VI SA/Wa 54/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska – Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. odrzuca skargę w części dotyczącej pkt 3 zaskarżonej decyzji; 2. w pozostałym zakresie oddala skargę; 3. zwraca skarżącemu J. N. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] uchylił w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] nakładającą na D. N. i J. N., wspólników spółki cywilnej, karę pieniężną w wysokości 6.000 zł, a następnie umorzył postępowanie I instancji w zakresie kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł z tytułu naruszenia (wykonywania przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych), opisanego w lp. 4.1. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm., dalej: "u.t.d.") oraz nałożył karę pieniężną w wysokości 3.000 zł z tytułu naruszenia (wykonywania transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków), opisanego lp. 2.2.3. załącznika do u.t.d. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia: W wyniku kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] marca 2007 r. w miejscowości W., [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] nałożył karę pieniężną w łącznej wysokości 6.000 zł na wspólników spółki cywilnej: D. N. i J. N. w związku ze stwierdzeniem: - wykonywania przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych (lp. 4.1. załącznika do u.t.d.), - wykonywania transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących: ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków (lp. 2.2.3. załącznika do u.t.d.). Po rozpatrzeniu odwołania J.N., Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2007 r., nr [...]: - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w części dotyczącej wykonywania przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych (lp. 4.1. załącznika do u.t.d.), - uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wykonywania transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków (lp. 2.2.3. załącznika do u.t.d.) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W dniu [...] stycznia 2008 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wydał decyzję, nr [...], którą nałożył na wspólników spółki cywilnej –D. N. i J. N. karę pieniężną w wysokości 3.000 zł za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków (lp. 2.2.3. załącznika do u.t.d.). Pismem z dnia 2 lutego 2008 r. D. N. i J. N. wnieśli odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji. Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję z dnia [...] stycznia 2008 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Następnie [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wydał w dniu [...] października 2008 r. decyzję, nr [...], którą nałożył na D. N. i J. N., wspólników spółki cywilnej karę pieniężną w wysokości 3.000 zł za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków (lp. 2.2.3. załącznika do u.t.d.). Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania D. N. i J. N., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2008 r. Na decyzję tę w dniu [...] lipca 2009 r. J. N. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd ten wyrokiem z dnia 22 grudnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1212/09 skargę oddalił. Orzeczenie powyższe jest prawomocne od dnia 16 czerwca 2010 r. Niezależnie od postępowania zakończonego powyższym wyrokiem, toczyło się odrębne postępowanie, gdyż decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2007 r., nr [...] J. N. zaskarżył w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę złożył w dniu 13 listopada 2007 r. Postanowieniem z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 2224/07 Sąd ten zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne na mocy art. 125 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."). postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2010 r. WSA podjął z urzędu zawieszone postępowanie i prowadził je pod sygnaturą VI SA/Wa 715/10. Nadto Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II GZ 2/09 uchylił postanowienie WSA w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2008 r. i wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Następnie wyrokiem z dnia 8 czerwca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 715/10 WSA w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł, że decyzja ta nie podlega wykonaniu. Orzeczenie to jest prawomocne od dnia 26 sierpnia 2010 r. W wykonaniu zaleceń WSA, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], uchylił w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]czerwca 2007 r., nr [...] nakładającą na D. N. i J. N., wspólników spółki cywilnej, karę pieniężną w wysokości 6.000 zł, a następnie umorzył postępowanie I instancji w zakresie kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł z tytułu naruszenia (wykonywania przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych), opisanego w lp. 4.1. