VI SA/Wa 591/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Jacek Fronczyk Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi J. K., W. B. i M. S. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na wzór użytkowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżących J. K., W. B. i M. S. kwotę 2217 (dwa tysiące dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej "UP") z dnia [...] grudnia 2015 r. znak: [...], którą po rozpoznaniu sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy pt. "Konstrukcja nośna mebli do siedzenia" nr [...], udzielonego na rzecz J. K., W. B., J. K. i M. S. wszczętej na skutek wniosku o unieważnienie wniesionego przez T. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P. D. w Ż., na podstawie art. 77 i art. 11 w związku z art. 82 u.o.w. w związku z art. 315 ust. 1 i 3 ustawy - Prawo własności przemysłowej z dnia 30 czerwca 2000 roku (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 ze zm., nazywanej dalej: "p.w.p.") oraz z art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p., orzeczono o: - unieważnieniu prawa ochronnego na wzór użytkowy pt. "Konstrukcja nośna mebli do siedzenia" nr [...]; - przyznano T. D. solidarnie od J. K., W. B., J. K. i M. S. kwotę 2000 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Do wydania ww. decyzji doszło w następujących okolicznościach. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. udzielił na rzecz J. K., W. B., J. K. i M. S., prawa ochronnego nr [...] na wzór użytkowy pt. "Konstrukcja nośna mebli do siedzenia" z pierwszeństwem określonym datą zgłoszenia wzoru użytkowego w Urzędzie Patentowym RP w dniu [...] kwietnia 1998 r. Pismem z dnia [...] października 2004 r. T. D. (nazywany dalej: "skarżący") wniósł do UP sprzeciw od decyzji UP o udzieleniu prawa ochronnego nr [...], zarzucając brak przesłanki nowości. W uzasadnieniu sprzeciwu skarżący wskazał, że przedmiotowy wzór użytkowy jest rozwiązaniem powszechnie znanym i stosowanym w branży meblarskiej i opublikowanym między innymi w podręczniku dla szkół zawodowych autorstwa S. D. Uprawnieni uznali sprzeciw za bezzasadny. UP decyzją z dnia [...] listopada 2005 r., znak [...] oddalił wniosek o unieważnienie spornego prawa ochronnego na wzór użytkowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 maja 2006 r. oddalił skargę na powyższą decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 lutego 2007 r. oddalił skargę kasacyjną wniesioną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pismem z dnia [...] sierpnia 2006 r. T. D. P. D. z siedzibą w Ż. wniósł o unieważnienie w trybie postępowania spornego prawa ochronnego na wskazany wyżej wzór użytkowy nr [...]. UP uznał, że skarżący - wnioskodawca legitymuje się interesem prawnym w domaganiu się unieważnienia spornego prawa ochronnego, bowiem otrzymał pismo od uprawnionych wzywające go do zaprzestania produkcji i sprzedaży stelaży meblowych, których konstrukcja była oparta - zdaniem uprawnionych - na rozwiązaniu ujawnionym we wzorze użytkowym [...], a także otrzymał wezwanie do zapłacenia odpowiedniej kwoty tytułem odszkodowania, pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego. Skarżący w uzasadnieniu wniosku podniósł, że ujawniony wzór użytkowy nie spełnia przesłanek zdolności ochronnej określonych w art. 77 w zw. z art. 11, 26 i 82 ustawy o wynalazczości z dnia 19 października 1972 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 26, poz. 117 ze zm., nazywanej dalej: "u.o.w.") i nie jest "nowym i użytecznym rozwiązaniem dotyczącym kształtu, budowy lub zestawienia przedmiotu o trwałej postaci". Zakwestionował rozwiązanie według spornego wzoru jako przedstawiające konstrukcję o trwałej postaci. Wyjaśnił, że przedmiotem zgłoszenia wzoru użytkowego może być tylko jedno rozwiązanie dotyczące konkretnej postaci tego przedmiotu, gdy tymczasem zakres ochrony w zastrzeżeniu ochronnym jest na tyle szeroki, że może dotyczyć wielu rozwiązań istotnie różniących się między sobą. Ponadto, na dowód braku nowości spornego rozwiązania przedstawił konstrukcje ujawnione