VI SA/Wa 644/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi "M." Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2011 r. nr Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "[...]" nr [...] 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej "M." Sp. z o.o. z siedzibą w B. kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. M. Sp. z o.o., z siedzibą w O. (dalej zwana też skarżącą, spółką, wnioskodawca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Urzędu Patentowego RP, skargę na decyzję Urzędu Patentowego RP z [...] listopada 2011 r. nr [...], który oddalił wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Uchwyt" nr [...] udzielonego dnia [...] października 2009 r. (dalej zwanego też "spornym wzorem") na rzecz M. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P. w O. (zwanego dalej też uprawnionym, uczestnikiem postępowania) z pierwszeństwem od dnia [...] lipca 2009 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Urząd Patentowy RP wskazał art. 102 ust. 1, art.103 ust. 1 i art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 119 poz. 1117 ze zm.) - dalej jako p.w.p. oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. Podstawę faktyczną stanowiły następujące ustalenia: Sprawa o unieważnienie przedmiotowego prawa została wszczęta na skutek wniosku złożonego w dniu [...] kwietnia 2011 r. Swój interes prawny wnioskodawca wywodził z faktu produkcji wyrobów metalowych, w tym uchwytów do teczek i waliz o cechach spornego wzoru przemysłowego i jego zdaniem, sporny wzór prowadzi do ograniczenia mu zagwarantowanej swobody działalności gospodarczej. Strony są konkurentami na rynku wyrobów metalowych w szczególności w zakresie uchwytów do teczek i waliz. Ponadto M. Sp. z o.o. z siedzibą w O. wystąpiła dnia [...] października 1997 r. do Prokuratury Rejonowej w O. z zawiadomieniem o popełnieniu przez M. B. przestępstwa z art. 23 i art. 24 ustawy z dnia 16 kwietnia1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, a M. B. wystąpił dnia [...] lipca 2009 r. do Prokuratury Rejonowej w O. z zawiadomieniem o naruszaniu przez skarżącą jego praw wyłącznych do spornego wzoru przemysłowego. Oznacza to, że strony pozostają w sporze. Wnioskodawca podnosił, że sporny wzór w dacie jego zgłoszenia do rejestracji (dnia [...] lipca 2009 r.) nie był nowy, a ponadto nie posiadał indywidualnego charakteru wywierając takie samo wrażenie na zorientowanym użytkowniku jak wzory wcześniej produkowane i wprowadzane do obrotu handlowego przez obie strony. Na dowód braku nowości i indywidualnego charakteru spornego wzoru na dowód swojego interesu prawnego w sprawie wnioskodawca przedłożył następujące materiały: dwa arkusze rysunków konstrukcyjnych wnioskodawcy przedstawiających uchwyt; ulotkę ofertową firmy "C." zatytułowaną "[...]" przedstawiającą metalową walizkę z uchwytem zawierającą narzędzia, wraz z dwoma rysunkami kasety podpisanymi ręcznie jako opracowane przez "E." dnia [...] listopada 1993r.; zamówienie niemieckiej firmy "I." na wykonanie kaset metalowych przez wnioskodawcę, wraz z wyceną, fakturą na walizki metalowe, dokumentacją konstrukcyjną i niedatowaną fotografią kasety z uchwytem; kopię str. VI Gazety [...] z dnia [...] lutego 1999r. z fotografią grupy dzieci przebywających na zimowisku w [...] i obdarowanych walizkami z uchwytem; trzy zdjęcia kaset i walizek z uchwytami; niedatowane kopie ulotek wnioskodawcy i "I." ze zdjęciami walizek z uchwytami; świadectwo pracy M. B. u wnioskodawcy w latach 1993 - 1995; pismo wnioskodawcy do uprawnionego o zaniechanie działań szkodzących jej interesom ( z [...] 08 1996 r.); fakturę z 1997 r. na sprzedaż przez uprawnionego wyrobu określonego jako "rączka kompletne"; kopię zawiadomienia o popełnieniu przez M. B., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P. w O. przestępstwa z art. 23 i 24 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji; kopię pisma Zarządu M. Sp. z o.o. z siedzibą w O. do Prokuratury Rejonowej w O. w sprawie z wniosku M. B. wraz z zaświadczeniem Prokuratury Rejonowej w O. o stawiennictwie V-ce Prezesa firmy M. Sp. z o.o. w tej sprawie. Uprawniony w odpowiedzi na wniosek wniósł o jego oddalenie. Odnosząc się do przedłożonych materiałów i na rozprawie stwierdził, iż nie dowodzą one braku zdolności rejestrowej spornego wzoru przemysłowego. W szczególności brak jest dowodów podania przedmiotu przedłożonej dokumentacji konstrukcyjnej oraz innych materiałów do wiadomości publicznej, część materiałów nie posiada daty, część oznacza się bardzo złą jakością wizerunkową, a część materiałów nie jest związana tematycznie treścią wniosku. Ponadto, zewnętrzna postać wzorów przeciwstawionych różni się od postaci wzoru spornego tym, że wzór sporny jest cieńszy i bardziej wyoblony. Kolegium Orzekające rozpatrując wniosek stwierdziło, że stosownie do przepisów art. 89 ust. 1 w związku z art. 117 ust.1 p.w.p. prawo z rejestracji wzoru przemysłowego może być unieważnione na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, przy czym sprawy o unieważnienie prawa z rejestracji Urząd Patentowy RP rozpatruje w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę (art. 255 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 p.w.p.) Powołując się także na art. 2551 ust. 3 pkt 5 p.w.p. oraz ustalone w zakresie interpretacji tego przepisu orzecznictwo wskazało, że do wnioskodawcy należy wskazanie środków dowodowych. Kolegium Orzekające uznało, że