VI SA/Wa 2672/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi T. D. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącego T. D. kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (nazywany dalej: "UP") decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. udzielił na rzecz J. K., W. B., J. K. i M. S., prawa ochronnego nr [...] na wzór użytkowy pt. "Konstrukcja nośna mebli do siedzenia" z pierwszeństwem określonym datą zgłoszenia wzoru użytkowego w Urzędzie Patentowym RP w dniu 30 kwietnia 1998 r. 2. Pismem z dnia [...] października 2004 r. T. D. (nazywany dalej: "skarżący") wniósł do UP sprzeciw od decyzji UP o udzieleniu prawa ochronnego nr [...], zarzucając brak przesłanki nowości. W uzasadnieniu sprzeciwu skarżący wskazał, że przedmiotowy wzór użytkowy jest rozwiązaniem powszechnie znanym i stosowanym w branży meblarskiej i opublikowanym między innymi w podręczniku dla szkół zawodowych autorstwa S. D. 3. Uprawnieni uznali sprzeciw za bezzasadny. 4. UP decyzją z dnia [...] listopada 2005 r., znak [...] oddalił wniosek o unieważnienie spornego prawa ochronnego na wzór użytkowy. 5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 maja 2006 r. oddalił skargę skarżącego. 6. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 lutego 2007 r. oddalił skargę kasacyjną wniesioną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 7. Pismem z dnia [...] sierpnia 2006 r. T. D. z siedzibą w Z. wniósł o unieważnienie w trybie postępowania spornego prawa ochronnego na wskazany wyżej wzór użytkowy nr [...]. UP uznał, że skarżący - wnioskodawca legitymuje się interesem prawnym w domaganiu się unieważnienia spornego prawa ochronnego, bowiem otrzymał pismo od uprawnionych wzywające go do zaprzestania produkcji i sprzedaży stelaży meblowych, których konstrukcja była oparta - zdaniem uprawnionych - na rozwiązaniu ujawnionym we wzorze użytkowym [...], a także otrzymał wezwanie do zapłacenia odpowiedniej kwoty tytułem odszkodowania, pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego. Skarżący w uzasadnieniu wniosku podniósł, że ujawniony wzór użytkowy nie spełnia przesłanek zdolności ochronnej określonych w art. 77 w zw. z art. 11, 26 i 82 ustawy z dnia 19 października 1972 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 26, poz. 117 ze zm., nazywanej dalej: "u.o.w.") i nie jest "nowym i użytecznym rozwiązaniem dotyczącym kształtu, budowy lub zestawienia przedmiotu o trwałej postaci". Zakwestionował rozwiązanie według spornego wzoru jako przedstawiające konstrukcję o trwałej postaci. Wyjaśnił, że przedmiotem zgłoszenia wzoru użytkowego może być tylko jedno rozwiązanie dotyczące konkretnej postaci tego przedmiotu, gdy tymczasem zakres ochrony w zastrzeżeniu ochronnym jest na tyle szeroki, że może dotyczyć wielu rozwiązań istotnie różniących się między sobą. Ponadto, na dowód braku nowości spornego rozwiązania przedstawił konstrukcje ujawnione w opisach patentowych [...] i [...], a także dokumenty firmy I., I. i S. 8. Uprawnieni w odpowiedzi na wniosek zaprzeczyli autentyczności wszystkich pism i dokumentów, które zostały złożone przez skarżącego w formie kserokopii poświadczonych za zgodność z kopią. Wnieśli o nieuznanie za dowody w sprawie tych dokumentów, które zostały sporządzone w językach obcych, a których kopie skarżący złożył bez uwierzytelnionych tłumaczeń dokonanych przez tłumacza przysięgłego. Uprawnieni za niezrozumiałe uznali twierdzenie, że konstrukcja według wzoru użytkowego [...] nie była przedmiotem o trwałej postaci, jak również niezrozumiały był dla nich zarzut braku użyteczności przedmiotowego wzoru. Ponadto nie podzielili stanowiska skarżącego w kwestii braku nowości spornej "konstrukcji nośnej mebli do siedzenia". 9. UP decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., znak Sp. [...] unieważnił prawo ochronne na sporny wzór użytkowy. 10. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi uprawnionych, wyrokiem z dnia 10 grudnia 2008 r., uchylił zaskarżoną decyzję, uznając, że przesłanki podjętego przez UP rozstrzygnięcia nie zostały w sposób dostateczny zindywidualizowane. Powyższe skutkowało brakiem możliwości zbadania przez Sąd prawidłowości oceny dokonanej przez organ. Sąd wskazał ponadto, że ponowne rozpatrzenie sprawy przez UP powinno zostać przeprowadzone z uwzględnieniem zasad ogólnych zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego, przy odniesieniu się do wszystkich okoliczności faktycznych i całego materiału dowodowego tak, aby na ich podstawie została podjęta decyzja prawidłowo uzasadniona i o przekonującej treści. 11. Rozpoznając ponownie sprawę UP decyzją z dnia [...] października 2009 r., znak [...], oddalił wniosek o unieważnienie prawa ochronnego. 12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 września 2010 r., po rozpoznaniu skargi uchylił decyzję z dnia [...] października 2009 r. wskazując, że UP nie zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2008 r. Sąd podkreślił, że organ administracji dokonał jedynie oceny zarzutu naruszenia poprzez wnioskodawcę zasady powagi rzeczy osądzonej, natomiast nie wykonał pozostałych wskazań: nie przeprowadził postępowania stosownie do zasad ogólnych k.p.a., nie odniósł się do wszystkich okoliczności faktycznych i całego materiału dowodowego w sprawie, w tym do treści zeznań świadków oraz do treści umowy z dnia [...] marca 2006 r. zawartej pomiędzy uprawnionymi z prawa ochronnego [...] (z której wynika, że z dniem jej zawarcia przedmiotowe prawo ochronne przysługuje wyłącznie J. K.) mającej, w ocenie Sądu, zasadnicze znaczenie w kwestii adresata decyzji. Sąd zaznaczył, że odmienność poglądów zaprezentowana przez organ po ponownym rozpoznaniu sprawy musi zostać rzetelnie przez organ uzasadniona, czyli po zebraniu materiału dowodowego organ musi dokonać oceny wszystkich dowodów. W szczególności, w świetle art. 107 § 3 k.p.a. zobowiązany jest uzasadnić przyczyny, dlaczego niektórym dowodom odmówił wiarygodności lub je pominął. Dopiero wypełnienie tego obowiązku może przemawiać za przyjęciem, że sprawa została należycie wyjaśniona i nie doszło do naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. Sąd podkreślił, że UP pominął w uzasadnieniu rozstrzygnięcia zasadniczą część materiałów sprawy, na których skarżący oparł wniosek o unieważnienie wzoru użytkowego i skupił się wyłącznie na ocenie części tych materiałów, zaś dowodów pominiętych nie ocenił. W szczególności organ nie ocenił w zaskarżonej decyzji: oświadczenia firmy I. z dnia [...] marca 2006 r. wraz z załączonymi do niego zdjęciami ramy siedziskowo-oparciowej, opisem technologicznym z 1996 r., faktury VAT potwierdzającej zakup taśmy używanej do mocowania na ramach siedziskowo-oparciowych foteli, oświadczenia firmy I. z dnia [...] września 2006 r., oświadczenia firmy I. wraz z załącznikami oraz tłumaczeniem przysięgłym na język polski, rysunków z opisem rozwiązania firmy S. z 1995 r. wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski, oświadczenia K. M. wraz ze zdjęciami przedstawiającymi ramy siedziskowo-oparciowe produkowane w I., oświadczenia dyrektora firmy "J." Sp. z o.o. z załączonym opisem wzoru użytkowego [...] i tłumaczeniem na język polski, oświadczenia C. z A. ze zdjęciami foteli I. i tłumaczeniem przysięgłym, oświadczenia firmy A. M. wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski, stron z katalogu firmy S. z 1986 r. przedstawiających fotele, w których zastosowana została rama posiadająca wszystkie cechy wzoru użytkowego [...], zeznań G.K. złożonych na rozprawie przed Urzędem Patentowym RP w dniu [...] marca 2008 r., zeznań K.M. złożonych na rozprawie przed Urzędem Patentowym RP w dniu [...] marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że brak oceny tego materiału w zaskarżonej decyzji, podania przyczyn, z powodu których dowodom tym organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, stanowiło naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w sposób mogący mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd wskazał, że UP ponownie obowiązany jest zarówno zebrać materiał dowodowy, jak i wyczerpująco dokonać jego oceny według wymagań art. 7, 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., oraz wykonać zalecenie Sądu zawarte w wyroku z dnia 10 grudnia 2008 r. - w zakresie dokonanej przez ten Sąd oceny prawnej, którą jest związany (w zakresie skutków umowy cywilnej z dnia [...] marca 2006 r. dla ustalenia kręgu stron postępowania). Prawidłowo ustalony i oceniony stan faktyczny pozwoli dopiero na ocenę merytoryczną prawidłowego zastosowania prawa materialnego. 