VI SA/Wa 713/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. sekr. sąd. Paulina Paczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2011 r. sprawy ze skargi E. W. upoważnionego przedstawiciela K. Ltd., Wielka Brytania na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej zatwierdzenia typu analizatorów spalin samochodowych oddala skargę VI SA/Wa 713/10 UZASADNIENIE Decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 roku Prezes Głównego Urzędu Miar po rozpatrzeniu wniosku E. W., zam. ul. [...],[...], upoważnionego przedstawiciela K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji Nr [...] z dnia [...] września 2009 roku odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 roku utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. [...] E. W., upoważniony przedstawiciel K.., K., [...] w Wielkiej Brytanii wystąpiła z wnioskiem z [...] października 2005 roku do Prezesa Głównego Urzędu Miar o zatwierdzenie typu analizatorów. Organ po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] lipca 2006 roku, Nr [...] powołując się na art. 8f ust. 3 pkt 3 Ustawy o miarach odmówił zatwierdzenia typu analizatorów spalin samochodowych o znaku fabrycznym [...], klasy dokładności 1 przenośnych, produkowanych przez K., [...], H. [...] w Wielkiej Brytanii z powodu niespełniania wymagań określonych § 4 i § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 16 grudnia 2003 roku w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać analizatory spalin samochodowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 7, poz. 58). Wnioskiem z [...] lipca 2006 roku [...] E. W. zwróciła się do Ministra Gospodarki o stwierdzenie nieważności m. in. decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar Nr [...] z dnia [...] lipca 2006 roku. Pismo to zostało przesłane do wiadomości Prezesowi Głównego Urzędu Miar. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006 roku, znak [...] Minister Gospodarki wniosek o stwierdzenie nieważności m. in. decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2006 roku na mocy art. 65 § 1 kpa przekazał Prezesowi Głównego Urzędu Miar jako organowi właściwemu w sprawie. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 roku, Nr [...] Prezes Głównego Urzędu Miar, powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 kpa po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] lipca 2006 roku, nr [...], doręczonego mu w dniu [...] lipca 2006 roku (data wpływu faksu do Głównego Urzędu Miar) oraz postanowieniem Ministra Gospodarki z dnia [...] sierpnia 2006 roku, nr [...], uzupełnionego pismem z dnia [...] sierpnia 2006 roku nr [...], zgłoszonego przez [...] E. W. postanowił utrzymać w mocy swoją poprzednią decyzję nr [...] z dnia [...] lipca 2006 roku odmawiającą zatwierdzenia typu analizatorów spalin samochodowych o znaku fabrycznym [...], klasy dokładności I, przenośnych, produkowanych przez K., K., [...]. Wielka Brytania. W dniu [...] września 2006 roku do Ministerstwa Gospodarki wpłynęło zażalenie [...] E. W. z dnia [...] września 2006 roku na postanowienie Ministra Gospodarki nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 roku, w którym strona domagała się uchylenia w/w postanowienia. Minister Gospodarki postanowieniem z dnia [...] listopada 2006 roku, znak [...] utrzymał w mocy swoje poprzednie postanowienie z dnia [...] sierpnia 2006 roku w przedmiocie przekazania wniosku przedsiębiorstwa R. Sp. z o.o. z siedzibą we W. Prezesowi Głównego Urzędu Miar jako organowi właściwemu w sprawie. Wobec tego, że zażalenie strony z dnia [...] września 2006 roku zawierało wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] sierpnia 2006 roku nr [...] Minister Gospodarki również postanowieniem z dnia [...] listopada 2006 roku, nr [...] przekazał ten wniosek do Prezesa Głównego Urzędu Miar jako do organu właściwego w sprawie. Prezes Głównego Urzędu Miar pismem z [...] listopada 2006 roku zawiadomił [...] E. W. o wszczęciu w dniu [...] listopada 2006 roku na wniosek strony postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] lipca 2006 roku, Nr [...] odmawiającej zatwierdzenia typu analizatorów spalin samochodowych o znaku fabrycznym [...] klasy dokładności 1, przenośnych, produkowanych przez K., a następnie po przeprowadzeniu postępowania wydał decyzję Nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 roku, którą odmówił stwierdzenia nieważności swojej decyzji z dnia [...] lipca 2006 roku. Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] sierpnia 2006 roku w przedmiocie odmowy zatwierdzenia typu analizatorów spalin samochodowych, która postanowieniem Sądu z dnia [...] lutego 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 2234/07 została odrzucona jako złożona po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 roku w sprawie sygn. VI SA/Wa 2086/07 odrzucił również skargę E. W. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] stycznia 2007 roku, nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2006 roku z uwagi na niewyczerpanie administracyjnego toku instancji, wynikającego z art. 52 § 1 ppsa. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 roku, znak [...] Minister Gospodarki po rozpoznaniu wniosku strony dotyczącego ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] listopada 2006 roku nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie dotyczące przekazania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 roku Prezesowi Głównego Urzędu Miar jako organowi właściwemu. Postanowieniem z tego samego dnia, tj. z dnia [...] lutego 2007 roku, Nr [...] Minister Gospodarki stwierdził również niedopuszczalność ponownego rozpatrzenia sprawy w zakresie objętym postanowieniem Ministra Gospodarki z dnia [...] listopada 2006 roku, nr [...] utrzymującym w mocy postanowienie z dnia [...] sierpnia 2006 roku w sprawie przekazania wniosku przedsiębiorstwa R. Sp. z o.o. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar nr [...] z dnia [...] lipca 2006 roku oraz decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2006 roku Prezesowi Głównego Urzędu Miar jako organowi właściwemu w sprawie. Kolejne rozstrzygnięcia wydane w tej sprawie to dwa postanowienia Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] marca 2007 roku, Nr [...] i Nr [...], na mocy których organ odmówił uzupełnienia, a także sprostowania omyłki w swojej decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 roku. Postanowienia te zostały poddane kontroli sądowej na skutek skargi wniesionej przez [...] E. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniami z dnia 24 lipca 2007 roku, sygn. akt VI SA/Wa 917/07 i VI SA/Wa 918/07 skargi odrzucił. Decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2009 roku Prezes Głównego Urzędu Miar po rozpatrzeniu wniosku [...] E. W. zawartego w piśmie z dnia [...] września 2006 roku, adresowanym do Ministra Gospodarki, a zatytułowanym "zażalenie na postanowienie [...]" oraz w piśmie z dnia [...] marca 2009 roku zatytułowanym "zażalenie na wystawienie tytułu wykonawczego nr [...]" o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 roku, utrzymującej w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] lipca 2006 roku odmawiającą zatwierdzenie typu analizatorów spalin samochodowych [...], produkowanych przez K., Wielka Brytania odmówił stwierdzenia nieważności wyżej wymienionej decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 roku. W uzasadnieniu tejże decyzji organ obszernie odniósł się do zarzutów skarżącej i stwierdził brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji, wydanych w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia typu analizatora spalin. Prezes Głównego Urzędu Miar nie zgodził się z zarzutem strony, że w/w decyzje zostały wydane bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa, co w szczególności miałoby wynikać z faktu przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy złożony wniosek był niekompletny, wezwanie strony do dokonania zmian w oprogramowaniu analizatora wbrew obowiązującym przepisom prawa praz przeprowadzenie tego rodzaju badań przyrządu pomiarowego, które nie zostały przewidziane przepisami prawa. Organ podniósł, że w niniejszej sprawie prowadził postępowanie na podstawie art. 8f ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. – Prawo o miarach i przepisów wykonawczych do tej ustawy oraz przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 8f ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo o miarach, w myśl którego w wyniku przeprowadzonego badania typu Prezes może wydać stosowną decyzję, określoną w tym przepisie. Zgodnie z art. 8f ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o miarach badanie typu przyrządu pomiarowego obejmuje analizę dokumentów i badanie charakterystyk technicznych oraz metrologicznych określonej liczby egzemplarzy reprezentujących typ przyrządu pomiarowego. Art. 8d ust. 2 ustawy Prawo o miarach stanowi natomiast, że do wniosku o zatwierdzenie typu dołącza się dokumentację niezbędną do przeprowadzenia badania typu, a w szczególności dokumentację techniczno-konstrukcyjną typu przyrządu pomiarowego oraz przynajmniej jeden egzemplarz przyrządu pomiarowego reprezentujący typ, który ma zostać zatwierdzony. Wezwanie do uzupełnienia braków, stosownie do art. 8 e ustawy Prawo o miarach następuje dopiero wówczas, gdy dane zawarte we wniosku o zatwierdzenie typu nie są kompletne lub nie zostały do niego dołączone wymagane dokumenty. Jeżeli wnioskodawca nie uzupełni wniosku w terminie, wniosek ten pozostawia się bez rozpatrzenia. Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku przeprowadzenia badania typu polegającego na analizie dołączonej do wniosku dokumentacji oraz szczegółowym badaniu analizatora spalin, stosownie do żądania zawartego we wniosku z dnia [...] października 2005 roku o zatwierdzenie typu tego przyrządu pomiarowego. Zdaniem organu złożony wniosek umożliwiał rozpatrzenie sprawy, przeprowadzenie odpowiednich badań i dokonanie oceny, czy typ analizatora spełnia wymagania określone przepisami prawa, która to ocena okazała się w konsekwencji negatywna. Z tego względu brak jest przesłanek, aby kwestionować wydane rozstrzygnięcie ze względów dotyczących jego podstawy prawnej. Zdaniem Prezesa Głównego Urzędu Miar bezzasadny jest również zarzut wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa, albowiem organ orzekał w ramach posiadanych kompetencji, a wszystkie podjęte przez niego czynności przeprowadzono na podstawie obowiązujących przepisów. W szczególności nietrafnie strona podnosi, że wezwanie jej do dokonania zmian w oprogramowaniu analizatora pozostawało w sprzeczności z obowiązującym prawem. Informowanie strony o niespełnieniu przez przyrząd wymagań, wzywanie do usunięcia tych wad miało na celu wskazanie stronie działań, po których przeprowadzeniu organ mógłby wydać decyzję zatwierdzenia typu. W tym stanie rzeczy były to czynności podejmowane dla dobra strony. Poza tym organ powinien prowadzić tak postępowanie, aby wykazać, czy badany przyrząd spełnia wymagania ustalone przepisami. W niniejszej sprawie istotną kwestią był brak w badanym analizatorze osobnego zaopatrzonego w układ filtracyjny, pochłaniający węglowodory wlotu przeznaczonego do doprowadzania z zewnątrz powietrza służącego do sprawdzania i regulacji punktu zerowego. Przyrządy elektroniczne posiadające oprogramowanie, które wykonują część swoich czynności automatycznie muszą posiadać środki służące do komunikacji z użytkownikiem. Tak więc wnioskodawca zobowiązany był do dokonania stosownych zmian w oprogramowaniu, gdyż przedstawiony do zatwierdzenia typu analizator spalin samochodowych nie spełnia wymagań określonych w § 4 rozporządzenia. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skarżącej, jakoby zachodziła przesłanka do stwierdzenia nieważności na mocy art. 156 § 1 pkt 7 kpa organ wskazał, że uzasadnienie decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 roku zawiera szczegółowe wyjaśnienie organu administracji w kwestii prawnej kontroli metrologicznej analizatora oraz przedłożenie przez stronę protokołu badań wykonanych przez S.. Organ wskazał, że protokół ten nie może być rozstrzygającym dowodem w sprawie, albowiem nie jest dokumentem o charakterze zatwierdzającym typ, tj. dokumentem potwierdzającym dokonanie przez właściwą jednostkę metrologiczną ponownej kontroli metrologicznej analizatora spalin, pozwalającym na jego uznanie za równoważne zatwierdzenia typu w trybie art. 8a ust. 2 ustawy-Prawo o miarach. Zdaniem Prezesa Głównego Urzędu Miar zarzut, że kwestionowane decyzja została wydana przez organ niewłaściwy jest w sposób oczywisty nietrafny. W myśl art. 157 § 1 kpa do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach określonych w art. 156 kpa właściwy jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja została wydana przez ministra lub Samorządowe Kolegium Odwoławcze - ten organ. Natomiast zgodnie z art. 5 § 2 pkt 4 kpa "ministrem" w rozumieniu ustawy są m. in. kierownicy centralnych urzędów administracji rządowej podlegli, podporządkowani lub nadzorowani przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra, zgodnie zaś z art. 10 ustawy z dnia 11 maja 2001 roku Prawo o miarach Prezes Głównego Urzędu Miar jest centralnym organem administracji rządowej. Odnośnie udziału skarżącej w postępowaniu administracyjnym organ podniósł, że była ona wyczerpująco informowana o przebiegu sprawy, o czy świadczą pisma stanowiące odpowiedzi na zgłoszone przez nią pytania. Poza tym była ona zawiadomiona o planowanym na dzień [...] czerwca 2006 roku badaniu przedmiotowego przyrządu, otrzymała program tego badania oraz została zaproszona do wzięcia w nim udziału, z której to możliwości nie skorzystała. Wnioskodawczyni nie wykorzystała również możliwości zapoznania się z materiałami zebranymi w toku postępowania oraz wypowiedzenia się na ich temat do czego była wezwana pismem z dnia [...] lipca 2006 roku. Z tych wszystkich względów, zdaniem organu, nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 roku Nr [...]. Z decyzją z dnia [...] września 2009 roku nie zgodziła się [...] E. W., która w piśmie z dnia [...] listopada 2009 roku wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając decyzji całkowite pominięcie jej uwag i zarzutów dotyczących zebranego w sprawie materiału dowodowego, przedstawionych w piśmie z dnia [...] stycznia 2007 roku, pominięcie zarzutu, iż decyzję [...] z dnia [...] sierpnia 2006 roku oparto na niejednoznacznych wynikach badań analizatora [...], które były przeprowadzone w czerwcu 2006 roku, przy jednoczesnym zignorowaniu pozytywnych wyników badania przeprowadzonego przy obecności strony w dniu [...] kwietnia 2006 roku. Poza tym nie rozpatrzony został zarzut fałszowania wyników badań z czerwca 2006 roku, jak również zarzut, że badania w czerwca 2006 roku były przeprowadzone przez pracownika Głównego Urzędu Miar, który z mocy prawa powinien być wyłączony z postępowania w sprawie zatwierdzenia typu analizatora spalin [...]. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezes Głównego Urzędu Miar decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 roku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] września 2009 roku. W uzasadnieniu decyzji podniósł, że celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ustalenie, czy decyzja jest obarczona jedną z wad wskazanych w art. 156 § 1 kpa. Organ orzekający o nieważności nie może zatem rozpatrywać sprawy co do jej istoty. Ustosunkowując się do zebranego w sprawie materiału dowodowego Prezes Głównego Urzędu Miar odniósł się do tych zarzutów, które w jego ocenie zmierzały do wykazania, czy decyzja nr [...] jest dotknięta wadą nieważności. Organ podkreślił, że strona miała prawo zaskarżyć decyzję z dnia [...] sierpnia 2006 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, czego nie uczyniła. Zdaniem Prezesa Głównego Urzędu Miar nie zasługuje na uwzględnienie zarzut strony, że "decyzję oparto na niejednoznacznych wynikach badań analizatora [...], które były przeprowadzone w czerwcu 2006 roku, przy jednoczesnym zignorowaniu pozytywnych wyników badania przeprowadzonego przy obecności strony w dniu [...] kwietnia 2006 roku". W protokole badań przedmiotowego przyrządu pomiarowego, przeprowadzonych w dniu [...] kwietnia 2006 roku i podpisanym przez stronę stwierdzono jednoznacznie, że przyrząd nie spełnia dwóch wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać analizatory spalin samochodowych (Dz. U. z 2004 roku Nr 7, poz. 58). Po pierwsze ustalono, że "brak jest dodatkowego wlotu wyposażonego w układ filtracyjny pochłaniający węglowodory, doprowadzający powietrze z otoczenia i do regulacji punktu zerowego", po drugie, że "przyrząd jest cały czas w trybie pomiarowym podczas podawania mieszanki kontrolnej (spalin) co wskazuje, że badany przyrząd nie spełnia wymagania określonego w § 12 ust 2 pkt 2 w sprawie wymagań dla analizatorów spalin samochodowych". W związku z polemiką strony ze stwierdzeniami zawartymi w protokole oraz z wprowadzeniem przez nią zmian w oprogramowaniu analizatora [...] w dniach [...],[...] i [...] czerwca 2006 r. zostały przeprowadzone ponowne badania powyższego przyrządu pomiarowego, które jednoznacznie potwierdziły, że zgłoszony przez stronę do zatwierdzenia typu przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań Rozporządzenia, w tym wymagania dotyczącego wykrywania pozostałości węglowodorów, które zgodnie z § 12 ust 2 pkt 1 rozporządzenia powinno być wykonywane automatycznie przed każdym pomiarem. Wyniki badań zostały szczegółowo opisane w decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 roku i nie zostały skutecznie przez stronę podważone. Odnosząc się do zarzutu fałszowania wyników badań z czerwca 2006 roku organ podniósł, że "fałszowanie" wyników badań, a co za tym idzie dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie tych badań (protokołu badań) może mieć miejsce wówczas, gdy nastąpiło sfałszowanie podpisu na dokumencie, przerobienie dokumentu lub podanie nieprawdziwych danych w dokumencie potwierdzającym daną czynność. W niniejszej sprawie żadna z powyższych okoliczności nie miała miejsca. Prezes Głównego Urzędu Miar podniósł, że badania przedmiotowego analizatora zostały przeprowadzone z zachowaniem naczelnych zasad postępowania administracyjnego, w szczególności zasady czynnego udziału strony w postępowaniu oraz zasady pisemności. Ustosunkowując się do zarzutu prowadzenia badań przez pracownika podlegającego według strony wyłączeniu z mocy prawa organ podał, że istnienie okoliczności uzasadniających wyłączenie pracownika nie zostało przez stronę uprawdopodobnione, jak również nie wykazano zaistnienia przesłanek powodujących owo wyłączenie z mocy prawa. Na decyzję z dnia [...] stycznia 2010 roku [...] E. W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej: 1. obrazę przepisu art. 6 kpa w związku z art. 80 kpa wyrażającego się w tym, że organ zignorował fakt, że będąca przedmiotem zaskarżenia decyzja Prezesa Głównego Urzędu Miar nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar nr [...] z dnia [...] lipca 2006 roku została wydana na podstawie nieprawomocnego postanowienia Ministra Gospodarki nr [...] przekazującego Prezesowi Głównego Urzędu Miar jako właściwemu w sprawie skargę z dnia [...] lipca 2006 roku nr [...] o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] skierowaną do Ministra