wnioskodawca ma interes prawny w domaganiu się unieważnienia prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego ustalając, że strony konkurują na rynku wyrobów metalowych, w szczególności w zakresie uchwytów do teczek i waliz. Ponadto skarżąca spółka wystąpiła w 1997 r. do Prokuratury Rejonowej w O. z zawiadomieniem o popełnieniu przez M. przestępstwa z art. 23 i art. 24 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, a M. B. wystąpił w 2009 r. do tej Prokuratury z zawiadomieniem o naruszaniu przez skarżącego jego praw wyłącznych do spornego wzoru przemysłowego, co oznacza, że strony pozostają w sporze. O interesie prawnym wnioskodawcy w przedmiotowej sprawie świadczą także przedłożone przez niego na tą okoliczność materiały obejmujące: świadectwo pracy M. B. u wnioskodawcy w latach 1993 - 1995; pismo wnioskodawcy do uprawnionego o zaniechanie działań szkodzących jej interesom; fakturę z 1997r. na sprzedaż przez uprawnionego wyrobu określonego jako "rączka kompletne"; kopię zawiadomienia o popełnieniu przez M. B. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą P. w O. przestępstwa z art. 23 i 24 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji; kopię pisma zarządu M. Sp. z o.o., z siedzibą w O. do Prokuratury Rejonowej w O. w sprawie z wniosku M. B. wraz z zaświadczeniem Prokuratury Rejonowej w O. o stawiennictwie V-ce prezesa firmy M. Sp. o.o. w tej sprawie. Kolegium Orzekające stwierdziło, że w ramach wolności prowadzenia działalności gospodarczej zagwarantowanej w art. 20 Konstytucji RP i w art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.) wnioskodawcy przysługuje uprawnienie do prowadzenia produkcji i wprowadzania do obrotu różnorodnych rozwiązań technicznych. Jeżeli takie rozwiązanie zostało objęte ochroną wbrew ustawowym warunkom określonym w stosownych przepisach, to podmiot prowadzący taką działalność w świetle powyższych przepisów ma prawo do wystąpienia z żądaniem unieważnienia prawa wyłącznego. Kolegium odwołało się do definicji wzoru przemysłowego zawartej w art. 102 ust. 1 p.w.p., definicji nowości wzoru przemysłowego zawartej w art.103 ust. 1 p.w.p., a ponadto definicji indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego, o której mowa w art.104 ust. 1 p.w.p. Wskazało, że przedmiotem spornego wzoru przemysłowego w pierwszej odmianie jest uchwyt przedstawiony na fotografiach fig.1 i fig.2, w którym część środkowa elementu chwytnego ma kształt odcinka prostego o jednakowym na długości - przekroju poprzecznym zbliżonym do koła. Część środkowa przechodzi obustronnie łukiem o dużym promieniu w ramiona boczne, wykształcone w stożki ścięte o przekroju poprzecznym malejącym niewiele wraz z długością. Zaś przedmiotem spornego wzoru przemysłowego w drugiej odmianie jest uchwyt przedstawiony na fotografiach fig.3 i fig.4, w którym część środkowa elementu chwytnego ma w przekroju poprzecznym na - całej długości - kształt zbliżony do koła oraz jest wygięta łukowo i przechodzi łagodnie łukiem o stosunkowo małym promieniu w ramiona boczne, wykształcone w stożki ścięte o przekroju poprzecznym malejącym niewiele wraz z długością. Końcówki ramion w obu odmianach są krótkie i wygięte na zewnątrz, przy czym są one umieszczone w wytoczeniach zewnętrznych nakładek mocujących o kształcie zbliżonym do trójkąta o zaokrąglonych wierzchołkach. Rozpatrując zarzuty z art. 103 i art. 104 p.w.p., Kolegium Orzekające stwierdziło, że na podstawie powołanych na wstępie materiałów dowodowych wnioskodawca nie udowodnił w oparciu o te materiały ani braku nowości, ani braku indywidualnego charakteru spornego wzoru, gdyż materiały te są wadliwe w tym zakresie i nie mogą świadczyć o tych okolicznościach. Oceniło, że dwa arkusze rysunków konstrukcyjnych wnioskodawcy przedstawiających uchwyt, jako dokumentacja wewnętrzna (poufna) wnioskodawcy, nie mogą dowodzić publicznego udostępnienia ich zawartości przed datą pierwszeństwa spornego wzoru. Niedatowana ulotka ofertowa firmy "C." zatytułowana "[...]" przedstawiająca metalową walizkę z uchwytem zawierającą narzędzia, wraz i dwoma rysunkami kasety podpisanymi ręcznie, jako opracowane przez "E." dnia [...] listopada 1993 r., nie dowodzi publicznego udostępnienia ich treści przed datą pierwszeństwa spornego wzoru. Zamówienie niemieckiej firmy "I." na wykonanie kaset metalowych przez wnioskodawcę, wraz z wyceną, fakturą na walizki metalowe, dokumentacją konstrukcyjną i niedatowaną fotografią kasety z uchwytem, również jako dokumentacja wewnętrzna (poufna) wnioskodawcy, nie mogą dowodzić publicznego udostępnienia ich zawartości przed datą pierwszeństwa spornego wzoru. Kopia str. VI Gazety [...] z dnia [...] lutego 1999 r. z fotografią grupy dzieci przebywających na zimowisku w [...] i obdarowanych walizkami z uchwytem nie pozwala dostrzec uchwytów tych walizek, a co za tym idzie, porównać ich postać z postacią spornego wzoru. Trzy zdjęcia kaset i walizek z uchwytami, jako materiał wykonany komputerowo nie zawierają dat pewnych, a ponadto, ze względu na brak okoliczności ich wykonania, nie mogą dowodzić publicznego udostępnienia ich zawartości przed datą pierwszeństwa spornego wzoru. Niedatowane kopie ulotek wnioskodawcy i "I.' ze zdjęciami walizek z uchwytami, również nie mogą dowodzić publicznego udostępnienia ich zawartości przed datą pierwszeństwa spornego wzoru. Rozstrzygając zaś wniosek o zwrot kosztów postępowania złożony przez uprawnionego Kolegium orzekło po myśli przepisu art.98 § 1 k.p.c i § 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz.U. Nr 212, poz. 2076), na podstawie którego stawka minimalna w sprawach dotyczących unieważnienia prawa ochronnego lub prawa z rejestracji wynosi 1600 zł. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, zasądzenia kosztów oraz wstrzymania jej wykonania skarżąca Spółka zarzuciła Urzędowi Patentowemu RP : 1) naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj. art. 102 ust. 1, art. 103 ust. 1 oraz art. 104 ust. 1, art. 117 ust. 1 w zw. z art. 89 i art. 108 ust.3, art. 117 ust. 2 p.w.p. przez jego błędną wykładnię i skutkujące uznaniem, że wzór pt. "Uchwyt nr [...]" nie odznacza się ani brakiem nowości ani brakiem indywidualnego charakteru. W szczególności, skarżący podnosił, że: "organ nie przeprowadził żadnych dowodów dla ustalenia, czy zgłoszony przez uprawnionego wzór zawiera cechy postaciowe wyróżniające go od cech postaciowych uchwytów produkowanych, wystawianych i sprzedawanych przez skarżącego", "organ nie powołał również żadnego dowodu mogącego stanowić podstawę do ustalenia, że zamówienie niemieckiej firmy (...) i pozostałe dokumenty wymienione we wniosku jako dowód nr 4 stanowią dokumentację wewnętrzną". Ponadto, Urząd nie uwzględnił art. 117 ust. 2 p.w.p. jak podstawy unieważnienia spornego wzoru, podczas gdy: "wykorzystywanie tego wzór narusza prawa majątkowe skarżącego, gdyż uprawniony, wykorzystując poufne informacje (...) rozpoczął produkcję takich samych uchwytów...". naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj.: art. 6,7,8, 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 256 list. 1 p.w.p. Wskazywała w szczególności, odnośnie naruszenia przepisów postępowania, m.in., iż skarżący podnosił, że: "Jeżeli organ uznał, że na fotografii tej nie można dostrzec uchwytów tych walizek, winien był dopuścić dowód z opinii biegłego z zakresu fotografii, który po obróbce komputerowej zdjęć mógłby się wypowiedzieć, czy uchwyty te są widoczne i czy można je porównać z postacią spornego wzoru. Organ dowodu takiego nie przeprowadził, czym zdaniem skarżącej naruszył przepis art. 77 § 1, art. 84 § 1 k.p.a." "Jeżeli organ uznał, że okoliczności wykonania tych dokumentów mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, winien był na tą okoliczność dopuścić dowód z przesłuchania wnioskodawcy z mocy art. 77 w zw. z art.86 k.p.a." Ponadto, zdaniem skarżącego, nie przeprowadzając dowodu z opinii biegłego odnośnie porównania uchwytów objętych przedmiotowym prawem z rejestracji wzoru przemysłowego z uchwytami produkowanymi przez skarżącego Urząd dopuścił się naruszenia przepisów art. 77, art. 80 i art. 84 § 1 k.p.a. Natomiast "Jeżeli zdaniem organu przedstawione przez skarżącego dowody nie wystarczyły do udowodnienia zasadności wniosku z [...] marca 2011 r., to organ winien był z mocy art. 7, 9 i 77 § 1 k.p.a. wezwać skarżącego do złożenia dalszych wniosków dowodowych oraz dopuścić z urzędu dowód z opinii biegłych dla ustalenia ww. okoliczności". Skarżący wraz ze skargą przedłożył szereg dokumentów i wnosił o dopuszczenie z nich dowodu na podnoszone okoliczności: fotografia stoiska firmy M. z targów w [...] w 1994 r., fotografia stoiska firmy I. - wspólnika firmy M., wykonane na wystawie w [...] z dnia [...] marca1999 r., zdjęcie walizek z uchwytami zrobione w firmie M. w dniu [...] sierpnia 2004 r., zdjęcie z uruchomienia w firmie M. pieca "[...]" wykonane w 1994 r., folder reklamowy M. sp. z o.o. z siedzibą w B. pod starym numerem [...], który obowiązywał do dnia [...] lipca 2003 r., zawiadomienie UMiG w O. z dnia [...] lipca 2003 r. [...] o oznaczeniu siedziby skarżącego nowym numerem "[...]", fotografie uchwytów zgłoszonych przez uprawnionego do prawa z rejestracji wzoru przemysłowego oraz uchwytów produkowanych przez skarżącego, 8) pismo Prokuratury Rejonowej w O. z dnia [...] listopada 2011 r. [...]. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wnosił o jej oddalenie. Podtrzymując dotychczasowe stanowisko wskazał, że postępowanie przed Urzędem Patentowym R działającym w trybie postępowania spornego jest postępowaniem kontradyktoryjnym w którym Urząd pełni rolę bezstronnego arbitra. Ponownie wskazało, że zgodnie z art. 2551 ust.3 pkt 5 p.w.p. oraz ustalonym w zakresie interpretacji tego przepisu orzecznictwem do wnioskodawcy należy wskazanie środków dowodowych. Ponadto wnioskodawca był reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika - rzecznika patentowego, który był świadomy braków przedłożonych w sprawie materiałów dowodowych, gdyż kwestie te podnosił w trakcie postępowania uprawniony. Przed zamknięciem rozprawy pełnomocnik skarżącego oświadczył do protokołu, że przedłożył już wszystkie materiały dowodowe, twierdzenia i argumenty, które chciał podnieść w zakresie rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy i uważał, że przedłożone materiały są wystarczające do wydania orzeczenia w przedmiotowej sprawie. Z tego względu uznał za bezzasadne podnoszone zarzuty dotyczące obowiązku powoływania lub dopuszczania przez Urząd Patentowy dodatkowych dowodów nie przedłożonych przez skarżącego w trakcie postępowania spornego i świadczą jedynie o braku wiedzy skarżącego odnośnie zasad postępowania spornego przed UPRP i obowiązujących w tym zakresie przepisów. Uznał za bezzasadny zarzut nie uwzlędnienia przez organ przepisu art. 117 ust. 2 p.w.p. - jako podstawy unieważnienia spornego wzoru, gdyż ta norma prawna nie stanowiła przesłanki żądania unieważnienia spornego wzoru, bowiem "skarżący stwierdził wyraźnie, iż podstawą wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Uchwyt" nr [...] są przepisy art. 102 ust.1, art.103 ust.1 i art. 104 ust. 1 p.w.p. (k.43 akt Sp.