VI SA/Wa 6229/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Asesor WSA Szczepan Borowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi J. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia 28 września 2023 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: organ lub GITD), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej jako: k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 39a ust. 1 pkt 3, art. 39j ust. 1-4, art. 39k ust. 1 - 3, art. 39m, art. 92a ust. 2, 4 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm., dalej jako: u.t.d.) oraz lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d., utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej jako: organ pierwszej instancji lub MWITD) z dnia 2 grudnia 2022 r. o nałożeniu na [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej także jako: skarżąca lub Spółka) kary pieniężnej w wysokości 2000 zł. Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu 1 sierpnia 2022 r. około godziny 17:30 w W. na Al. [...] poddano kontroli drogowej pojazd marki C. o nr rej. [...]. Kontrola została przeprowadzona przez funkcjonariuszy Policji. Kontrolowanym pojazdem kierował S.A. W trakcie kontroli stwierdzono, że wykonawcą przewozu jest skarżąca Spółka. Przebieg i wyniki kontroli zostały zawarte w protokole kontroli nr [...] z dnia 1 sierpnia 2022 r. Kierowca nie okazał kontrolującemu orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Wobec powyższych ustaleń organ pierwszej instancji w dniu 28 września 2022 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzonego w protokole kontroli naruszenia przepisów u.t.d. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania doręczono skarżącej w dniu 4 października 2022 r. Decyzją z dnia 1 grudnia 2022 r. MWITD nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 2000 zł z tytułu wykonywania przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Od tej decyzji skarżąca Spółka złożyła odwołanie. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 28 września 2023 r. GITD utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ przytoczył przepisy prawa, które miały zastosowanie w przedmiotowej sprawie, a następnie stwierdził, że z materiału dowodowego wynika, że skontrolowany kierowca nie okazał orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego. GITD zwrócił uwagę na moc dowodową protokołu kontroli wskazując, że jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe, w ich zakresie działania, stanowi dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Organ zwrócił uwagę, że w niniejszej sprawie kierowca podpisał protokół kontroli bez uwag i zastrzeżeń. Dodatkowy dowód w sprawie stanowiła notatka urzędowa, z której wynikają m.in. okoliczność kontroli i stwierdzone naruszenia oraz dane kierowcy. Na tej podstawie organ uznał, że przedmiotowe postępowanie toczyło się wobec skarżącej Spółki jako podmiotu, o którym mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d. (zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym). W omawianym przypadku doszło bowiem do naruszenia obowiązków związanych z przewozem drogowym przez skarżącą działającą nie jako wykonawca przewozu, lecz inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym. Odnosząc się do wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków organ uznał, że nie wniosłyby nic nowego do sprawy. Zdaniem organu postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone przez organ pierwszej instancji w sposób kompletny i prawidłowy. Wszystkie okoliczności związane ze spornym przewozem zostały wyjaśnione podczas kontroli drogowej. W ocenie organu w sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. GITD zaznaczył, że ciężar dowodu w zakresie zaistnienia przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. spoczywa na stronie postępowania. W omawianym przypadku skarżąca nie przedłożyła dowodów na potwierdzenie, że w sprawie zaistniały okoliczności wyłączające jej odpowiedzialność za popełnienie przedmiotowego naruszenia. Od powyższej decyzji skargę złożyła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W.wnosząc o jej uchylenie, a także o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: I. Naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 7, 76 § 1 i 2, 77 § 1, art. 80, 86 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 6 i 8 k.p.a. poprzez: - pominięcie dowodu z wyjaśnień i stanowiska przedsiębiorcy