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm., dalej: "u.t.d.") oraz nałożył karę pieniężną w wysokości 3.000 zł z tytułu naruszenia (wykonywania transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków), opisanego lp. 2.2.3. załącznika do u.t.d. Jako podstawę prawną powołał art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), art. 18 ust. 1, art. 20 ust. 1 i 1a, art. 20a ust. 1 i 2, art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 92 ust. 1 i 4 u.t.d., § 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 czerwca 2009 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 86, poz. 721), lp. 2.2.3. załącznika do u.t.d. Decyzję tę w całości J. N. zaskarżył do WSA w Warszawie w dniu 4 grudnia 2010 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym). Podniósł w niej, iż zaskarża w całości powyższą decyzję i wnosi o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Następnie pismem, które wpłynęło do kancelarii głównej Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego w dniu 29 grudnia 2010 r. skarżący uzupełnił zarzuty skargi ten sposób, iż zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pok1 lit. c) oraz pkt 2 p.p.s.a., w szczególności poprzez: - rozstrzygnięcie sprawy w części 3 pkt decyzji (nakładającej karę w wysokości 3000zł za naruszenie z 2.2.3. do załącznika u.t.d.), pomimo jej wcześniejszego załatwienia decyzją ostateczną, co do której wypowiedział się WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1212/09, a tym samym skarżący dwukrotnie został ukarany za to samo naruszenie, - brak bezstronności pracowników organu w odniesieniu do rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji w pkt 3 decyzji, co stanowi naruszenie art. 24 § 3 k.p.a. poprzez niedołączenie akt wcześniejszego postępowania o nr [...] oraz dowolne i niezgodne z art. 138 § 2 k.p.a. rozdzielenie sprawy na dwa odrębne postępowania powołaną wyżej decyzją z dnia [...] października 2007r., to jest rozstrzygnięcie w zakresie częściowego uchylenia wcześniejszej decyzji co do naruszenia – wykonywania działalności wbrew warunkom zezwolenia i jednocześnie utrzymania w mocy w części odnoszącej się do naruszenia – spornej opłaty od przejazdu po drogach krajowych, co w konsekwencji doprowadziło, że rozstrzygnięcie z dnia [...] października 2011 r. zostało wydane z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a, gdyż w przedmiocie naruszenia związanego z brakiem opłaty za przejazd po drogach krajowych zostało wydane z naruszeniem właściwości, gdyż i w tym zakresie decyzję powinien rozpoznawać organ I instancji łącznie z częścią przekazaną mu w następstwie tej ostatniej decyzji, a nadto zarzucił rozproszenie materiału dowodowego uniemożliwiające wszechstronne i wnikliwe rozpatrzenie całokształtu przedmiotowej sprawy ze szkodą dla skarżącego. W konsekwencji wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie jej pkt 3, ewentualnie rozważenie uchylenia zaskarżonej decyzji w pkt 1 i 2 jako wydanej bez podstawy prawnej i z naruszeniem przepisów o właściwości, a tym samym o uchylenie także decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r. (skontrolowanej przez WSA w Warszawie w sprawie o sygn. VI SA/Wa 1212/09) i ponownego rozpoznania sprawy w całości. Główny Inspektor Transportu Drogowego w pismach - odpowiedziach na skargę: z dnia 5 stycznia 2011 r. (odnoszącego się do skargi z dnia 4 grudnia 2010r.) i z dnia 26 stycznia 2011 r., stanowiącego uzupełnienie odpowiedzi na skargę (odnoszącego się do pisma z dnia 29 grudnia 2010 r.) wnosił o oddalenie skargi, z tym, że zaznaczył, iż w niniejszej sprawie zostały wydane dwa prawomocne wyroki WSA w Warszawie oraz dwie decyzje Głównego Inspektora Transportu Drogowego w sprawie naruszenia wynikającego z 2.2.3. załącznika do u.t.d. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Ponadto Sąd, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zasadności skargi wniesionej przez J. N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie co do zarzutu uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy odnoszącego się do punktu 3 decyzji, a w pozostałym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Odnośnie zarzutu, iż co do rozstrzygnięcia zawartego w pkt 3 zaskarżonej decyzji, została już wcześniej wydana decyzja ostateczna, na którą skarga do WSA została prawomocnie oddalona wyrokiem z dnia 22 grudnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1212/09 i wobec tego istnieją przeszkody do rozpoznania tej części skargi, która dotyczy zakresu decyzji w przedmiocie naruszenia z lp.2.2.3. załącznika do u.t.d., należy podzielić stanowisko skarżącego. Jednakże sposób rozstrzygnięcia żądany przez skarżącego – stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, obejmującej rozstrzygnięcie w punkcie 3 – nie może nastąpić w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zakaz ten wynika z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. stanowiącego, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Przepis ten jako podstawę odrzucenia skargi wskazuje stan powagi rzeczy osądzonej Kwestię stanu powagi rzeczy osądzonej reguluje art. 171 p.p.s.a., mówiący że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Oznacza to, że "powaga rzeczy osądzonej (res iudicata) to moc prawna prawomocnego orzeczenia co do istoty sprawy, wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, wykluczająca ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy. Konsekwencją procesową faktu, że prawomocny wyrok korzysta z powagi rzeczy osądzonej, jest to, że nie można skutecznie wszcząć postępowania w tym samym przedmiocie i między tymi samymi stronami. W takiej sytuacji zachodzi podstawa do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej (art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.)." (tak: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2011, wyd. IV). Zatem, jeżeli ta sama sprawa (tożsamość przedmiotowa) została prawomocnie osądzona między tymi samymi stronami (tożsamość podmiotowa), zachodzi powaga rzeczy osądzonej skutkująca, z mocy art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. obowiązkiem sądu odrzucenia skargi. Tym samym sąd nie może przystąpić do merytorycznego rozpoznania skargi, w którym mieści się także kwestia stwierdzenia nieważności decyzji. Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy, należy zauważyć, że w niniejszej sprawie skarga J. N. dotyczy decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], którą uchylił w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] nakładającą na D. N. i J. N., wspólników spółki cywilnej, karę pieniężną w wysokości 6.000 zł (pkt 1 rozstrzygnięcia), a następnie umorzył postępowanie I instancji w zakresie kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł z tytułu naruszenia (wykonywania przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych), opisanego w lp. 4.1. załącznika do u.t.d. (pkt 2 rozstrzygnięcia) oraz nałożył karę pieniężną w wysokości 3.000 zł z tytułu naruszenia (wykonywania transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków), opisanego lp. 2.2.3. załącznika do u.t.d. (pkt 3 rozstrzygnięcia). Natomiast w postępowaniu o sygn. akt VI SA/Wa 1212/09, zakończonym prawomocnym wyrokiem z dnia 22 grudnia 2009 r., przedmiotem badania Sądu była skarga J. N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...], którą utrzymał w mocy rozstrzygnięcie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2008 r. z dnia [...] października 2008 r., nr [...], na podstawie którego nałożono na D. N. i J. N., wspólników spółki cywilnej karę pieniężną w wysokości 3.000 zł za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków (lp. 2.2.3. załącznika do u.t.d.). Sąd ten rozpoznał skargę merytorycznie, gdyż ją oddalił. Obie zaskarżone decyzje, w niniejszym postępowaniu (w pkt 3) i postępowaniu o sygn. akt VI SA/Wa 1212/09 dotyczyły tej samej kontroli przeprowadzonej na drodze w dniu [...] marca 2007 r. w W. przeprowadzonej wobec tego samego przewoźnika – D. N. i J. N., prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej "M." i zakończonej m.in. stwierdzeniem wykonywania transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków, to jest naruszenia opisanego w lp.2.2.3. załącznika u.t.d. Zatem w obu sprawach sądowoadministracyjnych: niniejszej oraz o sygn. akt VI SA/Wa 1212/09 wystąpiła tożsamość przedmiotowa i podmiotowa, skutkująca powagą rzeczy osądzonej w niniejszej sprawie. Z powyższych względów na mocy art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 wyroku czyli odrzucono skargę w części dotyczącej pkt 3 zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących pozostałej części