VI SA/Wa 515/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Protokolant ref. staż. Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia odwołania od rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oddala skargę w całości Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w dniu [...] grudnia 2007 r. ogłosił o postępowaniu nr [...] w trybie rokowań w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju pomoc doraźna i transport sanitarny - ratownictwo medyczne, w zakresie: świadczenia udzielane przez podstawowy zespół ratownictwa medycznego, na obszarze rejonu operacyjnego: [...] - Miasto B., Gminy: [...],[...], część Gminy [...], część Gminy [...]. Oferty w ww. postępowaniu złożyły dwa podmioty: F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. i Samodzielna Publiczna Stacja Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego w Z. Otwarcie ofert nastąpiło w dniu [...] grudnia 2007 r. W części jawnej Komisja konkursowa stwierdziła prawidłowość ogłoszenia o postępowaniu, liczbę złożonych ofert oraz dokonała otwarcia ofert w obecności osób reprezentujących oferentów. W części niejawnej Komisja konkursowa przeprowadziła analizę porównawczą obu ofert, uznając, że spełniają one warunki formalne, natomiast merytoryczna ocena ofert została dokonana z uwzględnieniem kryteriów jakości, kompleksowości, ciągłości i ceny. Oferta F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. uzyskała łącznie 85,28 punktów, zaś oferta Samodzielnej Publicznej Stacji Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego w Z. - 84,08 punktów. Po przeprowadzeniu negocjacji w dniach [...] i [...] grudnia 2007 r. ustalono ranking końcowy, w którym Samodzielna Publiczna Stacja Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego w Z. uzyskała 95 punktów, natomiast F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. otrzymała 87,5 punktów. Do zawarcia umowy we wskazanym powyżej zakresie świadczeń została wybrana oferta Samodzielnej Publicznej Stacji Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego w Z. Odwołanie od tego rozstrzygnięcia wniosła Spółka F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia nie uwzględnił wniesionego odwołania. Spółka F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. powyższą decyzję uczyniła przedmiotem odwołania do Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, który decyzją z dnia [...] marca 2008 r. utrzymał ją w mocy. Na skutek wniesionej przez Spółkę skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 września 2008 r. o sygn. akt VII SA/Wa 822/08 uchylił obie wskazane wyżej decyzje. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania Spółki, Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją z dnia [...] maja 2009 r. orzekł o jego oddaleniu. Wniesione od tej decyzji odwołanie Spółki nie zostało uwzględnione przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, który decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. utrzymał ją w mocy. Wywiedziona od tej decyzji skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została uwzględniona wyrokiem z dnia 18 lutego 2010 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1704/09, mocą którego uchylono obie ww. decyzje. Decyzją z dnia [...] września 2010 r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia ponownie oddalił odwołanie Spółki F. Sp. z o.o. z siedzibą w W.. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia nie uwzględnił wniesionego od tej decyzji odwołania i decyzją z dnia [...] października 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Spółka F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. powyższą decyzję uczyniła przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 5 września 2011 r. o sygn. akt VI SA/Wa 252/11 oddalił ją. Wywiedziona od tego wyroku skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego została uwzględniona wyrokiem z dnia 26 czerwca 2013 r. o sygn. akt II GSK 446/12, mocą którego uchylono powyższy wyrok Sądu I instancji i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z dnia 28 listopada 2013 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2306/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zarówno decyzję Prezesa NFZ z dnia [...] października 2010 r., jak i decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ z dnia [...] września 2010 r. Następnie Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. umorzył w całości prowadzone postępowanie. W wyniku rozpatrzenia odwołania Spółki F. Sp. z o.o. z siedzibą w W., Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia utrzymał powyższą decyzję w mocy. Spółka F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. decyzję tę uczyniła przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2015 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2373/14 uchylił obie decyzje, uznając, że organy NFZ, umarzając postępowanie administracyjne, podjęły rozstrzygnięcia pozostające bez merytorycznego związku z jego przedmiotem, uzasadniając je faktem braku możliwości