Gospodarki. Decyzja Prezesa Głównego Urzędu Miar była wydana w dniu [...] sierpnia 2006 roku, zatem jeszcze przed dostarczeniem stronie w dniu [...] sierpnia 2006 roku listem zwykłym z naruszeniem art. 39 kpa postanowienia o przekazaniu skargi Prezesowi Głównego Urzędu Miar. Poza tym postanowienie Ministra Gospodarki nr [...] stało się prawomocne dopiero [...] stycznia 2007 roku. Zatem przed tą datą Prezes Głównego Urzędu Miar nie miał podstaw prawnych do zajmowania się skargą tj. pismem z [...] lipca 2006 roku nr [...] i traktowania jej jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W tym stanie rzeczy, zdaniem strony, decyzja z dnia [...] sierpnia 2006 roku została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości; 2. naruszenie przepisów art. 6 kpa w związku z art. 80 kpa i 81 kpa wyrażające się w tym, że organ zignorował w niniejszym postępowaniu wskazane przez skarżącą fakty i dowody na to, że postępowanie zakończone wydaniem decyzji [...], utrzymanej w mocy skarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 roku było prowadzone z naruszeniem jasno sformułowanych przepisów regulujących procedurę postępowania i podstawy wydania decyzji o zatwierdzeniu typu lub decyzji o odmowie zatwierdzenia typu dla urządzeń pomiarowych określonych w ustawie z dnia 11 maja 2001 roku Prawo o miarach (Dz. U. Nr 63, poz. 636 z późn. zm.), rozporządzeniu z dnia 2 kwietnia 2004 roku w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 77, poz. 730) w związku z przepisami kpa. Przede wszystkim skarżąca wskazała, ze organ zamiast wezwać do uzupełnienia braków jej wniosku z [...] października 2005 roku przystąpił do merytorycznego jego rozpoznania wbrew treści art. 8e ust. 1 ustawy o miarach. Poza tym nie ma żadnych protokołów z badań pomiędzy [...] listopada 2005 roku a [...] kwietnia 2006 roku, z których wynikałoby, że podczas szczegółowego badania dokumentacji dostarczonej razem z wnioskiem stwierdzono jej braki czy nieścisłości wymagające przeprowadzenia dodatkowego badania samego urządzenia. Nie ma tam też żadnych wydruków, dokumentujących badania urządzenia przeprowadzone między styczniem a [...] kwietnia 2006 roku. Zatem nie ma dowodów na to, że było prowadzone postępowanie w trybie art. 8F ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o miarach, zatem decyzja [...] została wydana bez podstawy prawnej; 3. błędne ustalenia faktyczne i naruszenie przepisów art. 6 kpa w związku z art. 80 kpa oraz art. 24 § 1 ust. 6 wyrażające się w tym, że organ zignorował w niniejszym postępowaniu, że badania w kwietniu i czerwcu 2006 roku były przeprowadzone przez [...] M. S., tj. osobę wobec której wszczęto postępowanie dyscyplinarne na skutek skargi strony z [...] marca 2006 roku, w wyniku której była przeprowadzona rozprawa administracyjna w dniu [...] kwietnia 2006 roku z udziałem skarżącej; 4. naruszenie art. 81 kpa wyrażające się w tym, że przy wydawaniu decyzji [...] organ zignorował naruszenie w toku wcześniejszego postępowania przepisów art. 91 kpa w związku z art. 9 zdanie 1 kpa oraz art. 11 kpa, polegające na tym, że ani w wezwaniu na komisyjne (z udziałem świadków i biegłych) badanie urządzenia w dniu [...] kwietnia 2006 roku, ani przed tym badaniem, ani w trakcie tego badania nie wyjaśnił jakie okoliczności faktyczne będą przedmiotem rozprawy; 5. błędne ustalenia faktyczne i sprzeczne z logiką interpretowanie wskazanych przez skarżącą faktów (wyników badań przeprowadzonych w czerwcu 2006 roku); 6. pominięcie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów, tj. wyników badań z kwietnia 2006 roku; 7. błędne ustalenia faktyczne dotyczące decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] stycznia 2007 roku nr [...] wyrażające się w tym, że organ zignorował fakt wydania tej decyzji przez [...] J. Z., byłego Wiceprezesa Głównego Urzędu Miar, który z przyczyn wymienionych wyżej w punkcie 3 na podstawie art. 24 § 1 pkt 6 kpa podlegał wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie. Wskazując powyższe uchybienia strona wniosła o uchylenie skarżonych decyzji, a następnie stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] sierpnia 2006 roku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W uzupełnieniu rozważań tam zawartych organ podał, że według jego oceny fakt podpisania decyzji z dnia [...] stycznia 2007 roku przez Wiceprezesa GUM J. Z. nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia o ważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 roku. W postępowaniu o zatwierdzenie typu strona nie składała wniosku o wyłączenie z udziału w postępowaniu Wiceprezesa GUM J. Z., natomiast Prezes Głównego Urzędu Miar nie znalazł podstaw do wszczęcia z urzędu takiego postępowania. W piśmie z dnia [...] września 2010 roku strona ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę podkreśliła, że spór wbrew twierdzeniom organu nie dotyczy tego, czy Prezes Głównego Urzędu Miar jest czy też nie jest właściwy do stwierdzenia nieważności swoich decyzji, jak również tego, czy Prezes Głównego Urzędu Miar jest czy nie jest właściwy do rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której wydał decyzję. Spór w niniejszej sprawie dotyczy trzech aspektów postępowania w sprawach wszczynanych na wniosek strony: 1. czy organ może wszcząć postępowanie i wydać decyzję administracyjną na podstawie podania wniesionego do innego organu? 