VI SA/Wa 748/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant ref. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2016 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej M. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w T. kwotę 477 (czterysta siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Główny Inspektor Transportu Drogowego (w skrócie: "GITD") decyzją z [...] stycznia 2016 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23), dalej: "k.p.a.", art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1 i 2, art. 140aa ust. 1 i 3 pkt 2, art. 140ab ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137, z późn. zm.), dalej: "p.r.d.", art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 260, z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania M. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w [...] (dalej: "Spółka" lub "skarżąca") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (w skrócie: "WITD") z [...] września 2015 r., nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1 500 PLN utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. Do wydania powyższej decyzji doszło na podstawie następujących ustaleń: [...] sierpnia 2015 r. w [...] na drodze powiatowej o dopuszczalnym nacisku 8 t zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] o nr rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rejestracyjnym [...], którym przewożono ładunek podzielny w postaci artykułów spożywczych na trasie [...]. W toku kontroli dokonano ważenia przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II na stanowisku ważenia ustalając, że nacisk na pojedynczą oś napędową pojazdu wyniósł po odjęciu możliwych błędów 8,45 t. Ze względu na kategorię drogi, na której zatrzymano kontrolowany pojazd, oraz na podstawie ustalonych parametrów pojazdu stwierdzono, że na przejazd wymagane było zezwolenie kategorii I lub II. Na podstawie zeznań kierowcy ustalono, że załadowcą przewożonego towaru była Spółka. Z uwagi na powyższe WITD decyzją z [...] września 2015 r. nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 1 500 zł, uznając, że załadowca ponosi odpowiedzialność za wpływ lub godzenie się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu. Organ wyjaśnił także, że załadowca nie może wyłączyć swojej odpowiedzialności, tylko dlatego, iż przewoźnik zdecydował się na przejazd nieprawidłowo załadowanym pojazdem. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Spółka złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WITD. W odwołaniu Spółka podniosła, że w dotychczasowym postępowaniu błędnie przyjęto, iż była załadowcą kontrolowanego pojazdu. Przywołaną na wstępie decyzją GITD utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ przedstawił podstawy i zasady odpowiedzialności załadowcy za przejazd pojazdem nienormatywnym po drogach publicznych bez zezwolenia oraz stwierdził, że z protokołu kontroli oraz zeznań kierowcy wynika, iż zatrzymany do kontroli pojazd został załadowany przez Spółkę. W ocenie GITD materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał, że Spółka jako załadowca towaru miała wpływ i godziła się na powstanie naruszenia. Organ zaznaczył, że Spółka umożliwiła załadowanemu przez nią pojazdowi wyjazd na drogę publiczną pomimo załadowania w sposób przekraczający dopuszczalne wartości. W ocenie GITD doprowadziło to do pogorszenia stanu technicznego drogi oraz bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zdaniem organu nieprawidłowe rozłożenie ładunku było wystarczającym warunkiem do powstania naruszenia. GITD wywiódł, że załadowca powinien każdorazowo po załadunku upewnić się, że podmiot wykonujący przejazd posiada zezwolenie na przejazd pojazdem nienormatywnym oraz sprawdzić czy po załadunku pojazd będzie mógł się poruszać po drogach publicznych na podstawie posiadanego zezwolenia. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że wszystkie istotne dla sprawy ustalenia zostały już poczynanie a organ I instancji nie naruszył przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i wypełnił obowiązki wynikające z art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. GITD wyjaśnił, że czynności kontrolne i procedura postępowania mają charakter uproszczony, a zasadnicza część postępowania odbywa się w warunkach wykluczających zastosowanie art. 79 k.p.a. Organ odnotował również, że Spółka wraz z informacją o wszczęciu postępowania administracyjnego otrzymała informację o prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania i prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. GITD wskazał, że dopuścił dowód z dokumentów załączonych do odwołania, ale materiały te nie ujawniły w ocenie organu nowych istotnych okoliczności. Organ odwoławczy poinformował także, że nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez Spółkę, tj. przesłuchania