VI SA/Wa 689/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2015 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego oddala skargę W dniu [...] sierpnia 2012 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej powoływany jako "Prezes UKE") opublikował ogłoszenie o przetargu na pięć rezerwacji częstotliwości na obszarze całego kraju, przeznaczonych do świadczenia usług telekomunikacyjnych w służbie ruchomej lub stałej (dalej określany jako "Przetarg"). W dniu [...] lutego 2013 r. Prezes UKE ogłosił wyniki przetargu. Pismem z dnia [...] marca 2013 r. P. sp. z o.o. z siedzibą w W. – dalej: "Skarżąca" zwróciła się do Prezesa UKE z wnioskiem o unieważnienie Przetargu. Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. Skarżąca zwróciła się do Prezesa UKE z wnioskiem o ograniczenie osobom trzecim wglądu do zastrzeżonych ofert złożonych przez Skarżącą w ramach Przetargu, w części 3 pkt 3 oraz części 4 pkt 2-9 oraz pkt 11-16. Ponadto w odniesieniu do oferty nr 2 Skarżąca wniosła o ograniczenie podmiotom trzecim wglądu także do części 1 pkt 3 oraz pkt 5 lit.b. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Prezes UKE ograniczył stronom postępowania w sprawie unieważnia Przetargu, prawo wglądu do materiału dowodowego obejmującego informacje zwarte w Ofercie przetargowej nr 1 oraz Ofercie przetargowej nr 2 (dalej łącznie: "Zastrzeżone oferty") złożonej przez Skarżącą w dniu [...] października 2012 r. w ramach Przetargu w zakresie informacji i danych przedstawionych w zastrzeżonych ofertach w części 3 pkt 3, w części 4 pkt 2-9 oraz pkt 11-16, a także pouczył Skarżącą, iż zgodnie z art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – dalej też jako "k.p.a.") w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 k.p.a. od owego postanowienia nie przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, lecz prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca zaskarżyła postanowienie Prezesa UKE z dnia [...] sierpnia 2013 r. w części tj. w zakresie pkt II, w którym organ odmówił ograniczenia stronom postępowania wglądu do odpowiednich części materiału sprawy, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w zaskarżonej części. Prezes UKE wniósł o oddalenie skargi ze względu na jej niezasadność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 maja 2014 r. odrzucił skargę albowiem została wniesiona na akt w stosunku do którego nie został wyczerpany administracyjny tok instancji. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zaskarżone postanowienie, ograniczające pozostałym stronom prawo wglądu do materiału dowodowego, zostało wydane na podstawie art. 207 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, który nie przyznaje stronie prawa do wniesienia zażalenia. Z kolei stosownie do dyspozycji art. 206 ust. 1 P.t., postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego ze zmianami wynikającymi z Prawa telekomunikacyjnego. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że zaskarżone postanowienie dotyczy wyłącznie kwestii ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa lub innych tajemnic prawnie chronionych. Nie można uznać, aby jego przedmiotem była kwestia incydentalna w postępowaniu w przedmiocie ustalenia prawidłowej wysokości opłat za usługi wchodzące w zakres rynku zakańczania połączeń w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej TP. Przeciwnie – dotyczy ono samoistnego problemu prawnego, jakim jest rozstrzygnięcie, czy udostępnienie materiału grozi ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa lub innych tajemnic prawnie chronionych. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, WSA w Warszawie uznał, że zaskarżone postanowienie kończy postępowanie w sprawie samoistnej, tj. ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa lub innych tajemnic prawnie chronionych, a zatem jest zaskarżalne. Zdaniem Sądu I instancji, od rozstrzygnięcia Prezesa UKE wydanego w postępowaniu administracyjnym na podstawie art. 207 P.t., wobec stosowania przepisów k.p.a., przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaś po ponownym wydaniu postanowienia - skarga do WSA. Sąd pierwszej instancji podkreślił ponadto, że błędne pouczenie przez organ o właściwym trybie zaskarżenia, zamieszczone w końcowej części postanowienia, nie może szkodzić stronie, która się do niego zastosowała. Okoliczność ta daje zatem podstawę do domagania się przez stronę przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na zasadach określonych w art. 58 i 59 k.p.a. Reasumując