zawartego w odwołaniu, które stanowiło równoważny z pozostałymi - dowód w sprawie, w całości zaprzeczających faktowi o pracy kontrolowanego kierowcy na rzecz przedsiębiorcy; - brak przeprowadzenia dowodu z przesłuchania zatrzymanego do kontroli kierowcy pomimo, że nie były wyjaśnione w pełni okoliczności realizacji zlecenia przewozu, w tym danych podmiotu od którego kierowca uzyskał nieoznakowany pojazd i dostęp do bazy danych zleceń oraz w czyim imieniu i na czyją rzecz realizował wskazany przewóz w dniu zatrzymania oraz czy posługiwał się językiem polskim w stopniu, pozwalającym mu zrozumieć treść pouczeń i protokołu kontroli do którego nie wniósł żadnych zastrzeżeń, mimo nie uzyskania pojazdu, dostępu i zlecenia, od skarżącego przedsiębiorcy; - dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodu z protokołu kontroli nr [...] z dnia 1 sierpnia 2022 r. i wyprowadzenie z niego wniosku, który z tego dokumentu logicznie nie wynikał, że w dniu 1 sierpnia 2022 r. zatrzymany do kontroli kierowca – S.Ak. realizował przewóz oraz, iż realizował go na rzecz i w imieniu skarżącego przedsiębiorcy, gdy informacja taka nie wynika z wskazanego protokołu, a kierowca działał na własne ryzyko lub ryzyko innego podmiotu, nie zaś ukaranego przedsiębiorcy; - nieprawidłowe uznanie, że protokół kontroli nr [...] może stanowić wiarygodny dowód na okoliczności istotne dla sprawy w sytuacji, gdy treść w nim zawarta została potwierdzona przez osobę, która nie była narodowości polskiej i nie posługiwała się językiem polskim w stopniu umożliwiającym jej zrozumienie pouczeń i potwierdzenie faktów, jakie zostały w tym dokumencie zawarte co powoduje, że dokument ten w ocenie skarżącego nie posiadał cech dokumentu urzędowego i waloru bezpośredniego i wiarygodnego źródła dowodowego, dla ustalenia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy; - zastąpienie obowiązku przeprowadzenia dowodów bezpośrednich, dowodem pośrednim w postaci protokołu z kontroli nr [...] z dnia 1 sierpnia 2022 r. w celu ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy pomimo, że istniała możliwość przeprowadzenia dowodów bezpośrednich, w tym dowodu z przesłuchania kierowcy, a dowód pośredni dotknięty był wadami, które nie pozwalały uznać go za dowód z dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. - brak wskazania w uzasadnieniu orzeczenia, dowodów na których organ oparł ustalenia w zakresie wypełnienia przesłanki - realizacji przewozu w chwili kontroli kierowcy oraz wyprowadzonego wniosku o wykonywaniu tych przewozów, w imieniu i na rzecz skarżącej, co wyłącza możliwość prześledzenia toku rozumowania organu i poddania możliwości kontroli, prawidłowości podjętej decyzji i zastosowania przepisów prawa materialnego w tej sprawie. 2. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., przez jego nieprawidłowe zastosowanie i utrzymanie w całości decyzji organu pierwszej instancji, mimo niekompletności ustaleń faktycznych niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i zastosowania przepisów prawa materialnego oraz dowolności oceny materiału dowodowego. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj. 1. art. 92a ust. 2 u.t.d. przez jego zastosowanie w stanie faktycznym sprawy i nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej, gdy nie zachodziły przesłanki naruszenia prawa przez wskazanego przedsiębiorcę, w tym brak było realizacji przewozu w chwili kontroli, a zatrzymany kierowca nie był skierowany do wykonywania przewozów przez skarżącą. 2. art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przez brak jego prawidłowego rozważenia i zastosowania w stanie faktycznym sprawy, co doprowadziło do nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej, gdy zachodziły wskazane przepisem okoliczności potwierdzające, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta dokonywana jest, co do zasady, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako: p.p.s.a) sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Stosownie zaś do art. 134 p.p.s.a., sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem wymienionych kryteriów należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest decyzja GITD utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji o nałożeniu na skarżącą Spółkę kary pieniężnej w wysokości 2000 zł, za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiadał orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz który nie posiadał orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zgodnie z art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 u.t.d., przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Jak wynika natomiast z art. 39j ust. 1 i 39 k ust. 1 u.t.d., kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d. zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Z ustaleń poczynionych w sprawie bezspornie wynika, że skarżąca jest podmiotem wykonującym czynności związane z przewozem drogowym. W myśl art. 4 pkt 22 u.t.d., obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzeń unijnych i innych ustaw wymienionych w tym przepisie. Jednym z takich obowiązków jest obowiązek wymieniony w cyt. art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 u.t.d. Zgodnie z lp. 4.2. i 4.3. załącznika nr 4 do u.t.d., który określa wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, podlega karom pieniężnym za każde z tych naruszeń po 1000 zł. Z ustaleń faktycznych, które nie budzą wątpliwości w niniejszej sprawie wynika, że w dniu 1 sierpnia 2022 r. około godziny 17:30 w W. na Al. [...]kontroli poddano pojazd marki C. o nr rej. [...], oznaczony jako taksówka. Kontrolowanym pojazdem kierował S. A.. Kierowca nie okazał do kontroli orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Poza sporem jest, co zresztą przyznała skarżąca w odwołaniu od decyzji MWITD, że kierowca posiadał wypis z licencji należącej do skarżącej oraz posługiwał się pojazdem oznaczonym numerem licencji skarżącej. Skarżąca zakwestionowała natomiast okoliczność, że powyższy przewóz dokonany przez kierowcę – nie posiadającego orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy – był dokonany w imieniu i na rachunek skarżącej. Sąd stwierdza, że argumenty skarżącej przedstawione w skardze (stanowiące w istocie powtórzenie zarzutów odwołania) nie zasługują na uwzględnienie, a poczynione przez organy ustalenia, że sporny przewóz był dokonany w imieniu i na rachunek skarżącej, potwierdza protokół kontroli podpisany przez kierowcę, który nie wniósł do niego żadnych zastrzeżeń, potwierdzając jednocześnie swoim podpisem ustalenia w nim zaprotokołowane. Protokół jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 k.p.a. Dowód z dokumentu urzędowego - jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli - ma znaczenie szczególne, bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali podczas kontroli. Protokół ten podpisany przez osoby uczestniczące w kontroli, to jest funkcjonariuszy i kierowcę, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone (por. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt II GSK 378/09). Walor protokołu kontroli, jako dowodu, wyraża się zaś w tym, że skoro jest sporządzany podczas kontroli drogowej, to w relacji do okoliczności czasu i miejsca jej przeprowadzania umożliwia odzwierciedlenie w jego treści – i to niemal na bieżąco – nie dość, że przebiegu czynności kontrolnych to przede wszystkim, stwierdzonych w trakcie tych czynności faktów, zdarzeń i okoliczności mających, czy też mogących mieć istotne znaczenie z punktu widzenia formułowanych na ich podstawie ocen oraz wniosków, a ponadto – co najistotniejsze – ich utrwalenie we wskazany sposób, zgodnie z art. 74 ust. 1, 2, 4 u.t.d. (por. wyrok NSA z dnia 19 października 2023 r. sygn. akt II GSK 1945/21). Dlatego też właśnie protokół kontroli drogowej, mający walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. jest podstawowym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej (por. wyroki NSA z: dnia 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 867/18; z dnia 9 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 1944/17; z dnia 10 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 95/20; z dnia 25 sierpnia 2023 r., sygn. akt II GSK 618/20). Sąd zwraca uwagę, że skarżąca kwestionując wartość dowodową protokołu kontroli, w którym kierowca potwierdził swoim podpisem, że przewóz wykonywany był w imieniu Spółki, nie przedstawiła żadnych dowodów, które podważałyby dowody i ustalenia organów obu instancji. Wskazała jedynie, że nie można stwierdzić, czy kierowca w dniu kontroli świadczył przejazd na rzecz innego podmiotu, czy też realizował go we własnym imieniu i na swoją rzecz. Podkreślenia wymaga, że ustalenia faktyczne utrwalone w protokole kontroli nie są niepodważalne, jednak nie jest wystarczające do ich podważenia jedynie