2. czy organ może wszcząć postępowanie i wydać decyzję administracyjną na podstawie podania wniesionego do innego organu, przed przekazaniem mu tego podania przez adresata, jako właściwemu w sprawie ? 3. czy organ może wszcząć postępowanie i wydać decyzję w warunkach określonych w punktach poprzedzających (1,2), jeżeli jest to decyzja wydawana na szkodę strony (wnioskodawcy) ? Odnośnie wyjaśnień organu co do braku podstaw do wyłączenia pracownika, skarżąca podkreśliła, iż organ konfabuluje, gdyż jego wyjaśnienia są sprzeczne z treścią pisma Prezesa Głównego Urzędu Miar W. S. z dnia [...] lipca 2006 roku nr [...] adresowanego do strony. Z treści tego pisma wynika, że po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego polecił wszcząć stosowne postępowanie. W tym stanie rzeczy nieprawdziwe są twierdzenia organu, że dopiero po zakończeniu sprawy (po [...] sierpnia 2006 r.) pracodawca podjął czynności zmierzające do wyjaśnienia powodów niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie. Poza tym wbrew twierdzeniom organu w wezwaniu z dnia [...] kwietnia 2006 roku nie ma wyjaśnienia na jaką okoliczność będzie przeprowadzony dowód. Program badań nie został również doręczony przed badaniem. Zdaniem strony organ uchylił się od ustosunkowania do zarzutu błędnych ustaleń faktycznych i sprzecznego z logiką interpretowania wskazanych przez skarżącą faktów. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że strona nie podaje w skardze na czym błędy organu miałyby polegać oraz nie wskazuje, które dowody zostały przez organ administracyjny pominięte, tymczasem strona swoje obszerne uwagi dotyczące badań przeprowadzonych w czerwcu 2006 roku zawarła w pismach z [...] stycznia 2007 roku oraz [...] września 2006 roku. W piśmie z dnia [...] maja 2011 roku strona podsumowała swoje oświadczenia, zarzuty i wnioski składane w toku postępowania przed Prezesem Głównego Urzędu Miar, jak również w postępowaniu sądowym. Skarżąca podkreśliła, że domaga się stwierdzenia nieważności głównie z tych przyczyn, że ze względu na datę jej wydania była to decyzja wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, decyzja była wydana pomimo tego, że przed jej wydaniem do organu, który ją wydał nie wpłynął wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzja była przygotowywana przez przedstawiciela organu, który z mocy prawa powinien być wyłączony z tego postępowania, była wydana pomimo tego, że strona przed jej wydaniem nie miała możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co pozbawiało stronę możliwości obrony swoich praw. Tryb wydania decyzji bez wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy pozbawiał stronę możliwości obrony swoich praw przez skuteczne złożenie skargi do WSA. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Dokonując oceny zasadności skargi E. W. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] stycznia 2010 roku Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ppsa). Przedmiotem kontroli ze strony Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Prezesa Głównego Urzędu Miar nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 roku utrzymująca w mocy decyzję tegoż organu nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 roku, którą to decyzją organ utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie, tj. decyzję nr [...] z dnia [...] lipca 2006 roku odmawiającą zatwierdzenia typu analizatora spalin samochodowych. Rzeczą Sądu w niniejszej sprawie było więc skontrolowanie legalności rozstrzygnięć, wydanych przez Prezesa Głównego Urzędu Miar w toku postępowania nadzorczego, tj. postępowania z wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji odmawiających zatwierdzenia typu analizatora spalin samochodowych. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji wymienione zostały w art. 156 § 1, § 2 kpa. Dzielą się one na przesłanki pozytywne (art. 156 § 1 kpa) i przesłanki negatywne (art. 156 § 2 kpa). W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych wątpliwości nie budzi fakt, że art. 156 kpa zawiera przesłanki stwierdzenia nieważności w wyliczeniu wyczerpującym i niemożliwe jest stosowanie wykładni rozszerzającej co do podstaw stwierdzenia nieważności. Strona we wniosku o stwierdzenie nieważności zarzuciła organowi, że kwestionowane decyzje zostały wydane przez organ bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa jak również, że decyzje te zawierają wady powodujące jej nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 kpa). Prezes Głównego Urzędu Miar po przeprowadzeniu postępowania nadzorczego nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 roku utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2006 roku odmawiającą zatwierdzenie typu analizatorów spalin samochodowych. Sąd w całości podzielił stanowisko organu, albowiem uznał, że wykazywanie wadliwości w/w decyzji nie stanowią dostatecznych podstaw do stwierdzenia ich nieważności, dlatego też zaskarżona decyzja z dnia [...] stycznia 2010 roku utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] września 2009 roku odpowiadają prawu. Za trafny należy uznać pogląd organu, iż błędny jest zarzut strony wydania decyzji bez podstawy prawnej. Przesłankę do stwierdzenia nieważności w postaci "wydania decyzji bez podstawy prawnej" należy rozumieć w ten sposób, że albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych i postanowień, rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne (B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2003 r.). W niniejszej sprawie organ prowadził postępowanie na podstawie art. 8f ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 roku – Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441 ze zm.), przepisów wykonawczych do tej ustawy oraz na podstawie k.p.a. Podstawę materialnoprawną do wydania decyzji w przedmiocie zatwierdzenia typu analizatorów spalin samochodowych stanowił art. 8f ust. 3 pkt 3 w/w ustawy o miarach. W tym stanie rzeczy podnoszone przez stronę wadliwości w postaci prowadzenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy złożony wniosek był niekompletny, wezwania strony do dokonania zmian w oprogramowaniu analizatora wbrew obowiązującym przepisom prawa oraz przeprowadzania tego rodzaju badań przyrządu pomiarowego, które nie zostały przewidziane przepisami prawa mogą być rozważane w kontekście zaistnienia przesłanki "wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa". Owo zaś pojęcie oznacza naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Naruszenia prawa mają charakter rażący w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażone stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części (B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2003 r. s. 722). W tym stanie rzeczy Prezes Głównego Urzędu Miar prawidłowo uznał, że przedstawione przez stronę argumenty nie uzasadniają postawienia zarzutu rażącego naruszenia prawa w toku postępowania o zatwierdzenie typu analizatorów spalin samochodowych. Organ nie wzywał strony stosownie do art. 8e ustawy Prawo o miarach do uzupełnienia braków, albowiem uznał, że wniosek strony i dołączone do niego dokumenty pozwalają na nadanie biegu sprawie, tj. prowadzenia postępowania nad merytoryczną zasadnością wniosku. W toku podejmowanych czynności po przeanalizowaniu dokumentacji, przedstawionej przez stronę, organ miał prawo, zgodnie z regułą przewidzianą w art. 7 i 77 § 1 kpa wezwać stronę do dokonania zmian w oprogramowaniu analizatora po to, aby doprowadzić do spełnienia przez badany przyrząd pomiarowy wymagań przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać analizatory spalin samochodowych (Dz. U. Nr 7, poz. 58), a w efekcie końcowym uwzględnić wniosek strony. Analogicznie zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej organ, co w niniejszej sprawie miało miejsce, zobowiązany jest do przeprowadzenia niezbędnych badań w celu ustalenia, czy badany przyrząd spełnia wymagania zawarte w przepisach prawa. Reasumując Prezes Głównego Urzędu Miar, prowadząc postępowanie o zatwierdzenie typu analizatorów spalin i podejmując czynności zakwestionowane przez stronę rażąco nie naruszył przepisów prawa, co uzasadniało brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 roku. Stanowisko w tym przedmiocie organ dostatecznie wyjaśnił w zaskarżonej decyzji, przez co wbrew twierdzeniom skargi nie doszło do naruszenia art. 6, 80, 81 kpa. Odnosząc się do kolejnej, wykazywanej przez stronę przesłanki stwierdzenia nieważności, tj. istnienia wad powodujących nieważność z mocy samego prawa (art. 156 § 1 pkt 7 kpa) należy podnieść, że skarżąca nie wykazała, aby decyzja z dnia [...] sierpnia 2006 roku posiadała wady istniejące od chwili jej wydania, a więc tkwiące w jej elementach. Brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji z dnia [...] lipca 2006 roku nie powoduje bowiem podstawy nieważności przewidzianej w art. 156 § 1 pkt 7 kpa i ewentualnie może być rozważany w kategoriach rażącego naruszenia prawa, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Ustosunkowując się do zarzutu skargi wyrażającego się w tym, że organ uchybił przepisowi art. 6 kpa w związku z art. 80 kpa, gdyż zignorował fakt, że