VI SA/Wa 716/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia koncesji oddala skargę Minister Finansów Rzeczpospolitej Polskiej decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w związku z art. 32 ust. 1 w zw. art. 15 ust. 1 oraz art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) po ponownym rozpatrzeniu sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. z siedzibą w W. – zwanej dalej skarżącą – od decyzji Ministra Finansów z dnia [...] października 2010 r. w przedmiocie odmowy udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry w K. postanowił utrzymać w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Ustalono, że do Ministerstwa Finansów wpłynął wniosek O. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry w K. przy [...]. Skarżąca została poinformowana, że przed wydaniem decyzji przysługuje jej prawo wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zdaniem Ministra Finansów, powołującego się na przepis art. 15 ust. 1 ustawy o grach hazardowych kasyna gry mogą być lokalizowane w miejscowościach liczących do 250 tys. mieszkańców - 1 kasyno. Na każde kolejne rozpoczęte 250 tys. mieszkańców liczbę dozwolonych kasyn gry zwiększa się o 1. Łączna liczba kasyn gry w województwie nie może być jednak wyższa niż 1 kasyno na każde pełne 650 tys. mieszkańców województwa. Zgodnie z ust. 3 cyt. wyżej przepisu liczbę mieszkańców, o której mowa w ust. 1 i ust. 2 art. 15, ustala Prezes Głównego Urzędu Statystycznego jako liczbę ludności faktycznie zamieszkałej na obszarze danej miejscowości oraz województwa, według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedzającego rok, w którym prowadzący gry złożył wniosek o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry lub zezwolenia na prowadzenie salonu gry bingo pieniężne. Biorąc pod uwagę treść art. 15 ust. 1 w/w ustawy w K., jako miejscowości liczącej [...] mieszkańców (według stanu na 31 grudnia 2009 r.) mogą być zlokalizowane dwa kasyna gry. W K. działają dwa kasyna gry, tym samym wyczerpany został ustawowy limit wolnych lokalizacji na prowadzenie kasyna gry w tej miejscowości. Ponadto wskazano, że ustawa o grach hazardowych reguluje kwestię dotyczącą składania wniosków o udzielenie koncesji na kasyno gry w sytuacji, gdy w danej miejscowości działają już kasyna gry, zaś w wypadku wygaśnięcia koncesji (zezwolenia) nie będzie innych wolnych lokalizacji. Minister Finansów podniósł, że zgodnie z dyspozycją art. 50 ust. 1 cyt. ustawy w przypadku gdy wygasa koncesja na prowadzenie kasyna gry lub jest ono przedłużone, to zgodnie z art. 49 ust. 5, zezwolenie na prowadzenie salonu gry bingo, informacja o mającym nastąpić ich wygaśnięciu jest publikowana nie później niż 9 miesięcy przed dniem ich wygaśnięcia na stronie internetowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych, wraz z informacją o wolnych lokalizacjach w miejscowości oraz województwie. Wskazał, że stosownie do treści ust. 2 powołanego przepisu jeżeli z informacji, o której mowa w ust. 1, wynika, że w chwili wygaśnięcia koncesji lub zezwolenia brak będzie innych wolnych lokalizacji, wniosek o udzielenie koncesji lub zezwolenia składa się w terminie 3 miesięcy od opublikowania informacji, o której mowa w ust. 1. Wniosek O. Sp. z o.o. o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry w K. złożony został w dniu [...] lipca 2010 r., a zatem niezgodnie z powołanym wyżej przepisem art. 50 ustawy o grach hazardowych i określonym w nim terminie. Przedłużone zezwolenie nr [...] z dnia [...] września 2005 r. na prowadzenie kasyna gry w K. przy [...], wygasa w dniu [...] grudnia 2011 r. W związku z tym oraz biorąc pod uwagę zapis art. 49 ust. 5 ustawy o grach hazardowych Minister Finansów stwierdził, że informacja o jego wygaśnięciu zostanie opublikowana na stronie internetowej Ministerstwa Finansów nie później niż 9 miesięcy przed dniem jego wygaśnięcia, a więc nie później niż w dniu [...] marca 2011 r. Tym samym O. Sp. z o.o. wniosek o udzielenie koncesji na kasyno gry w K. winna złożyć w terminie 3 miesięcy od opublikowania informacji o wygaśnięciu powołanego wyżej zezwolenia - stosowanie do treści art. 50 w/w ustawy. Po rozpatrzeniu wniosku strony, biorąc pod uwagę powyższe, decyzją z dnia [...] października 2010 r. Minister Finansów odmówił udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry w K. przy [...]