przeprowadzenia w tej sprawie ponownego postępowania konkursowego. W dniu [...] września 2015 r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia otrzymał prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2015 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2373/14 i - rozpoznając sprawę ponownie - decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...], mając za podstawę art. 154 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t. j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.), oddalił odwołanie Spółki F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że każdy, kto dokonuje wyboru oferty usług, ma prawo wybrać ofertę zgodnie z własnymi preferencjami, w granicach wyznaczonych obowiązującymi przepisami prawa. Nie wolno jednak nierówno traktować oferentów, o czym stanowi art. 134 ww. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Dokonując wyboru oferty, zamawiający ma prawo poddać szczególnej analizie kryterium doświadczenia (ciągłości). W tym względzie ustawodawca, wprowadzając definicję "ciągłości", zmienił przepisy w kierunku możliwości brania pod uwagę przy wyborze oferty pozytywnego lub negatywnego doświadczenia z korzystania z usług przez zamawiającego. Zdaniem organu, w niniejszej sprawie nie doszło do nierównego traktowania oferentów, bowiem przy przyjętym algorytmie przeliczania punktów, uzyskana faktyczna różnica 7,5 punktów za kryterium ciągłości (doświadczenia), przy łącznej liczbie punktów otrzymanych przez ofertę wygrywającą (95 punktów), nie może być uznana za nadmierne preferowanie tej oferty w ramach tego kryterium. Maksymalna ilość punktów za całe kryterium ciągłości wynosiła 15 punktów. Z uwagi na niespełnienie jednego z elementów kryterium ciągłości, jakim jest realizacja umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z Narodowym Funduszem Zdrowia w dniu złożenia oferty, odwołująca uzyskała za to kryterium 7,5 punktów. Samodzielna Publiczna Stacja Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego w Z. funkcjonuje w systemie ratownictwa medycznego od 2000 r., a w dniu złożenia oferty podmiot ten realizował umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, zawartą z Dyrektorem [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ, wobec czego uzyskał maksymalną liczbę punktów za kryterium ciągłości - 15 punktów. Z tego względu - zdaniem organu - brak jest podstaw do kwestionowania zasad przeprowadzonego postępowania, bowiem do zawarcia umowy została wybrana oferta, która uzyskała lepsze oceny, a przez to także wyższą punktację końcową. Powyższą decyzję Spółka F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. uczyniła przedmiotem odwołania do Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, wskazując, że jej interes prawny doznał uszczerbku w wyniku niekorzystnego rozstrzygnięcia Komisji konkursowej. Spółka postawiła zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego, w tym: art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 15, art. 77 § 1 i § 4 oraz art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), poprzez przyjęcie preferencji w ocenie punktowej za kryterium ciągłości wobec oferenta realizującego umowę w dniu złożenia oferty; art. 134 ust. 1 ww. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w związku z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, prowadzące do naruszenia zasady równego traktowania wszystkich świadczeniodawców i zasady zachowania uczciwej konkurencji na skutek przyjęcia preferencji w ocenie punktowej za kryterium ciągłości wobec oferenta realizującego umowę w dniu złożenia oferty, co skutkowało naruszeniem interesu prawnego świadczeniodawcy, który nie miał zawartej dotychczas umowy na udzielanie świadczeń zdrowotnych z Narodowym Funduszem Zdrowia; art. 140 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie preferencji przy ocenie punktowej wobec oferenta realizującego umowę w dniu złożenia oferty, w wyniku czego Spółka otrzymała jedynie 7,5 punktów, co świadczy o naruszeniu jej interesu prawnego; art. 148 pkt 1 i 2 ww. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wprowadzenie wymogu realizowania umowy w dniu złożenia oferty jako dodatkowego kryterium porównania ciągłości oferowanych świadczeń zdrowotnych, co spowodowało naruszenie interesu prawnego Spółki; art. 32 Konstytucji RP, poprzez złamanie zasady równego traktowania wszystkich oferentów, zważywszy że wszyscy wobec prawa są równi i mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, stosując art. 154 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t. j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 581 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania. W motywach rozstrzygnięcia Prezes NFZ wyjaśnił, że kryterium ciągłości było jednym z kryteriów różnicujących oceniane w przedmiotowym postępowaniu oferty. Oceniane w tej części było spełnianie warunków koniecznych oraz realizacja procesu leczenia świadczeniobiorców w ramach danego zakresu świadczeń w dniu złożenia oferty na podstawie umowy zawartej z NFZ. Spółka F. spełniła warunki konieczne, natomiast na pytanie, czy oferent realizuje umowę w dniu złożenia oferty, udzieliła odpowiedzi negatywnej, co skutkowało nieprzyznaniem Spółce dodatkowych punktów za kryterium ciągłości. W ten sposób różnica w punktacji przełożyła się na ukształtowanie rankingu końcowego, w którym Spółka uzyskała mniejszą liczbę punktów, niż drugi z oferentów. Zdaniem Prezesa NFZ, w takiej sytuacji nie można zgodzić się ze Spółką, że zostały naruszone przepisy ww. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych i Konstytucji RP, bowiem w przypadku tego kryterium oceny różnica wynikała z faktu, iż oferta konkurenta była lepsza, a przez to uzyskała wyższą punktację. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że interes prawny Spółki doznał uszczerbku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Spółka postawiła analogiczne zarzuty, jakie zawarła w swym odwołaniu od decyzji organu I instancji, jednocześnie podnosząc, że w sprawie doszło również do naruszenia art. 9 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (t. j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 184 ze zm.), poprzez stosowanie przez organy NFZ praktyki ograniczającej konkurencję i przyjmowanie, że warunkiem koniecznym oferty jest realizowanie umowy z NFZ w dniu jej złożenia. Strona zarzuciła także naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na tym, że organ, wbrew zaleceniom WSA w Warszawie, zawartym w wyroku z dnia 18 lutego 2010 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1704/09, nie załączył do akt sprawy oferty drugiego oferenta, przez co strona oraz WSA rozpoznający sprawę uprzednio nie mogli sprawdzić, czy oferta ta została sporządzona prawidłowo i czy została właściwie oceniona przez organy NFZ. W odpowiedzi na skargę Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Strona skarżąca w skardze podnosi, że w sprawie został naruszony przepis art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), bowiem - jej zdaniem - organy Narodowego Funduszu Zdrowia nie zastosowały się do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2010 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1704/09, gdyż nie załączyły do akt sprawy oferty drugiego oferenta, przez co uniemożliwiono sprawdzenie, czy została ona właściwie oceniona przez organy NFZ. Zgodnie z art. 153 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie (por. S. Hanausek [w:] System prawa procesowego cywilnego, t. 3, Zaskarżanie orzeczeń sądowych, red. W. Siedlecki, Ossolineum 1986, s. 318). Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność), zostało uznane za błędne. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. S. Hanausek, tamże, s. 319). Uregulowanie zawarte w art. 153 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2013 r. o sygn. akt II OSK 1865/11, publ. LEX nr 1293568). Z art. 170 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia (art. 171 tej ustawy). Do naruszenia art. 153 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dochodzi wówczas, gdy organ nie stosuje się do wiążących wytycznych zawartych w prawomocnym wyroku. Jednakże w niniejszej sprawie nie można zgodzić się ze stroną skarżącą, że organy NFZ uchybiły tej normie, bowiem materiał dowodowy zawiera m.in. obie złożone oferty i dokumentacja ta znajduje się w aktach sprawy. Natomiast strona skarżąca, która nie skorzystała z przysługującego jej prawa i nie zapoznała się z treścią akt, nie może w takiej sytuacji skutecznie zarzucać, że uniemożliwiono jej sprawdzenie, czy oferta Samodzielnej Publicznej Stacji Pogotowia Ratunkowego i Transportu Sanitarnego w Z. została prawidłowo oceniona. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ pozostawał związany wytycznymi orzekających w sprawie Sądów. Oznacza to, że nie mógł on odstąpić od wskazań, jakie zostały poczynione w podjętych wyrokach. Zasadniczo celem wytycznych Sądów było wykazanie przez organ powodów nieuwzględnienia oferty strony. Organ NFZ miał zatem przedstawić w motywach decyzji, dlaczego oferta strony skarżącej nie została wybrana. W tym też kontekście rozpoznający niniejszą sprawę Sąd zobowiązany był ocenić podjęte w niej decyzje. Zdaniem Sądu, Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia wykazał, dlaczego oferta Spółki F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. nie została wybrana do zawarcia umowy, bowiem dokonał analizy porównawczej oferty strony w relacji do oferty konkurenta, który wygrał konkurs, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji. W analizie tej uwzględniono wszystkie kryteria oceny ofert porównywanych podmiotów i rezultat tych porównań wskazuje, że oferta strony skarżącej uzyskała 87,50 punktów, natomiast oferta konkurenta - 94,79 punktów. Również Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia w zaskarżonej decyzji dokonał szczegółowej analizy przeprowadzonego postępowania konkursowego i wyjaśnił, dlaczego oferta skarżącej Spółki nie została wybrana. Należy podkreślić, że oferty obu podmiotów biorących udział w