poddanie w wątpliwość tych ustaleń, bez przedstawienia przekonywującego dowodu przeciwnego, pozwalającego na zanegowanie prawdziwości stwierdzeń zawartych w protokole kontroli. Jednocześnie, jak słusznie przyjął organ, wnioskowane przez skarżącą dowody nie mogły prowadzić do obalenia prawidłowości danych zawartych w protokole kontroli, w szczególności, że kierowca bez zastrzeżeń go podpisał. Skarżąca Spółka w skardze zakwestionowała wartość dowodową protokołu kontroli również z tego powodu, że treść w nim zawarta została potwierdzona przez osobę, która nie była narodowości polskiej i nie posługiwała się językiem polskim w stopniu umożliwiającym jej zrozumienie i potwierdzenie faktów. Zarzut ten w ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 7 października 1999 r., o języku polskim (Dz.U. z 2021 r. poz. 672 ze zm.) Podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej, a wszystkie oświadczenia składane organom Państwa muszą być również składane w języku polskim. Oznacza to, że organ kontrolujący nie był zobowiązany do zapewnienia tłumacza kierowcy, który był cudzoziemcem. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że to, w jakim stopniu kierowca potrafił porozumieć się w języku polskim, nie miało wpływu na okoliczność braku wniesienia zastrzeżeń do protokołu. Kierowca mógł nanieść zastrzeżenia, czy uwagi co do przeprowadzanej kontroli w znanym mu języku. Ani z protokołu kontroli (podpisanego przez kierowcę), ani z notatki urzędowej sporządzonej przez funkcjonariusza Policji nie wynika, że kontrolujący miał jakiekolwiek trudności w porozumieniu się z kierowcą skontrolowanego pojazdu, wymagające sprowadzenia tłumacza. Kierowca również nie wnosił o przeprowadzenie kontroli w obecności tłumacza. Argumentacji skarżącej przeczą też względy doświadczenia życiowego. Trudno bowiem przyjąć, że kierowanie pojazdem służącym do przewozu osób zostało powierzone osobie, która nie potrafi porozumieć się np. z pasażerami. Stąd też w ocenie Sądu, okolicznością wystarczającą do przyjęcia istnienia współpracy między kierowcą a skarżącą jest samo wykonywanie przez tegoż kierowcę przewozu w jej imieniu, potwierdzone w protokole kontroli oraz w notatce urzędowej, w sytuacji gdy skarżąca nie przedstawiła żadnych przekonujących dowodów, które mogłyby obalić ustalania poczynione przez organ. Organy administracji nie miały obowiązku przeprowadzenia dodatkowych dowodów (w tym dowodów, o których mowa w art. 76 § 3 k.p.a., czyli dowodów przeciwko treści dokumentu urzędowego) na okoliczności stwierdzone już w trakcie kontroli. W szczególności nie był konieczny dowód z przesłuchania kierowcy w charakterze świadka, skoro okoliczności istotne dla ustalenia podmiotu realizującego przewóz zostały wskazane w protokole kontroli, który został przez tegoż kierowcę podpisany bez wnoszenia uwag Sąd zgadza się z ustaleniami organów w kwestii braku podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d., wyłączającego odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy. Organ prawidłowo uznał, że umorzenie postępowania na podstawie tego przepisu nie jest możliwe, gdyż stwierdzone naruszenia były wynikiem działania skarżącej w związku z brakiem wyposażenia kierowcy w orzeczenie lekarskie i psychologiczne. Nie można zatem przyjąć, że skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Ponadto mając na uwadze, że skarżąca miała możliwość w postępowaniu administracyjnym przedstawienia okoliczności, o których mowa w art. 92c u.t.d., nie było konieczne przesłuchanie jej na tę okoliczność. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że organy obu instancji nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, w tym przepisów, których naruszenie w postępowaniu sądowym zarzuciła skarżąca. Sąd nie stwierdził, aby organy obu instancji naruszyły przepisy postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 76 § 1 i 2 K.p.a. art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 6, art. 8 k.p.a., zaś organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W ocenie Sądu, materiał dowodowy na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie pozwalał na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy. Na tej podstawie, zgodnie z wymogami art. 80 k.p.a., organy prawidłowo ustaliły, że w dniu kontroli kierowca wykonywał przewóz na rzecz skarżącej i jednocześnie nie posiadał orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.