VI SA/Wa 747/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. w [...] o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi I. w [...] na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji I. w [...] reprezentowana przez R. w [...] (dalej: skarżąca), wniosła za pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję tego organu z dnia [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. W ślad za skargą, pismem z dnia 9 lutego 2018 r., został złożony wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że wykonanie ostatecznej decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 stycznia 2018 r. wywołałoby znaczną szkodę i spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki, gdyż pociąga za sobą wiele skutków o charakterze prawnym, związanych bezpośrednio z powołaniem komornika. Skarżąca sprecyzowała, że dotyczy to przede wszystkim kwestii obowiązków komornika związanych z powołaniem kancelarii, rozpoczęciem prowadzenia egzekucji, zatrudnieniem pracowników oraz ponoszeniem kosztów prowadzenia kancelarii. Wskazano, że zaistniałe przesłanki wyczerpują hipotezę art. 62 § 2 pkt 1 i art. 62 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na wstępie należy zauważyć, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może znaleźć zastosowanie jedynie w stosunku do takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Taki pogląd ugruntowany został w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Przykładowo w postanowieniu z dnia 28 września 2011 r., w sprawie o sygn. akt II OZ 852/11 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że "przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie." Również w postanowieniu z dnia 10 maja 2012 r., o sygn. akt II FZ 358/12, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na postawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony" (cytowane orzeczenia opublikowano: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd, mając powyższe na uwadze uznał, że objęta wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzja nie tworzy po stronie skarżącej uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym, nadających się do egzekucji (wykonania), jak np. nałożenie stosowną decyzją zobowiązania pieniężnego. Mając na uwadze charakter instytucji procesowej umorzenia postępowania odwoławczego, przyjąć należy, że zaskarżona decyzja, umarzająca postępowanie odwoławcze, z powodu odmowy uznania Izby Komorniczej w Gdańsku za stronę postępowania administracyjnego, nie należy do aktów kwalifikujących się do wykonania w znaczeniu wyżej omawianym. Tego typu decyzja nie przyznaje uprawnień ani nie nakłada obowiązków na jej adresata. Zaskarżona decyzja nie jest rozstrzygnięciem o charakterze merytorycznym, natomiast wywołuje skutki procesowe wobec skarżącej. Nie ma zatem możliwości wstrzymania wykonania decyzji umarzającej postępowanie, wywołanej odwołaniem skarżącej w niniejszej sprawie i wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.