. W odwołaniu strona zarzuca zaskarżonej decyzji naruszenie art. 50 ustawy o grach hazardowych poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie. Biorąc pod uwagę powyższe O. Sp. z o.o. wniosła o uchylenie decyzji z dnia [...] października 2010 r. bądź taką jej zmianę, która uwzględniałaby jej wniosek z dnia [...] lipca 2010 r. Po rozpatrzeniu zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu od decyzji z dnia [...] października 2010 r. Minister Finansów podtrzymał argumenty. Wskazał, iż przedłużone zezwolenie na prowadzenie kasyna gry w K. przy [...], wygasa w dniu [...] grudnia 2011 r. W związku z tym oraz biorąc pod uwagę zapis w/w art. 49 ust. 5 ustawy o grach hazardowych informacja o jego wygaśnięciu zostanie opublikowana na stronie internetowej Ministerstwa Finansów nie później niż 9 miesięcy przed dniem jego wygaśnięcia, a więc nic później niż w dniu [...] marca 2011 r. Tym samym O. Sp. z o.o. - stosowanie do treści art. 50 w/w ustawy - wniosek o udzielenie koncesji na kasyno gry w K. winna złożyć w terminie 3 miesięcy od opublikowania informacji o wygaśnięciu powołanego wyżej zezwolenia. Wniosek O. Sp. z o.o. o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry w K. złożony został w dniu [...] lipca 2010 r., a zatem niezgodnie z powołanym wyżej przepisem art. 50 ustawy o grach hazardowych i określonym w nim terminie. Minister Finansów nie podzielił stanowiska strony, iż fakt odniesienia w art. 50 ustawy o grach hazardowych do wygaśnięcia koncesji na prowadzenie kasyna gry powoduje, iż nie ma on zastosowania w przypadku wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w kasynie gry, które zostało udzielone w oparciu o obowiązującą przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych ustawę o grach i zakładach wzajemnych. Faktem jest, że art. 122 ust. 2 ustawy o grach hazardowych przewidywał, iż w przypadku gdy zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w kasynie gry lub przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gry bingo pieniężne wygasa nie wcześniej niż 6 miesięcy i nie później niż 9 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza informację, o której mowa w art. 50 ust. 1, w terminie 7 dni od dnia wejścia w życie ustawy. Art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Przedmiotowy artykuł miał jednak zastosowanie wyłącznie w przypadku gry zezwolenie lub przedłużenie zezwolenia wygasało nie wcześniej niż 6 miesięcy i nie później niż 9 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy o grach hazardowych. Niniejsza ustawa weszła w życie w dniu 1 stycznia 2010 r., a zatem jej art. 122 ust. 2 miał zastosowanie jedynie do września 2010 r. Po upływie tego terminu właściwym do stosowania jest art. 50 ustawy o grach hazardowych. Zdaniem Ministra Finansów ustawa o grach i zakładach wzajemnych nie przewidywała udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry tylko zezwolenia w tym zakresie. Koncesje na prowadzenie kasyn gry wprowadzone zostały ustawą o grach hazardowych. Mając na uwadze intencję ustawodawcy wynikającą z art. 122 ust. 2 ustawy o grach hazardowych nie sposób uznać, iż po upływie 9 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy intencja ta uległa zmianie i obecnie w przypadku, gdy w chwili wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie kasyna gry wydanego na podstawie ustawy o grach i zakładach wzajemnych brak będzie innych wolnych lokalizacji, wniosek o udzielenie koncesji może zostać złożony w dowolnym terminie. W ocenie Ministra Finansów przyjęcie powyższego stanowiska za właściwe oznaczałoby naruszenie art. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 438), który stanowi, iż Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Jedną z uznanych zasad sprawiedliwości społecznej jest zasada równego traktowania wszystkich podmiotów znajdujących się w tej samej sytuacji. O ile dopuszcza się zróżnicowanie praw podmiotów, jeżeli uzasadnia to ich odmienna sytuacja, o tyle za odmienną sytuację, w kontekście niniejszej sprawy, nie można uznać upływu 9 miesięcznego terminu od dnia wejścia w życie ustawy o grach hazardowych. W skardze do sądu Skarżąca zaskarżyła decyzję Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2011 r. w całości zarzucając tej decyzji niezgodność z prawem. Wskazała na naruszeniu przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. : a) art. 50 - ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, - poprzez błędną jego wykładnię; b) art. 2, art. 22 i art. 32 Konstytucji RP (dalej Konstytucja) - poprzez naruszenie zasad praworządności, wolności gospodarczej oraz równego traktowania przez władze publiczne - polegające na nieuprawnionym uznaniu, iż Skarżąca uchybiła wymaganiom formalnym dla uzyskania koncesji na prowadzenie kasyna gry co skutkuje odmową udzielenia koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej wskazanej we wniosku Spółki, 2) naruszeniu przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 130 § 1 pkt 6 w zw. z art. 221, art. 187, art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez: naruszenie zasady praworządności, naruszenie zaufania strony do organu i realizacji przez organ zasady prawdy obiektywnej, błędną wykładnię prawa materialnego, naruszenie zasad Konstytucji, naruszenie zasad dot. analizy i oceny materiału dowodowego, skutkujące przyjęciem błędnej wykładni prawa materialnego, orzeczenie w sprawie przez osobę wyłączoną z mocy samego prawa, i wobec tego, na podstawie art. 145 § l pkt 1 a) i pkt 1 c) w zw. z art. 145 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Skarżąca wnosi o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2011r. oraz poprzedzającej ją decyzji, z dnia [...] października 2010r. a nadto, wnosiła o zwrot kosztów postępowania. W ocenie Skarżącej, sposób rozumienia przez Ministra Finansów treści art. 50 ust. 1 Ustawy jest nieprawidłowy, bowiem powołany przepis Ustawy dotyczy wyłącznie sytuacji, w której wygasa koncesja na kasyno gry. Wskazała, że w jej przypadku w grę wchodzi zezwolenie na kasyno gry (udzielone w trybie art. 24 ust. 1 ustawy o grach zakładach wzajemnych, zastąpionej Ustawą) i ta okoliczność winna podlegać ocenie Organu. Skarżąca, zwracała uwagę, że w niniejszym postępowaniu ewentualnie mógłby mieć zastosowanie art. 122 ust. 2 Ustawy, gdyby nie to, że ogranicza się on jedynie do przypadku, gdy zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w kasynie gry wygasa nie wcześniej niż 6 miesięcy i nie później niż 9 miesięcy od dnia wejścia w życie Ustawy . Wtedy to minister właściwy do spraw finansów publicznych obowiązany był ogłosić informację, o której mowa w art. 50 ust. 1, w terminie 7 dni od dnia wejścia w życie Ustawy. Jeżeli z tej informacji wynikałoby, że w chwili wygaśnięcia zezwolenia brak będzie innych wolnych lokalizacji, wniosek o udzielenie koncesji winien być złożony najpóźniej w terminie 3 miesięcy od opublikowania tej informacji. Wniosek Spółki nie podlegał dyspozycji art. 122 ust. 2 Ustawy, a zatem do tego wniosku nie może mieć zastosowania ograniczenie, o którym mowa w art. 50 ust. 2 ustawy (czyli 3- miesięczny termin na złożenie wniosku). Zdaniem Skarżącej - w świetle Ustawy - składanie wniosków o wydanie w danej lokalizacji koncesji na kasyno gry w przypadku wygasającego zezwolenia na kasyno gry (udzielonego w trybie art. 24 ust. 1 poprzednio obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych) jest możliwe w dowolnym terminie, za wyjątkiem, gdy z opublikowanej informacji, o której mowa w art. 122 ust. 2 Ustawy wynikałoby, iż zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w kasynie gry wygasa nie wcześniej niż 6 miesięcy i nie później niż 9 miesięcy od dnia wejścia w życie Ustawy, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Jej zdaniem wskazane wyżej przepisy stanowią jedyne ustawowo dopuszczalne ograniczenie praw podmiotów prowadzących działalność w zakresie gier hazardowych odnośnie terminu składania wniosków o koncesje. Interpretowanie tych przepisów rozszerzająco w ten sposób, że domniemywa się ograniczenie możliwości składania wniosków również w sytuacji, gdy wygasa zezwolenie na kasyno gry jest niedopuszczalne z uwagi na konstytucyjnie zagwarantowane prawa podmiotów prowadzących tego rodzaju działalność gospodarczą. Ponadto