13. UP decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. znak: [...] oddalił wniosek skarżącego o unieważnienie prawa ochronnego [...], stwierdzając, że zarzut braku trwałej postaci przedmiotowego rozwiązania jest niezasadny, gdyż rozwiązanie będące przedmiotem wzoru użytkowego dotyczy określonego, wyodrębnionego z otoczenia przedmiotu, tj. konkretnej konstrukcji mebla o ściśle określonych cechach technicznych. Odnośnie zarzutu braku nowości spornego wzoru użytkowego organ wskazał, że nie znajduje on uzasadnienia w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, bowiem dla skutecznego postawienia zarzutu braku nowości niezbędne jest wskazanie dokumentu posiadającego łącznie wszystkie cechy zastrzeganego wzoru użytkowego. UP wyjaśnił, że w rozwiązaniu będącym przedmiotem sporu zastrzeżono konstrukcję nośną mebli do siedzenia utworzoną z obwodowej ramy siedziskowo-oparciowej wykonanej z metalowego kształtownika o przekroju zamkniętym i poprzeczki dzielącej część siedziskową i oparciową, charakteryzującą się tym, że rama opleciona jest taśmą z tworzywa sztucznego wzdłuż i w poprzek ramy tworząc wypełnienie ramy w postaci siatki, przy czym końcówki taśmy są ze sobą połączone trwale korzystnie za pomocą zgrzewania. Połączeniem trwałym jest takie połączenie elementów, które po skutecznej próbie ich rozłączenia nie da się odtworzyć w pierwotnej postaci, gdyż któryś z elementów zostaje zniszczony, uszkodzony lub trwale zdeformowany. Organ wskazał, że opisy patentowe [...], [...], [...] przedstawiają inne rozwiązania niż przedmiotowy wzór użytkowy, z kolei opis patentowy [...] różni się budową od konstrukcji nośnej mebla według spornego wzoru, a opis patentowy [...] w ogóle nie ujawnia łączenia taśm zamocowanych na stelażu. Organ stwierdził, iż zdjęcia mebli do siedzenia firmy I., zdjęcia na stronach katalogu firmy S., zdjęcia ramy siedziskowo-oparcowej firmy I., czy procesu produkcyjnego tych mebli, ukazujące jedynie ich zewnętrzny wygląd, nie przedstawiają szczegółów konstrukcyjnych stelaża, wobec czego nie mogą być brane pod uwagę jako przeciwstawienia. Organ ponadto stwierdził, iż nie stanowią wystarczającego dowodu braku nowości przedmiotowego rozwiązania oświadczenia przedstawicieli firm J. Sp. z o.o., A. i A. M., I., I. Odnośnie zarzutu braku użyteczności wzoru użytkowego [...], organ uznał, iż przedmiotowe rozwiązanie spełnia wymóg art. 77 u.o.w. w tym zakresie, gdyż końcówki taśmy połączone są ze sobą trwale, co poprawia jakość połączenia, ułatwia montaż i odróżnia przedmiotowe rozwiązanie od znanych rozwiązań ze stanu techniki. W konsekwencji, Urząd Patentowy RP uznał, iż sporny wzór użytkowy jest rozwiązaniem o trwałej postaci, nowym i użytecznym. 14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi skarżącego na decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r., znak [...], wyrokiem z dnia 14 listopada 2012 r. uchylił ww. decyzję, stwierdzając w pierwszej kolejności, że organ nie zastosował się w zdecydowanej części swojej decyzji do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w zapadłym w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2008 r. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wykonanie jego zaleceń dotyczyło wyłącznie dokonanej przez organ w sposób prawidłowy oceny zarzutu naruszenia przez wnioskodawcę res judicata, czyli zasady powagi rzeczy osądzonej, który w niniejszej sprawie nie zachodził. Odnośnie pozostałych zaleceń, UP wskazanych czynności nie wykonał, tj. nie przeprowadził postępowania stosownie do zasad ogólnych k.p.a., ani nie odniósł się do wszystkich okoliczności faktycznych i całego materiału dowodowego w sprawie, w tym do treści zeznań świadków oraz treści umowy z dnia [...] marca 2006 r. mającej w ocenie Sądu zasadnicze znaczenie w kwestii adresata decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że tę ostatnią kwestię UP ocenił dopiero w odpowiedzi na skargę, co do braku merytorycznego jej związku ze sprawą o unieważnienie prawa, czyli w innym zakresie niż wskazany został przez Sąd w wyroku z 10 grudnia 2008 r. Wskazano, że UP nie ustosunkowując się do umowy z dnia [...] marca 2006 r. zawartej pomiędzy uprawnionymi z prawa ochronnego (z której wynika, że z dniem jej zawarcia przedmiotowe prawo ochronne przysługuje wyłącznie jednemu z nich, tj. J. K.), istotnie zaniedbał podstawowy obowiązek należytego określenia adresata/ów decyzji, czyli ustalenia prawidłowego kręgu stron postępowania administracyjnego. Pominięcie tej kwestii spowodowało, że krąg uczestników niniejszego postępowania pozostał taki sam, tzn. taki jak sprzed umowy z dnia [...] marca 2006 r. Sąd wskazał ponadto, że odmienność poglądów zaprezentowana przez organ po ponownym rozpoznaniu sprawy musi zostać rzetelnie przez organ uzasadniona, czyli po zebraniu materiału dowodowego organ musi dokonać oceny wszystkich dowodów. W szczególności organ zobowiązany jest uzasadnić przyczyny, dlaczego niektórym dowodom odmówił wiarygodności lub je pominął. Ponieważ ta wadliwość, tj. pominięcie podstawowych zasad postępowania, została wytknięta organowi już we wcześniejszym wyroku z dnia 10 grudnia 2008 r., stąd ponowne rozpatrzenie sprawy (tym bardziej przy odmiennej ocenie stanu faktycznego) powinno być dokonane ze szczególną starannością, której zabrakło. Sąd wskazał, że UP w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r., znak [...], w szczególności pominął następujące dokumenty: oświadczenie firmy I. z dnia [...] marca 2006 r. wraz z załączonymi do niego zdjęciami ramy siedziskowo-oparciowej, opisem technologicznym z 1996 r., faktury VAT potwierdzającej zakup taśmy używanej do mocowania na ramach siedziskowo-oparciowych foteli, oświadczenie firmy I. z dnia [...] września 2006 r., oświadczenie firmy I. wraz z załącznikami oraz tłumaczeniem przysięgłym na język polski, rysunki z opisem rozwiązania firmy S. z 1995 r. wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski, oświadczenie K. M. wraz ze zdjęciami przedstawiającymi ramy siedziskowo-oparciowe produkowane w I., oświadczenie dyrektora firmy "[...]" Sp. z o.o. z załączonym opisem wzoru użytkowego [...] i tłumaczeniem na język polski, oświadczenie C. S. z A. ze zdjęciami foteli I. i tłumaczeniem przysięgłym, oświadczenie firmy A. wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski, strony z katalogu firmy S. z 1986 r. przedstawiające fotele, w których zastosowana została rama posiadająca wszystkie cechy wzoru użytkowego [...], zeznania G. K. złożone na rozprawie przed Urzędem Patentowym RP w dniu [...] marca 2008 r. zeznania K. M. złożone na rozprawie przed Urzędem Patentowym RP w dniu [...] marca 2008 r. Sąd uznał, że brak oceny tego materiału w zaskarżonej decyzji, podania przyczyn, z powodu których dowodom tym odmówił wiarygodności i mocy dowodowej stanowi o naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a. w sposób mogący mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Ponadto, wadliwość ta nie może być "naprawiona" w odpowiedzi na skargę, bowiem wszelkie wyjaśnienia i ustalenia organu dotyczące stanu faktycznego wraz z odniesieniem się do przedstawionych przez skarżącego dowodów powinny znaleźć się w decyzji. Odpowiedź na skargę nie może uzupełniać istotnych braków decyzji, szczególnie w sytuacji ponownego rozpoznania sprawy i jej diametralnie odmiennych ustaleń faktycznych. W konsekwencji Sąd zobowiązał UP nie tylko do ponownego zebrania materiału dowodowego i dokonania jego wyczerpującej oceny, ale również do wykonania zalecenia WSA w Warszawie zawartego w wyroku z dnia 10 grudnia 2008 r. w zakresie skutków umowy cywilnej z dnia [...] marca 2006 r. celem ustalenia kręgu stron postępowania. W ocenie Sądu, w odniesieniu do pominiętych, a nawet - jak wskazał Sąd - odrzuconych przez UP materiałów dowodowych, z takich powodów jak przedstawienie jedynie zewnętrznego wyglądu mebli bez szczegółów konstrukcyjnych stelaża, czy też pominięcie oświadczeń firm lub zeznań świadków, w których padają stwierdzenia o produkcji analogicznych wyrobów przed datą zgłoszenia spornego wzoru użytkowego, mają zastosowanie, oprócz art. 153 p.p.s.a., również przepisy k.p.a. normujące postępowanie dowodowe, zasady oceny dowodów oraz uzasadnienia decyzji, tj. art. 7, 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Za zasadne Sąd uznał również podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 11 oraz art. 77 ustawy o wynalazczości poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie w kształcie podniesionym w skardze. 15. Na rozprawie przed UP, w dniu [...] października 2013 r., skarżący podtrzymał wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy [...], uprawniony podtrzymał wniosek o oddalenie wniosku. Skarżący dokonał reasumpcji swojego stanowiska, stwierdzając, że sporny wzór użytkowy nie spełnia przesłanek zdolności ochronnej zawartych w art. 77 w związku z art. 11, 26 i 82 u.o.w., tj. nie jest nowym i użytecznym rozwiązaniem dotyczącym kształtu, budowy lub zestawienia przedmiotu o trwałej postaci. Wskazał, że przed datą zgłoszenia spornej konstrukcji nośnej mebli do siedzenia, tożsame rozwiązania były powszechnie znane i stosowane, a dowodzą tego w szczególności materiały, które UP niewłaściwie ocenił w dotychczasowym toku postępowania, na co zwrócił uwagę (ponownie) Sąd w wyroku z dnia 14 listopada 2012 r., konstruując zamkniętą listę pominiętych w ocenie dowodów. Wnioskodawca uznał, że "wyżej wymienione dowody stanowią potwierdzenie braku nowości spornego wzoru użytkowego w dacie jego zgłoszenia i jako takie winny stanowić podstawę do wydania decyzji o jego unieważnieniu". Zaznaczył również, że dokumenty i oświadczenia składane przez strony w postępowaniu dowodowym, o ile brak jest jednoznacznych powodów odmówienia im wiarygodności i mocy dowodowej, organ powinien potraktować jako objęte domniemaniem prawdziwości. Ponadto, wnioskodawca na okoliczność braku nowości spornego wzoru użytkowego wskazał w szczególności opisy patentowe [...] i [...]