WSA stwierdził, że skoro w rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła skargę do sądu bez wyczerpania toku instancji, skarga ta, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu. Od powyższego postanowienia zostały wniesione dwie skargi kasacyjne. Skargę kasacyjną złożył Prezes UKE. Postanowienie zaskarżył w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Postanowieniu zarzucił naruszenie: I. przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 207 ust. 1 w zw. z art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego w zw. z art. 141 § 1, art. 144 oraz 127 § 3 k.p.a. poprzez uznanie, iż na postanowienie Prezesa UKE przysługiwał środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w sytuacji, gdy żaden z przepisów prawa nie przewidywał takiego środka zaskarżenia względem postanowienia wydanego na podstawie art. 207 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego. II. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi wobec uznania, iż przed wniesieniem skargi do WSA koniecznym było uprzednie zaskarżenie postanowienia Prezesa UKE, w drodze złożonego organowi wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej organ podniósł, że żaden przepis prawa nie przewiduje, iż od postanowienia wydanego na podstawie art. 207 ust. 1 P.t. przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z przepisów k.p.a. oraz Prawa telekomunikacyjnego nie wynika bowiem, aby na tego rodzaju postanowienie przysługiwało zażalenie. Skargę kasacyjną złożyła także P. Spółka z o.o. w W., zaskarżając postanowienie w całości i wnosząc o jego uchylenie. Postanowieniu zarzuciła naruszenie: I. przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 207 ust. 1 w zw. z art. 206 ust. 1 i art. 9 ust. 1 i 2 ustawy Prawa telekomunikacyjnego polegającą na nieprawidłowym przyjęciu przez Sąd, że na postanowienie Prezesa UKE w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego, wydane w oparciu o art. 207 ust. 1 w zw. z art. 206 ust. 1, przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, mimo że postanowienie takie stanowi postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty i przepisy prawa nie dają podstawy do jego zaskarżenia; II. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 58 § 1pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 oraz art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 127 § 3 w zw. z art. 141 § 1 i art. 144, art. 74 § 2 oraz art. 15 k.p.a poprzez błędne odrzucenie skargi P. ze względu na jej rzekomą niedopuszczalność, mającą wynikać z niezłożeni wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w sytuacji, w której P. nie przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a postanowienie Prezesa UKE z dnia [...] sierpnia 2013 r. było zaskarżalne skargą do sądu administracyjnego jako postanowienie rozstrzygające sprawę do istoty. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej NSA) postanowieniem z dnia 4 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 2369/14, uchylił zaskarżone postanowienie i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. NSA wskazał, iż zaskarżonym postanowieniem WSA odrzucił skargę P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. z tego powodu, że skarżąca nie wyczerpała środków odwoławczych, ponieważ nie zaskarżyła postanowienia Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] sierpnia 2013 r. wydanego na podstawie art. 207 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego. Sąd odwoławczy wskazał jednak, iż z analizy orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że jest już utrwalone stanowisko co do tego, że rozstrzygnięcie w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego, podejmowane przez Prezesa UKE na podstawie art. 207 ust. 1 p.t. jest rozstrzygnięciem w odrębnej sprawie administracyjnej, niezależnie od innych postępowań prowadzonych przez Prezesa UKE. Nie jest to postępowanie w toku innego postępowania, mimo że pozostaje z nim w związku, a wydane na podstawie art. 207 ust. 1 p.t. postanowienie stanowi samodzielne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że jest to postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Stanowisko to znajduje swoje uzasadnienie przede wszystkim w tym, że ograniczenie prawa wglądu do materiału dowodowego z uwagi na ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa, o którym mowa w art. 207 § 1 Prawa telekomunikacyjnego, pozostaje w ścisłym związku z ogólną zasadą przyjętą w art. 9 p.t., która określa gwarancje ochrony informacji i dokumentów zawierających tajemnicę przedsiębiorstwa, przy czym w tym przedmiocie Prezes UKE orzeka w drodze decyzji administracyjnej. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że również Sąd pierwszej instancji zajął stanowisko, iż postanowienie, o którym mowa w art. 207 § 1 p.t. jest postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty i nie jest to kwestionowane w skargach kasacyjnych. Z uwagi na zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej organu problem w tej sprawie dotyczy tego, w jakim trybie można zaskarżyć to postanowienie do sądu administracyjnego, skoro kwestia ta nie została wprost uregulowana w Prawie telekomunikacyjnym, wyjaśnienia jej należy poszukiwać w Prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Już z tego przepisu wynika, że obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia dotyczy sytuacji, gdy stronie służą środki zaskarżenia w danym postępowaniu, natomiast nie można mówić o istnieniu tego obowiązku w sytuacji, gdy z mocy ustawy stronie nie służą w danym postępowaniu środki zaskarżenia. Oznacza to, że ustawodawca dopuszcza taką możliwość, że określony akt administracyjny może być zaskarżony do sądu administracyjnego bez uprzedniego zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Do postępowania, w którym jest wydawane postanowienie na podstawie art. 207 ust. 1 p.t. mają zastosowanie przepisy Kodeku postępowania administracyjnego (art. 206 ust. 1 p.t.), co oznacza, że to postanowienie jest wydawane w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym. W tym postępowaniu jurysdykcyjnym środkami zaskarżenia są odwołanie, zażalenie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Co do postanowień, jest zasadą, że zażalenie przysługuje na postanowienie, jeżeli ustawa tak stanowi. Skoro zaś na postanowienie nie przysługuje zażalenie, a jest to postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, na które może być wniesiona skarga stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., to oznacza, że skarżącemu nie służyły w postępowaniu administracyjnym środki zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a., a więc może wnieść skargę na takie postanowienie do sądu administracyjnego i nie ma podstaw do przyjęcia, iż wniósł skargę bez wyczerpania środków zaskarżenia. W takim przypadku nie ma także podstaw do uzależnienia wniesienia skargi od wezwania do usunięcia naruszenia prawa z powołaniem się na art. 52 § 2 i art. 3 p.p.s.a., ponieważ wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie może mieć zastosowania w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym, prowadzonym na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego. Kwestia ta została przekonująco wyjaśniona w uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 29 września 1997 r. sygn. akt FPS 7/97 (ONSA 1998, z. 1, poz. 2). Wprawdzie uchwała ta dotyczyła art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), jednakże argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu uchwały jest aktualna także w odniesieniu do art. 52 § 1 p.p.s.a. Z tych względów NSA podzielił wywody zawarte w uzasadnieniach obu skarg kasacyjnych co do tego, że Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę z naruszeniem art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. oraz art. 207 ust. 1 p.t., ponieważ warunkiem wniesienia skargi na postanowienie wydane na podstawie art. 207 ust. 1 p.t. nie jest wyczerpanie środka zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, o którym mowa w art. 127 § 3 w związku z art. 144 k.p.a. Nie było więc podstaw do odrzucenia skargi z tego powodu, że skarżąca P. Spółka z o.o. w W. nie wyczerpała środków zaskarżenia, ani też z tego powodu, że nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa. Podzielając zarzuty skarg kasacyjnych, NSA uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W związku z treścią rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego – Wojewódzki Sąd Administracyjny będąc związany oceną prawną wyrażoną przez NSA rozpoznał merytorycznie sprawę wywołaną skargą P. sp. z o.o. z siedzibą w W.. Należy przypomnieć, że ww. Spółka zaskarżyła postanowienie Prezesa UKE z dnia [...] sierpnia 2013 r. w części tj. w zakresie pkt II, w którym organ odmówił ograniczenia stronom postępowania wglądu do odpowiednich części materiału sprawy, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w zaskarżonej części. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co, następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem postanowienie w zaskarżonej części tj. w zakresie pkt II, w którym organ odmówił ograniczenia stronom postępowania wglądu do odpowiednich części materiału sprawy (informacji zawartych w Ofercie przetargowej nr 2 złożonej przez P. w dniu [...] października 2012r. w ramach Przetargu- tj. zobowiązania fakultatywnego w sprawie rozmiarów inwestycji w sieć oraz zobowiązania dot. uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa kwoty ponad minimalną opłatę za dokonanie rezerwacji częstotliwości.) – nie narusza przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po przeprowadzeniu analizy zarzutów skargi - uznał, że Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, wydając sporne postanowienie z dnia [...] sierpnia 2013 r., w części II (dot. odmowy ograniczenia dostępu do materiałów sprawy) nie dopuścił się naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 i art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne. Nie można zarzucić organowi dokonania błędnych ustaleń i nieprawidłowe przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do odmowy ograniczenia stronom postępowania wglądu do części informacji zawartych w Ofercie przetargowej nr 2 złożonej przez P. w dniu [...] października 2012r. w ramach Przetargu - odnośnie zobowiązania fakultatywnego w sprawie rozmiarów inwestycji w sieć oraz zobowiązania dot. uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa kwoty ponad minimalną opłatę za dokonanie rezerwacji częstotliwości. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Kontrolowana przez Sąd sprawa dotyczy, wydanego na podstawie art. 207 ust. 1 w związku z art. 206 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, postanowienia Prezesa UKE ograniczającego uczestnikom postępowania prawa wglądu do części materiału dowodowego w określonej tym postanowieniem materii zaś w pozostałej części nastąpiła odmowa ograniczenia dostępu. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 206 ust. 1 cyt. ustawy, postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ze zmianami wynikającymi z tej ustawy, stosownie zaś do treści przepisu art. 207 ust. 1 Pt., w postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy Prezes UKE, w drodze postanowienia, może ograniczyć pozostałym stronom prawo wglądu do materiału dowodowego, jeżeli udostępnienie tego materiału grozi ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa lub innych tajemnic prawnie chronionych. Mając na uwadze treść przywołanych przepisów ustawy - Prawo telekomunikacyjne, a także treść art. 141 § 1 k.p.a., stwierdzić należy, że na wydane na podstawie art. 207 ust. 1 Pt. postanowienie zażalenie nie przysługuje, co nie budzi sporu zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie. Trzeba jednak zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniu z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1792/11, wyraził pogląd, który skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że postanowienie rozstrzyga sprawę ochrony "tajemnic przedsiębiorstwa lub innych tajemnic prawnie chronionych" i nie może być uznane za wydane w kwestii incydentalnej w stosunku do postępowania zasadniczego prowadzonego w związku z rezerwacją częstotliwości, z tego powodu, że ani nie zajmuje się żadną z przesłanek dotyczących postępowania głównego, ani też nie odnosi się do związanych z nim zagadnień procesowych. NSA stwierdził w uzasadnieniu wskazanego postanowienia z dnia 28 listopada 2012 r., że logicznym jest, iż sprawa ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa biorącego udział w postępowaniu przetargowym musi zostać rozstrzygnięta odrębnie i samodzielnie bez wyczekiwania na zakończenie całego postępowania przetargowego. Naczelny Sąd Administracyjny w powoływanym postanowieniu uwzględnił treść przepisów art. 9 ust. 1 i 2 Pt., które przydając możliwość ochrony żądanym przez Prezesa UKE materiałom zawierającym tajemnicę przedsiębiorstwa (ust. 1), umożliwiają temu organowi uchylenie dokonanego przez zainteresowany podmiot zastrzeżenia ochronnego w drodze decyzji (ust. 2). Zgodnie z wyrażonym przez NSA poglądem prawnym, jeżeli z mocy regulacji art. 9 ust. 1 i 2 Pt., sprawa zastrzeżenia informacji zawierających tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi autonomiczną sprawę administracyjną, to nie można identycznej rodzajowo sprawy traktować inaczej i przyjmować, że wydane na podstawie art. 207 ust. 1 Pt postanowienie nie ma przymiotu samodzielnego rozstrzygnięcia, oderwanego od postępowania