zauważyła, że procedura opisana w art. 50 Ustawy nie wyklucza możliwości złożenia wniosku o koncesję wcześniej niż data opublikowania informacji, o której mowa w tym przepisie a przepis wskazuje jedynie najpóźniejszy termin składania wniosków w przypadku opublikowania przez Ministra Finansów informacji. Zdaniem skarżącej ustawodawca nie zastosował żadnej sankcji wobec podmiotu za złożenie wniosku o koncesję przed terminem wykonania określonym przez Ministra Finansów w dyspozycji opisanej w powyższym przepisie, wobec tego odmowa udzielenia koncesji jest orzeczeniem administracyjnym wadliwym przede wszystkim w płaszczyźnie merytorycznej, ale również formalnej. O ile Minister Finansów uznał, że merytoryczne badanie wniosku Spółki jest niedopuszczalne w dacie jego złożenia jedynie ze względu na brak publikacji informacji, o której mowa w art. 50 ustawy o grach hazardowych, to winien zastosować inne rozwiązania proceduralne i np. wstrzymać się z badaniem wniosku do czasu publikacji informacji i dopiero wówczas poddać ocenie ten wniosek. Ponadto podkreślono, że Minister Finansów uchybił jednej z podstawowych zasad procedury, a mianowicie w orzekaniu nad odwołaniem uczestniczyła ta sama osoba, która orzekała w tej sprawie w I instancji, a to narusza przepisy Ordynacji podatkowej (por, w szczególności art. 130 § 1 pkt 6). W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał argumenty a co do uczestniczenia w zaskarżonym orzeczeniu osoby która orzekała w tej sprawie w I instancji, wskazał, że argumenty skarżącej nic zasługują na uwzględnienie. Jego zdaniem Ustawodawca w art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej posłużył się "pojęciem". Pod tym pojęciem rozumie osoby zatrudnione w danym urzędzie na podstawie stosunku pracy umocowane do wydawania decyzji z upoważnieniem indywidualnym bądź wynikającym z mocy prawa. Podsekretarz stanu, przy pomocy którego Minister Finansów wykonuje swe zadania, nie ma statusu pracownika w rozumieniu prawa pracy. Wykonuje on swoje zadania na mocy powołania przez Prezesa Rady Ministrów na wniosek właściwego ministra. O tym powołaniu jest mowa w art. 37 ust. 3 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 i. Radzie Ministrów (Dz.Uz 2003 r. Nr 24. poz. I99 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję wcześniejszą z dnia [...] października 2010 r. Zdaniem Sądu Minister Finansów działał zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. tj. ustawą z dnia listopada 2009 r. o grach hazardowych. Zaskarżona decyzja jest słuszna zarówno pod względem merytorycznym, jak i podjęta została zgodnie z obowiązującymi przepisami procesowymi, a zarzuty przedstawione przez stronę w skardze są nieuzasadnione. Zgodnie z przepisem przepis art. 15 ust. 1 ustawy o grach hazardowych kasyna gry mogą być lokalizowane w miejscowościach liczących do 250 tys. mieszkańców - 1 kasyno. Na każde kolejne rozpoczęte 250 tys. mieszkańców liczbę dozwolonych kasyn gry zwiększa się o 1. Łączna liczba kasyn gry w województwie nie może być jednak wyższa niż 1 kasyno na każde pełne 650 tys. mieszkańców województwa. Zgodnie z ust. 3 cyt. wyżej przepisu liczbę mieszkańców, o której mowa w ust. 1 i ust. 2 art. 15, ustala Prezes Głównego Urzędu Statystycznego jako liczbę ludności faktycznie zamieszkałej na obszarze danej miejscowości oraz województwa, według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedzającego rok, w którym prowadzący gry złożył wniosek o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry lub zezwolenia na prowadzenie salonu gry bingo pieniężne. Ustawa o grach hazardowych reguluje kwestię dotyczącą składania wniosków o udzielenie koncesji na kasyno gry w sytuacji, gdy w danej miejscowości działają już kasyna gry, zaś w wypadku wygaśnięcia koncesji (zezwolenia) nie będzie innych wolnych lokalizacji. W K. działają dwa kasyna gry, tym samym wyczerpany został ustawowy limit wolnych lokalizacji na prowadzenie kasyna gry w tej miejscowości. Zgodnie z dyspozycją art. 50 ust. 1 cyt. ustawy w przypadku gdy wygasa koncesja na prowadzenie kasyna gry lub jest ono przedłużone, to zgodnie z art. 49 ust. 5, zezwolenie na prowadzenie salonu gry bingo, informacja o mającym nastąpić