VI SA/Wa 774/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania oddala skargę w całości . Sygn. akt VI SA/Wa 774/16 . UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 20015 roku Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 134 kpa stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2015 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 720 złotych. Uzasadniając swoje stanowisko organ wyjaśnił, że na podstawie art. 64 § 2 kpa pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. wezwał wnoszącego odwołanie do uzupełnienia braku formalnego odwołania wniesionego od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2015 r., poprzez przedłożenie oryginału lub potwierdzonej zgodnie z treścią art. 76a § 2 kpa kopii pełnomocnictwa, z którego wynikać będzie, że osoba, która podpisała się pod ww. podaniem w charakterze pełnomocnika, a mianowicie S. Z. jest umocowany do działania w imieniu I. Sp. z o.o. będącej stroną niniejszego postępowania. Organ pouczył jednocześnie, iż nieuzupełnienie braku formalnego odwołania w terminie 7 dni od doręczenia wezwania spowoduje stwierdzenie jego niedopuszczalności. Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r., S. Z. przesłał wyjaśnienia w których oświadczył, iż przesyła "odpis uchwały nr 1 z 2015 r. z dnia 10.10.2015 r. powołującej mnie na stanowisko Prezesa Zarządu, co upoważnia mnie na tym etapie do zapewnienia Spółce zabezpieczenia jej, przed ujemnymi skutkami prawnymi". Przedmiotowa uchwała została również rzekomo przesłana do właściwego Sądu Rejestrowego. Organ stwierdził, że przesłany dokument to wydruk komputerowy nie zawierający podpisów osób wskazanych w uchwale, tj. S. Z. oraz M. Z. Dodatkowo został on opatrzony informacją: "za zgodność z oryginałem" wraz z nieczytelnym podpisem. GITD przytoczył treść art. 64 § 2 art. 32 , art. 33 § 1 i 2. art 33 § 3 i art. 76a § 2 kpa. i podniósł, że do dnia wydania niniejszego postanowienia S. Z. nie uzupełnił braków formalnych odwołania. Nie przedłożył bowiem ani oryginału lub notarialnie albo urzędowo poświadczonego pełnomocnictwa od osoby lub osób upoważnionych do reprezentowania adresata decyzji, ani też egzemplarza odwołania podpisanego zgodnie z formą reprezentacji podmiotu określoną w rejestrze przedsiębiorców. Dodał, że z analizy danych i informacji znajdujących się w Krajowym Rejestrze Sądowym, również nie wynika, ażeby S. Z. został powołany na stanowisko Prezesa Zarządu I. Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. Z. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości z zapisem o rażącym naruszeniu prawa i zwrot kosztów postępowania. Podniósł zarzut rażącego naruszenia art. 97 § 3, 7 i 8 kpa. W uzasadnieniu skargi stwierdził, że GIDO w swoim postanowieniu dokonał mistrzostwa paranoi prawnej bo jak domniemywa, osoba pełniąca powyższą funkcję lub osoba działająca z jej upoważnienia posiadają wyższe wykształcenie. Nawet w obecnych czasach zdobycie wyższego wykształcenia przynajmniej pozwala osiągnąć umiejętność zrozumienia tekstu czytanego, bo znajomości przepisów prawa to raczej nie. Wskazał, że w swoich pismach prostym językiem pisał, że spółka w czasie wydawanych decyzji nie posiadała zdolności do czynności prawnej i postępowanie to zgodnie z art. 97 § 3 kpa z urzędu powinno zostać zawieszone. Co więcej zgodnie z orzecznictwem to nie strona, a organ z urzędu sprawdza, czy strona posiada zdolność prawną. Organy zarówno I jak i II instancji jak zaczarowane tego prawa nie zauważają. Nadto organ II instancji stosuje kruczki prawne tak naciągając zapis art 44 § 2 kpa, że gdyby strona była nieżyjącą osobą fizyczną, to organ kazałby z zaświatów przysłać osobie informującej organ o śmierci strony podpisane przez zmarłego pełnomocnictwo. Organ sam w swoim postanowieniu tak się zagmatwał prawnie, że w przedostatnim zdaniu postanowienia sam doszedł, że w Krajowym Rejestrze Sądowym nie ma zapisu o powołaniu zarządu spółki. Jednak nie doprecyzował na którym art. kpa zakończył swoją edukację prawną bo na pewno do art 97 kpa nie doszedł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W chwili wpłynięcia odwołania organ odwoławczy ma obowiązek zbadania czy spełnia ono określone warunki formalne m.in. czy zostało wniesione w terminie, czy pochodzi od strony i czy z innych przyczyn jest dopuszczalne. W przypadku stwierdzenia, że wniesiono je po terminie lub jest z innych powodów niedopuszczalne organ odwoławczy wydaje postanowienie w trybie art. 134 kpa. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Treść art. 134 kpa wskazuje dwie przesłanki skutecznego złożenia odwołania. Jedna z nich ma charakter konkretny i dotyczy zachowania terminu do wniesienia środka prawnego. Drugiej, ujętej w sformułowaniu "niedopuszczalność odwołania", należy przypisać cechy o charakterze ogólnym. Poza taką formułą kodeks nie określa bliżej, jakie warunki decydują o dopuszczalności bądź niedopuszczalności odwołania. Wynikają one jednak z innych jego przepisów stanowiących o przedmiocie zaskarżenia, toku postępowania, a także określających podmioty uprawnione do wniesienia środków prawnych (por. uzasadnienie wyr. NSA z dnia 24 lutego 1992 r., I SA 1318/91, ONSA 1992, nr 3-4, poz. 80). Odwołanie może być zatem niedopuszczalne zarówno z przyczyn podmiotowych np. gdy zostało wniesione przez osobę nie mającą do tego legitymacji, jak również z przyczyn przedmiotowych takich jak brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego czy też wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych. Należy przy tym zaznaczyć, iż jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 sierpnia 2012 r. (sygn. akt II GSK 1005/11) rozpoznając skargę na postanowienie wydane w trybie art. 134 k.p.a. sąd wojewódzki nie może badać legalności rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Aby więc odwołanie mogło wywołać skutek procesowy, musi zostać złożone w przewidzianym trybie i terminie oraz spełniać minimalne wymogi ustanowione dla pism procesowych składanych w postępowaniu administracyjnym. Należy w nim, zatem wskazać osobę, od której ono pochodzi. Nieodzownym jego elementem jest również podpis, który wskazuje osobę wnoszącego oraz pozwala zidentyfikować, czy podanie pochodzi od legitymowanego i właściwie reprezentowanego podmiotu. Organ po otrzymaniu środka odwoławczego zobowiązany jest podjąć działania umożliwiające dokładne określenie osoby, która składa taki środek. Powinien też zbadać, czy spełnia określone wymogi, w tym czy zostało ono wniesione i podpisane przez uprawniony do tego podmiot. Ustalenia takie nie zależą od swobodnego uznania organu, ale wynikają z bezwzględnie obowiązujących norm prawnych. Jeżeli środek odwoławczy nie spełnia wymogów formalnych, to jest bezskuteczny, co wyklucza dopuszczalność przystąpienia przez organ do jego merytorycznego rozpoznania. Organ zobowiązany jest najpierw wezwać wnoszącego do usunięcia braków formalnych odwołania z zastrzeżeniem konsekwencji prawnych w razie nie zastosowania się do wezwania, a po bezskutecznym upływie zakreślonego terminu zastosować się do dyspozycji art. 134 kpa. W takim, bowiem przypadku zachodzą przesłanki do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Zgodnie z art. 32 Kpa strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Ustanowienie pełnomocnika jak i jego wybór należą do strony, która powinna się kierować zasadami ustanowionymi w art. 33 kpa. Na mocy art. 33 § 1 i 2 kpa, pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu. Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ administracji publicznej może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony (art. 33 § 3 kpa). Dla wykazania, że pełnomocnik został dla strony ustanowiony niezbędne jest okazanie dokumentu stwierdzającego ustanowienie takiego pełnomocnictwa. Z momentem przedstawienia pełnomocnictwa podpisanego przez mocodawcę pełnomocnik wykazuje umocowanie do działania w postępowaniu, a organ uzyskuje możliwość zbadania prawidłowości i zakresu pełnomocnictwa. Należy odróżnić stosunek pełnomocnictwa istniejący pomiędzy mocodawcą a pełnomocnikiem od ustanowienia pełnomocnika w postępowaniu. Pełnomocnictwo, aby mogło wywrzeć skutki w postępowaniu musi zostać uzewnętrznione, czyli informacja o jego istnieniu musi dotrzeć do organu, po myśli art. 33 § 2 kpa informacja ta zgodnie z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą pisemności (art. 14 § 1 kpa) musi znaleźć odzwierciedlenie w aktach sprawy. Stosownie bowiem do art. 33 § 3 zd. 1 kpa pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Pełnomocnictwo w każdym postępowaniu administracyjnym musi być udzielone wprost i nie może być domniemane. Dodać należy, że wykazanie