członka zarządu komplementariusza, gdyż w ocenie GITD ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikało jednoznacznie, iż Spółka miała wpływ i godziła się na powstanie naruszenia. Na wskazaną powyżej decyzję Spółka wniosła skargę, w której żądała stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej bądź uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: 1) art. 140aa ust. 1 i ust. 3 pkt 2 p.r.d. przez jego niewłaściwe zastosowanie, na skutek przyjęcia, że skarżąca posiada legitymację w niniejszym postępowaniu, gdyż była załadowcą towaru, pomimo iż nie wykonywała ona załadunku; 2) art. 28 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że skarżąca posiada przymiot strony, chociaż nie dotyczy ono żadnego jej interesu prawnego lub obowiązku; 3) art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 86 i art. 136 w zw. z art. 140 k.p.a. przez zaniechanie zebrania, wszechstronnego rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego, które to zaniechania doprowadziły do wadliwego ustalenia, że skarżąca była załadowcą towaru, pomimo iż okoliczność ta jest oczywiście niezgodna z rzeczywistym stanem rzeczy; 4) art. 10 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. przez niezawiadomienie skarżącej przed wydaniem zaskarżonej decyzji o zebraniu materiału dowodowego, możliwości zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia; 5) art. 78 § 1 i § 2 w zw. z art. 123 § 1 i art. 140 k.p.a. przez niewydanie odrębnego postanowienia rozstrzygającego o wnioskach dowodowych skarżącej zgłoszonych w odwołaniu, w szczególności zaś o wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony; 6) art. 78 § 1 i § 2 w zw. z art. 75 § 1 i art. 140 k.p.a. przez nieuwzględnienie wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony na okoliczność, że skarżąca nie wykonywała czynności związanych z załadunkiem towaru oraz nie miała wpływu i nie godziła się na powstanie naruszenia stwierdzonego w tym protokole, chociaż okoliczności te mają istotne znaczenie dla sprawy i nie zostały udowodnione innymi dowodami zgodnie z twierdzeniami skarżącej; 7) art. 138 § 2 k.p.a. przez nieuchylenie decyzji organu I instancji i nieprzekazanie do ponownego rozpatrzenia, pomimo że decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 79 § 1 i § 2 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. i bez wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, tj. kwestii, czy skarżąca w ogóle posiada legitymację i przymiot strony w postępowaniu administracyjnym; 8) art. 79 § 2 k.p.a. przez przyjęcie, że przepis ten nie miał zastosowania w niniejszym postępowaniu. Uzasadniając powyższe zarzuty, skarżąca podniosła, że organy błędnie przyjęły, iż Spółka była załadowcą towaru przewożonego kontrolowanym pojazdem i nie podjęły żadnych czynności w celu ustalenia, kto był rzeczywistym załadowcą. Skarżąca stwierdziła, że organy oparły się w tym zakresie na zeznaniach kierowcy, przy czym zeznania te zdaniem Spółki pozostawały w sprzeczności z treścią dokumentów, w których skarżąca nie figuruje jako załadowca. Spółka wyjaśniła, że jedynie zlecała wykonywanie czynności w zakresie obsługi magazynowej innym podmiotom na podstawie umowy składu i nie wykonywała czynności załadunkowych. Skarżąca wywiodła, że nie miała wpływu na sposób załadunku towarów ani nie godziła się na powstanie stwierdzonego naruszenia. W ocenie Spółki zaniechanie przeprowadzenia dowodów na powyższą okoliczność przyczyniło się do błędnego ustalenia, że prowadzone postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego lub obowiązku skarżącej. Ponadto Spółka zwróciła uwagę, że w postępowaniu odwoławczym nie zostało jej zapewnione prawo do czynnego udziału w postępowaniu organ uniemożliwił skarżącej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Spółka zaznaczyła przy tym, że w związku z niewydaniem odrębnego orzeczenia w przedmiocie zgłoszonych wniosków dowodowych oczekiwała, iż dowody te zostaną przeprowadzone i będzie miała możliwość zgłoszenia kolejnych argumentów na swoją korzyść oraz złożenia dalszych wniosków dowodowych. Spółka podniosła, że organ nie dysponował dowodami na poparcie odmiennego od przyjętego stanowiska. Skarżąca wskazała także, że wbrew dyspozycji art. 79 § 1 k.p.a. organ zaniechał zawiadomienia jej o miejscu i terminie przesłuchania jedynego świadka. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2016.1066 j.t.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. – Dz.U.2016.718 j.t.). Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja narusza bowiem przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skutkuje jej uchyleniem. Zgodnie z art. 140aa ust. 1 p.r.d. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Ustęp 3 powołanego artykułu stanowi, że karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na: 1) podmiot wykonujący przejazd; 2) podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1. Zgodnie z art. 140ab ust. 2 p.r.d. w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. W przedmiotowej sprawie na skarżącą została nałożona kara pieniężna w związku ze stwierdzeniem przekroczenia dopuszczalnego nacisku na oś pojazdu wykonującego przejazd po drogach publicznych. Organy nałożyły karę na skarżącą Spółkę jako na załadowcę przewożonego towaru. Skarżąca nie kwestionowała stwierdzonego naruszenia, natomiast w odwołaniu od decyzji WITD podnosiła, że nie wykonywała czynności związanych z załadunkiem towaru przewożonego kontrolowanym samochodem oraz nie miała wpływu i nie godziła się na powstanie naruszenia stwierdzonego w toku kontroli. W skardze konsekwentnie podnosiła, że nie była załadowcą oraz wskazywała, że organ nie przeprowadziła wnioskowanych przez nią dowodów dla wykazania tej okoliczności. GITD utrzymując w mocy decyzję o nałożeniu kary stanął na stanowisku, że skarżąca Spółka była załadowcą przewożonego towaru oraz, że miała wpływ na powstanie przedmiotowego naruszenia. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji (mimo, że bardzo obszerne) w odniesieniu do kwestii ustalenia, że skarżąca była załadowcą towaru wskazuje jedynie na całość materiału dowodowego oraz zeznania kierowcy, który wskazał, że pojazd został załadowany w firmie M. SP. z o.o. Spółka komandytowa. Organ nie wskazał w oparciu o jakie konkretne dowody ustalono, że strona była załadowcą. W aktach administracyjnych znajduje się kopia listu przewozowego (k.33-39 akt adm.), z której wynika, że nadawcą części przewożonego ładunku była skarżąca, natomiast jako miejsce załadunku wskazana jest co prawda ulica [...] jednak jako siedziba innego podmiotu tj. M. Spółka z o.o. (rubryka 4). W uzasadnieniu decyzji organ w ogóle nie odniósł się do tego dowodu. Jednocześnie mimo zawartego w odwołaniu wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań strony na okoliczność, że strona nie wykonywała czynności związanych z załadunkiem, organ II instancji uznał, że nie ma potrzeby przeprowadzania tego dowodu bowiem ze znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż strona miała wpływ i godziła się na powstanie naruszenia. Organ uznał, że wszystkie istotne ustalenia faktyczne zostały już poczynione, a przeprowadzenie wnioskowanego dowodu nie ujawniłoby nowych istotnych okoliczności w przedmiotowej sprawie, a zatem powyższe okoliczności nie miałyby wpływu na ustalenia faktyczne poczynione w sprawie (str. 10 uzasadnienia decyzji). Główny Inspektor Transportu Drogowego zdyskredytował zatem wartość dowodu przed jego przeprowadzeniem. W tym miejscu warto przypomnieć, że czym innym jest ocena dowodu, w tym przypadku zeznań strony pod kątem wykazania danych okoliczności np. wykonywania czynności załadunkowych czy braku wpływu na powstanie naruszenia, a czym innym odmowa przeprowadzenia dowodu jako nieprzydatnego do wykazania okoliczności istotnej w sprawie. W pierwszym przypadku organ po przeprowadzeniu dowodu stwierdza, że dany środek dowodowy nie wykazał danej okoliczności i wskazuje powody dla których odmówił wiary danemu dowodowi. Zaś w drugim przypadku organ odmawia przeprowadzenia żądanego dowodu stwierdzając, że okoliczności na jakie dowód jest powoływany nie mają w sprawie istotnego znaczenia lub że dana okoliczność nie może być wykazana za pomocą żądanego środka dowodowego. W niniejszej sprawie organ przesłanki wymienione w art. 140aa ust. 3 prawa o ruchu drogowym prawidłowo uznał za istotne w sprawie, jednak bez przeprowadzenia wnioskowanego w odwołaniu dowodu z zeznań strony uznał, iż dowód ten nie ujawni okoliczności istotnych w sprawie. Przy tym, jak wynika z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych, jedyną czynnością przed wydaniem decyzji, jaką podjął organ II instancji było poinformowanie strony o przedłużeniu terminu rozpatrzenia odwołania. Organ zaniechał umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, przed wydaniem ostatecznej decyzji, czym naruszył dyspozycję art. 10 k.p.a. W ocenie Sądu takie procedowanie stoi w sprzeczności z zasadami prowadzenia postępowania dowodowego wynikającymi z przepisów k.p.a., a przez to narusza także zasady ogólne postępowania administracyjnego określone w art. 7, 8, 9 i 10 k.p.a. Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 k.p.a. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć. Decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. W doktrynie prawa i postępowania administracyjnego obowiązek uzasadniania decyzji wiąże się zwykle z zasadą przekonywania (art. 11) oraz z wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli. Uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji (wyr. NSA z dnia 30 czerwca 1983 r., I SA 178/83, ONSA 1983, nr 1 poz. 51). Obowiązek jego sporządzenia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć, zwłaszcza tych, które nakładają na strony określone nakazy lub zakazy. Zawarta w art. 8 k.p.a. zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa określa wyraźnie to, co implicite jest zawarte w zasadzie praworządności. Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika bowiem przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań (por. Jaśkowska Małgorzata, Wróbel Andrzej, Komentarz do art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego /Dz.U.00.98.1071/, [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). Możliwość dokonania oceny legalności decyzji warunkowana jest spełnieniem wymogów formalnych określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie decyzji ma, bowiem na celu wykazanie procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia. Pamiętać należy, że uzasadnienie (faktyczne i prawne) stanowi integralną część decyzji. A zatem ocenie Sądu nie podlega jedynie jej osnowa, ale decyzja jako całość, łącznie z uzasadnieniem. Tym samym, więc uzasadnienie, którego treść nie pozwala na poznanie motywów, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy skutkuje wadliwością uzasadniającą uchylenie decyzji z tego powodu, że nie poddaje się kontroli i ocena jej legalności nie jest możliwa (por. wyrok NSA z 28 października 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 1651/96; wyrok NSA z 14 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1756/99). W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu w składzie orzekającym, organ administracji uchybił powyższym zasadom. Podstawę ustaleń organów orzekających stanowił protokół kontroli sporządzony z czynności zatrzymania i ważenia pojazdu i zeznanie w charakterze świadka jego kierowcy. Organy uznały, że Spółka była załadowcą oraz miała wpływ lub godziła się na powstanie naruszenia. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie zostało w ogóle przeprowadzone postępowanie dowodowe w zakresie prawidłowego ustalenia jaki podmiot w istocie dokonywał czynności załadunkowych oraz co za tym idzie czy godził się lub miał wpływ na powstanie naruszenia. Organ nie przeprowadził wnioskowanych przez skarżącą dowodów, które to dowody skarżąca powoływała na okoliczność wykazania, że nie była załadowcą. W konsekwencji zdaniem Sądu uznać należy, że nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, stanowi naruszenia art. 7 k.p.a. Nie przeprowadzając niezbędnych dowodów organ naruszył art. 75 § 1 k.p.a. Odmawiając przeprowadzenia dowodów z przesłuchania strony wnioskowanego przez skarżącą organ naruszył art. 78 § 1 i 2 k.p.a. Sąd zatem stwierdza, że organy nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, naruszając art. 77 § 1 k.p.a. W konsekwencji organ nie był w stanie ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy okoliczności warunkujące odpowiedzialność skarżącej jako załadowcy zostały udowodnione co stanowi obrazę art. 80 k.p.a. Sąd stwierdza ponadto, że organ co prawda wskazał w uzasadnieniu fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, jednak przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności, z powodu wyżej wskazanych błędów postępowania, zostały sformułowane w tak lakoniczny sposób, iż doszło do naruszenie również art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślić należy, iż sąd administracyjny kontrolując legalność zaskarżonej decyzji nie dokonuje własnych ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną. Sąd ten bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (wyr. NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06, ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 31). W rozpoznawanej sprawie powodem uwzględnienia skargi było stwierdzenie przez Sąd naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć znaczenie dla wyniku sprawy. Konkretnie w ocenie Sądu wobec naruszenia zasad dotyczących postępowania dowodowego stan faktyczny sprawy nie został jednoznacznie ustalony i budzi wątpliwości. Dopiero na gruncie ustaleń faktycznych, które nie budzą żadnych wątpliwości, możliwe stanie się dokonywanie wykładni określonego przepisu prawa materialnego. W toku ponownego rozpoznania sprawy niezbędne będzie dokładne wyjaśnienie na jakich ustaleniach faktycznych organ oparł swoje rozstrzygnięcie. Na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ ustali zatem, czy skarżąca była załadowcą przewożonego towaru oraz czy miała wpływ lub godziła się na powstanie naruszenia, a następnie podejmie decyzję administracyjną prawidłowo uzasadnioną o przekonującej treści. Biorąc pod uwagę konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego w tym zakresie Sąd nie odniósł się do zarzutów naruszenia prawa materialnego uznając, iż zajmowanie stanowiska odnośnie trafności rozstrzygnięcia jest przedwczesne. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.