VI SA/Wa 78/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] września 2008 r., wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) oraz art. 104 i 268 a K.p.a. cofnięto p. P. G. (stronie, skarżącemu) pozwolenie na broń palną myśliwską. Strona została skazana prawomocnym wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2006 r. Sądu Rejonowego w J. [...] Wydział Karny i uznana winną popełnienia czynu z art. 182 § 1 kk. w zw. z art. 12 kk., tj. tego, że: 1) w okresie od [...] do [...] czerwca 2001 r. w P. woj. [...], poprzez trzykrotne wypuszczenie zanieczyszczonych ścieków z Z. doprowadziła do zanieczyszczenia wody w rzece "P." co zagroziło życiu lub zdrowiu wielu osób oraz mogło spowodować zniszczenie w świecie roślinnym i zwierzęcym w znacznych rozmiarach, 2) w okresie od [...] do [...] lutego 2002 r. w P. woj. [...], poprzez trzykrotne wypuszczenie zanieczyszczonych ścieków z Z. doprowadziła do zanieczyszczenia wody w rzece "P." co zagroziło życiu lub zdrowiu wielu osób oraz mogło spowodować zniszczenie w świecie roślinnym i zwierzęcym w znacznych rozmiarach. Za powyższe wymierzono stronie karę 1 roku pozbawienia wolności zawieszając jej wykonanie na okres 2 lat, karę grzywny w rozmiarze 150 stawek dziennych po 30 zł, nawiązkę 4.000,00 zł na rzecz W. w P., zasądzono na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 2.430,83 zł oraz opłatę w kwocie 1.080,00 zł. Obrońca oskarżonego wniósł apelację od tego wyroku, a Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia [...] października 2006 r., sygn. akt [...] zmienił wyrok przyjmując inny przepis za podstawę orzeczenia grzywny i ustalił opłatę za I instancję, w pozostałej za części utrzymał wyrok w mocy. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...] maja 2008 r. cofnął stronie pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej w oparciu o art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. W wyniku złożonego odwołania od w/w rozstrzygnięcia Komendant Główny Policji uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przesłał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ II instancji wskazał w swojej decyzji, że organ I instancji winien dopuścić dowód z akt sprawy karnej oraz dowód z zeznań łowczego koła łowieckiego. Ponadto winien sprawdzić, czy strona kiedykolwiek była notowana za popełnienie innych przestępstw lub wykroczeń. Komendant Wojewódzki Policji w K. dopuścił w ponownym postępowaniu powyższe dowody. Stwierdził, że z uzasadnienia wyroku jednoznacznie wynika, że skarżący poprzez wielokrotne wypuszczenie zanieczyszczonych ścieków z Z. doprowadził do zanieczyszczenia wody w rzece, co zagroziło życiu lub zdrowiu wielu osób i mogło spowodować zniszczenia w świecie roślinnym i zwierzęcym w znacznych rozmiarach. Zachowanie takie wskazuje, że istnieje realna obawa świadomego użycia broni sprzecznego z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skoro bowiem strona nie miała najmniejszych oporów popełnienia czynu zabronionego, wskutek którego stworzyła zagrożenie dla życia i zdrowia wielu ludzi, to nie daje ona rękojmi bezpiecznego posiadania broni. Strona popełniła taki czyn, że oczywista stała się utrata jej wiarygodności jako osoby posiadającej szczególne uprawnienie jakim jest pozwolenie na broń. Na sposób rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej nie wpłynął także fakt, że strona posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania i jest myśliwym przestrzegającym Prawa łowieckiego, o czym świadczy opinia PZŁ i opinia z Koła Łowieckiego "O." w R. Powyższego stanowiska nie może zmienić również ponowne zeznanie świadka, że strona jest osobą przestrzegającą regulaminu polowań i zasad posługiwania się bronią. Nigdy nie wchodziła w konflikty z kolegami z koła łowieckiego, jak również ludnością miejscową na terenie łowiska. Czynnie uczestniczy w pracach na rzecz łowiska, nigdy nie użył broni niezgodnie z przeznaczeniem. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. okoliczności te wypełniły dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i z tego względu cofnięcie stronie pozwolenia na broń było prawnie uzasadnione. Od decyzji tej pełnomocnik strony wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, bądź uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił organowi I instancji błędną wykładnię art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez uznanie, iż zachowanie jego mocodawcy może rodzić obawę, iż może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ponadto podniósł, iż zdarzenie, za które skarżący został skazany, miało charakter incydentalny, nigdy wcześniej nie naruszył on bowiem przepisów prawa. Wskazał, iż skarżący został skazany nie jako bezpośredni sprawca czynu, lecz jako osoba odpowiedzialna za skutki wypuszczenia zanieczyszczonych ścieków z tej racji, iż jest właścicielem przedsiębiorstwa. Nadto pełnomocnik strony zarzucił organowi I instancji naruszenie zasad postępowania administracyjnego, tj. art. 10 § 1 K.p.a., czyli zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. Według pełnomocnika, świadczy o tym niezrealizowanie wniosku strony o jej przesłuchanie na okoliczność, w jaki sposób korzystała i korzysta z broni, czy kiedykolwiek naruszyła zasady związane z posługiwaniem się bronią, a także czy istnieje obawa użycia przez nią broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie przesłuchano jej również na okoliczność popełnionego przez nią czynu. To spowodowało, iż strona nie mogła realnie bronić swych praw w toku postępowania, a tego rodzaju wadliwość postępowania uzasadnia uchylenie decyzji. Decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2008 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a K.p.a., art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] września 2008 r. cofającej pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej, utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu stwierdzono, że w ponownym postępowaniu administracyjnym organ I instancji dopuścił jako dowód w sprawie akta sprawy karnej oraz dowód z ponownego przesłuchania łowczego na okoliczność ustalenia, czy wydając pozytywną opinię na temat strony miał świadomość, iż została ona skazana za przestępstwo przeciwko ochronie środowiska. Ponadto dokonano sprawdzenia czy strona dopuściła się innych naruszeń prawa, w wyniku czego ustalono, iż naruszyła ona przepisy prawa drogowego. Komendant Główny Policji po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego nie znalazł podstaw do rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z wolą strony. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nakazuje cofnięcie pozwolenia na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Skarżący popełnił przestępstwo z art. 182 § 1 kk., tj. doprowadził do takiego zanieczyszczenia środowiska, które zagroziło życiu lub zdrowiu wielu osób i mogło spowodować zniszczenia w świecie roślinnym lub zwierzęcym w znacznych rozmiarach. Przestępstwo to ma charakter umyślny, a więc sprawca świadomie spowodował skażenie środowiska. Chociaż więc czyn nie jest usytuowany wśród przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu, to właśnie przeciwko tym dobrom jest wymierzony. Odnosząc się do argumentu pełnomocnika strony, iż winę za powyższy czyn przypisano jej tylko z racji tego, iż jest ona właścicielem firmy, której ścieki zatruły rzekę, podczas gdy faktycznie czynu tego nie popełniła, organ II instancji zwrócił uwagę, iż kwestię tę rozstrzygnął już w swoim wyroku Sąd Rejonowy w J., który okoliczności tej - jako wyłączającej winę strony - w ogóle nie wziął pod uwagę. Z tych względów organ I instancji słusznie uznał, iż wyrok skazujący stronę za czyn godzący w życie i zdrowie ludzi, a także zwierząt wypełnia przesłankę, o której mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Wbrew poglądom pełnomocnika strony, ta regulacja prawna ma zastosowanie nie tylko dla osób, które popełniły (lub są oskarżone) przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, ale także w stosunku do osób, które popełniły inne przestępstwa, w tym podobne do wyżej wymienionych (art. 115 § 3 kk.). Prawo do posiadania broni jest uprawnieniem wyjątkowym, zatem