będąca przedmiotem zaskarżenia decyzja Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] sierpnia 2006 roku utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2006 roku została wydana na podstawie nieprawomocnego postanowienia z dnia [...] sierpnia 2006 roku przekazującego Prezesowi Głównego Urzędu Miar jako właściwemu w sprawie skargę strony z dnia [...] lipca 2006 roku o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] lipca 2006 roku skierowaną do Ministra Gospodarki należy stwierdzić co następuje. W myśl art. 65 § 1 kpa "jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono jest niewłaściwy w sprawie, powinien niezwłocznie przekazać je do organu właściwego, zawiadamiając o tym wnoszącego podanie". Stąd też Minister Gospodarki po otrzymaniu pisma strony z dnia [...] lipca 2006 roku wydał postanowienie z dnia [...] sierpnia 2006 roku, nr [...] w przedmiocie przekazania wniosku strony o stwierdzenie nieważności Prezesowi Głównego Urzędu Miar jako organowi właściwemu w sprawie. Postanowienie to przesłano do wiadomości Prezesa Głównego Urzędu Miar w dniu [...] sierpnia 2006 roku. W dniu następnym, tj. [...] sierpnia 2006 roku organ wydał decyzję nr [...] utrzymującą w mocy swoją poprzednią decyzję Nr [...]. Wprawdzie organ rozstrzygnął wniosek jeszcze przed uprawomocnieniem się postanowienia z dnia [...] sierpnia 2006 roku, jednakże nie można uznać to za naruszenie prawa, uwzględniające stwierdzenie nieważności, gdyż w ostatecznym wyniku nie doszło do naruszenia przepisów prawa o właściwości, albowiem Prezes Głównego Urzędu Miar orzekał w sprawie jako organ właściwy. Innym zagadnieniem jest potraktowanie wniosku strony z dnia [...] lipca 2006 roku jako wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wiąże się to z kwestią dopuszczalności złożenia przez stronę wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji przed upływem terminu do jej zaskarżenia. Jest to problem wysoce dyskusyjny, aczkolwiek Sąd orzekający w niniejszej sprawie ma świadomość, że doktryna i orzecznictwo dopuściło możliwość stwierdzenia nieważności decyzji nieostatecznych (patrz np. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2992 roku, wydany w sprawie III SA 946/91), gdy z żądania strony skierowanego do organu i złożonego w terminie przewidzianym na odwołanie tak wynika. Według oceny Sądu niezastosowanie się przez Prezesa Głównego Urzędu Miar do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] lipca 2006 r. nie może być uznane za rażące naruszenie prawa. Przede wszystkim należy przyjąć, że pogląd o dopuszczalności stwierdzenia decyzji nieostatecznych choć formalnie poprawny burzy ustalony porządek postępowania administracyjnego i ideę zasady dwuinstancyjności, zaś uprawnienia te dają mu możliwość pełnej weryfikacji zaskarżonej decyzji, albowiem w tym wypadku organ ponownie rozpoznaje sprawę i nie jest związany granicami odwołania, podczas gdy ta możliwość odpada, gdy strona skorzysta z prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. W tym stanie rzeczy, podnosząc tę kwestię z urzędu, poza skargą strony, Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska organu i przyjęcia, iż w tym przypadku mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa. Rozważając kolejny zarzut skargi, tj. naruszenie przez organ art. 6 kpa w związku z art. 80 kpa i art. 24 § 1 ust. 6 kpa poprzez zignorowanie okoliczności, że decyzja w przedmiocie zatwierdzenia typu była przygotowana przez przedstawiciela organu, który z mocy prawa powinien być wyłączony z tego postępowania Sąd stwierdza, ze nie jest to przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji, lecz przesłanka wznowieniowa (art. 145 § 1 pkt 3) kpa. System weryfikacji decyzji administracyjnej na drodze administracyjnej opiera się na zasadzie niekonkurencyjności, tzn. że poszczególne tryby nadzwyczajne (wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności) maja na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie (B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2003 r. s. 612). W tym stanie rzeczy nie istniała merytoryczna potrzeba rozważenia tego zarzutu w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji. Analogicznie sprawa przedstawia się co do kolejnej podstawy wykazywanej przez stronę, tj. decyzja z dnia [...] sierpnia 2006 roku była wydana pomimo tego, że strona przed jej wydaniem nie miała możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań, co pozbawiało stronę możliwości obrony swoich praw. Jest to również podstawa wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 kpa), a zaistnienie jej może być rozważane w toku wznowienia postępowania. Z tych wszystkich względów Sąd nie dopatrzył się niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji z dnia 15 stycznia 2010 roku i dlatego też skargę należało oddalić stosownie do treści art. 151 ppsa.