. Skarżący stwierdził, że oświadczenia i/lub zeznania pracowników firm, będących potentatami na rynku światowym (jak np. J. Sp. z o.o., A. i A., I., I.), w dodatku logicznie brzmiące, są wystarczające do uznania ich za wiarygodne w odniesieniu do braku nowości rozwiązania według [...]. Uznał także - opierając się na wtrąconej w treści wyroku z dnia 14 listopada 2012 r. "na marginesie" uwadze Sądu - że sama historia meblarstwa i stosowane na szeroką skalę różne konstrukcje siedzisk i oparć wykorzystujące różnego rodzaju taśmy - również są wystarczającym dowodem na brak nowości spornego wzoru użytkowego. Dodatkowo skarżący uznał, że nie jest możliwe odtworzenie spornego wzoru użytkowego bez podjęcia uzupełniającej twórczości wynalazczej, gdyż nie został on dostatecznie ujawniony i nie jest rozwiązaniem zupełnym, co oznacza, że nie został spełniony wymóg trwałej postaci wzoru. Zdaniem wnioskodawcy zakres ochrony spornego rozwiązania jest na tyle szeroki, że może obejmować wiele rozwiązań, gdy tymczasem przepisy u.o.w. wyraźnie precyzują, że wzór użytkowy dotyczy jednej, konkretnej postaci przedmiotu. Ponadto, powodem unieważnienia wzoru użytkowego [...] powinien być - zdaniem skarżącego - brak wskazania w opisie wzoru jego użyteczności. 16. UP decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...], po rozpoznaniu sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy pt. "Konstrukcja nośna mebli do siedzenia" nr [...], udzielonego na rzecz J. K., wszczętej na skutek wniosku o unieważnienie wniesionego przez T. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P. w Z., na podstawie art. 77 i art. 11 w związku z art. 82 u.o.w. w związku z art. 315 ust. 1 i 3 ustawy - Prawo własności przemysłowej z dnia 30 czerwca 2000 roku (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 ze zm., nazywanej dalej: "p.w.p.") oraz z art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p., wniosek oddalił. Na wstępie UP wyjaśnił, że mając na uwadze przedstawioną przez stronę umowę z dnia [...] marca 2006 r. decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. dokonał zmiany uprawnionego do spornego prawa ochronnego z J. K., W. B., J. K., M. S. na J. K. UP zastrzegł, że w sprawie będą miały zastosowanie przepisy u.o.w. gdyż sporny wzór użytkowy został zgłoszony do ochrony w dniu [...] kwietnia 1998 r., tj. pod rządami ustawy o wynalazczości z dnia [...] października 1972 r. UP, uwzględniając przepisy art. 68 w zw. z art. 82 u.o.w. uznał, że skarżący wykazał swój interes prawny w domaganiu się unieważnienia wzoru użytkowego z uwagi na fakt wystosowania przez uprawnionego przeciwko skarżącemu pisma wzywającego do natychmiastowego zaprzestania produkcji i sprzedaży ram siedziskowo-oparciowych (których konstrukcja bazuje – zdaniem skarżącego – na konstrukcji ujawnionej w spornym wzorze użytkowym), a także do zapłacenia odszkodowania, pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego. UP podał, że zgodnie z art. 77 u.o.w., wzorem użytkowym podlegającym ochronie jest nowe i użyteczne rozwiązanie o charakterze technicznym dotyczące kształtu, budowy lub zestawienia przedmiotu o trwałej postaci. Zgodnie zaś z art. 11 w związku z art. 82 u.o.w. rozwiązanie uważa się za nowe, jeśli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu, nie zostało udostępnione do wiadomości powszechnej w sposób ujawniający dla znawcy dostateczne dane do jego stosowania, w szczególności przez publikację, jawne stosowanie lub wystawienie na wystawie publicznej. Sporny wzór użytkowy został określony w zastrzeżeniu ochronnym jako "konstrukcja nośna mebli do siedzenia utworzona z obwodowej ramy siedziskowo-oparciowej wykonanej z metalowego kształtownika o przekroju zamkniętym i poprzeczki dzielącej część siedziskową i oparciową, znamienna tym, że rama (1) opleciona jest taśmą (2) z tworzywa sztucznego wzdłuż i w poprzek ramy (1), tworząc wypełnienie ramy w postaci siatki, przy czym końcówki taśmy połączone są ze sobą trwale korzystnie za pomocą zgrzewania". UP za niezasadny uznał zarzut skarżącego o braku trwałej postaci przedmiotowego rozwiązania. Wyjaśnił, że rozwiązanie będące przedmiotem wzoru użytkowego powinno dotyczyć wytworu o określonym ukształtowaniu przestrzennym, które można wyodrębnić z otoczenia, co wyklucza rozwiązania nie posiadające ściśle nadanego kształtu, jak na przykład sposoby/technologie otrzymywania/powstawania różnych produktów, czy też przedmioty o różnym stopniu uplastycznienia (masy klejące, zaprawy stosowane w budownictwie) lub substancje w postaci ciekłej. Ponadto wzorem użytkowym nie może być przedmiot, który nie został wystarczająco opisany/ujawniony w zgłoszeniu, bowiem uniemożliwia to odtworzenie takiego przedmiotu każdorazowo w taki sam sposób. Przedmiotowy wzór użytkowy stanowi konkretną konstrukcję, jasno opisaną i przedstawioną na rysunku. Bez wątpienia konstrukcja stelaża mebli do siedzenia w postaci ramy siedziskowo-oparciowej oplecionej wzdłuż i w poprzek ramy taśmą z tworzywa sztucznego tworząc siatkę, której końce są trwale ze sobą połączone, stanowi przedmiot, który można wyodrębnić z przestrzeni, i który posiada trwały, nadany kształt. Ponadto, sporna konstrukcja nośna nie jest konstrukcją skomplikowaną, a w konsekwencji jest łatwą do wyobrażenia i odtworzenia dla znawcy w tej dziedzinie techniki tak, że nawet sama informacja tekstowa (opis wzoru użytkowego i treść zastrzeżenia ochronnego) są wystarczające do skonstruowania przedmiotu według spornego wzoru użytkowego, bez konieczności wspierania się rysunkiem technicznym, poglądowym czy też zdjęciem (które jednak uprawniony do zgłoszenia dołączył). Główne i jedyne cechy techniczne konstrukcji nośnej w postaci ramy oplecionej siatką z taśmy z tworzywa sztucznego, zostały jasno określone w zastrzeżeniu ochronnym. UP za błędne uznał stanowisko skarżącego, który utożsamiał opis głównych cech konstrukcyjnych stelaża mebli do siedzenia z brakiem dostatecznego ujawnienia przedmiotu, czy też uznaniem przedmiotu za rozwiązanie niezupełne, a w konsekwencji nie posiadające trwałej postaci. UP zauważył, że przepisy u.o.w. nie precyzują, że przedmiot wzoru użytkowego musi być rozwiązaniem skończonym/zupełnym, w takim sensie, że musi być konstrukcją nie podlegającą dalszej obróbce, czy też nie będącą częścią (podstawową lub uzupełniającą) innej konstrukcji/przedmiotu. Stelaż według wzoru [...] niewątpliwie jest konstrukcją wyjściową/podstawową służącą do skonstruowania innego przedmiotu, tj. mebla do siedzenia (np. fotela) i jest jednocześnie konstrukcją skończoną/zupełną jako stanowiącą gotowy do zastosowania szkielet nośny fotela. Rama nośna według spornego wzoru użytkowego na pewno umożliwia uzyskanie wielu wariantów siedziska z oparciem posiadających wspólną cechę konstrukcyjną - wskazaną konstrukcję nośną, jednak to nie różne rodzaje siedziska z oparciem (jako produkt finalny) są przedmiotem ochrony, a określona jasno w opisie i zastrzeżeniu ochronnym konstrukcja szkieletu nośnego mebla do siedzenia. UP za całkowicie nietrafny uznał zarzut skarżącego o braku wskazania użyteczności spornego wzoru użytkowego, stwierdzając, że już w samym tytule wzoru użytkowego, określającym jasno i jednoznacznie przedmiot ochrony, zawarta jest informacja o cechach użytkowych rozwiązania. Tytuł "konstrukcja nośna mebli do siedzenia" w wystarczającym stopniu ujawnia funkcję użytkową spornej konstrukcji - jako element/szkielet/konstrukcję przejmującą obciążenia własne oraz obciążenia tzw. zadane, tj. zarówno statyczne - wynikające z obciążenia/"ubrania" stelaża w różnego rodzaju siedziska i oparcia (tworząc np. fotel), jak i dynamiczne wynikające z siadania osób np. na fotelu wykorzystującym stelaż według spornego wzoru użytkowego. Nie trzeba być znawcą w dziedzinie meblarstwa, a zwłaszcza znawcą technologii produkcji siedzisk z oparciem, by być świadomym roli/funkcji użytkowej fotela/krzesła i jego szkieletu nośnego. Użyteczność takiego rozwiązania dotyczącego stelaża do produkcji np. foteli jest oczywista i nie ma potrzeby szczegółowego analizowania tej kwestii. Ramy nośne tego typu są powszechnie stosowane do produkcji siedzisk z oparciami i ich funkcja użytkowa jest bezsprzeczna. Ostatecznie, skoro produkt finalny w postaci np. fotela posiada cechy użytkowe, to konstrukcja nośna, w oparciu o którą taki mebel powstaje, również posiada cechy użytkowe. W ocenie UP zarzut braku nowości spornego wzoru użytkowego nr [...] nie znalazł potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Skarżący przedłożył do akt sprawy wiele dokumentów mających stanowić przeciwstawienie dla spornego wzoru użytkowego, jednakże żaden z nich w sposób jednoznaczny nie przesądzał o zasadności zarzutów postawionych przez wnioskodawcę. Zarzut braku nowości może być postawiony tylko wtedy, jeżeli wynika z porównania wyłącznie dwóch rozwiązań - badanego i przeciwstawionego. Ponadto, aby stwierdzić identyczność obu rozwiązań, cechy rozwiązania przeciwstawionego muszą być jasno określone tak, aby nie było wątpliwości, co do ich tożsamości z cechami rozwiązania kwestionowanego. W konsekwencji, w sytuacji gdy rozwiązanie