VI SA/Wa 567/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi A. U. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oddala skargę Minister Administracji i Cyfryzacji (dalej organ) decyzją z dnia [...] grudnia 2014r., Nr [...], działając na podstawie art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z 21 kwietnia 2005 r. – o opłatach abonamentowych (tekst jedn. Dz.U. z 2014r. poz. 1204; dalej: u.o.a.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej k.p.a) po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. U. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą "D." (dalej skarżąca), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] listopada 2014 r. Nr [...], nakazującą rejestrację 31 używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającą opłatę za używanie 31 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 17 949,00 zł Przedmiotowa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] sierpnia 2014 r., przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w D. położonym przy ul. [...] w miejscowości W. należącym do A. U. Kontrola została przeprowadzona w obecności K. K. pracownicy D. W trakcie przeprowadzonej kontroli ustalono, że w ww. pensjonacie znajduje się 31 odbiorników telewizyjnych. W protokole z kontroli dokonano następującego wpisu cyt.: "Po uruchomieniu odbiornika przez: dołączono oświadczenie. Stwierdzono, że odbiorniki w ilości 31 szt. odbiorników telewizyjnych są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu.". W trakcie kontroli ustalono, na podstawie ustnego oświadczenia pracownicy K. K., że odbiorniki telewizyjne używane są od [...] lipca 2014 r. Protokół z kontroli został bez zastrzeżeń podpisany przez kontrolerów i pracownicę K. K. Do protokołu załączono oświadczenie pracownika – K. K., opatrzone datą [...] sierpnia 2014 r., z którego wynika, iż 31 odbiorników telewizyjnych w lokalu użytkowym zajmowanym przez Stronę jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie jest możliwe z następujących przyczyn: 18 pokoi w jednym budynku, 13 pokoi w drugim budynku. W każdym pokoju znajduje się odbiornik telewizyjny, odbiorniki telewizyjne bez nazwy, pokoje zajęte przez gości. Oświadczenie zostało podpisane przez Panią K. K. Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. (data nadania w placówce operatora wyznaczonego) A. U. poinformowała organ I instancji, że D. nie posiada odbiorników telewizyjnych w ilości podanej przez K. K., która nie była upoważniona przez menadżera obiektu do udzielania jakichkolwiek informacji osobom trzecim. Strona podniosła, że abonament jest formą rozliczenia finansowego gdy obie strony zawarły umowę cywilno-prawną i została ona zaakceptowana, a Strona takiej umowy nie podpisywała. Strona wyjaśniła, że zawarła umowę z NC+, Zaiks oraz na pozostałe umowy licencyjne. Do standardowego wyposażenia pensjonatu należą obecnie odbiorniki radiofoniczne lub telewizyjne, ale Strona z tego tytułu nie osiąga korzyści majątkowych. Pismem z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] organ I instancji zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Jednocześnie, zgodnie z art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ 1 instancji poinformował Stronę o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji nakładającej opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Do pisma załączono potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię protokołu z przeprowadzonej kontroli. Pismem z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] organ I instancji wyjaśnił Stronie wątpliwości dotyczące przeprowadzania kontroli oraz wywiązania się z obowiązku rejestracji odbiorników RTV. Po przeprowadzeniu postępowania, w dniu [...] listopada 2014 r. organ I instancji wydał decyzję "Nr [...] nakazującą rejestrację 31 używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającą opłatę za używanie 31 niezarejestrowanych odbiornik telewizyjnych w kwocie [...] zł (słownie: [...] zł). W dniu [...] listopada 2014 r. (data nadania w placówce operatora wyznaczonego) A. U. wniosła odwołanie od decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. Nr [...], w którym zarzuciła naruszenie art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez oparcie rozstrzygnięcia na bezpodstawnym domniemaniu ich sprawności, podczas gdy powołany przepis ustanawia wyłącznie domniemanie używania urządzenie umożliwiającego natychmiastowy odbiór programu a w konsekwencji bezpodstawne nałożenie na odwołującego obowiązku rejestracji odbiorników telewizyjnych i obciążenie go opłatą za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych; art. 2 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez wymierzenie opłaty za