ich wygaśnięciu jest publikowana nie później niż 9 miesięcy przed dniem ich wygaśnięcia na stronie internetowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych, wraz z informacją o wolnych lokalizacjach w miejscowości oraz województwie. Stosownie do treści ust. 2 powołanego przepisu jeżeli z informacji, o której mowa w ust. 1, wynika, że w chwili wygaśnięcia koncesji lub zezwolenia brak będzie innych wolnych lokalizacji, wniosek o udzielenie koncesji lub zezwolenia składa się w terminie 3 miesięcy od opublikowania informacji, o której mowa w ust. 1. Wniosek O. Sp. z o.o. o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry w K. złożony został w dniu [...] lipca 2010 r., a zatem niezgodnie z powołanym wyżej przepisem art. 50 ustawy o grach hazardowych i określonym w nim terminie. Biorąc pod uwagę zapis art. 49 ust. 5 ustawy o grach hazardowych informacja o wygaśnięciu koncesji zostanie opublikowana na stronie internetowej Ministerstwa Finansów nie później niż 9 miesięcy przed dniem jego wygaśnięcia, a więc nie później niż w dniu [...] marca 2011 r. Tym samym O. Sp. z o.o. lub inni zainteresowani mogą złożyć wniosek o udzielenie koncesji na kasyno gry w K. w terminie 3 miesięcy od opublikowania informacji o wygaśnięciu powołanego wyżej zezwolenia - stosowanie do treści art. 50 w/w ustawy. Nie można podzielić stanowiska strony, iż fakt odniesienia w art. 50 ustawy o grach hazardowych do wygaśnięcia koncesji na prowadzenie kasyna gry powoduje, iż nie ma on zastosowania w przypadku wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w kasynie gry, które zostało udzielone w oparciu o obowiązującą przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych ustawę o grach i zakładach wzajemnych. Art. 122 ust. 2 ustawy o grach hazardowych przewidywał, iż w przypadku gdy zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w kasynie gry lub przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gry bingo pieniężne wygasa nie wcześniej niż 6 miesięcy i nie później niż 9 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza informację, o której mowa w art. 50 ust. 1, w terminie 7 dni od dnia wejścia w życie ustawy. Art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Przedmiotowy artykuł miał zastosowanie wyłącznie w przypadku gdy zezwolenie lub przedłużenie zezwolenia wygasało nie wcześniej niż 6 miesięcy i nie później niż 9 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy o grach hazardowych. Niniejsza ustawa weszła w życie w dniu 1 stycznia 2010 r., a zatem jej art. 122 ust. 2 miał zastosowanie jedynie do września 2010 r. Po upływie tego terminu właściwym do stosowania jest art. 50 ustawy o grach hazardowych. Zdaniem Sądu nie doszło do naruszenia przepisów Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 12 ust. 1 Konstytucji RP wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Zgodnie z ust. 2 w/w przepisu, nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Jedną z uznanych zasad sprawiedliwości społecznej jest zasada równego traktowania wszystkich podmiotów znajdujących się w tej samej sytuacji. Dopuszcza się zróżnicowanie praw podmiotów, jeżeli uzasadnia to ich odmienna sytuacja, o tyle za odmienną sytuację, w kontekście niniejszej sprawy, nie można uznać upływu dziewięciomiesięcznego terminu od dnia wejścia w życie ustawy o grach hazardowych o którym mowa w art. 122 ust. 2 ustawy, i tym samym stwierdzenie, że obecnie w przypadku gdy w chwili wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie kasyna gry wydane na podstawie ustawy o grach i zakładach wzajemnych brak będzie innych wolnych lokalizacji. wniosek o udzielenie koncesji może zostać złożony w dowolnym terminie jest chybione. Jak stanowi art. 20 Konstytucji "Społeczna gospodarka rynkowa oparta na wolności działalności gospodarczej, własności prywatnej oraz solidarności, dialogu i współpracy partnerów społecznych stanowi podstawę ustroju gospodarczego Rzeczpospolitej Polskiej. Przepis art. 22 Konstytucji RP dopuszcza ograniczenie wolności działalności gospodarczej. Aby owe ograniczenia mogły zostać dopuszczone konieczne jest spełnienie dwóch warunków. Pierwszy z nich to zastosowanie ustawowej. W związku z powyższym nie można wprowadzać