przeciwstawne nie posiada wszystkich cech rozwiązania badanego lub gdy niektóre cechy materiału przeciwstawnego, tj. co najmniej jedna cecha jest wątpliwa, bowiem nie została jednoznacznie określona i jej tożsamość z cechą rozwiązania badanego może być jedynie wywiedziona/sugerowana/domyślna, zarzut braku nowości chronionego rozwiązania jest bezskuteczny. Rozwiązania przeciwstawione przez skarżącego jako przeciwstawienia braku nowości spornej "konstrukcji nośnej mebli do siedzenia", tj. opisy patentowe [...], [...], [...], [...] oraz [...], w ocenie UP, były nieskuteczne. Rozwiązanie przedstawione w amerykańskim opisie patentowym [...] różni się budową od konstrukcji nośnej mebla do siedzenia według wzoru użytkowego [...] tym, że końcówki taśmy nie są połączone trwale ze sobą, a jedynie każda z nich indywidualnie jest zamocowana do metalowego kształtownika metalowej ramy siedziskowo-oparciowej za pomocą specjalnego zacisku. Amerykański opis patentowy [...] przedstawia konstrukcję nośną mebli, w której część do siedzenia wykonana jest z taśmy lub tkanego materiału, który może być materiałem naturalnym, takim jak bawełna lub materiałem syntetycznym, połączonych ze sobą za pomocą dodatkowego elementu konstrukcyjnego, tj. powiązanych linek oraz innych elastycznych sznurków, a więc połączonych w sposób umożliwiający wielokrotne ich rozwiązywanie i ponowne zawiązywanie, bez szkody dla jakości połączenia, czyli jest to połączenie nietrwałe. Rozwiązanie ujawnione w cytowanym dokumencie stanowi zatem całkowicie inne rozwiązanie niż te określone w spornym wzorze użytkowym. UP wyjaśnił, że połączenie trwałe, jakim charakteryzuje się sporne rozwiązanie, a w szczególności połączenie końcówek taśmy siatki oplatającej ramę siedziskowo-oparciową, należy rozumieć jako takie połączenie elementów, które po skutecznej próbie rozłączenia nie da się odtworzyć w pierwotnej postaci, gdyż któryś z elementów zostaje zniszczony, uszkodzony lub nieodwracalnie zdeformowany. Kolejny amerykański opis patentowy [...] ujawnia konstrukcję mebla do siedzenia, w której rama posiada parę umieszczonych elementów prętowych, elastyczną powłokę poprzecznie zajmującą przestrzeń pomiędzy nimi oraz przeciwległe odcinki końcowe odpowiednio rozciągające się wokół tych elementów, przymocowując jeden z odcinków końcowych do jednego z elementów prętowych łącznie z zatrzaskiem do odczepianego mocowania części końcowej. Rozwiązanie to nie ujawnia zatem, że końcówki taśm połączone są wzajemnie ze sobą i w sposób trwały. W przywołanym przez wnioskodawcę amerykańskim opisie patentowym [...] ujawniono konstrukcję nośną mebli do siedzenia posiadającą pasy z tworzywa sztucznego łączone na sprzączki, a więc w sposób rozłączalny (nietrwały). Z kolei brytyjski opis patentowy [...] w ogóle nie ujawnia łączenia taśm zamocowanych na stelażu. Pozostałe materiały dowodowe w postaci oświadczeń firm konkurencyjnych wobec uprawnionego, rysunki, zdjęcia, faktury, czy też zeznania świadków, które to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 listopada 2012 r. (oraz wcześniejszym z dnia 16 września 2010 r.) wymienił enumeratywnie i wskazał jako nie przeanalizowane dostatecznie przez UP, a wręcz pominięte przy ocenie zarzutu braku nowości spornego rozwiązania - nie stanowiły skutecznego dowodu podważającego nowość wzoru użytkowego [...]. Odnosząc się do oświadczenia firmy I. z dnia [...] marca 2006 r., UP zauważył, że pada w nim stwierdzenie, że firma ta produkowała rozwiązanie według zastrzeżonego wzoru użytkowego przed datą jego zgłoszenia do ochrony. Jednakże na dowód powyższego przedstawiono bardzo nieczytelną kserokopię zdjęcia stelaża uniemożliwiającą obserwację szczegółów przedstawionego rozwiązania. Ponadto, data widniejąca na kserokopii zdjęcia, tj. [...] marca 2006 r., jest datą dużo późniejszą od daty zgłoszenia spornego wzoru użytkowego do ochrony ([...] kwietnia 1998 r.). Natomiast faktura VAT potwierdzająca zakup taśmy polipropylenowej, która rzekomo miała być używana do mocowania na ramach siedziskowo-oparciowych, nie zawiera informacji, że faktycznie do takiego celu została przeznaczona. Podobnie dokumentacja dołączona do oświadczenia z dnia [...] września 2006 r. nie dotyczyła rozwiązania tożsamego ze spornym wzorem użytkowym, ponieważ nie przedstawia ona konstrukcji nośnej składającej się z części siedziskowej i oparciowej przedzielonych poprzeczką. Przedstawione przez skarżącego karty z katalogów przedstawiające meble do siedzenia, w tym z katalogów firmy S. z 1996 r., jak również zdjęcia mebli do siedzenia firmy I., nie posiadają mocy dowodowej w sprawie, bowiem nie pokazują konstrukcji nośnej mebli do siedzenia, która jest przedmiotem postępowania, a przedstawiają jedynie gotowe meble, których konstrukcja wewnętrzna/nośna pozostaje nieodkryta. W konsekwencji tego oględziny tych zdjęć nie umożliwiały dostrzeżenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy cech konstrukcyjnych, gdyż są one zasłonięte/niewidoczne. Powyższe całkowicie uniemożliwiało jakiekolwiek porównanie konstrukcji nośnych mebli pokazanych na zdjęciach ze stelażem według wzoru [...]. UP ocenił również oświadczenie K. M. wraz z dołączonymi zdjęciami. Na ich podstawie stwierdził, że przedstawione, ogólne stwierdzenie, że firma I. produkowała w 1996 r. ramy posiadające oplot w formie siatki z taśmy z tworzywa sztucznego ze zgrzewanymi końcówkami, wykorzystywane między innymi w konstrukcji fotela wypoczynkowego, nie znalazło poparcia w załączonych zdjęciach, których data wykonania nie została określona, i które nie uwidaczniają szczegółów konstrukcyjnych ramy nośnej/stelaża. UP powołał się również na zeznania świadków: G. K., K. M. Z. K. – specjalistów w dziedzinie meblarstwa – wskazując na istotne dla sprawy rozbieżności w ich wypowiedziach. Z. K. stwierdził, że nigdzie, ani w Polsce, ani za granicą, nie spotkał - przed datą zgłoszenia wzoru użytkowego [...] do ochrony - rozwiązania podobnego do spornego, podczas gdy G. K. i K. M. jednogłośnie stwierdzili, że rozwiązanie według spornego wzoru użytkowego było już dawno znane i powszechnie wykorzystywane. W świetle powyższego UP nie był w stanie jednoznacznie ustalić stanu rynku meblowego przed datą zgłoszenia wzoru użytkowego [...], a w szczególności, czy przed datą 30 kwietnia 1998 r. rozwiązania o identycznych cechach konstrukcyjnych co sporna konstrukcja nośna, były powszechnie znane i stosowane. Ponadto, przekonanie G. K., że meble ze spornym stelażem produkowała I. przed 1995 r., jedynie na podstawie siadania na meblach w sklepie firmowym (co wystarczyło mu do upewnienia się, że stelaże ukryte wewnątrz mebli są tożsame ze sporną konstrukcją nośną), poddały w wątpliwość obiektywizm świadka. Odnosząc się natomiast do dowodów w postaci oświadczeń firm takich, jak I., S., "J." Sp. z o.o., A. i A., jak również oświadczenia firmy I. oraz oświadczenia K. M. UP wskazał, że są to dokumenty prywatne, a nie urzędowe i w związku z tym treść tych dokumentów podlega ocenie wedle ogólnych zasad dowodowych. W kontekście powyższego UP uznał, że złożone na prośbę skarżącego, bez uprzedniego pouczenia o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, ww. oświadczenia budziły poważne wątpliwości co do wiarygodności informacji w nich zawartych. Załączone do materiału dowodowego przez skarżącego oświadczenia co prawda sugerowały podobieństwo rozwiązań, nie zawierały jednak tak szczegółowych danych, które przesądzałyby wątpliwości. UP zaznaczył, że dowodem, który można by było powiązać ze złożonymi oświadczeniami są na przykład rysunki/szkice projektowe, na podstawie których można rozpoznać zastosowane materiały, elementy oraz technologię wykonania produktu, nie zostały jednak one załączone do materiału dowodowego. Reasumując UP uznał, że żaden z zarzutów podnoszonych przez skarżącego: brak nowości, brak trwałej postaci i brak użyteczności spornego wzoru użytkowego, nie został w sposób wystarczający i przekonujący udowodniony. 17. Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. T. D. – skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję UP z dnia [...] listopada 2013 r., wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: a) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na: - naruszeniu art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wydanych w sprawie trzech wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, tj. wyroku z dnia 10 grudnia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1989/08, wyroku z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 292/10 oraz wyroku z dnia 14 listopada 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 1397/12, a w konsekwencji - wadliwą interpretację i zastosowanie prawa materialnego, brak podjęcia kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, brak wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego, jak też brak rozpoznania istoty sprawy; - naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych w sprawie i przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów oraz brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o błędne ustalenia faktyczne, tj. - dokonaniu błędnego ustalenia, że sporny wzór jest nowy, podczas gdy z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, iż wzór użytkowy pt.: "Konstrukcja nośna mebli do siedzenia" nr [...] jest pozbawiony przymiotu nowości; - dokonaniu błędnego ustalenia, że sporny wzór posiada trwałą postać, podczas gdy z materiału dowodowego wynika, iż sporny wzór użytkowy jest pozbawiony przymiotu trwałej postaci; - dokonaniu błędnego ustalenia, że sporny wzór jest użyteczny, podczas gdy z materiału dowodowego nie wynika, aby sporny wzór użytkowy był użyteczny; - naruszeniu art. 8, 11 oraz 107 § 3 k.p.a., tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, zasady przekonywania oraz właściwego uzasadnienia decyzji administracyjnej - poprzez l niewłaściwe uzasadnienie wydanej decyzji, które zawiera wewnętrzne sprzeczności oraz brak wyjaśnienia, dlaczego Organ pominął w uzasadnieniu treść wiążących go zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 1397/12; b) naruszeniu przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 77 w zw. z art. 11 i art. 82 u.o.w. poprzez błędną interpretację i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w bezpodstawnym przyjęciu, że wzór użytkowy nr [...] jest rozwiązaniem o trwałej postaci, nowym i użytecznym, co doprowadziło do bezpodstawnego wydania decyzji o oddaleniu wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy pt.: "Konstrukcja nośna mebli do siedzenia". UP wadliwie uznał, że sporny wzór przedstawia konkretną postać wytworu, mimo jego niedookreśloności – wzór nie został w sposób dostateczny ujawniony i nie jest rozwiązaniem zupełnym. Zakres ochrony określony we wzorze użytkowym [...] dotyczy wielu rozwiązań istotnie różniących się między sobą kształtem i budową. Wbrew bowiem przesłankom ochrony na wzór użytkowy, opis i zastrzeżenia spornego rozwiązania nie zostały skonstruowane w taki sposób, aby wyrób wytworzony na ich podstawie miał za każdym razem taką samą zupełną postać. Wzór użytkowy może bowiem zawierać tylko jedno rozwiązanie, dotyczące tylko jednego przedmiotu wzoru, jednoznacznie określonego jako całość. Oznacza to, że wymóg "trwałej postaci" tego wzoru nie został spełniony, co potwierdził w sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 listopada 2014 r. UP ponownie dokonał błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisów w świetle braku nowości spornego wzoru użytkowego. Z jednej strony zostało wykazane, że identyczne rozwiązania były obecne na rynku i zostały wniesione poprzez wytwarzanie, oferowanie i wprowadzanie do obrotu na wiele lat przed datą wnoszenia spornego wzoru przemysłowego, z drugiej strony analogiczne rozwiązania lub różniące się jedynie nieistotnymi szczegółami, zostały opublikowane we wcześniejszych dokumentach urzędowych w postaci opisów patentowych [...], [...], [...], [...] oraz [...]. Pomysł zgłoszony jako wzór nie może zaś zostać uznany za nowy, jeżeli różnice dotyczące kształtu, budowy lub zestawienia są nieistotne z punktu widzenia technicznego, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. W treści opisu ochronnego wzoru [...] nie było wzmianki o jego użyteczności. Uzasadniając zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania skarżący podał, że UP nie przeanalizował licznych materiałów dowodowych zgromadzonych w toku postępowania, nie wziął pod uwagę stanowiska Sądu, który stwierdził, że ocena rozwiązania została dokonana w oderwaniu od historii meblarstwa, podczas, gdy od początku lat dwudziestych XX wieku meble, a zwłaszcza krzesła i fotele z rur metalowych, najczęściej chromowanych lub niklowanych, z różnymi rozwiązaniami dotyczącymi siedziska lub oparcia, w tym z różnego rodzaju taśm – stały się rozwiązaniem szeroko stosowanym we wzornictwie meblarskim. UP, wbrew zaleceniom Sądu, poprzestał na powtórzeniu wcześniejszej argumentacji, sprowadzającej się do arbitralnego odmówienia mocy dowodowej tym dowodom, które świadczyły o braku nowości spornego wzoru, jak i przyznaniu wiodącej roli elementom ("trwałe połączenie"), które nie mogły świadczyć o nowości wzoru zastrzeżonego na rzecz K. i które były ujawnione we wcześniejszych rozwiązaniach. Zdaniem skarżącego, UP dokonał porównania wcześniejszych rozwiązań chronionych prawami wyłącznymi, nie wziął zaś w ogóle pod uwagę, że istotą prawa ochronnego na wzór użytkowy nie jest udzielanie ochrony na rozwiązania oczywiste i pozbawione nowości, tak jak to ma miejsce w sprawie, gdzie ochrona została udzielona na rozwiązanie sprowadzające się do oplecenia ramy taśmą (tworzywa sztucznego wzdłuż i w poprzek w taki sposób, że nie da się ww. taśmy z ramy usunąć bez uszkodzenia produktu. Skarżący podkreślił, że połączenie umożliwiające rozłączenie danych części posiada walor nowatorski, gdyż połączenia trwałe były wcześniej znane od kilkudziesięciu lat. Wbrew ocenie prawnej i wskazówkom co do dalszego postępowania WSA w Warszawie, UP ponownie wadliwie zinterpretował i zastosował przepisy prawa materialnego - art. 11 oraz art. 77 u.o.w. Następnie UP ponownie błędnie uznał, że wzór użytkowy nr [...] jest rozwiązaniem o trwałej postaci, nowym i użytecznym. Uzasadniając zarzut naruszenia przez organ art. 7 k.p.a. skarżący podał, że UP przeprowadził postępowanie w sposób mało wnikliwy, wadliwie ocenił materiał dowodowy na okoliczność braku nowości spornego wzoru użytkowego. Przy kolejnym, czwartym, rozpoznaniu sprawy, UP komentując opisy patentowe [...], [...], [...], [...] oraz [...] ponownie skupił się na jednej nieistotnej z punktu widzenia nowości spornego rozwiązania z cesze, tj. faktu, że wcześniejsze rozwiązania można rozłączyć, podczas gdy w rozwiązaniu według spornego wzoru zastosowano połączenie trwałe. Oczywistym zaś jest, iż w tego typu rozwiązaniach połączenia trwałe były stosowane wcześniej, od początku XX wieku, i ta cecha nie może świadczyć o oryginalności spornego rozwiązania. W zaskarżonej decyzji UP ponownie brak jest powołania się na treść zastrzeżeń patentowych lub opisów patentów. Skarżący zauważył, że do uznania braku nowości danego rozwiązania nie jest potrzebne przedstawienie dokumentu urzędowego. Ujawnienie może nastąpić nawet poprzez ustne objaśnienie klientowi szczegółów urządzenia. Przedłożone przez wnioskodawcę materiały potwierdzają, że sporne rozwiązanie w dacie zgłoszenia nie było nowe. Organ odmówił mocy dowodowej aż siedmiu oświadczeniom z uwagi na ich rzekomy brak ich wiarygodności. Organ uznał za niewiarygodny dowód w postaci oświadczenia I. z dnia [...] marca 2014 r. z uwagi na fakt, że kserokopia dołączonego do niego zdjęcia była nieczytelna, mimo że zdjęcie miało na celu jedynie zobrazować oświadczenie w nim zawarte, i na tę okoliczność było z pewnością wystarczająco wyraźne, tym bardziej, że rysunek załączony do świadectwa ochronnego spornego wzoru również nie jest zbyt wyraźny, nie przeszkadzało to jednak UP udzielić na niego ochrony. Niezrozumiałym dla skarżącego był zarzut UP, że na kserokopii zdjęcia widnieje data [...] marca 2006 r., skoro analiza ww. oświadczenia pozwala bez najmniejszych wątpliwości stwierdzić, że kserokopia została sporządzona tego samego dnia, co oświadczenie, zaś zdjęcie dotyczy produktu sprzed daty zgłoszenia spornego wzoru i przedstawia ramę siedziskowo-oparciową z poprzeczką, tak jak to ma miejsce w spornym rozwiązaniu. Natomiast faktura VAT potwierdzająca zakup taśmy faktycznie nie zawiera potwierdzenia, że była używana do mocowania na ramach siedziskowo-oparciowych. Oświadczenie I. z dnia [...] września 2006 r. potwierdza wiarygodność oświadczeń złożonych przez I. A/S oraz S. Mimo wyraźnego wskazania zarówno w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dowodów, które nie zostały w dostateczny sposób ocenione przez UP, tj.: oświadczenia firmy I. z dnia [...] marca 2006 r. wraz z załączonymi do niego zdjęciami ramy siedziskowo-oparciowej, opisem technologicznym z 1996 r., faktury VAT potwierdzającej zakup taśmy używanej do mocowania na ramach siedziskowo-oparciowych foteli; oświadczenia firmy I. z dnia [...] września 2006 r.; oświadczenia firmy I. wraz z załącznikami oraz tłumaczeniem przysięgłym na język polski; rysunków z opisem rozwiązania firmy S. z 1995 r. wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski, wskazujących, że przed datą zgłoszenia wzoru użytkowego do Urzędu Patentowego identyczne ramy metalowe z umieszczonymi na niej taśmami były produkowane przez tego producenta, oświadczenia K. M. wraz ze zdjęciami przedstawiającymi ramy siedziskowo-oparciowe produkowane w I., który oświadczył, że rama siedziskowo-oparciowa wypełniona siatką wykonaną z taśmy z tworzywa sztucznego, której końce łączone są poprzez zgrzewanie, będąca przedmiotem wzoru użytkowego, była produkowana i wprowadzana do obrotu przez I. przed 1996 r. W ocenie Skarżącego UP nie uwzględnił ponadto oświadczenia Dyrektora spółki "J." Sp. z o.o. z załączonym opisem wzoru użytkowego [...] i tłumaczeniem na język polski; i oświadczenia C. S. z A. ze zdjęciami foteli I. i tłumaczeniem przysięgłym, który oświadczył, że stalowy szkielet fotela, taki jak w projekcie użytkowym, został I wyprodukowany przed [...] kwietnia 1998 r. przez A. w Szwecji oraz oświadczenia firmy A. wraz z tłumaczeniem przysięgłym oświadczenia na język polski; stron z katalogu firmy S. z 1986 r. przedstawiających fotele, w których zastosowana została rama posiadająca wszystkie cechy wzoru użytkowego [...]