używanie 31 odbiorników telewizyjnych bez jednoczesnego uzyskania dowodu na faktyczną ich liczbę; art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 oraz art. 80 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, poprzez przyjęcie domniemania okoliczności faktycznej co do liczby i stanu technicznego odbiorników oraz naruszenie zasady prawdy obiektywnej i zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co spowodowało powstanie błędu w ustaleniach faktycznych. Strona podniosła, iż wszelkie ustalenia zostały poczynione wyłącznie w oparciu o ustne oświadczenie Pani K. K. będącej osobą nieupoważnioną do udzielania jakichkolwiek informacji osobom trzecim, była osobą nowozatrudnioną posiadającą niewielką i niekompletną wiedzę na temat faktycznego funkcjonowania obiektu. Nie była ona zorientowana w funkcjonowaniu obiektu, nie posiadała stosownej wiedzy co do faktu posiadania przez Stronę odbiorników telewizyjnych, ich ilości, pełnionej funkcji i stanu technicznego (załączono kopię umowy o pracę). Strona podniosła, iż organ nie sprecyzował pojęcia stanu umożliwiającego natychmiastowy odbiór programu. Strona podniosła, iż organ winien był dokonać bezpośrednich oględzin domniemanych odbiorników telewizyjnych, ich stanu technicznego oraz pełnionej wówczas funkcji oraz nie wykazał, aby wszystkie rzekomo znajdujące się u Strony odbiorniki były sprawne i umożliwiały natychmiastowy odbiór programu. Strona zarzuciła także przyjęcie przez organ dnia [...] lipca 2014 r. jako daty początkowej okresu używania odbiorników opierając się wyłącznie na ustnym oświadczeniu nowozatrudnionego pracownika nie posiadającego stosownej wiedzy. Okres ten nie został potwierdzony jakimikolwiek dokumentami. Strona zarzuciła wadliwość sporządzonego protokołu z kontroli a ponowna kontrola pozwoliłaby na wykazanie, iż 20 z rzeczonych odbiorników nie znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a podłączona jest wyłącznie do odtwarzaczy DVD nie spełniając przesłanek do uznania odbiornika za podlegającego obowiązkowi rejestracji. Minister Administracji i Cyfryzacji w wyniku rozpatrzenia odwołania swoją decyzją z dnia [...] grudnia 2014r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Zgodnie natomiast z art. 2 ust. 2 ww. ustawy, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle powyższych uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych organ wskazał, że ustawodawca w art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych wprowadził domniemanie polegające na przyjęciu, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny używa tego odbiornika, jeżeli znajduje się on w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. W przedmiotowej sprawie w trakcie kontroli na podstawie oświadczenia wiedzy złożonego przez pracownika pensjonatu K. K. ustalono, iż Strona posiada wskazaną w protokole liczbę odbiorników TV jak również, iż są one w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Sposób w jaki dokonano tych ustaleń nie naruszał obowiązujących przepisów postępowania administracyjnego, a ustalone okoliczności pozwalają na zastosowanie domniemania, iż odbiorniki są używane. Podkreślono, że postępowanie dowodowe przeprowadzono, co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zapewniono Stronie udział we wszystkich etapach postępowania. Materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy zaznaczył także, że osoba uczestnicząca w kontroli w przypadku wątpliwości miała możliwość oświadczyć, że nie posiada wiedzy w tym zakresie albo odmówienia podpisania protokołu z kontroli. Nic takiego jednak nie nastąpiło. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 2 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez wymierzenie opłaty za używanie 31 odbiorników telewizyjnych bez jednoczesnego uzyskania dowodu na faktyczną ich liczbę wskazano, iż zgodnie z ww. przepisem w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik. W uzasadnieniu decyzji organu II instancji podano także, że organ przeprowadzający kontrolę nie ma obowiązku przeprowadzania oględzin obiektu i odbiorników TV, co do których ustalono, iż nie są zarejestrowane. Jak podkreśla się w orzecznictwie, ustalenie, czy odbiorniki znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu może być dokonane w drodze bezpośredniego sprawdzenia tej okoliczności lub także w drodze oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli – w niniejszej sprawie była to pracownica D. Zarówno jeden jak i drugi sposób ustalenia jest dopuszczalny, jednak informacja o tym fakcie musi znaleźć się w protokole z kontroli podpisanym przez kontrolujących i przez osobę uczestniczącą w kontroli (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 1615/12). W