w opisach patentowych [...] i [...], a także dokumenty firmy I., I. i S. Uprawnieni w odpowiedzi na wniosek zaprzeczyli autentyczności wszystkich pism i dokumentów, które zostały złożone przez skarżącego w formie kserokopii poświadczonych za zgodność z kopią. Wnieśli o nieuznanie za dowody w sprawie tych dokumentów, które zostały sporządzone w językach obcych, a których kopie skarżący złożył bez uwierzytelnionych tłumaczeń dokonanych przez tłumacza przysięgłego. Uprawnieni za niezrozumiałe uznali twierdzenie, że konstrukcja według wzoru użytkowego [...] nie była przedmiotem o trwałej postaci, jak również niezrozumiały był dla nich zarzut braku użyteczności przedmiotowego wzoru. Ponadto nie podzielili stanowiska skarżącego w kwestii braku nowości spornej "konstrukcji nośnej mebli do siedzenia". UP decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., znak [...] unieważnił prawo ochronne na sporny wzór użytkowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi uprawnionych, wyrokiem z dnia 10 grudnia 2008 r., uchylił zaskarżoną decyzję, uznając, że przesłanki podjętego przez UP rozstrzygnięcia nie zostały w sposób dostateczny zindywidualizowane. Powyższe skutkowało brakiem możliwości zbadania przez Sąd prawidłowości oceny dokonanej przez organ. Sąd wskazał ponadto, że ponowne rozpatrzenie sprawy przez UP powinno zostać przeprowadzone z uwzględnieniem zasad ogólnych zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego, przy odniesieniu się do wszystkich okoliczności faktycznych i całego materiału dowodowego tak, aby na ich podstawie została podjęta decyzja prawidłowo uzasadniona i o przekonującej treści. Rozpoznając ponownie sprawę UP decyzją z dnia [...] października 2009 r., znak [...], oddalił wniosek o unieważnienie powyższego prawa ochronnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 września 2010 r., po rozpoznaniu skargi uchylił decyzję z dnia [...] października 2009 r. wskazując, że UP nie zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2008 r. Sąd podkreślił, że organ administracji dokonał jedynie oceny zarzutu naruszenia poprzez wnioskodawcę zasady powagi rzeczy osądzonej, natomiast nie wykonał pozostałych wskazań: nie przeprowadził postępowania stosownie do zasad ogólnych k.p.a., nie odniósł się do wszystkich okoliczności faktycznych i całego materiału dowodowego w sprawie, w tym do treści zeznań świadków oraz do treści umowy z dnia [...] marca 2006 r. zawartej pomiędzy uprawnionymi z prawa ochronnego [...] (z której wynika, że z dniem jej zawarcia przedmiotowe prawo ochronne przysługuje wyłącznie J. K.) mającej, w ocenie Sądu, zasadnicze znaczenie w kwestii adresata decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę, UP decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. znak: [...] oddalił wniosek skarżącego o unieważnienie prawa ochronnego [...], stwierdzając, że zarzut braku trwałej postaci przedmiotowego rozwiązania jest niezasadny, gdyż rozwiązanie będące przedmiotem wzoru użytkowego dotyczy określonego, wyodrębnionego z otoczenia przedmiotu, tj. konkretnej konstrukcji mebla o ściśle określonych cechach technicznych. Odnośnie zarzutu braku nowości spornego wzoru użytkowego organ wskazał, że nie znajduje on uzasadnienia w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, bowiem dla skutecznego postawienia zarzutu braku nowości niezbędne jest wskazanie dokumentu posiadającego łącznie wszystkie cechy zastrzeganego wzoru użytkowego. Organ wskazał także, że na mocy umowy zawartej w dniu [...] czerwca 2008r. (karta 58 akt sprawy [...]) prawo do spornego wzoru przysługuje wszystkim twórcom. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi skarżącego na decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r., znak [...], wyrokiem z dnia [...] listopada 2012 r. uchylił ww. decyzję, stwierdzając w pierwszej kolejności, że organ nie zastosował się w zdecydowanej części swojej decyzji do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w zapadłym w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2008 r. Zdaniem WSA wykonanie jego zaleceń dotyczyło wyłącznie dokonanej przez organ w sposób prawidłowy oceny zarzutu naruszenia przez wnioskodawcę res judicata, czyli zasady powagi rzeczy osądzonej, który w niniejszej sprawie nie zachodził. Odnośnie pozostałych zaleceń, UP wskazanych czynności nie wykonał, tj. nie przeprowadził postępowania stosownie do zasad ogólnych k.p.a., ani nie odniósł się do wszystkich okoliczności faktycznych i całego materiału dowodowego w sprawie, w tym do treści zeznań świadków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że tę ostatnią kwestię UP ocenił dopiero w odpowiedzi na skargę, co do braku merytorycznego jej związku ze sprawą o unieważnienie prawa, czyli w innym zakresie niż wskazany został przez Sąd w wyroku z 10 grudnia 2008 r. Wskazano, że UP nie ustosunkowując się do umowy z dnia [...] marca 2006 r. zawartej pomiędzy uprawnionymi z prawa ochronnego zaniedbał podstawowy obowiązek należytego określenia adresata/ów decyzji, czyli ustalenia prawidłowego kręgu stron postępowania administracyjnego. Pominięcie tej kwestii spowodowało, że krąg uczestników niniejszego postępowania pozostał taki sam, tzn. taki jak sprzed umowy z dnia [...] marca 2006 r. Na rozprawie przed UP, w dniu [...] października 2013 r., skarżący podtrzymał wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy [...], uprawniony podtrzymał wniosek o oddalenie wniosku. UP decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...], po rozpoznaniu sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy pt. "Konstrukcja nośna mebli do siedzenia" nr [...], wniosek oddalił. Na wstępie UP wyjaśnił, że mając na uwadze przedstawioną przez stronę umowę z dnia [...] marca 2006 r. decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. dokonał zmiany uprawnionego do spornego prawa ochronnego z J. K., W. B., J. K., M. S. na J. K. UP zastrzegł, że w sprawie będą miały zastosowanie przepisy u.o.w. gdyż sporny wzór użytkowy został zgłoszony do ochrony w dniu [...] kwietnia 1998 r., tj. pod rządami ustawy o wynalazczości z dnia 19 października 1972 r. Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. T. D. – skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję UP z dnia [...] listopada 2013 r., wnosząc o jej uchylenie w całości. W odpowiedzi na skargę UP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi wyrokiem z dnia 13 maja 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2672/14 uchylił zaskarżoną decyzję UP z dnia [...] listopada 2013 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że UP naruszył art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 listopada 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 1397/12. W wyroku z dnia 14 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na konieczność ponownej oceny przez Organ, w oparciu o zgromadzone w sprawie materiały dowodowe oraz doświadczenie życiowe, istotnych okoliczności związanych z przedmiotem sprawy, oraz wskazał, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy zostały wadliwie zinterpretowane i zastosowane przepisy prawa materialnego, przedstawiając wyraźne wskazówki co do dalszego postępowania. Analiza zaskarżonej decyzji, wydanej ma skutek wyroku WSA w Warszawie z 14 listopada 2012 r., pozwala jednak na stwierdzenie, iż organ ponownie nie zastosował się do zleceń Sądu zawartych w przedmiotowym orzeczeniu. Pomimo treści art. 153 p.p.s.a.. nie przeanalizował licznych materiałów dowodowych, zgromadzonych w toku ponownego rozpoznawania sprawy, z uwzględnieniem zaleceń Sądu. Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że organ ponownie rozpoznając sprawę, nie wziął również pod uwagę stanowiska Sądu, który w świetle obranego materiału dowodowego oraz doświadczenia życiowego stwierdził, iż "Na marginesie – gdyż nie jest to rolą Sądu – należy zauważyć, że ocena przedmiotowego rozwiązania dokonana została w całkowitym oderwaniu od historii meblarstwa. Tymczasem powszechnie wiadomo, że od początku lat dwudziestych XX w. meble – a zwłaszcza krzesła i fotele – z rur metalowych, najczęściej chromowanych lub niklowanych, z różnymi rozwiązaniami dotyczącymi siedziska lub oparcia, w tym również z różnego rodzaju taśm – stały się rozwiązaniem szeroko stosowanym we wzornictwie meblarskim, a dzisiaj mają wręcz charakter klasyczny". Organ nie wyjaśnił w żaden sposób, dlaczego materiały potwierdzające brak nowości spornego wzoru użytkowego "były nie dość precyzyjne" oraz dlaczego, wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę i treści decyzji, nie dokonał ich prawidłowej oceny ograniczając się do stwierdzenia, iż "budzą poważne wątpliwości co do wiarygodności informacji w nich zawartych", nie wyjaśniając też, dlaczego budzą takie wątpliwości, skoro są one spójne oraz obiektywnie prawdziwe. Tym bardziej zatem Organ powinien przeprowadzić dokładną analizę materiału dowodowego, czego ponownie nie zrobił. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera wyjaśnienia powodów, dla których Organ w znacznej części pominął w uzasadnieniu treść wiążących go zaleceń zawartych w wyrokach grudnia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1989/08, z września 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 292/10 oraz listopada 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 1397/12. Konsekwencją powyższych zaniechań ze strony organu i braku równego sposobu oceny dowodów przemawiających za i przeciw tezom skarżącego co do braku nowości spornego rozwiązania, jest brak przekonywującego wyjaśnienia przez Organ w uzasadnieniu decyzji powodów odmowy unieważnienia prawa ochronnego na sporny wzór użytkowy. Sąd wskazał także, że organ nie zajął jednoznacznego stanowiska odnośnie osób, którym przysługuje przymiot strony postępowania, co wynika z faktu nie ustalenia skutków umów zawartych przez osoby, które były twórcami przedmiotowego wzoru użytkowego. W wyniku kolejnego wyroku WSA z dnia 13 maja 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2672/14, którą uchylono decyzję UP z dnia [...] listopada 2013 r. organ ponownie wydał decyzję w niniejszej sprawie. Decyzją Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej "UP") z dnia [...] grudnia 2015 r. znak: [...], po rozpoznaniu sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy pt. "Konstrukcja nośna mebli do siedzenia" nr [...], udzielonego na rzecz J. K., W. B., J. K. i M. S. wszczętej na skutek wniosku o unieważnienie wniesionego przez T. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P. w Ż., orzeczono o: - unieważnieniu prawa ochronnego na wzór użytkowy pt. "Konstrukcja nośna mebli do siedzenia" nr [...]; - przyznano T. D. solidarnie od J. K., W. B., J. K. i M. S. kwotę 2000 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że istniały przesłanki do unieważnienia prawa ochronnego na wzór użytkowy pt. "Konstrukcja nośna mebli do siedzenia" nr [...] udzielonego na rzecz J. K., W. B., J. K. i M. S. Wymieniona wyżej decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez J. K., W. B. i M. S. działających przez profesjonalnego pełnomocnika. Strona skarżąca zarzuciła ww. decyzji, że została ona wydana z naruszeniem prawa polegającym na błędnym ustaleniu stron postępowania. Skarżący podkreślili, że za stronę postępowania (uprawniony do wzoru użytkowego nr [...]) powinien zostać uznany wyłącznie J. K. Powyższe zdaniem skarżących wynika z umów zawieranych przez osoby zainteresowane zaś organ w decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. potwierdził, że stroną postępowania powinien być wyłącznie J. K. Skarżący podali także, że strona postępowania J. K. zmarł przed wydaniem zaskarżonej decyzji i niezawieszenie postępowania przez organ spowodowało niemożność wzięcia udziału w postępowaniu przez następców prawnych zmarłego. Powyższe stanowi naruszenie art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. Skarżący wskazali również, że decyzja jest wadliwa merytorycznie. Odpowiadając na skargę Urząd Patentowy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt.Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2016 r., poz. 718- dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. Stosownie do art. 156 § 1 pkt 4 k. p. a. podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji, jest skierowanie jej do osoby niebędącej stroną w sprawie. Jak wynika z akt sprawy (odpis skrócony aktu zgonu J. K.) strona zmarła w dniu [...] maja 2014 r. podczas gdy zaskarżona decyzja wydana została w dniu [...] grudnia 2015 r., a zatem półtora roku po śmierci J. K. Nie można zgodzić się z poglądem organu, że skoro nie został on poinformowany o śmierci strony to konsekwencje zaistniałej sytuacji nie obciążają Urzędu Patentowego. Organ baczyć musi na przepisy k. p. a. dotyczące warunków, jakie spełnić powinien dany podmiot, aby mógł występować w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony. Stroną postępowania administracyjnego jest bowiem każdy podmiot wymieniony w art. 29 k. p. a., rozpatrywanym w związku z art. 30 k. p. a., co w odniesieniu do osób fizycznych oznacza osoby fizyczne mające zdolność prawną w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego, o ile mogą wykazać się jednocześnie interesem prawnym do występowania w danej sprawie na prawach strony, to jest odpowiadają wymaganiu stawianemu przez art. 28 k. p. a. Każdy przypadek nieprawidłowego ustalenia zdolności prawnej osoby, potraktowanej przez organ administracji publicznej jako strona, pociąga za sobą wadę nieważności decyzji przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 4 k. p. a., niezależnie od przyczyny owego ustalenia. W okolicznościach niniejszej sprawy przymiot strony postępowania administracyjnego nie przysługiwał J. K., ale jego następcom prawnym, i to z ich udziałem, po ich uprzednim ustaleniu, powinno było być prowadzone postępowania administracyjne w niniejszej sprawie. Okoliczność, że organ nie ustalił prawidłowo kręgu osób będących stronami w sprawie, niezależnie od przyczyn tego uchybienia powoduje, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa. Sąd administracyjny, którego zadaniem jest wyłącznie kontrola legalności orzeczeń organów administracji publicznej, nie może pominąć uwzględnienia w sprawie opisanego wyżej faktu ujawnienia braku zdolności prawnej jednej z osób potraktowanych jako strona postępowania administracyjnego. Sąd stwierdzając fakt, że J. K. zmarł półtora roku przed wydaniem zaskarżonej decyzji musi stwierdzić, że w postępowaniu administracyjnym winni brać udział jego prawni następcy. Fakt, że osoby te nie zostały ustalone i nie brały udziału w postępowaniu jest wystarczającą podstawą do uchylenia decyzji przez Sąd. Jeżeli organ nieprawidłowo ustalił krąg stron postępowania polegający na przeprowadzeniu postępowania bez udziału następców prawnych osoby zmarłej, to stanowi to naruszenie procedury administracyjnej: art. 10 § 1 i art. 28 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a tym samym stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Artykuł 145 § 1 pkt 1 litera b p.p.s.a. stanowi, że sąd uchyla zaskarżony do niego akt jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Zaistnienie którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 145 § 1 k.p.a. daje podstawę do uchylenia decyzji przez sąd administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Dodatkowo trzeba stwierdzić, że organ musi jednoznacznie rozstrzygnąć, które z osób występujących jako twórcy wzoru użytkowego pt. "Konstrukcja nośna mebli do siedzenia" nr [...] winny być uznane za strony postępowania. Powyższe ma związek z dwoma umowami zawartymi przez twórców powyższego wzoru w roku 2006 i w roku 2008. Na powyższą kwestię wskazywał WSA w poprzednich wyrokach wydawanych w tej sprawie. Powyższe okoliczności muszą być przez organ jednoznacznie wyjaśnione w ponownym postępowaniu prowadzonym przy udziale wszystkich stron postępowania. Wobec stwierdzenia poważnego naruszenia procedury administracyjnej w toku postępowania przed Urzędem Patentowym – Sąd nie miał obowiązku odnieść się do meritum sprawy. Wobec stwierdzonego uchybienia przepisom k. p. a. Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c p. p. s. a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.