[...])". Niezależnie od tego stanowiska organ stwierdził, że podnoszone okoliczności nie mogą świadczyć o naruszeniu art. 117 ust. 2 p.w.p., bowiem to naruszenie wymaga formalnego istnienia wcześniejszych praw majątkowych lub osobistych skarżącego i musi wynikać z charakteru wzoru, a nie z postępowania uprawnionego. Za bezzasadny uznał zarzut skarżącego co do nie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu fotografii, który po obróbce komputerowej zdjęć mógłby się wypowiedzieć, czy uchwyty te są widoczne i czy można je porównać z postacią spornego wzoru, jako zbędny, gdyż istotą podania danego dowodu do wiadomości publicznej jest możliwość jego postrzegania przez wszystkich, bez konieczności dokonywania "obróbki komputerowej zdjęć" i bez konieczności "opini biegłego z zakresu fotografii". Uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to tym samym, że sąd ten ma obowiązek brać z urzędu pod rozwagę także naruszenia prawa, których strony nie podniosły w skardze (uzasadnienie wyroku siedmiu sędziów NSA z 16 stycznia 2006 r., sygn. akt I OPS 4/05, publ. ONSAiWSA 2006/2/39). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem jej zarzutom - w zdecydowanej części - nie można odmówić słuszności w sytuacji, gdy zakresem kontroli sądowej objęta jest decyzja odmawiająca unieważnienia prawa z rejestracji, a podstawą odmowy jest zarzut brak udowodnienia przez wnioskodawcę - w oparciu o złożone materiały - zarówno braku nowości jak i braku indywidualnego charakteru spornego wzoru, uznanie przez Urząd Patentowy wadliwości przedłożonych materiałów. Tym bardziej, że jak prawidłowo wskazał Urząd Patentowy - wnioskodawca ma interes prawny w żądaniu unieważnienia prawa, ponieważ sporne prawo ogranicza mu swobodę prowadzenia działalności gospodarczej jako producentowi wprowadzającemu od kilkudziesięciu lat do obrotu gospodarczego uchwyty o cechach objętych spornym prawem z rejestracji. Ponadto Urząd prawidłowo wywiódł interes prawny ze sporu między stronami, który zaistniał już w 1997 roku. Nie można pominąć, że już w 1996 roku to skarżący, co jest bezsporne, podejmował kroki przewidziane prawem w celu obrony swoich praw zarzucając uczestnikowi naruszenie ustawy o nieuczciwej konkurencji, gdzie podnosił kwestię, iż ten będąc jego pracownikiem, rozpoczął działalność konkurencyjną i narusza prawo. Obecny spór powstał natomiast po 2009 roku z uwagi na rejestrację przez Urząd Patentowy wzoru przemysłowego na rzecz uczestnika postępowania, co zagraża swobodzie gospodarczej skarżącego, powołującego się na wcześniejsze od lat 90 tych ubiegłego wieku używanie w obrocie identycznego wzoru. Rozpoznania w pierwszej kolejności wymagały podniesione w skardze zarzuty procesowe: art. 6,7,8, 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 256 list. 1 p.w.p., bowiem zarzuty dotyczące niewłaściwego zastosowania prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny wówczas, gdy stan faktyczny w zakresie materialnej podstawy rozstrzygnięcia, został ustalony w sposób prawidłowy, a więc bez naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przyznać rację skarżącemu, że Urząd Patentowy RP wydając zaskarżoną decyzję administracyjną w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego był związany rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy (vide: art. 256 ust. 1 p.w.p.). Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zaś określona w art. 7 k.p.a. zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, nakładająca na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym. Zasadę tę realizuje szereg przepisów szczegółowych, które nakładają na organ obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego w jego całokształcie (art. 77 § 1 i 80 k.p.a.). Ponadto, spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 k.p.a. wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody. Organ administracji ma więc obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji (v. wyrok NSA z 17 października 2001 r., sygn. I SA 1110/01, Lex nr 75516). Organ może oczywiście odmówić wiary określonym dowodom, jednakże dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej ich oceny, co winno mieć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W sytuacji, gdy wyniki postępowania dowodowego są niejasne, czy zawierają sprzeczne ustalenia, organ ma obowiązek ustosunkować się do tych sprzeczności przez wskazanie dowodów, które przyjął jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, ale w szczególności uzasadnić, dlaczego innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zgodnie z art. 107§ 3 k.p.a. Możliwość dokonania oceny legalności decyzji warunkowana jest spełnieniem wymogów określonych w art. 107 k.p.a. Pamiętać przy tym należy, że uzasadnienie (faktyczne i prawne) stanowi integralną część decyzji. A zatem ocenie Sądu nie podlega jedynie jej osnowa, ale decyzja jako całość, łącznie z uzasadnieniem. Tym samym więc uzasadnienie, którego treść nie pozwala na poznanie motywów, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy skutkuje wadliwością uzasadniającą uchylenie decyzji z tego powodu, że nie poddaje się kontroli i ocena jej legalności nie jest możliwa (vide: wyrok NSA z 28 października 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 1651/96; wyrok NSA z 14 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1756/99). Taki stan rzeczy zachodzi, w ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie. Istotą niniejszego sporu, która określa jednocześnie zakres dokonanych ustaleń faktycznych, jest rozstrzygnięcie, czy Urząd Patentowy prawidłowo ocenił wniosek – w świetle podstawy prawnej, którą z mocy art. 255 ust. 4 p.w.p. był związany: tj: art. 102 ust. 1, 103 ust. 1, art. 104 ust. 1 oraz art. 117 w zw. z art. 89 p.w.p W rozwinięciu zarzutów skarżący wyraźnie powołał się zarówno na art. 117 ust. 1 w związku z art. 89 p.w.p. oraz na art. 117 ust. 2 p.w.p. Oznacza to - już na wstępie, że ustalenia Urzędu Patentowego w zakresie wskazanej podstawy prawnej są wadliwe, bowiem pominął całkowicie – zarówno w podstawie rozstrzygnięcia, jak i ocenie - zarzuty z art. 117 ust. 1 w związku z art. 89 p.w.p. oraz na art. 117 ust. 2 p.w.p., Zarzutami tymi był związany, jak sam podkreślił na wstępie wywodów uzasadnienia i brak rozpoznania w tym zakresie już sam w sobie może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niezrozumiałe jest przy tym twierdzenie w odpowiedzi na skargę, że wniosek nie zawiera powyższych zarzutów, skoro taki zakres zaskarżenia wynika zarówno z petituum wniosku jak i jego rozwinięcia na k. 43 i 44 akt administracyjnych [...]. Nie ulega wątpliwości, że przeprowadzone ustalenia faktyczne organu winny zmierzać do zbadania, czy wnioskodawca wykazał spełnienie bądź nie zarzutów materialnych wniosku, określonych w jego podstawie materialnej. I tak, w myśl art. 102 ust. 1 p.w.p., wzorem przemysłowym jest nowa i posiadająca indywidualny charakter postać wytworu lub jego części, nadana mu w szczególności przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, strukturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację. Norma art. 103 ust. 1 p.w.p. stanowi, że wzór przemysłowy uważa się za nowy, jeżeli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, identyczny wzór nie został udostępniony publicznie przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób, z zastrzeżeniem ust. 2. Wzór uważa się za identyczny z udostępnionym publicznie także wówczas, gdy różni się od niego jedynie nieistotnymi szczegółami. Przepis art. 104 ust. 1 p.w.p. wskazuje, że wzór przemysłowy odznacza się indywidualnym charakterem, jeżeli ogólne wrażenie, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku, różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo. Co istotne, ustawodawca wskazał jednocześnie, iż przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego bierze się pod uwagę zakres swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru (art. 104 ust. 2 p.w.p.). Z powyższych uregulowań wynika, iż wzór przemysłowy ujmowany jest zawsze jako całość, nie zaś jako zbiór poszczególnych właściwości, co sprawia, że zarówno przy weryfikacji przesłanki nowości, jak i indywidualnego charakteru ocenie poddany zostaje wzór jako całość. Wzór nie spełnia zatem przesłanki indywidualnego charakteru, jeśli zachodzi ogólne wrażenie podobieństwa z wzorem wcześniej ujawnionym. Z drugiej strony, cechy nowości i indywidualnego charakteru ustala się zawsze w odniesieniu do określonego produktu (por. A. Wojciechowska: Wzory przemysłowe - warunki uzyskania prawa z rejestracji w świetle ustawy Prawo własności przemysłowej oraz regulacji wspólnotowej, Radca Prawny 2004/3/82, t. 6). Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że wnioskodawca podnosił, że sporny wzór w dacie jego zgłoszenia do rejestracji dnia [...] lipca 2009 r. nie był nowy, nie posiadał indywidualnego charakteru – dlatego, że wywierał takie samo wrażenie na zorientowanym użytkowniku jak wzory wcześniej produkowane i wprowadzane do obrotu handlowego przez obie strony. Oznacza to, że przedstawione dowody mogły bardziej lub słabiej uwiarygodniać fakt produkowania i wprowadzania do obrotu handlowego określonego wzoru uchwytu – do walizki czy kasety, ale nie zwalniały organu od konkretnego ustalenia w motywach pisemnych uzasadnienia, jaki wzór oceniał jako wzór przeciwstawiony we wniosku. Należy bowiem zauważyć, że z ustaleń faktycznych zaskarżonej decyzji wynika, że zawierają jedynie opisany w niej sporny wzór uprawnionego (w pierwszej i drugiej odmianie), natomiast brak jest jakichkolwiek ustaleń, jaki konkretnie wzór (jego postać), bądź wzory – były produkowane i wprowadzane do obrotu handlowego przez wnioskodawcę i jakie oceniał, jako wzór przeciwstawiony. Brak bowiem jest ustalenia przez Urząd jakichkolwiek jego cech, które stanowiłyby przedmiot porównania. Zdaniem Sądu, brak ustaleń faktycznych w tym zakresie jest okolicznością istotną, mogącą mieć wpływ na rozstrzygniecie zważywszy na fakt, że dopiero przy skardze wnioskodawca przedłożył - na k. 17a.s. - fotografię przedstawiającą "rączki produkowane przez M.". Zdaniem Sądu okoliczność, iż działając w trybie postępowania spornego Urząd Patentowy RP zobowiązany jest rozstrzygać sprawę w granicach wniosku, nie zwalnia go z dokonania całościowej oceny wskazanych przez wnoszącego sprzeciw przesłanek materialnoprawnych uniemożliwiających dokonanie spornej rejestracji. W postępowaniu administracyjnym prowadzonym w przedmiocie unieważnienia wzoru przemysłowego nie jest wyłączony obowiązek organu wyjaśnienia okoliczności sprawy, wynikający z art. 7 i art. 77 