przedmiotowej sprawie z treści protokołu jasno wynika, iż kontrolerzy weszli w posiadanie informacji dotyczących ilości ujawnionych odbiorników i ich gotowości do natychmiastowego odbioru programu w oparciu o oświadczenie pracownika firmy K. K., która niewątpliwie posiadała wiedzę dotyczącą przedmiotu kontroli skoro w tym zakresie złożyła stosowne oświadczenie, które nie zostało przez nią zmienione. Wobec powyższego nie znajduje uzasadnienia zarzut, iż organ winien był dokonać bezpośrednich oględzin domniemanych odbiorników telewizyjnych, ich stanu technicznego oraz pełnionej wówczas funkcji. Złożone przez K. K. oświadczenie, wobec którego nie przedstawiono wiarygodnych przeciwdowodów jest jak najbardziej dopuszczalne i wiarygodne. Dodatkowo wskazano, że w toku kontroli osoby biorące w niej udział nie składają oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1786/12). Ponadto, jak podkreślił Sąd w tym wyroku, nie ma przeszkód, aby w kontroli brał udział np. recepcjonista czy inna osoba zatrudniona w hotelu. Wówczas podpis takiej osoby na protokole kontroli należałoby uznać za potwierdzający, po pierwsze, że brała ona udział w kontroli, a po drugie, że osoba ta nie kwestionuje ustaleń kontroli - lub przeciwnie - zgłasza zastrzeżenia, do których należy odnieść się w toku postępowania. W przedmiotowej sprawie bez wątpienia K. K. posiadała wiedzę w przedmiocie dotyczącym przeprowadzonej kontroli skoro złożyła stosowne oświadczenie. Gdyby K. K. nie posiadała rzeczywiście wiedzy w przedmiocie odbiorników użytkowanych przez Stronę wówczas nie udzieliłaby ww. informacji podczas przeprowadzonej kontroli. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, iż nie znajduje uzasadnienia zarzut poczynienia ustaleń wyłącznie w oparciu o ustne oświadczenie K. K. nieupoważnionej do udzielania jakichkolwiek informacji osobom trzecim, będącej osobą nowozatrudnioną, posiadającą niewielką i niekompletną wiedzę na temat faktycznego funkcjonowania obiektu oraz niezorientowaną w funkcjonowaniu obiektu, odbiorników telewizyjnych, ich ilości, pełnionej funkcji i stanu technicznego. Organ dokonując oceny wiarygodności oświadczeń K. K. składanych do protokołu kontroli w kontekście twierdzeń Strony zawartych w odwołaniu dał wiarę spontanicznym twierdzeniom osoby uczestniczącej w kontroli, tym bardziej, że Strona nie przedstawiła żadnych dowodów podważających ustalenia kontroli. Tym samym podniesiona w odwołaniu argumentacja stanowiła zdaniem organu odwoławczego próbę odwrócenia niekorzystnych dla Strony skutków, jakie wywołały oświadczenia K. K. - składane w toku kontroli. W ocenie organu II instancji, nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, poprzez przyjęcie domniemania okoliczności faktycznej co do liczby i stanu technicznego odbiorników oraz naruszenie zasady prawdy obiektywnej i zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co spowodowało powstanie błędu w ustaleniach faktycznych. W przedmiotowej sprawie ustalony w czasie kontroli stan faktyczny nie dostarczył wątpliwości w zakresie ilości odbiorników, ich stanu umożliwiającego natychmiastowy odbiór programu oraz okresu ich używania, dlatego organ nie miał podstaw ani potrzeby poszukiwania innych dowodów. Zarzuty podniesione w treści odwołania nie znajdują uzasadnienia w materiale sprawy. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że ustalony stan faktyczny sprawy dawał podstawę do wydania decyzji nakazującej rejestrację odbiorników TV i nakładającej karę za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Organ podkreślił także, że okoliczność, iż funkcja telewizora jako odbiornika programu nie jest wykorzystywana nie stanowi podstawy do zniesienia obowiązku rejestracji i ponoszenia opłat abonamentowych. Dla obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych nie ma znaczenia, czy podmiot je ponoszący zamierza korzystać, czy też korzysta, bądź nie z programów nadawanych, czy też korzysta z innych niż publiczne mediów (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2007 r., sygn. akt: III SA/Wa 2437/06, LEX nr 376821). Zgodnie z przyjętym orzecznictwem, nie mogą być uznane za zdolne do natychmiastowego odbioru programu m.in. odbiorniki niedostosowane do odbioru programu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa250/05, LEX nr 192882). Przesłanka ta, w świetle ustaleń protokołu, w przedmiotowej sprawie jednak nie zachodzi albowiem Strona nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o braku możliwości natychmiastowego odbioru programu przez ujawnione odbiorniki. Zdaniem organu II instancji decyzja z dnia [...] listopada 2014 r. Nr [...] wydana przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. nakazująca rejestrację używanych 31 używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalająca opłatę za używanie 31 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie [...] zł, odpowiada prawu. Ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli w lokalu zajmowanym przez Stronę znajdowało się 31 odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a tym samym należy stwierdzić, iż pobranie opłaty tytułem używania 31 niezarejestrowanych odbiorników jest uzasadnione. Na ww. orzeczenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] grudnia 2014r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła A. U. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Strona wniosła także o przeprowadzenie przez Sąd dowodu z dokumentu tj. umowy o pracę z K. K. na okoliczność, że w D. zatrudniona była krótko i nie miała pełnej wiedzy o funkcjonowaniu placówki. W skardze zarzucono, podobnie jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji, naruszenie art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez oparcie rozstrzygnięcia na bezpodstawnym domniemaniu ich sprawności, podczas gdy powołany przepis ustanawia wyłącznie domniemanie używania urządzenie umożliwiającego natychmiastowy odbiór programu a w konsekwencji bezpodstawne nałożenie na odwołującego obowiązku rejestracji odbiorników telewizyjnych i obciążenie go opłatą za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych; art. 2 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez wymierzenie opłaty za używanie 31 odbiorników telewizyjnych bez jednoczesnego uzyskania dowodu na faktyczną ich liczbę; art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 oraz art. 80 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, poprzez przyjęcie domniemania okoliczności faktycznej co do liczby i stanu technicznego odbiorników oraz naruszenie zasady prawdy obiektywnej i zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co spowodowało powstanie błędu w ustaleniach faktycznych. Strona podniosła, iż wszelkie ustalenia zostały poczynione wyłącznie w oparciu o ustne oświadczenie K. K. będącej osobą nieupoważnioną do udzielania jakichkolwiek informacji osobom trzecim, była osobą nowozatrudnioną posiadającą niewielką i niekompletną wiedzę na temat faktycznego funkcjonowania obiektu. Nie była ona zorientowana w funkcjonowaniu obiektu, nie posiadała stosownej wiedzy co do faktu posiadania przez Stronę odbiorników telewizyjnych, ich ilości, pełnionej funkcji i stanu technicznego (załączono kopię umowy o pracę). Strona podniosła, iż organ nie sprecyzował pojęcia stanu umożliwiającego natychmiastowy odbiór programu. Strona podniosła, iż organ winien był dokonać bezpośrednich oględzin domniemanych odbiorników telewizyjnych, ich stanu technicznego oraz pełnionej wówczas funkcji oraz nie wykazał, aby wszystkie rzekomo znajdujące się u Strony odbiorniki były sprawne i umożliwiały natychmiastowy odbiór programu. Strona zarzuciła także przyjęcie przez organ dnia [...] lipca 2014 r. jako daty początkowej okresu używania odbiorników opierając się wyłącznie na ustnym oświadczeniu nowozatrudnionego pracownika nieposiadającego stosownej wiedzy. Okres ten nie został potwierdzony jakimikolwiek dokumentami. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) -zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze. Rozpoznając zarzuty skargi w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż nie zasługują one na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W działaniach organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętych rozstrzygnięć, a przytoczona argumentacja jest wyczerpująca. Podstawę materialnoprawną wydanych decyzji organów obu instancji stanowił przepis art. 5 ust. 1 i 3 u.o.a., zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika, a określonej zgodnie z zapisami ustawy w rozporządzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z 7 maja 2013r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2014 r. (Dz. U. z 2013r., poz. 566). Skarżąca nie zgadzając się z zaskarżoną decyzją podniosła zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak również przepisów prawa materialnego. Sąd nie podzielił jednak słuszności wykazywanych przez skarżącą uchybień oraz przytoczonej na ich poparcie argumentacji. W myśl art. 7 ust. 1 i 2 u.o.a. kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1 tej ustawy, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności. Z treści przepisów ww. ustawy wynika, że w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1, przeprowadzający kontrolę wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3. Od decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności, (ust. 6 i 7 art. 7 u.o.a.). W niniejszej sprawie