VI SA/Wa 721/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Romanowski po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. D. D. (dalej: "Skarżąca"), wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] stycznia 2018 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że argumenty podniesione przez nią w skardze i wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy uprawdopodabniają jej stanowisko w stopniu uzasadniającym wstrzymanie wykonalności decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony, jak i wyliczenie spodziewanych negatywnych skutków. Nie można uznać za wystarczające jedynie złożenie wniosku. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 listopada 2010 r. sygn. akt II OZ 1124/10, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10). Jednocześnie, należy zauważyć, że wobec braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności rolą Sądu nie jest działanie za stronę i poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń skarżącego. To na stronie spoczywa obowiązek wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu tj. wykazania, że zaskarżona czynność w razie wykonania mogłaby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 marca 2012 r., sygn. akt I OZ 116/12). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Skarżąca wskazała jedynie, iż argumenty podniesione przez nią w skardze i wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy uprawdopodabniają jej stanowisko w stopniu uzasadniającym wstrzymanie wykonalności decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy. W tym miejscu należy zauważyć, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia ograniczony krąg przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przesłanka przewidywanego bądź też możliwego wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji z uwagi na słuszność argumentów podniesionych w skardze nie znalazła się wśród ustawowych przesłanek udzielenia ochrony czasowej na podstawie art. 61 p.p.s.a. Tym samym w ocenie Sądu Skarżąca nie uprawdopodobniła ziszczenia się którejkolwiek z przesłanek zawartej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd ustalił również, że w aktach sprawy nie znajdują się również żadne dokumenty, mogące wskazywać na zaistnienie ww. przesłanek. W tym stanie rzeczy, Sąd stanął na stanowisku, że Skarżąca nie uzasadniła w należyty sposób wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.