k.p.a. Powołane przepisy k.p.a. mają zastosowanie w takim postępowaniu na podstawie art. 256 ust. 1 p.w.p. W kwestii tej wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 grudnia 2006 r. II GSK 210/06 dotyczącym unieważnienia znaku towarowego, zatem prowadzonym także w trybie spornym. Stwierdził, że "obowiązek organu wyjaśnienia okoliczności sprawy nie jest sprzeczny z zasadą, że ciężar dowodu ostatecznie spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. Jednakże dopiero zaniechanie przedstawienia przez stronę dowodów, pomimo wezwania przez organ, wyłącza możliwość skutecznego podnoszenia zarzutu, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem wskutek naruszenia obowiązku organu wyjaśnienia okoliczności sprawy zgodnie z art. 7 i art. 77 k.p.a. Na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego postępowanie dowodowe oparte jest bowiem na zasadzie oficjalności, a rola organu nie jest ograniczona tylko do oceny faktów, które przedstawił wnioskodawca. Realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., organ jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału, ale też i strona nie jest zwolniona od lojalnego współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych, skoro nieudowodnienie określonego faktu może prowadzić do wydania decyzji dla niej niekorzystnej (por. wyrok NSA z 26 .11. 1984 r. sygn. akt II SA 1205/84, ONSA nr 2/1984, poz. 98 powołany także przez B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, str. 690, teza 3). Uważa się, że w sprawach, w których na stronie spoczywa ciężar wskazania konkretnych faktów i zdarzeń, z których wywodzi ona dla siebie określone skutki prawne, a twierdzenia strony w tym zakresie są ogólnikowe i lakoniczne, obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest wezwanie strony do uzupełnienia i sprecyzowania tych twierdzeń. Dopiero gdy strona nie wskaże takich konkretnych okoliczności, można z tego wywieść negatywne dla niej wnioski (wyrok NSA z 19. 10. 1988 r., sygn. akt II SA 1947/87, ONSA nr 2/1988, poz. 82, oraz W. Chróścielewski, Organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2002, str.104 i cytowana tam literatura)". W ocenie Sądu, niezależnie od wskazanych powyżej możliwości procesowych udzielenia stronie terminu do złożenia wyjaśnień bądź dowodów, które umożliwią jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego, Urząd może, stosownie do treści art. 2551 ust.6 p.w.p. wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez wskazanie środków dowodowych. Powyższe uchybienie organu znajduje pełne odzwierciedlenie na gruncie niniejszej sprawy, gdzie Urząd nie podejmuje żadnej inicjatywy wyjaśnienia sprawy, a w konsekwencji dokonuje niepełnych i nie wyjaśniających sprawy ustaleń faktycznych. Nie przywiązuje wagi do chronologii zdarzeń, która może mieć wpływ na ocenę całokształtu sprawy pomijając np. datę pisma wnioskodawcy do uprawnionego o zaniechanie działań szkodzących jej interesom, mimo że od niego rozpoczyna się spór między stronami (pismo z dnia [...] sierpnia 1996 r.) a w konsekwencji M. Sp. z o.o. z siedzibą w O. wystąpiła [...] października 1997 r. do Prokuratury Rejonowej w O. z zawiadomieniem o popełnieniu przez M. B. przestępstwa z art. 23 i art. 24 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Pomija bezsporną okoliczność, że od 1993 do 1995 r. M. B. był w skarżącej spółce mistrzem produkcji. Z drugiej strony poza oceną organu pozostał fakt, że M. B. wystąpił do Prokuratury Rejonowej w O. z zawiadomieniem o naruszaniu przez skarżącą spółkę jego praw wyłącznych do spornego wzoru przemysłowego dopiero [...] lipca 2009 r. – tj. w tym samym dniu, w którym dokonał zgłoszenia spornego wzoru do ochrony, co wynika z akt zgłoszeniowych i decyzji o udzieleniu ochrony na prawo z rejestracji wzoru przemysłowego Pt. "Uchwyt". W ocenie Sądu okoliczność, że Urząd pomija przedmiot sporu (postać wzoru), jaki wnioskodawca przeciwstawia do porównania - mimo, że powołuje się na długoletnią jego produkcję, stanowi o wadliwych ustaleniach faktycznych. Brak opisania przeciwstawionego wzoru jest istotnym mankamentem stanu faktycznego. Zważyć bowiem należy, że przy weryfikacji przesłanki nowości, podniesionej we wniosku, ocenie poddany zostaje wzór jako całość. Oznacza to konieczność uwzględnienia nie tylko kryteriów z art. 102 ust. 1 i 103 ust. 1 p.w.p., ale także kryteriów określonych w art. 104 ust. 1 i 2 p.w.p., czyli indywidualnego charakteru - ogólnego wrażenia, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku wzór przemysłowy w porównaniu z innym wzorem udostępnionym z datą wcześniejszą oraz zakresu swobody twórczej producenta wzoru przemysłowego. Pogląd ten został już wyrażony w orzecznictwie: m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2008 r. sygn. akt II GSK 232/08, w którym NSA stwierdził jednoznacznie, że "nie jest możliwe dokonanie oceny nowości bez przeprowadzenia oceny indywidualnego charakteru tego wzoru"(LEX nr 470048). Na gruncie rozpatrywanego w niniejszej sprawie wzoru – uchwytu, wygląd produktu jest zdeterminowany cechami użytkowymi i z tego względu zakres swobody twórczej musi być wyraźnie oceniony. Uchwyt jako produkt stanowi w obrocie element walizki, kasety, ale także może być elementem mebli, toreb. Z jego przeznaczenia wynika, że jest elementem chwytowym i musi spełniać określone cechy użytkowe. Nie można wykluczyć, że przy ustalaniu indywidualnego charakteru tego wzoru przemysłowego