organ kontrolujący (operator publiczny) działając w oparciu o przepisy u.o.a. w toku przeprowadzonej kontroli wypełniania obowiązku rejestracji odbiorników telewizyjnych, w dniu [...] sierpnia 2014r. w miejscu prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej (pensjonat w miejscowości W.) ustalił, że w jej użytkowaniu znajdowało się 31 odbiorników telewizyjnych w pokojach gościnnych. Ustalono, że odbiorniki telewizyjne były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów. Odbiorniki były użytkowane od [...] lipca 2014r. Informacje te uzyskano od pracownicy pensjonatu (recepcjonistki) K. K. W stosunku do ww. odbiorników nie został wykonany obowiązek rejestracji. Sąd stwierdza, że organ prawidłowo uznał, że u skarżącej powstał obowiązek rejestracji posiadanych odbiorników telewizyjnych. Prawidłowo organ uznał ilość posiadanych (w dniu kontroli) i niezarejestrowanych przez skarżącą odbiorników telewizyjnych, opierając się na ustaleniach dokonanych w trakcie przeprowadzonej kontroli. Protokół kontroli został podpisany przez pracownicę obiektu hotelowego i zasadnie przyjęto jego pełną wartość dowodową. Jest to istotne w sytuacji, gdy skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów podważających treść oświadczenia złożonego w trakcie kontroli przez K. K. Sąd podkreśla, że działające w sprawie organy mogły oprzeć się na informacjach uzyskanych od pracownicy obiektu szczególnie w sytuacji, gdy pokoje hotelowe, w których znajdowały się odbiorniki TV były zajęte przez gości. Protokół kontroli ma pełną moc dowodową stwierdzonych w nim faktów. Wbrew twierdzeniom skargi organy orzekające w sprawie w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy, kierując się wymogami art. 7, 77, a także art. 10 k.p.a., co czyni nieuzasadnionym zarzut dotyczący niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niedysponowanie wystarczającym materiałem dowodowym do podjęcia decyzji. Zdaniem Sądu ustalone podczas przeprowadzonej kontroli i w trakcie późniejszego postępowania okoliczności pozwoliły na zastosowanie domniemania, że ujawnione odbiorniki, były używane w miejscu prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej. Trudno bowiem obecnie wyobrazić sobie sytuację aby pokoje hotelowe były pozbawione odbiorników TV. Odnosząc się do głównego zarzutu podnoszonego przez skarżącą dotyczącego nieprawidłowego uznania przez organ, że telewizory mogły odbierać program TV należy stwierdzić, że skarżąca nie przedstawiła żadnego przeciwdowodu, który obaliłby to domniemanie. Sąd stwierdza jednocześnie, że skarżąca, prowadząca działalność gospodarczą powinna mieć świadomość konieczności zarejestrowania odbiorników telewizyjnych używanych przy prowadzeniu działalności hotelarskiej. Zaniedbanie przez skarżącą obowiązku rejestracji telewizorów świadczy o tym, że skarżąca, prowadząca działalność gospodarczą, nie wykazała należytej staranności przy załatwianiu swoich spraw związanych z prowadzoną działalnością. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących nieprawidłowości przy prowadzeniu postępowania administracyjnego, Sąd stwierdza, że organy administracji w toku postępowania zbadały wszystkie istotne okoliczności niniejszej sprawy oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 i art. 77 oraz 80 k.p.a., oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego prawidłowej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w skarżonych decyzjach, w zakresie wymaganym przez przepisy postępowania, w szczególności art. 107 § 3 k.p.a. Reasumując, w ocenie Sądu organy administracji obu instancji nie naruszyły przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem podjęły niezbędne czynności w celu pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Na zakończenie Sąd wskazuje, że wniosek dowodowy zgłoszony w skardze dotyczący dopuszczenia jako dowodu umowy o pracę z panią K. K. na okoliczność jej krótkiego zatrudnienia w pensjonacie, podlegał oddaleniu, bowiem jak wynika z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zdaniem Sądu podnoszona przez skarżącą okoliczność nie miała znaczenia dla wyjaśnienia sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd uznał, że niezależnie od stażu pracy na stanowisku recepcjonisty osoba pełniąca tę funkcję musi wiedzieć czy w pokojach hotelowych udostępnianych gościom znajdują się telewizory. Ponadto należy dodać, że dowód ten został dołączony do odwołania i był znany organowi odwoławczemu (strona 2 uzasadnienia decyzji). Wskazać w tym miejscu należy, że zadaniem Sądu jest kontrola legalności przeprowadzonego postępowania administracyjnego, a nie ponowne dopuszczenie tych samych dowodów przed Sądem. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.