VI SA/Wa 77/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji sprawy ze skargi G. F. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Pismem z [...] grudnia 2015 r. G. F. (dalej: "skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] października 2015 r., nr [...], w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. W przedmiotowej skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. W odpowiedzi na skargę z 16 grudnia 2015 r. organ podniósł, że złożony wniosek nie zawierał argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji oraz stwierdził, że z uwagi na wprowadzony ustawowy nakaz natychmiastowej wykonalności decyzji nie jest dopuszczalne prawnie wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę, gdyż to na stronie ciąży obowiązek wykazania, że zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08). Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżący wbrew ciążącemu na niemu obowiązkowi, nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zaistnienie ustawowych przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. W ocenie Sądu dokumentacja zawarta w aktach administracyjnych sprawy również nie pozwoliła na ustalenie, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego, odnosząc się do stanowiska organu o niedopuszczalności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na brzmienie art. 29 ust. 9 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz.U. 2014 r., poz. 1099, z późn. zm.), należy odnotować, że kwestia ta była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z 10 lutego 2016 r., sygn. akt II GZ 49/16, wskazał, iż ustawowe zastrzeżenie o natychmiastowym z mocy prawa wykonaniu decyzji, jak i ewentualnie o konieczności nadawania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wyraża jedynie wolę ustawodawcy, by z określonych względów, określone decyzje nie korzystały z zasady zawieszenia wykonalności decyzji przed terminem przewidzianym na wniesienie odwołania. Naczelny Sąd Administracyjny odnotował przy tym, że w określonych przypadkach możliwe jest wyłączenie zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a., ale wyłączenie to powinno mieć charakter wyraźny, jak ma to np. miejsce w ustawie o podpisie elektronicznym, i powinno być interpretowane ściśle. Tym samym Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, nie podzielił stanowiska przedstawionego przez organ w odpowiedzi na złożoną skargę, co nie wpływa na treść rozstrzygnięcia z przyczyn wskazanych powyżej. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.