. Rozpatrując sprawę UP ponownie uznał za wystarczające ogólne odniesienie się do wszystkich wyżej wymienionych oświadczeń, z wyjątkiem oświadczenia firmy I. Skarżący podkreślił, że UP nie uwzględnił wzajemnych powiązań między poszczególnymi dowodami. Znajdujące się w materiale dowodowym oświadczenia, zdjęcia, faktury, katalogi czy też zeznania świadków potwierdzają brak nowości spornego wzoru, są powiązane z innymi dowodami w sprawie. Tak zestawiony materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości, ze sporny wzór użytkowy nie jest nowy. 18. W odpowiedzi na skargę UP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. 19. Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. skarżący, w odpowiedzi na skargę udzieloną przez UP, podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w skardze z dnia 18 lipca 2014 r. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). 2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. 3. W sytuacji, kiedy skarga zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji bądź postanowieniu został ustalony z uwzględnieniem wymaganych przepisów postępowania, przez co ustalenie to nie było wadliwe albo nie zostało skutecznie podważone. 4. Przechodząc do analizy poszczególnych zarzutów skargi należy wskazać, że skarżący zarzuca wydanej decyzji naruszenie art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 listopada 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 1397/12. W wyroku z dnia 14 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na konieczność ponownej oceny przez Organ, w oparciu o zgromadzone w sprawie materiały dowodowe oraz doświadczenie życiowe, istotnych okoliczności związanych z przedmiotem sprawy, oraz wskazał, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy zostały wadliwie zinterpretowane i zastosowane przepisy prawa materialnego, przedstawiając wyraźne wskazówki co do dalszego postępowania. Analiza zaskarżonej decyzji, wydanej ma skutek wyroku WSA w Warszawie z 14 listopada 2012 r., pozwala jednak na stwierdzenie, iż organ ponownie nie zastosował się do zleceń Sądu zawartych w przedmiotowym orzeczeniu. Pomimo treści art. 153 p.p.s.a.. nie przeanalizował licznych materiałów dowodowych, zgromadzonych w toku ponownego rozpoznawania sprawy, z uwzględnieniem zaleceń Sądu. Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że organ ponownie rozpoznając sprawę, nie wziął również pod uwagę stanowiska Sądu, który w świetle obranego materiału dowodowego oraz doświadczenia życiowego stwierdził, iż "Na marginesie – gdyż nie jest to rolą Sądu – należy zauważyć, że ocena przedmiotowego rozwiązania dokonana została w całkowitym oderwaniu od historii meblarstwa. Tymczasem powszechnie wiadomo, że od początku lat dwudziestych XX w. meble – a zwłaszcza krzesła i fotele – z rur metalowych, najczęściej chromowanych lub niklowanych, z różnymi rozwiązaniami dotyczącymi siedziska lub oparcia, w tym również z różnego rodzaju taśm – stały się rozwiązaniem szeroko stosowanym we wzornictwie meblarskim, a dzisiaj mają wręcz charakter klasyczny". Organ do powyższego twierdzenia sądu nie odniósł się w żaden sposób w skarżonej decyzji do stanowiska Sądu, który stwierdził, że ocena rozwiązania została dokonana w oderwaniu od historii meblarstwa, podczas, gdy od początku lat dwudziestych XX wieku meble, a zwłaszcza krzesła i fotele z rur metalowych, najczęściej chromowanych lub niklowanych, z różnymi rozwiązaniami dotyczącymi siedziska lub oparcia, w tym z różnego rodzaju taśm – stały się rozwiązaniem szeroko stosowanym we wzornictwie meblarskim. Stanowi to naruszenie art. 153 p.p.s.a. Organ powinien dokonać analizy rozwiązań stosowanych w historii meblarstwa wskazując, czy sporne rozwiązanie było wcześniej stosowane, czy też nie. W razie braku możliwości dokonania takiej oceny samodzielnie, powinien skorzystać z opinii biegłego, specjalisty w powyższym zakresie. 5. W zaskarżonej decyzji Urząd Patentowy dokonał porównania wcześniejszych rozwiązań chronionych prawami wyłącznymi, nie wziął zaś w ogóle pod uwagę, że istotą prawa ochronnego na wzór użytkowy nie jest udzielanie ochrony na rozwiązania oczywiste i pozbawione nowości, tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, gdzie ochrona została udzielona na rozwiązanie sporne, przedstawione w skardze w formie graficznej. Organ wskazywał, iż rozwiązania te nie są tożsame ze spornym rozwiązaniem z uwagi na okoliczność, iż nie są połączone w sposób trwały. Oczywistym zaś jest, iż w przypadku tego typu rozwiązań połączenie umożliwiające rozłączenie danych części posiada walor nowatorski, gdyż połączenia trwałe były wcześniej znane już od kilkudziesięciu lat. Zgodnie ze stanowiskiem doktryny i orzecznictwa "pomysł zgłoszony jako wzór nie jest nowy. jeżeli różnice dotyczące kształtu, budowy lub zestawienia są nieistotne z punktu widzenia technicznego. W przypadkach granicznych sugeruje się rozważenie, czy zmiany zawarte w przedmiocie zgłoszenia powodują istotne zwiększenie wartości użytkowej badanego rozwiązania. Można uznać za istotne tylko takie zmiany, które tworzą rzeczywiście "nową" postać przedmiotu w porównaniu z wzorami wcześniej chronionymi (lub znanymi) (...) nowość wzoru powinna wpływać na podniesienie użyteczności i funkcji porównywanych rozwiązań". Urząd Patentowy zatem, wbrew zaleceniom Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, poprzestał jedynie na powtórzeniu wcześniejszej argumentacji, sprowadzającej się do arbitralnego odmówienia mocy dowodowej tym dowodom, które świadczyły o braku nowości spornego wzoru, jak i przyznaniu wiodącej roli elementom ("trwałe połączenie"), które nie mogły świadczyć o nowości wzoru i które dodatkowo były również ujawnione we wcześniejszych rozwiązaniach. Ze skarżonej decyzji wynika, że organ skupił się na analizie dokumentów o wyższej wartości dowodowej, co jednak nie jest tożsame z analizą całego materiału dowodowego gromadzonego w sprawie, do czego organ jest zobowiązany przepisami k.p.a. – art. 7, 77 i 80. Mimo zatem zaleceń WSA organ, tak jak to miało miejsce w poprzednich decyzjach, w niniejszej sprawie zanegował wartość dowodową poszczególnych materiałów dowodowych tylko na podstawie rzekomej "niskiej wartości" i braku wiarygodności jako dokumentów prywatnych. Organ wadliwie ocenił materiał dowodowy na okoliczność braku nowości spornego wzoru użytkowego. Mimo bowiem przedstawienia szeregu dowodów na ww. okoliczność UP uznał, iż materiał dowodowy przedstawiony przez Wnioskodawcę "nie wnosi niczego istotnego do przedmiotowej sprawy" (strona 17 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Tymczasem, wbrew stanowisku Organu przedmiotowe dowody są istotne, a UP nie uwzględnił wzajemnych powiązań między poszczególnymi dowodami. Znajdujące się w materiale dowodowym oświadczenia, zdjęcia, faktury, katalogi czy też zeznania świadków potwierdzają brak nowości spornego wzoru, są powiązane z innymi dowodami w sprawie. Tak zestawiony materiał dowodowy wskazuje, że sporny wzór użytkowy nie jest nowy. Przy kolejnym, już czwartym, rozpoznaniu sprawy, Organ oceniając materiał dowodowy ponownie nie dokonał jego wnikliwej analizy. Komentując opisy patentowe [...], [...], [...], [...] oraz [...] Organ ponownie skupił się na jednej kwestii, nieistotnej z punktu widzenia nowości spornego rozwiązania - mianowicie faktu, iż wcześniejsze rozwiązania można rozłączyć, podczas gdy w rozwiązaniu według spornego wzoru zastosowano połączenie trwałe. Sąd podziela ocenę skarżącego, że fakt, iż dane rozwiązanie "po skutecznej próbie rozłączenia nie da się odtworzyć w pierwotnej postaci, gdyż któryś z elementów zostaje zniszczony, uszkodzony lub nieodwracalnie zdeformowany" (strona 14 uzasadnienia zaskarżonej decyzji) nie może zostać uznane za "nowe i użyteczne rozwiązanie" w rozumieniu art. 77 u.o.w., skoro we wcześniejszych rozwiązaniach można było skutecznie rozłączyć elementy bez ich zniszczenia, uszkodzenia czy zdeformowania. Strona skarżąca wskazuje na liczne rozwiązania, w których element trwałego montażu był już stosowany. Dowody te, dostępne w aktach sprawy, organ pominął, nie uwzględniając przy wydaniu skarżonej decyzji. Są to mianowicie opis rozwiązania [...] ujawniono łączenie taśm zamocowanych na stelażu poprzez zgrzewanie. UP nie odniósł się w decyzji do kwestii czy połączenie za pomocą sprzączek, zacisków czy sznurków, tak jak ma to miejsce w przypadku rozwiązań zastosowanych we wcześniejszych wynalazkach i znajdujących się w aktach sprawy, może również być trwałe. W wyroku z dnia 14 listopada 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał również na przykładową listę dowodów, które nie zostały ocenione w poprzednich decyzjach Organu. W ocenie składu rozpoznającego sprawę ponownie analiza poszczególnych dowodów nie została dokonana przez organ w sposób wszechstronny. Do uznania braku nowości danego rozwiązania nie jest potrzebne przedstawienie dokumentu urzędowego. Ujawnienie takiego faktu może nastąpić nawet poprzez ustne objaśnienie UP szczegółów urządzenia (zob. wyrok WSA w Warszawie z 14 listopada 2014 r., VI SA/Wa 1884/14 ). 