przez pełnomocnika umocowania do reprezentowania strony będącej osobą prawną, wymaga złożenia nie tylko dokumentu pełnomocnictwa podpisanego przez osoby działające w imieniu tej osoby prawnej, ale także dokumentu potwierdzającego umocowanie tych osób do działania w imieniu tejże osoby prawnej. Właściwym dokumentem do wykazania, że organ osoby prawnej jest umocowany do udzielenia pełnomocnictwa procesowego, stanowi odpis z Krajowego Rejestru Sądowego aktualny w dniu udzielenia pełnomocnictwa. Oznacza to, że pełnomocnik składając dokument pełnomocnictwa opatrzony datą, załącza do niego - w celu wykazania umocowania osób wchodzących w skład organu osoby prawnej do udzielania pełnomocnictwa - odpis z rejestru wydany przed dniem sporządzenia dokumentu pełnomocnictwa. W przypadku podjęcia czynności w postępowaniu przez pełnomocnika, bez doręczenia organowi pełnomocnictwa, na organie spoczywa obowiązek wezwania do usunięcia braku formalnego czynności ze wskazaniem terminu i z pouczeniem o skutkach niewykonania wymaganej czynności. Organ administracji publicznej ustala zatem, czy w sprawie pełnomocnik złożył oryginał pełnomocnictwa lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Brak dla skuteczności czynności procesowej musi zostać usunięty w trybie określonym w art. 64 § 2 kpa. Obowiązek usunięcia tego braku obciąża pełnomocnika, a nie stronę. W wyroku z 19 listopada 2014 r., sygn. II GSK 1586/13 I (Legalis) NSA przyjął: "Strona postępowania administracyjnego, ustanawiająca pełnomocnika w celu uwolnienia się od problemów prawnych związanych z toczącym się postępowaniem administracyjnym lub sądowym. W związku z tym organ administracji publicznej w sprawie, w której strona powołała pełnomocnika nie może dowolnie decydować, czy o czynnościach procesowych informować pełnomocnika, czy też pomijając pełnomocnika informować wyłącznie stronę. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 40 § 2 kpa w sprawach, których strona ustanowiła pełnomocnika pisma doręcza się pełnomocnikowi, a nie stronie postępowania. (...) z art. 33 § 3 kpa wynika obowiązek pełnomocnika polegający na dołączeniu do akt sprawy oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa. Zatem ustawodawca zobowiązał pełnomocnika, a nie stronę postępowania do wykazania umocowania do działania w sprawie. W jednolitym orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że nieprzedstawienie organowi dokumentu świadczącego o udzielonym mu pełnomocnictwie wraz ze sporządzonym przez niego odwołaniem jest brakiem formalnym podlegającym uzupełnieniu w trybie określonym w 64 § 2 kpa. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Treść art. 64 § 2 kpa określa termin, w jakim strona zobowiązana jest uzupełnić braki formalne podania. Jest to termin ustawowy, a więc nie ma możliwości przedłużenia lub skrócenia takiego terminu. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przewidują jedynie możliwość przywrócenia terminu w przypadku jego uchybienia. Zgodnie z art. 76a § 2 kpa, zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Jak wynika z akt sprawy skarżący, wezwany w trybie przewidzianym przez obowiązujące normy prawne, nie uzupełnił braków formalnych odwołania. Nie przedłożył bowiem ani oryginału lub notarialnie albo urzędowo poświadczonego pełnomocnictwa od osoby lub osób upoważnionych do reprezentowania adresata decyzji, ani też egzemplarza odwołania podpisanego zgodnie z formą reprezentacji podmiotu określoną w rejestrze przedsiębiorców. Prawidłowo organ stwierdził, że przesłany przez skarżącego odpis uchwały nr 1 z 2015 r. z dnia 10.10.2015 r. powołującej go na stanowisko Prezesa Zarządu, w istocie takiego odpisu nie stanowi. Jest to wydruk komputerowy nie zawierający podpisów osób wskazanych w uchwale, dokument ten został opatrzony informacją: "za zgodność z oryginałem" wraz z nieczytelnym podpisem. Organ ponadto dokonał analizy danych i informacji znajdujących się w Krajowym Rejestrze Sądowym, z których również nie wynika, ażeby skarżący został powołany na stanowisko Prezesa Zarządu I. Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Skutkiem nieuzupełnienia w terminie braku formalnego odwołania, w myśl art. 134 kpa, jest stwierdzenie (w formie postanowienia) niedopuszczalności odwołania. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. ----------------------- 6