zaskarżonej decyzji, szczególnie jej pkt 2, sąd nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia. Skarżący w zasadzie zgodził się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego w przedmiocie naruszenia z lp. 4.1. załącznika do u.t.d. (wykonywania przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych). Organ przyjął, że okazany podczas kontroli odcinek rocznej opłaty drogowej za przejazd po drogach krajowych – wypełniony poprzez wpisanie nr rejestracyjnego zatrzymanego pojazdu i przedziurkowany, gdy chodzi o datę, a następnie dostarczona winieta samoprzylepna, świadczyły, że opłata roczna została uiszczona. Ponadto w trakcie postępowania, na mocy ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 218, poz. 1391), która weszła w życie w dniu 24 grudnia 2008 r., został zmieniony art. 42 ust. 1 u.t.d. (art. 3 pkt 1 ustawy zmieniającej), m.in. w ten sposób, że został wyłączony obowiązek uiszczania opłaty za przejazd po drogach krajowych co do wszystkich pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej poniżej 12 ton. Zatrzymany do kontroli pojazd miał masę całkowitą mniejszą niż 12 ton. Regulacje tę organ był zobowiązany wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. J. N. z długotrwałego i niezgodnego z art. 138 § 2 k.p.a. prowadzenia w późniejszym stadium dwóch odrębnych postępowań, skutkującym jego zdaniem naruszeniem art. 24 § 3 k.p.a. (stanowi on: "Bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności nie wymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika.") próbował w zasadzie podważyć skutki decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego skontrolowanej w postępowaniu sądowoadministracyjnym o sygn. akt VI SA/Wa 1212/09. Co do wpływu postępowania sądowoadministracyjnego o sygn. akt VI SA/Wa 1212/09 na wynik niniejszego postępowania wypowiedział się Sąd wyżej. To ostatnie postępowanie, w ocenie Sądu nie miało wpływu na rozstrzygnięcie organu w przedmiocie naruszenia z lp. 4.1. załącznika do u.t.d. Są to odrębne naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej i za każde z nich wymierzana jest osobna kara, z tym że suma kar nałożonych wskutek jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 15.000 zł, zgodnie z art. 92 ust. 2 pkt 1 u.t.d. Owszem kontrola przeprowadzona w dniu [...] marca 2007 r. powinna być przedmiotem jednego postępowania administracyjnego, ale naruszenie tej zasady może skutkować co najwyżej naruszeniem przepisów postępowania, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., ale nie stwierdzeniem nieważności decyzji. W omawianej sprawie co do naruszenia z lp. 2.2.3. u.t.d. wypowiedział się WSA w wyroku z dnia 22 grudnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1212/09. Natomiast co do naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. wypowiedział się tutejszy Sąd w postępowaniu o sygn. akt VI SA/Wa 715/10. Z mocy art. 170 p.p.s.a, mówiącego, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby, Sąd w niniejszym postępowaniu nie może oceniać ani tego wyroku, ani wyroku w sprawie VI SA/Wa 715/10. Z mocy art.153 p.p.s.a. zaś związany jest zaleceniami Sądu wydanymi w sprawie VI SA/Wa 715/10, podobnie jak organ. Organ w zaskarżonej decyzji wypowiedział się także co do naruszenia z lp. 4.1. załącznika do u.t.d., stwierdzonego podczas kontroli. Zaskarżonej decyzji w zasadzie nie można zarzucić naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., gdyż objęła całą kontrolę przeprowadzoną w dniu [...] marca 2007 r. Z formalnego punktu widzenia organ postąpił zgodnie z zaleceniami wydanymi w sprawie VI SA/Wa 715/10. Objęła ona rozstrzygnięcie objęte także ostateczną decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. Skoro organ nie uwzględnił tej okoliczności przy wydawaniu decyzji z dnia [...] listopada 2010r., obecnie wzajemne relacje między tymi decyzjami powinny zostać rozpatrzone przez organ w nadzwyczajnym postępowaniu o stwierdzenie nieważności, a nie w niniejszym postępowaniu. Skarżący nie wykazał, a Sąd nie dopatrzył się, aby doszło do naruszenia art. 24 § 3 k.p.a. Samo prowadzenie postępowania z naruszeniem innych zasad k.p.a., jak art. 138 § 2 k.p.a., prowadzenie postępowania na podstawie niekompletnych akt administracyjnych, obrazujących przebieg postępowań co do kontroli z dnia [...] marca 2007 r. jeszcze nie świadczą, że doszło do naruszenia zasady bezstronności pracowników organu z art. 24 § 3 k.p.a. Z powyższych względów Sąd uznał skargę w pozostałym zakresie jako bezzasadną i na mocy art. 151 p.p.s.a. ją oddalił.