarżącego apteki do wymogów przewidzianych przepisami ustawy Prawo farmaceutyczne oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia, ocenił rozstrzygnięcie zawarte w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2011 r. jako uzasadnione, czemu dał wyraz w zaskarżonej do Sądu decyzji z dnia [...] listopada 2011 r. GIF wskazał, odnosząc się do protokołu kontroli doraźnej przeprowadzonej w aptece prowadzonej przez skarżącego, iż produkty lecznicze dostępne tylko na podstawie recepty były wydawane bez wymaganych recept. Jak wynika z akt sprawy, na żadnym etapie toczącego się postępowania zarówno skarżący, jak i jego profesjonalny pełnomocnik nie przedstawili dowodów bądź wyjaśnień świadczących o usunięciu stwierdzonych w powyższym zakresie uchybień. W kolejnych odwołaniach pełnomocnik skarżącego ograniczał się jedynie do stwierdzenia, że nie zostało wyjaśnione, czy "w przypadku wydawania w aptece produktów leczniczych kategorii dostępności Rp bez wymaganych recept pochodzących od lekarzy nie zachodziły okoliczności usprawiedliwiające takie działanie, tj. przesłanki określone w art. 96 ust. 2 (...)". Wobec powyższego uznać należy, że tak zaprezentowane stanowisko skarżącego świadczy jedynie o tym, iż jego pełnomocnik nie zapoznał się z protokołem kontroli zawierającym oświadczenie farmaceuty, zgodnie z którym takie działanie miało miejsce na polecenie kierownika apteki. Mając na uwadze dotychczasowe orzecznictwo stwierdzić należy, że strona jest równorzędnym partnerem organu w zakresie prawa do inicjowania dowodów. Prawo to wynika z art. 78 Kpa. i w ogóle z zasady prawdy obiektywnej (art. 7 Kpa.) oraz z zasady czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 Kpa.). Z treści art. 7 i 77 § 1 Kpa. wynika, że obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego ciąży na organie prowadzącym postępowanie administracyjne. Nie oznaczy to jednak, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku, zwłaszcza, iż nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów dla niej niekorzystnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 33/09). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 marca 2009 r. (sygn. akt II OSK 1794/08), w którym wskazał, że nie można wywodzić z zasady oficjalności (art. 7 Kpa.) bezwzględnego prawa strony do pozostawania całkowicie biernym w prowadzonym postępowaniu. Profesjonalny pełnomocnik skarżącego zarzucił GIF niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, tymczasem sam jest on biernym uczestnikiem postępowania administracyjnego i ogranicza swoje działania do kierowania kolejnych odwołań, jednocześnie nie biorąc udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Podkreślić należy, że organ prowadzący postępowanie zgromadził materiał dowodowy i na jego podstawie stwierdził nieprawidłowości opisane w protokole z kontroli, czemu dał wyraz w podjętej decyzji, ostatecznie utrzymanej w mocy decyzją zaskarżoną do Sądu. Skarżący w toku prowadzonego postępowania administracyjnego miał możliwość przedstawienia kontrdowodów, zaprzeczających ustaleniom dokonanym przez organ I, a następnie II instancji. Na żadnym jednakże z etapów postępowania skarżący nie skorzystał z uprawnienia przewidzianego treścią art. 78 § 1 Kpa. Zdaniem Sądu, Główny Inspektor Farmaceutyczny oraz organ pierwszej instancji dopełnili swojego obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Nie podlega uwzględnieniu zarzut pełnomocnika skarżącego jakoby organ nie zebrał całego materiału dowodowego, gdyż nie wskazano okoliczności mogących przeczyć przyjętym przez organ ustaleniom. Także zarzuty stawiane przez pełnomocnika skarżącego wobec samego uzasadnienia decyzji budzą wątpliwości Sądu. Główny Inspektor Farmaceutyczny oceniając bowiem decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego starannie i dogłębnie przeanalizował jej konstrukcję. Świadczy o tym chociażby fakt, iż decyzja organu I Instancji była dwukrotnie uchylana i kierowana do ponownego rozpatrzenia w celu skorygowania jej treści. Ostatecznie sformułowane rozstrzygnięcia organu I instancji uzyskało pełną akceptację Głównego Inspektora Farmaceutycznego w decyzji zaskarżonej do Sądu. Podkreślenia zatem wymaga, iż uzasadnienie decyzji GIF, jak i organu I instancji zawiera wszelkie elementy przewidziane w art. 107 § 1 Kpa. Uzasadnienie zawiera opisanie wszystkich nieprawidłowości stwierdzonych podczas kontroli doraźnej przeprowadzonej w aptece skarżącego, potwierdzonej protokołem, stanowiącym dowód na okoliczność utrwalonego w nim stanu faktycznego oraz wskazanie przepisów prawa, które zostały naruszone przez skarżącego w ramach prowadzonej przez niego działalności. Rozstrzygnięcie organu wskazuje również nakaz usunięcia dostrzeżonych nieprawidłowości. Wskazać należy nadto, że GIF prowadząc postępowanie odwoławcze dokonał analizy całej dokumentacji i na jej podstawie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Sprawdził, czy organ I instancji prawidłowo zgromadził i rozpatrzył materiał dowodowy i nie stwierdził na tym polu żadnych uchybień. Konstruując uzasadnienie decyzji, GIF odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, jednocześnie wskazując przepisy i uchybienia, które zostały stwierdzone w trakcie kontroli. Rekapitulując, stwierdzić należy, że postawiony w skardze zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. oraz art. 107 § 3 Kpa., nie jest zasadny. Organy I i II instancji podjęły w ramach prowadzonego postępowania wszelkie kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i na podstawie całego zgromadzonego materiału dowodowego, w tym protokołu z kontroli, oświadczenia pracowników apteki skarżącego, kserokopii recept oraz rachunków, wydały rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Podkreślenia wymaga, że GIF w postępowaniu odwoławczym zgodnie z obowiązkiem określonym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, ponownie przeanalizował wszystkie zebrane w sprawie dowody i wydał rozstrzygnięcie, którego charakter wynika z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Jej istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji. Poza tym wbrew twierdzeniu skarżącego nie doszło do naruszenia art. 10 Kpa. Jak wynika z pisma z dnia [...] stycznia 2011 r., organ powiadomił stronę o możliwości zapoznania się z aktami administracyjnymi, składania wyjaśnień co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszania żądań. W myśl art. 73 § 1 Kpa. skarżący w każdym stadium postępowania miał prawo do przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek i odpisów. Brak jest jakichkolwiek dowodów na to, że przysługujące skarżącemu prawo w tym zakresie zostało ograniczone. Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.