tego typu ograniczeń innym aktem prawnym niż ustawa. Drugi warunek polega na tym. że ograniczenie jest dopuszczalne tylko ze względu na ważny interes publiczny. Wobec tego art. 22 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej nie znajduje uzasadnienia w przedmiotowej sprawie. Ograniczenia dotyczące prowadzenia działalności związanej z grami hazardowymi zostały wprowadzone ustawą z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych ze względu na ważny interes publiczny. Przepis art. 121 Ordynacji podatkowej obliguje organy do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów państwowych. tym samym organ obowiązany jest wydawać decyzje odpowiadające aktualnemu stanowi prawnemu. obliguje do lego zasada praworządności wyrażona zarówno w Konstytucji RP w art. 7. który stanowi "Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa."", jak i w Ordynacji podatkowej w art. 120 "Organy podatkowe działają na podstaw ie przepisów prawa". tym przypadku ustawy o grach hazardowych W związku z tym. na podstawie art. 32 ust. 1 w zw. art. 15 ust. 1 oraz art. 50 ust. 2 Minister Finansów zobowiązany był do odmowy udzielenia O. Sp. z o.o. koncesji na prowadzenie kasyna gry w K. W świetle art. 130 § 1 pkt 6 w/w ustawy pracownik urzędu skarbowego, urzędu gminy (miasta), starostwa, urzędu marszałkowskiego, izby skarbowej, funkcjonariusz celny lub pracownik urzędu celnego, izby celnej, urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych oraz członek samorządowego kolegium odwoławczego podlegają wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w których brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Ustawodawca w art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej posłużył się pojęciem "pracownik". Pod tym pojęciem należy rozumieć osoby zatrudnione w danym urzędzie na podstawie stosunku pracy umocowane do wydawania decyzji z upoważnieniem indywidualnym bądź wynikającym z mocy prawa. Podsekretarz stanu, przy pomocy którego Minister Finansów wykonuje swe zadania, nie ma statusu pracownika w rozumieniu prawa pracy. Wykonuje on swoje zadania na mocy powołania, o którym mowa w art. 37 ust. 3 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów (Dz. U 2003 r. Nr 24. poz. I99 ze zm.) przez Prezesa Rady Ministrów na wniosek właściwego ministra. Powyższe oznacza, że podsekretarz stanu, który podpisał decyzje w I instancji nie jest wyłączony, na podstawie w art. 130 § 1 pkt 6 od rozpatrywania sprawy w wyniku wniesienia odwołania w trybie art. 221 Ordynacji podatkowej. Taki pogląd został wyrażony w orzecznictwie sadów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 października 2007 r. sygn. akt VI SA Wa 968/07 stwierdził że, przepisy dotyczące wyłączenia pracowników dotyczą postępowania administracyjnego natomiast postępowanie prowadzone w trybie art. 127 § 3 k.p.a. nie jest klasycznym postępowaniem dwuinstancyjnym obejmującym działanie organów niższej i wyższej instancji. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozpatruje ten sam organ, który wydal zaskarżoną decyzję, a więc w przypadku ministra może to być osoba upoważniona przez niego do wydawania decyzji w tego rodzaju sprawach. W przypadku decyzji należącej do kompetencji ministra, podpisanie jej po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez lego samego podsekretarza stanu, który w ramach swego zakresu czynności podpisał pierwszą decyzje, nie stanowi naruszenia przepisu art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Jeśli piastun organu minister upoważnił do działania w zastępstwie siebie podsekretarza stanu, to ten podsekretarz, tak samo jak minister, jest uprawniony do wydawania decyzji po ponownym rozpoznaniu sprawy, a jego działanie nie prowadzi do naruszenia art. 21 § 1 pkt 5 k.p.a.". Podobne poglądy zostały wyrażone również w wyrokach WSA w Warszawie z dnia 23 września 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 168/05 z dnia 2 października 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 674/07 oraz z dnia 6 grudnia 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 1694/07, a także NSA z dnia 15 kwietnia 1999 r. sygn. akt II SA 291/99. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.