6. W tej sprawie organ odmówił mocy dowodowej aż siedmiu oświadczeniom z uwagi na rzekomy brak ich wiarygodności. Organ uznał za niewiarygodny dowód w postaci oświadczenia I. [...] marca 2014 r. z uwagi na fakt, iż kserokopia dołączonego do niego zdjęcia jest nieczytelna, mimo że zdjęcie miało na celu jedynie zobrazować oświadczenie w nim zawarte, i na tę okoliczność było z pewnością wystarczająco wyraźne, tym bardziej, że rysunek załączony do świadectwa ochronnego spornego wzoru również nie jest zbyt wyraźny, nie przeszkadzało to jednak Organowi udzielić na niego ochrony. Niezrozumiałym jest również zarzut Organu, iż na kserokopii zdjęcia widnieje data [...] marca 2006 r., skoro analiza ww. oświadczenia pozwala bez najmniejszych wątpliwości stwierdzić, że kserokopia została sporządzona tego samego dnia, co oświadczenie, zaś zdjęcie dotyczy produktu sprzed daty zgłoszenia spornego wzoru i przedstawia ramę siedziskowo-oparciową z poprzeczką, tak jak to ma miejsce w spornym owiązaniu. Faktura VAT potwierdzająca zakup taśmy faktycznie nie zawiera potwierdzenia, iż była używana do mocowania na ramach siedziskowo-oparciowych. Organ nie wziął pod uwagę iż przedmiotowa faktura stanowiła załącznik do ww. oświadczenia, w którym zostało wyraźnie stwierdzone, że zakupiona taśma była właśnie używana do mocowania analogicznej ramy w spornym wzorze użytkowym. Z kolei oświadczenie I. z [...] września 2006 r. potwierdza wiarygodność oświadczeń złożonych przez I. oraz S. jednocześnie, mimo wyraźnego wskazania zarówno w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, dowodów, które nie zostały w dostateczny sposób ocenione przez Organ, tj.: - oświadczenia firmy I. z dnia [...] marca 2006 r. wraz z załączonymi do niego zdjęciami ramy siedziskowo-oparciowej, opisem technologicznym z 1996 r., - faktury VAT potwierdzającej zakup taśmy używanej do mocowania na ramach siedziskowo-oparciowych foteli; - oświadczenia firmy I. z dnia [...] września 2006 r.; - oświadczenia firmy I. wraz z załącznikami oraz tłumaczeniem przysięgłym na język I polski; - rysunków z opisem rozwiązania firmy S. z 1995 r. wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski, wskazujących, że przed datą zgłoszenia wzoru użytkowego do Urzędu Patentowego identyczne ramy metalowe z umieszczonymi na niej taśmami były produkowane przez tego producenta, - oświadczenia K. M. wraz ze zdjęciami przedstawiającymi ramy siedziskowo-oparciowe produkowane w I., który oświadczył, że rama siedziskowo-oparciowa wypełniona siatką wykonaną z taśmy z tworzywa sztucznego, której końce łączone są poprzez zgrzewanie, będąca przedmiotem wzoru użytkowego, była produkowana i wprowadzana do obrotu przez I. przed 1996 r. - oświadczenia Dyrektora spółki "J." Sp. z o.o. z załączonym opisem wzoru użytkowego [...] i tłumaczeniem na język polski; - oświadczenia C. S. z A. ze zdjęciami foteli I. i tłumaczeniem przysięgłym, który oświadczył, że stalowy szkielet fotela, taki jak w projekcie użytkowym, został I wyprodukowany przed [...] kwietnia 1998 r. przez A. w Szwecji; - oświadczenia firmy A. wraz z tłumaczeniem przysięgłym oświadczenia na język polski; - strony z katalogu firmy S. z 1986 r. przedstawiających fotele, w których zastosowana została rama posiadająca wszystkie cechy wzoru użytkowego [...]. 7. Organ ponownie uznał za wystarczające zbiorcze odniesienie się do wszystkich wyżej wymienionych oświadczeń, z wyjątkiem oświadczenia firmy I., sprowadzające się do stwierdzenia, iż "są to dokumenty prywatne", które "budzą poważne wątpliwości co do wiarygodności informacji w nich zwartych" z uwagi na brak pouczenia o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań (na marginesie należy zauważyć, iż Organ pominął, że K. M. został pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań). Organ nie wziął jednak pod uwagę faktu, iż przedmiotowe oświadczenia zostały wydane przez szereg niezwiązanych z Wnioskodawcą firm, a nawet wobec niego konkurencyjnych, i znajdują pełne odzwierciedlenie w pozostałym materiale dowodowym, jak i historii meblarstwa. Organ nie zawarł i nie uwzględnił w skarżonej decyzji oceny, czy tak wielu przedsiębiorców, niezwiązanych z Wnioskodawcą, niebędących jednocześnie potentatami na rynku meblarskim, miałoby poświadczać nieprawdę w niniejszej sprawie, mimo braku jakiegokolwiek interesu w unieważnieniu spornego wzoru. Urząd Patentowy w zaskarżonej decyzji nie rozwiał w żaden sposób powyższych wątpliwości, ograniczając się do arbitralnego stwierdzenia, iż dowody te "budzą poważne wątpliwości co do wiarygodności i Informacji w nich zawartych". Potraktował wszystkie dowodowy jednakowo, nie odnosząc się do każdego z nich indywidualnie. Tymczasem słusznie strona skarżąca podnosi, że powyższe dowody, potraktowane przez organ za niewiarygodne, w powiązaniu z zeznaniami świadków np. G. K. i K. M., którzy zostali pouczeni o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, znajdują odzwierciedlenie w wielu pozostałych dokumentach znajdujących się w materiale dowodowym w sprawie, należy zatem je uznać za w pełni wiarygodne i potwierdzające fakty uznane przez organ za wątpliwie z uwagi na brak wiarygodności ww. dokumentów prywatnych przedstawionych w sprawie przez stronę skarżącą. Zdaniem Sądu organ w sposób całkowicie dowolny ocenił również zeznania G. K., wskazując na rzekomą ich sprzeczność, ograniczając swoje uwagi do twierdzenia, iż świadek był w stanie ocenić konstrukcję jedynie siadając na fotelach, podczas gdy świadek wyraźnie zeznał, iż dokonywał oględzin produktów m.in. dotykając je, a nie tylko siadając na nich (co sugeruje Organ w decyzji) i jako specjalista, który brał udział w produkcji tego typu rozwiązań od wielu lat, był w stanie ocenić technologię w nich zawartą. W ocenie Sądu fakt zaś, iż Z. K. nie spotkał rozwiązania podobnego do spornego potwierdza jedynie brak znajomości oferty innych producentów, w tym takich potentatów na rynku jak firma I., co i zresztą sam przyznał w zeznaniach twierdząc, iż "słowo "nigdzie" dotyczyło tylko tych wskazanych targów", tj. w jedynie dwóch targów - w K. i M. Wiedza świadka, współpracującego z Uprawnionym tj. firmą S. od wielu lat, tj. od 1992 r. (przy czym świadkowie G. K. i K. M., jak i osoby, które złożyły oświadczenia znajdujące się w aktach sprawy, nie są w jakikolwiek sposób związani z Wnioskodawcą), ograniczająca się do rzekomej znajomości oferty przedsiębiorców na dwóch imprezach targowych, winna niewątpliwie zostać uznana za ograniczoną. Warto przy tym zwrócić uwagę na fakt, iż Z. K. stwierdził w swoich zeznaniach, iż wcześniejsze rozwiązania Polsce były przez niego "osobiście dotknięte", oraz że "wszystkie meble mają zamki a jak nie mają to technologie poznajemy dotykiem", co dodatkowo uwiarygodnia zeznania świadka K., co umknęło organowi, który to odmówił obiektywizmu świadkowi K. (strona 16 zaskarżonej decyzji). Trudno więc uznać ocenę stanu faktycznego dokonaną przez organ w skarżone decyzji za prawidłową. Skoro na podstawie tych samym kryteriów raz ocenia zeznania świadka za obiektywne i wiarygodne (Z. K.), a raz za niewiarygodne i wątpliwe (G. K.) – w zakresie badania konstrukcji wewnętrznej mebla przez specjalistę za pomocą jego obejrzenia i dotyku. W opinii organu bezdyskusyjnym potwierdzeniem wadliwości oceny zeznań świadka G. K., do którego to zarzutu Organ w ogóle się nie odniósł, jest stwierdzenie, iż świadek był w stanie ocenić konstrukcję jedynie siadając na fotelach, podczas gdy świadek wyraźnie zeznał, iż dokonywał oględzin produktów m.in. dotykając je, a nie tylko siadając na nich (co sugeruje Organ uwydatniając brak znajomości, a co za tym idzie prawidłowego rozpatrzenia materiału dowodowego), i jako specjalista, który brał udział w produkcji tego typu rozwiązań od wielu lat, był w stanie ocenić technologię w nich zawartą. Co więcej, jak wyraźnie wynika z materiału dowodowego - specjaliści w dziedzinie meblarstwa rozpoznają tego typu technologie jak wskazana w spornym wzorze użytkowym poprzez dotyk. W tym zakresie zeznania świadków są spójne, gdyż na ten sposób wskazywał zarówno świadek powołany przez Uprawnionego (Z. K.), jak i pozostali świadkowie, a co za tym idzie twierdzenie Organu, wyrażające się w stwierdzeniu, że taki sposób rozpoznania technologii "poddaje w wątpliwość obiektywizm świadka oraz wprawia jednocześnie w zdumienie członków Kolegium" (strona 16 zaskarżonej decyzji) potwierdza brak prawidłowej oceny zeznań wszystkich świadków oraz fakt, iż materiał dowodowy nie był prawidłowo rozpoznany i oceniony przez UP. 8. Odnosząc się zaś do zarzutów Skarżącego w zakresie pozostałego materiału dowodowego Organ ograniczył się do stwierdzenia, iż inne materiały przedstawione przez skarżącego, jak wyjaśniono szczegółowo w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji, były nie dość precyzyjne, aby można było na ich podstawie bez cienia wątpliwości stwierdzić tożsamość rozwiązań. Organ nie wyjaśnił w żaden sposób, dlaczego materiały potwierdzające brak nowości spornego wzoru użytkowego "były nie dość precyzyjne" oraz dlaczego, wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na skargę i treści decyzji, nie dokonał ich prawidłowej oceny ograniczając się do stwierdzenia, iż "budzą poważne wątpliwości co do wiarygodności informacji w nich zawartych", nie wyjaśniając też, dlaczego budzą takie wątpliwości, skoro są one spójne oraz obiektywnie prawdziwe. Tym bardziej zatem Organ powinien przeprowadzić dokładną analizę materiału dowodowego, czego ponownie nie zrobił. Organ przy wydawaniu decyzji ograniczył się do powielenia wniosków z poprzedniej, uchylonej decyzji, bez jakiejkolwiek analizy lub wręcz zapoznania się z materiałem dowodowym. Analiza materiału dowodowego pozwala zaś na stwierdzenie, iż z jednej strony przed datą zgłoszenia spornego wzoru użytkowego zostały upublicznione rozwiązania identyczne w stosunku do tego wzoru (zeznania świadków, oświadczenia, faktury, katalogi, rysunki, część opisów patentowych), z drugiej strony tenże materiał wskazuje na rozwiązania różniące się jedynie nieistotnymi szczegółami (część opisów patentowych), które to Organ uznał za szczegóły istotne (trwałe połączenie końcówek taśmy). Znaczący w zakresie oceny dowodów jest fakt, iż Kolegium Orzekające, które przeprowadziło całe postępowanie dowodowe, uznało, iż sporny wzór winien zostać unieważniony. Kolejne decyzje w niniejszej sprawie stawiają zaś tezy odmienne w porównaniu z decyzją pierwotną. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie tylko nie zawiera właściwej oceny materiału dowodowego, jest wewnętrznie sprzeczna, jak i jest przejawem wadliwej interpretacji i stosowania prawa materialnego, decyzja z dnia [...] listopada 2013 r. w żaden sposób nie uwzględnia także wskazówek i oceny przepisów dokonanej w niniejszej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Podkreślenia bowiem wymaga, iż wbrew stanowisku Organu zawartemu w odpowiedzi na skargę uwzględnienie stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przedstawionego w wyrokach zapadłych w niniejszej sprawie, poprzedzających wydanie zaskarżonej decyzji, nie powinno sprowadzać się wyłącznie do odniesienia się do 12 dowodów "wyartykułowanych przez Sąd w uzasadnieniu wyroku z 2012 r. oraz ustalenia należycie stron, lecz do wnikliwej analizy materiału dowodowego i wyjaśnienia zasad, którymi kierował się przy dokonywaniu takiej, a nie innej oceny poszczególnych dowodów, oraz prawidłowej interpretacji i zastosowania przepisów prawa, uwzględniających stanowisko doktryny i orzecznictwa. Wszystkich tych elementów w zaskarżonej decyzji Organu zabrakło. 9. Zgodnie do postanowień art. 107 § 3 kpa uzasadnienie decyzji składa się z uzasadnienia faktycznego, zawierającego w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej oraz uzasadnienia prawnego zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o treści decyzji. Związek jego sporządzenia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, która owiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu Olch rozstrzygnięć. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera jednak wyjaśnienia powodów, dla których Organ w znacznej części pominął w uzasadnieniu treść wiążących go zaleceń zawartych w wyrokach z dnia grudnia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1989/08, 16 września 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 292/10 oraz listopada 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 1397/12. Organ uzasadniając niekorzystną dla Skarżącego decyzję, w żaden sposób nie umotywował również, czego nie wziął pod uwagę wzajemnych relacji między poszczególnymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, odmawiając im wiarygodności, mimo, iż są one logiczne i spójne. 10. Uzasadnienie decyzji zawiera również wewnętrzne sprzeczności, odmawiając bowiem słuszności zarzutu braku nowości Organ twierdzi jednocześnie, iż "ramy nośne tego typu są powszechnie stosowane do produkcji siedzisk z oparciami i ich funkcja użytkowa jest bezsprzeczna" (s. 13 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Ponadto Organ twierdzi, iż "sporna konstrukcja nie jest konstrukcją skomplikowaną, i W konsekwencji jest łatwą do wyobrażenia i odtworzenia dla znawcy w tej dziedzinie techniki tak, że nawet sama informacja tekstowa (...) są wystarczające do skonstruowania przedmiotu według spornego wzoru użytkowego" – s. 12 uzasadnienia decyzji), z drugiej wymaga, aby Wnioskodawca przedstawił "rysunki/szkice projektowe, na podstawie których można rozpoznać zastosowane materiały, elementy oraz technologię wykonania produktu" (s. 17 zaskarżonej decyzji), przy czym Wnioskodawca przedstawił szereg materiałów potwierdzających zastosowanie opornego rozwiązania we wcześniejszych produktach (por. np. "opis procesu technologicznego z dnia [...] sierpnia 1996 r., stanowiący załącznik do oświadczenia I. z dnia [...] marca 2006 r.). 11. W tym stanie rzeczy zasadny jest zarzut skargi w zakresie naruszenia przepisu art. 7, art. 8, art. 77 i 80 k.p.a. w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 k.p.a. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Tak, więc organy administracji mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji (p. wyrok NSA z 17 października 2001 r., sygn. I SA 1110/01, Lex nr 75516). Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć. Dokładne ustalenie stanu faktycznego możliwe jest tylko na podstawie wszystkich istotnych dowodów i poprzez wyjaśnienie wszystkich nasuwających się w sprawie wątpliwości. Ponadto w ocenie Sądu spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 k.p.a. wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody. Również możliwość dokonania oceny legalności decyzji warunkowana jest spełnieniem wymogów formalnych określonych w art. 107 § 1 k.p.a. Uzasadnienie decyzji ma bowiem na celu wykazanie procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia. Pamiętać przy tym należy, że uzasadnienie (faktyczne i prawne) stanowi integralną część decyzji. A zatem, ocenie Sądu nie podlega jedynie jej osnowa, ale decyzja jako całość, łącznie z uzasadnieniem. W konsekwencji uzasadnienie, którego treść nie pozwala na poznanie motywów, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy skutkuje wadliwością uzasadniającą uchylenie decyzji z tego powodu, że nie poddaje się kontroli i ocena jej legalności nie jest możliwa (por. wyrok NSA z 28 października 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 1651/96; wyrok NSA z 14 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1756/99). Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie zachodzi taki przypadek, bowiem uzasadnienie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji pierwszej instancji, nie oceniają całościowo materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Urząd Patentowy przy ponownym rozpatrzeniu sprawy weźmie pod uwagę powyższe wskazania. Konsekwencją powyższych zaniechań ze strony organu i braku równego sposobu oceny dowodów przemawiających za i przeciw tezom skarżącego co do braku nowości spornego rozwiązania, jest brak przekonywującego wyjaśnienia przez Organ w uzasadnieniu decyzji powodów odmowy unieważnienia prawa ochronnego na sporny wzór użytkowy. 12. W tej sytuacji Urząd Patentowy RP ponownie obowiązany jest zarówno zebrać materiał dowodowy, jak i wyczerpująco dokonać jego oceny według wymagań art. 7, 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., jak i wykonać zalecenie tut. Sądu z wyroku z 10 grudnia 2008 r. - w zakresie dokonanej przez ten Sąd oceny prawnej, którą jest związany. Ustalony prawidłowo i oceniony stan faktyczny pozwoli dopiero na ocenę merytoryczną prawidłowego zastosowania prawa materialnego. W tej sytuacji pominięcie – a nawet wręcz odrzucenie – zaproponowanych przez stronę skarżącą dowodów braku nowości spornego rozwiązania, mających już to formę zdjęć innych mebli do siedzenia – wyłącznie z tego powodu, że w ocenie Urzędu pokazują jedynie ich zewnętrzny wygląd, nie przedstawiając szczegółów konstrukcyjnych stelaża, już to oświadczeń firm produkujących meble podobnego rodzaju, czy zeznań świadków, stanowi oczywiste naruszenie wymagań określonych w art. 7, 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Należy przy tym zauważyć, że organ nie przeprowadza zupełnego, postępowania dowodowego, które ocenia poszczególne dowody nie ogólnie, ale w powiązaniu pomiędzy sobą. Dla organu wszystkie dowody na korzyść Skarżącego, bez bardziej szczegółowych wyjaśnień, nie stanowią wystarczającego dowodu braku nowości przedmiotowego rozwiązania. W konsekwencji należy uznać, że w rozpatrywanej sprawie naruszony został nie tylko przepis art. 153 p.p.s.a., lecz również przepisy k.p.a. normujące postępowanie dowodowe, zasady oceny dowodów oraz uzasadnienia decyzji, tj. art. 7, 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Mając więc na względzie istotne wady, którymi obarczone było postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy w przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że bez ich usunięcia i bez przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób zupełny, nie jest możliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy. W tym stanie rzeczy ustosunkowywanie się przez Sąd do pozostałych argumentów skargi, mających charakter merytoryczny byłoby na obecnym etapie postępowania przedwczesne. 13. Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku, o niewykonalności uchylonej decyzji orzekł w oparciu o art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach na zasadzie art. 200 p.p.s.a.