VI SA/Wa 77/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji sprawy ze skargi G. F. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Pismem z 2 grudnia 2015 r. G. F. (dalej: "skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] października 2015 r., nr [...], w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. W przedmiotowej skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z [...] marca 2016 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niewykazanie ustawowych przesłanek udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej. Pismem z 21 czerwca 2016 r. (data stempla pocztowego) skarżący złożył kolejny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podtrzymując dotychczasowe stanowisko oraz wskazując, że nie popełnił zarzucanego mu czynu stanowiącego podstawę skreślenia go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Na poparcie swojego twierdzenia skarżący przedstawił niepodpisaną przez przewodniczącego ani protokolanta i niepotwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię protokołu rozprawy z 26 stycznia 2016 r. wskazującego na nieuczestniczenie przez skarżącego w zarzucanym mu zdarzeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponownie należy wskazać, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i nie wystarczy samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04). Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę, gdyż to na stronie ciąży obowiązek wykazania, że zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08). Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżący wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, w dalszym ciągu nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zaistnienie ustawowych przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. W ocenie Sądu na okoliczności takie nie wskazuje również dokumentacja zawarta w aktach administracyjnych sprawy, co nie pozwala na ustalenie, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego, wskazać należy, że zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem, warunkiem wstrzymania zaskarżonego aktu jest złożenie wniosku, który musi zawierać uzasadnione podstawy i wskazywać na konieczność jego wstrzymania z uwagi na możliwość nastąpienia negatywnych skutków wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1009/14). W konsekwencji przyjąć należy, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia ograniczony krąg przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Okoliczność, jakoby skarżący nie uczestniczył w zdarzeniu, które stało się przyczyną skreślenia go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, a z którego skarżący zdaje się wywodzić możliwość wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, nie znalazła się wśród ustawowych przesłanek udzielenia ochrony czasowej na podstawie art. 61 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.