jedynie drobne różnice są brane pod uwagę, ale czym elementem zasadniczym i najważniejszym jest część chwytowa, która przede wszystkim powinna być zestawiona z wzorem przeciwstawionym przez wnioskodawcę i element ten powinien być zbadany pod względem zakresu swobody twórczej. Równie ważne dla oceny zdolności rejestracyjnej wzoru przemysłowego, poza zakresem swobody twórczej, jest ogólne wrażenie, jakie może wywołać sporny uchwyt na zorientowanym użytkowniku. Wszystkie te okoliczności, co do zasady badane w sytuacji podniesienia zarzutów z art. podstawie art. 102 ust. 1, 103 ust. 1, art. 104 ust. 1 oraz art. 117 w zw. z art. 89 p.w.p., zostały ograniczone w niniejszej sprawie do kwestii oceny złożonych dowodów z fotografii i reklam jako niedatowanych; rysunków wzoru na podstawie których kontrahenci – jak twierdzi skarżący – składali zamówienia jako: dokumentacji wewnętrznej (poufnej) wnioskodawcy i nie mogących dowodzić publicznego udostępnienia ich zawartości przed datą pierwszeństwa spornego wzoru. Ocena ta pomija, ze publiczne udostępnienie wzoru przemysłowego to także wykazanie ich wcześniejszej – niż sporna rejestracja - produkcji i wprowadzania do obrotu handlowego. Oznacza to, że przedstawione dowody powinny być ocenione w całokształcie na okoliczność produkowania i wprowadzania do obrotu handlowego spornego wzoru uchwytu – do walizki czy kasety. Oznacza to, że budzi zasadniczą wątpliwość prawidłowość dokonanej oceny w zakresie dowodów z zamówienia z [...] sierpnia 2001 r. kierowanego do skarżącego od niemieckiej firmy "I." na 8 568 sztuk kaset metalowych, bowiem jak wynika z treści zamówienia na wykonanie kaset metalowych przez wnioskodawcę, miały być wykonane "wg dosłanego nam wzoru", co nie oznacza poufności rysunku, skoro służył zarówno do produkcji, jak i do oferty i kierowany na zewnątrz. Oznacza to, że ocena organu, że w dacie zamówienia z [...] sierpnia 2001 r. (k. 28 i k. 30 akt. adm.) był to dokument poufny nie znajduje potwierdzenia w złożonych dowodach. Obrót metalowymi walizkami, których wzór skarżący przedłożył do akt jako opracowany [...] listopada 1993 r.(k.29 akt adm.) potwierdzają: dokument wystawiony przez skarżącą w języku polskim i niemieckim z [...] września 2001 r., a dotyczący realizacji sześciu zamówień na kilkaset walizek metalowych dla firmy I., także deklaracja celna z [...] września 2001 r. na 1 934 sztuki walizek metalowych (k. 26 akt adm.) świadczy wszak o produkowaniu i wprowadzaniu do obrotu handlowego spornego wzoru uchwytu wraz z walizkami i to w dużych ilościach, świadczy o normalnym obrocie gospodarczym pomiędzy tymi firmami, dostarczaniu tych produktów transportem ciężarowym. Z kolei o ile niemiecka dokumentacja techniczna nr [...] z [...] października 2001 r. przedstawiająca walizkę z uchwytem identycznym do spornego wzoru nie stanowi sama w sobie ujawnienia tego wzoru w obrocie, to już budzi uzasadnione wątpliwości rzetelność oceny całości materiałów reklamowych. Niewątpliwie materiały reklamowe nie mają charakteru wewnętrznego, czy poufnego, bowiem z istoty charakteru służą w obrocie gospodarczym do pozyskania klientów, przedstawienia jak najszerszej rzeszy konsumentów oferowanych produktów. O ile większość z nich nie jest datowana, o tyle wzornictwo na jednej z reklam firmy I. zostało opatrzone datą, która nie może budzić wątpliwości, bowiem stanowi element jej treści: jest to oznaczenie "2006/1". Ten dowód został całkowicie pominięty przez organ w dokonanej ocenie. Także Sąd nie podziela oceny dowodu w postaci kopii str. VI Gazety [...] z dnia [...] lutego 1999r. z fotografią grupy dzieci przebywających na zimowisku w [...] i obdarowanych walizkami, bowiem – w ocenie Sądu – przedstawia ono dość wyraźnie widniejący – jednakowy kształt uchwytów co najmniej trzech walizek (2, 3 i 4 od lewej). I o ile gazety, ze swej istoty – kierują zawarty w nich materiał do szerokiego spektrum publiczności - odbiorców, to niewątpliwie nie są sprzedawane w kserokopii, a w oryginale. O ile organ miał wątpliwości co do czytelności tego dowodu skierowanego do odbiorców w oryginale, a nie wezwał do złożenia oryginalnego czytelnego egzemplarza, to nie można stwierdzić, że dokonał rzetelnej jego oceny, a już co najmniej dokonał jej przedwcześnie, przed zbadaniem oryginału gazety. Należy uznać dowód ten za istotny, bowiem potwierdzenie okoliczności na jakie został przedstawiony oznaczałoby, że co najmniej na 10 lat przed sporną rejestracją tożsamy wzór uchwytu był stosowany i znany, i byłoby to zgodne z twierdzeniem skarżącego. Oznacza to, że zarzut naruszenia art. 84 k.p.a jest nietrafny co do zasady, bowiem oceny w niniejszej sprawie winien dokonywać zorientowany użytkownik, a nie biegły. Dodać należy, że ściśle użytkowy charakter tego wytworu, kształt zdeterminowany potrzebą wygodnego uchwycenia walizki, czy kasety metalowej, ale także łatwość i wygoda jej noszenia i otwierania, względy estetyczne sprawiają, że zakres swobody twórczej przy jego projektowaniu jest bardzo mały, zatem data wejścia do obrotu handlowego, upublicznienia, kwestia "ogólnego wrażenia" przeciwstawionych wzorów uchwytów musi zostać wyjaśniona. Z natury uchwytów wynika, że nie mogą między nimi występować duże różnice. Zatem przy rozważaniu "ogólnego wrażenia" jakie wywołują one na zorientowanym użytkowniku należało brać pod uwagę nawet drobne różnice i rozważać, czy wpływają one na "ogólne wrażenie". Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 maja 2008 r. sygn. akt II GSK 232/08, iż "wzór przemysłowy może być uznany za niespełniający wymagania nowości tylko wówczas, gdy różni się nieistotnymi szczegółami od wzoru wcześniejszego, a więc jeżeli nie ma indywidualnego charakteru. W takim przypadku nie jest możliwe dokonanie oceny nowości bez przeprowadzenia oceny indywidualnego charakteru tego wzoru. Badanie indywidualnego charakteru wzoru powinno być dokonane, z uwzględnieniem kryteriów określonych w art. 104 ust. 1 i 2 p.w.p., czyli ogólnego wrażenia, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku wzór przemysłowy w porównaniu z innym wzorem udostępnionym z datą wcześniejszą oraz zakresu swobody twórczej producenta wzoru przemysłowego." Natomiast przy ustalaniu, czy warunek posiadania przez postać wytworu oryginalnego charakteru (art. 104 p.w.p.) jest spełniony, należy także dokonać porównania z ujawnionymi wzorami wcześniejszymi. Inaczej jednak niż przy ustaleniu cechy nowości, dokonując oceny nie ogniskujemy się na różnicy między konkretnymi właściwościami porównywanych wzorów. Zasadnicze znaczenie ma w tym przypadku fakt, iż porównywane wzory muszą wywoływać na użytkowniku różne wrażenie ogólne, a zatem różnice między wzorami weryfikowane są z poziomu ogólnego wrażenia, jakie wywołuje wzór (por. A. Wojciechowska: Wzory przemysłowe - warunki uzyskania prawa z rejestracji w świetle ustawy Prawo własności przemysłowej oraz regulacji wspólnotowej, Radca Prawny 2004/3/82, t. 5). W ocenie Sądu, aby zaskarżone rozstrzygnięcie ocenić w sposób prawidłowy, trzeba dysponować stanowiskiem organu zawierającym precyzyjne odniesienie do wszystkich istotnych elementów (przesłanek), dotyczących oceny zarówno nowości, jak i indywidualnego charakteru wzoru oraz wszystkich zarzutów stawianych przez stronę skarżącą, czego brak w niniejszej sprawie (całkowite pominięcie zarzutów z art. 117 p.w.p.). Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt administracyjny pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez Urząd Patentowy, a tych kryteriów zaskarżona decyzja nie spełnia. Ponadto, należy też przyznać rację skarżącemu, że nie wszystkie dowody załączone do wniosku zostały przez organ ocenione. Z kolei oddalając na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2012 r. wnioski dowodowe skarżącego, złożone w toku postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd działał na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zgodnie zaś z poglądami prezentowanymi w doktrynie oraz orzecznictwie postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że sąd w istocie nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją (vide: B. Dauter /w:/ B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005, s. 257 i powołany tam wyrok NSA z dnia 7 lutego 2001 r., sygn. akt V SA 671/00). Oznacza to, że dopuszczenie złożonych wniosków zmierzałoby natomiast do dokonywania ustaleń faktycznych w sytuacji, gdy sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt administracyjny pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ rozstrzygający sprawę. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja została zatem wydana z naruszeniem art. 255 ust. 4 p.w.p., jako nie obejmująca pełnych granic wniosku, a jej uzasadnienie nie spełnia wymogów stawianych przez normę prawną zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., , albowiem uzasadnienie przedmiotowego rozstrzygnięcia organu nie zawiera pełnych wyjaśnień i rzetelnej oceny okoliczności branych pod uwagę przy wydawaniu decyzji w przedmiocie unieważnienia spornego wzoru. Niezależnie od uchybienia normom zawartym w przepisach art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., dopuścił się w toku postępowania administracyjnego istotnej obrazy zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów państwa, wyrażonej w art. 8 k.p.a. Z zasady tej wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności (art. 6 k.p.a.). Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku tak ukształtowanego postępowania mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84 (ONSA z 1984 r., nr 2, poz. 117), podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli. Ponadto, w ocenie Sądu, zasada wynikająca z przepisu art. 8 k.p.a. wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody. W ocenie Sądu, organ nie dopełnił wskazanych obowiązków ustawowych, co dało pełną podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego spornej decyzji. Rozpoznając ponownie sprawę organ administracji przeprowadzi postępowanie administracyjne zgodnie z regułami kodeksu postępowania administracyjnego, weźmie pod uwagę wszystkie podstawy materialnoprawne wniosku, uwzględni wszystkie okoliczności faktyczne i cały materiał dowodowy, który zgromadzi w sprawie, by następnie na jego podstawie podjąć decyzję administracyjną prawidłowo uzasadnioną o przekonywującej treści, uwzględni poczynione powyżej zarzuty i wskazania. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] listopada 2011 r., działając w tym zakresie na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, iż uchylona decyzja organu nie będzie podlegać wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Zasądzając od organu na rzecz skarżącej spółki zwrot kosztów postepowania, Sąd orzekł na podstawie przepisów art. 200 i art. 205 § 2, § 3 i § 4 p.p.s.a. w zw. z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 212, poz. 2076 ze zm.).