ocenianym postępowaniu zostały poddane analizie w zakresie tych samych kryteriów, tj. jakości, kompleksowości, ciągłości (doświadczenia) i ceny. Obie oferty uzyskały taką samą punktację za kryterium jakości, kompleksowości i ceny, natomiast kryterium różnicującym uzyskane wyniki punktowe było kryterium ciągłości (doświadczenia). W tym zakresie punktowane było spełnianie warunków koniecznych oraz realizacja procesu leczenia świadczeniobiorców w ramach danego zakresu świadczeń w dniu złożenia oferty na podstawie umowy zawartej z NFZ. Spółka F. Medycyna spełniła warunki konieczne, natomiast na pytanie, czy oferent realizuje umowę w dniu złożenia oferty, udzieliła odpowiedzi negatywnej, co spowodowało nieprzyznanie Spółce dodatkowych punktów w ramach kryterium ciągłości. W takiej sytuacji różnica w punktacji przełożyła się na ukształtowanie rankingu końcowego, w którym Spółka uzyskała mniejszą liczbę punktów, niż drugi z oferentów. Zdaniem Sądu, nie można wobec tego zgodzić się ze Spółką, że zostały naruszone przepisy art. 134 ust. 1, 140 ust. 2 pkt 1, art. 148 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t. j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 581 ze zm.), jak i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, bowiem w przypadku tego kryterium oceny ofert różnica w punktacji wynikała z faktu, iż oferta konkurenta była lepsza, a przez to uzyskała więcej punktów. Przepis art. 134 ust. 1 ww. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych stanowi, że NFZ jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Realizowanie umów o świadczenie usług medycznych, czy jak w tym przypadku - usług z zakresu ratownictwa medycznego, w chwili składania ofert nie tylko może wpływać, ale także powinno wpływać na ich ocenę. Dokonywanie oceny w tym aspekcie nie może być zatem postrzegane jako nierówne traktowanie czy łamanie zasad uczciwej konkurencji, bowiem w takim przypadku każdy z oferentów przedstawia swoje dotychczasowe doświadczenie, natomiast nierealizowanie umowy z NFZ w chwili składania oferty jest jedynie obiektywnym faktem, który wpływa jedynie na walor oferty. W tym kontekście nietrafny jest zarzut naruszenia art. 9 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (t. j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 184 ze zm.). Gdyby warunek realizowania umowy z NFZ był jedynym warunkiem w ramach kryterium ciągłości, wówczas niewątpliwie tak określony warunek należałoby postrzegać jako ograniczający możliwość wygrania konkursu przez podmiot, który takiej umowy nie realizuje w chwili składania ofert. W niniejszej sprawie tak jednak nie jest. Kryterium ciągłości zostało ocenione w odniesieniu do doświadczenia obu oferentów i w tym zakresie uzyskana przez oba podmioty punktacja była taka sama, natomiast różnica wyniknęła tylko z faktu nierealizowania przez skarżącą Spółkę umowy z NFZ w chwili składania ofert. Biorąc pod uwagę i tę okoliczność, że w ramach tego kryterium organ mógł również przyznać jednostkowe punkty ujemne za niewłaściwe realizowanie umowy zawartej z NFZ, zarzuty Spółki w zakresie nierównego traktowania oferentów należy uznać za bezzasadne. Należy jeszcze raz podkreślić, że obie oferty uzyskały taką samą punktację za kryterium jakości, kompleksowości i ceny, natomiast jedynym kryterium różnicującym uzyskane wyniki punktowe było kryterium ciągłości z uwagi na nierealizowanie przez skarżącą Spółkę umowy z NFZ w chwili składania ofert. Z analizy zgromadzonej dokumentacji wynika, że Komisja konkursowa stosowała szczegółowe warunki oceny ofert, a obie złożone oferty były oceniane w sposób obiektywny. Warunki oceny ofert były jawne i nie podlegały zmianie w toku postępowania, w związku z czym nie doszło do naruszenia zasad równego traktowania. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że interes prawny Spółki doznał uszczerbku. Podejmując rozstrzygnięcia, organy NFZ prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego i ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23). Podstawy prawne rozstrzygnięć wynikają z obowiązującego prawa materialnego, nie została więc naruszona zasada praworządności, określona w art. 6 kpa. Nie można też organom zarzucić nierespektowania wyrażonej w art. 7 kpa zasady prawdy obiektywnej. Skarżąca Spółka nie wykazała również, że w sprawie naruszono art. 8, art. 9, art. 10 § 1 i art. 15 kpa. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego (art. 77 i art. 80 kpa). Uzasadnienia decyzji organów obu instancji odpowiadają dyspozycji art. 107 § 3 kpa. Wyjaśnione zostały motywy podjętych rozstrzygnięć, a przytoczona przez organy NFZ argumentacja jest wyczerpująca. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 kpa, w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 kpa. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. Z kolei sam fakt, że skarżąca Spółka nie zgadza się ze stanowiskiem orzekających organów, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów. W takim stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.