VI SA/Wa 541/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] S.A. z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i ustalenia opłaty za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej, skarżąca spółka – [...] S.A. z siedzibą w [...] zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że zaskarżona decyzja nakłada na stronę obowiązek zapłaty zawyżonej opłaty. Stwierdziła, że uiszczenie tej opłaty grozi spółce znaczną szkodą finansową, co uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II FZ 988/12, LEX nr 1240582). W przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zasadniczą kwestią jest konkretne określenie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę i poprzestanie na samym ogólnym wskazaniu zaistnienia zagrożenia bliżej nieokreśloną szkodą, uniemożliwia sądowi poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Na wnioskodawcy ciąży również obowiązek szczegółowego opisania swojej sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2013 r. sygn. akt II FSK 2198/13, LEX nr 1361276). W niniejszej sprawie skarżąca spółka oparła swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na groźbie powstania znacznej szkody finansowej wywołanej uiszczeniem opłaty, poprzestając jedynie na tym stwierdzeniu. Tak złożony wniosek pozbawiony jest informacji o sytuacji majątkowej i finansowej skarżącej, brak zatem takiemu wnioskowi jakichkolwiek danych potwierdzających kondycję finansową skarżącej, w związku z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, które umożliwiłyby Sądowi stwierdzenie, czy w jej sprawie istotnie zaistniały przesłanki uzasadniające zastosowanie ochrony tymczasowej. Z samej możliwości narażenia skarżącej na groźbę znacznej szkody finansowej bez określenia konkretnych skutków finansowych w prowadzonej przez spółkę działalności, wywołanych wydaniem zaskarżonej decyzji, nie sposób wyprowadzić wniosku, że wykonanie tej decyzji zagrozi funkcjonowaniu skarżącej w obrocie i rzeczywiście narazi ją na niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zważyć przy tym należy, że rolą Sądu nie jest poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy, albowiem to na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.