głównego, co w konsekwencji uniemożliwia kontrolę sądowoadministracyjną takiego postanowienia na zasadzie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Takie stanowisko, którym WSA jest związane wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku zapadłym w niniejszej sprawie – wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2014r. sygn. akt II GSK 2369/14 W niniejszej sprawie należy uznać, że skoro postanowienie - wydane przez Prezesa UKE w trybie przepisu art. 207 ust. 1 Pt. - należy do postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, to zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. na takie postanowienie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, bez konieczności wcześniejszego wykorzystania stosownego środka zaskarżenia. W związku z tym, strona podważająca zgodność z prawem owego postanowienia nie zostaje pozbawiona ochrony prawnej, gdyż rozstrzygnięcie organu regulacyjnego wydane w tym przedmiocie podlega kognicji sądu administracyjnego, który - mając na względzie wszelkie zastrzeżenia i zarzuty strony - poddaje je stosownej analizie, oceniając legalność spornego postanowienia. Przechodząc do oceny merytorycznej, wynikającej z analizy poszczególnych zarzutów skargi, należy podkreślić, że w świetle przepisu art. 206 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ze zmianami wynikającymi z tej ustawy oraz ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Niewątpliwie, zmiany wynikające z przepisów ustawy - Prawo telekomunikacyjne, stanowiące odstępstwo od uregulowań zamieszczonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, mają różnorodny charakter. Należy tu wymienić m.in. pewne kategorie postępowań przewidzianych tylko w ustawie - Prawo telekomunikacyjne. Co do zasady - przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego zapewniają stronie postępowania czynny udział w każdym stadium postępowania (art. 10 k.p.a.), co oznacza m. in. możliwość przeglądania akt sprawy oraz umożliwienia sporządzania z nich notatek i odpisów (art. 73 § 1 k.p.a.). Zgodnie z poglądami doktryny oraz orzecznictwem sądów administracyjnych udostępnianie akt jest przejawem tzw. jawności wewnętrznej postępowania administracyjnego, a więc jawności wobec stron oraz uczestników na prawach strony (tak m.in. G. Łaszczyca /w:/ G. Łaszczyca, Cz. Marzysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I, Zakamycze 2005, s. 655). Stosownie do art. 207 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, Prezes UKE w postępowaniach prowadzonych na podstawie tej ustawy, w drodze postanowienia, może ograniczyć pozostałym stronom prawo wglądu do materiału dowodowego, jeżeli udostępnienie tego materiału grozi ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa, lub innych tajemnic prawnie chronionych. Wskazany przepis art. 207 ust. 1 Pt. stanowi wyjątek od zasady jawności postępowania. Zdaniem Sądu, należy jednak wyraźnie w tym miejscu zaznaczyć, że ograniczenie stronie prawa wglądu do materiału dowodowego w oparciu o przepis art. 207 Prawa telekomunikacyjnego, a zatem ze względu na konieczność ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa lub innych prawnie chronionych tajemnic, nie jest równoznaczne z odmową udostępnienia akt, w rozumieniu art. 73 k.p.a. Według Sądu, wbrew pozorom brak jest podstaw do utożsamiania tych dwóch uprawnień - strony do przeglądania akt sprawy oraz innej strony postępowania do złożenia wniosku do Prezesa UKE o graniczenie pozostałym stronom prawa wglądu w określoną cześć materiału dowodowego. Niewątpliwie pełnią one zupełnie inną rolę w postępowaniu administracyjnym, gdyż udostępnienie akt sprawy ma na celu umożliwienie stronom zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, zaś ograniczenie prawa wglądu w materiał dowodowy zawierający tajemnicę danego przedsiębiorstwa - służy uchronieniu tego podmiotu przed przedostaniem się do wiadomości jego konkurentów, bądź innego kręgu podmiotów, wspomnianych informacji mających wartość gospodarczą. W przedmiotowej sprawie zasadniczą kwestią sporną pomiędzy Prezesem UKE, jako organem regulacyjnym i spółką P. - jest prawidłowość zastosowania przez organ wyłączenia wspomnianej wyżej generalnej zasady jawności wewnętrznej postępowania administracyjnego poprzez ograniczenie prawa wglądu do materiału dowodowego w niepełnym zakresie. Zdaniem Sądu, Prezes UKE zasadnie przyjął, że w niniejszej sprawie nie zachodzą podstawy do zastosowania art. 207 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne w odniesieniu do całości materiałów sprawy. Organ wskazał, że udostępnienie stronom postępowania zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci informacji zawartych w Ofercie przetargowej nr 2 złożonej przez P. w dniu [...] października 2012r. odnośnie zobowiązania fakultatywnego w sprawie rozmiarów inwestycji w sieć jest powtórzeniem informacji z Oferty nr 1 gdzie mowa jest o budowie określonej liczby stacji bazowych. Informacje zawarte w Ofercie nr 2 dotyczące tej materii nie posiadają zatem same w sobie wartości gospodarczej. Odnośnie zobowiązania dot. uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa kwoty ponad minimalną opłatę za dokonanie rezerwacji częstotliwości, organ prawidłowo uznał, że jej ujawnienie nie stanowi naruszenia tajemnicy przedsiębiorstwa ponieważ informacja ta nie ma wartości gospodarczej. Informacja ta miała wartość gospodarczą lecz jedynie do czasu upływu terminu do składania ofert przetargowych. Po upływie tego terminu informacja ta nie mogła być użyta w walce konkurencyjnej bowiem nie było już możliwe dokonanie zmian w złożonych ofertach. Warto wskazać, że w ocenie Sądu, Prezes UKE, wydając sporne postanowienie, prawidłowo uznał, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa, o której mowa w powyższym przepisie, należy rozumieć tajemnicę zdefiniowaną w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Zgodnie z przepisem art. 11 ust. 4 u.z.n.k., tajemnicą przedsiębiorstwa są nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Należy zauważyć, że informację można uznać za chronioną na podstawie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji tylko wówczas, jeśli jest ona poufna. Pozostałe przesłanki w postaci braku ujawnienia informacji i podjęcia działań zabezpieczających są jedynie konsekwencją przesłanki poufności. W rezultacie, interpretując przepis art. 11 u.z.n.k., można powiedzieć, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi poufna informacja posiadająca wartość gospodarczą, a w szczególności informacja techniczna, technologiczna lub organizacyjna (tak m. in. A. Michalak /w:/ M. Zdyb (red.), A. Michalak, M. Mioduszewski, J. Raglewski, J. Rasiewicz, M. Sieradzka, J. Sroczyński, M. Szydło, M. Wyrwiński, Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz, LEX, 2011). W niniejszej sprawie organ regulacyjny prawidłowo uznał, że informacje zawarte w Ofercie przetargowej nr 2 złożonej przez P. w dniu [...] października 2012r. odnośnie zobowiązania fakultatywnego w sprawie rozmiarów inwestycji w sieć jest powtórzeniem informacji z Oferty nr 1 gdzie mowa jest o budowie określonej liczby stacji bazowych. Informacje zawarte w Ofercie nr 2 dotyczące tej materii nie posiadają zatem same w sobie wartości gospodarczej. Odnośnie zobowiązania dotyczącego uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa kwoty ponad minimalną opłatę za dokonanie rezerwacji częstotliwości, organ prawidłowo przyjął, że jej ujawnienie nie stanowi naruszenia tajemnicy przedsiębiorstwa ponieważ informacja ta miała wartość gospodarczą jedynie do czasu upływu terminu do składania ofert przetargowych. Po upływie tego terminu informacja ta nie mogła być użyta w walce konkurencyjnej bowiem nie było już możliwe dokonanie zmian w złożonych ofertach. W ocenie Sądu, ze skargi nie wynika, w jaki sposób (po upływie terminu na składanie ofert) inni, niż spółka P., przedsiębiorcy mogliby wykorzystać ww. informacje zawarte w Ofercie nr 2. W ocenie Sądu, w uzasadnieniu spornego postanowienia przedstawiono analizę dotyczącą zakresu zapewnienia ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa P.. Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że Prezes UKE, odmawiając ograniczenia dostępu do materiałów sprawy tj. informacji zawartych w Ofercie przetargowej nr 2 złożonej przez P. w dniu [...] października 2012r. w ramach Przetargu - tj. zobowiązania fakultatywnego w sprawie rozmiarów inwestycji w sieć oraz zobowiązania dot. uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa kwoty ponad minimalną opłatę za dokonanie rezerwacji częstotliwości - nie dopuścił się obrazy norm przewidzianych w przepisach art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu, w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonego postanowienia, a następnie w jego uzasadnieniu, Prezes UKE wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności, które nie uzasadniały ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego we wskazanym zakresie. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.