osoba, która ubiega się o nie lub, tak jak strona, już je uzyskała, musi - w ocenie organów Policji - wykazać się nieskazitelną postawą, która przejawia się przede wszystkim w przestrzeganiu przepisów prawa, przy czym należy zwrócić uwagę, że przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy ma charakter obligatoryjny, co oznacza, iż ujawnienie przez organ Policji wyżej wskazanych okoliczności obliguje go do cofnięcia pozwolenia na broń. Ustalenie, że skarżący został uznany winnym popełnienia przestępstwa, które jakkolwiek nie jest zakwalifikowane w kodeksie karnym jako przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, to w dobra te godzi, jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń. W takich bowiem przypadkach ustawa sama rozstrzyga, iż obawa użycia broni przez daną osobę sprzecznie z prawem wynika m.in. z faktu skazania prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie tego rodzaju przestępstwa, a zatem osobom spełniającym te przesłanki pozwolenia wydać nie wolno, a wydane należy cofnąć (art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy). Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (np. wyrok z dnia 17.01.2005 r. sygn. akt VI SA/Wa sygn. akt 359/04, z dnia 29.06.2005r. sygn. akt VI SA/Wa 1852/04 i z dnia 23.08.2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 986/06). Skarżący jako myśliwy winien zgodnie z ustawą z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie m.in. chronić i kształtować środowisko przyrodnicze, w tym chronić i zachowywać różnorodność populacji zwierząt. Dopuszczając się czynu z art. 182 § 1 kk. mógł spowodować zniszczenia w świecie roślinnym i zwierzęcym w znacznych rozmiarach, a więc zachował się nieetycznie także jako członek koła łowieckiego. Czynu tego dopuścił się wielokrotnie, wobec czego dobra opinia o nim z koła łowieckiego czy też z miejsca zamieszkania nie dają podstaw do zachowania mu prawa do broni. Uzasadniona jest bowiem obawa, że równie lekceważąco jak przepisy ochrony środowiska, potraktuje on także inne przepisy prawa, w tym ustawy o broni i amunicji, stwarzając zagrożenie dla porządku publicznego. W ocenie organu odwoławczego argumenty pełnomocnika strony, iż naruszenie przez nią prawa miało charakter incydentalny, nie są zgodne ze stanem faktycznym. Skarżący naruszył bowiem w przeszłości przepisy ruchu drogowego (popełnił wykroczenie w ruchu drogowym, tj. przekroczył dozwoloną prędkość). Okoliczność ta stanowi dodatkową przesłankę wskazującą, iż nie należy on do osób przestrzegających prawa, a zatem także dodatkowo uzasadniającą zaliczenie go do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Odnosząc się natomiast do zarzutu pełnomocnika strony, iż organ I instancji pozbawił stronę prawa do wypowiadania się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszanych żądań, a także zarzutu nie przesłuchania jej na okoliczność korzystania z broni oraz popełnienia przez nią czynu karalnego organ odwoławczy wyjaśnia, iż realizacja tego wniosku nie miałaby wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Organy Policji nie kwestionują bowiem dotychczasowego sposobu posługiwania się przez stronę bronią, a okoliczności popełnienia przez nią czynu z art. 182 § 1 kk. są organom znane z akt sprawy karnej. Tym samym przesłuchanie strony na wskazane powyżej okoliczności nie wniosłoby do sprawy żadnych nowych elementów. Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego nie udzielenia jej przez organ I instancji niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, celem uchronienia jej przed ewentualną szkodą z powodu nieznajomości prawa (naruszenia art. 9 K.p.a.) organ odwoławczy wyjaśnia, że materiał dowodowy w sprawie nie potwierdza tego zarzutu. Na każdym etapie prowadzonego postępowania strona bądź ustanowiony przez nią pełnomocnik byli informowani o prawach i obowiązkach i z uprawnień tych korzystali. Informowano ich również o prawie składania odwołań (zażaleń) od wydawanych w toku postępowania postanowień i decyzji i także z tych praw korzystali. Tym samym organ odwoławczy uznał, że zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 9 i 10 § 1 K.p.a. jest chybiony. Odnosząc się natomiast do zarzutu, iż stronie nie dano możliwości złożenia końcowego oświadczenia po zakończeniu postępowania administracyjnego, organ II instancji wyjaśnił, iż nie znajduje on odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym. Jak bowiem wynika z akt sprawy, w dniu [...] września 2008 r. skarżący w obecności substytuta swojego pełnomocnika zapoznał się ze zgromadzonym materiałem dowodowym nie wnosząc do niego uwag i nie wnioskując o przesłuchanie go na okoliczności wskazane w odwołaniu. Wiedział przy tym, iż dowód przeprowadzony w tym dniu i przy jego udziale (przesłuchanie wskazanej przez niego osoby) jest dowodem ostatnim, warunkującym zakończenie postępowania. Odnosząc się do wniosku o umorzenie postępowania Komendant Główny Policji wyjaśnił, iż nie może on zostać uwzględniony. Zgodnie z dyspozycją art. 105 § 1 K.p.a. postępowanie umarza się jeśli z jakichkolwiek przyczyn stało się ono bezprzedmiotowe. Przedmiotem niniejszego postępowania jest kwestia cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń z uwagi na dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Brak jest zatem podstaw do umorzenia postępowania w myśl art. 105 § 1 K.p.a.. Nie jest też możliwe uwzględnienie tego wniosku w myśl art. 105 § 2 K.p.a. W ustalonym stanie faktycznym i prawnym, Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu I instancji. Skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik strony, zarzucając skarżonej decyzji: 1. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 18 ustęp 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przez jego błędną wykładnię wynikającą z przyjęcia, że skazanie za przestępstwo z art. 182 § 1 kk. jest skazaniem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji dającym podstawy do obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń bez względu na to czy spełniona została podstawowa przesłanka w zakresie uzasadnionej obawy, że jej posiadacz może jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, podczas gdy prawidłowa wykładnia treści art. 15 ustęp 1 pkt. 6 omawianej ustawy prowadzi do wniosku, że przepis art. 182 § 1 kk. nie mieści się w kategorii przestępstw, których przedmiotem ochrony jest zdrowie, życie bądź mienie albowiem przedmiotem ochrony jest środowisko i wymogi w zakresie jego ochrony, a zatem skazanie za taki czyn mogłoby stanowić podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń wyłącznie wtedy gdy jednocześnie co do posiadacza broni zachodzi uzasadniona podstawa, że użyje jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego; 2. naruszenie przepisów postępowania a w szczególności art. 7, 10, 75 § 1, 77, 80 K.p.a. wynikające z pominięcia dowodu z wyjaśnień strony stanowiącego dowód niezbędny przy wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy (naruszenie art. 7 i 75 § 1 K.p.a.), niedopełnienie obowiązku powiadomienia skarżącego o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów przed wydaniem decyzji mimo braku przesłanek do odstąpienia od tego wymogu wskazanych w art. 10 § 2 K.p.a., dowolnej oceny zebranych w sprawie dowodów przy jednoczesnym pominięciu dowodu z wyjaśnień skarżącego (art. 77 i 80 K.p.a. ), a które to naruszenia przepisów postępowania miały istotny wpływ na treść decyzji organu I instancji, tj. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. oraz organu II instancji, który nie uwzględnił tych naruszeń dokonując kontroli instancyjnej mimo, iż naruszenia te winny skutkować uchyleniem decyzji zaskarżonej oraz sam ten organ jako organ II instancji stanowiska swego w tym zakresie stosownie do wymogów art. 107 § 3 w sposób dostateczny nie uzasadnił. Stawiając powyższe zarzuty na podstawie art. 145 i 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – p.p.s.a. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiej Policji w K. z dnia [...] 09.2008 r. oraz o stwierdzenie, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. W uzasadnienie pogłębiono powołane wyżej zarzuty, rozszerzając w znacznej części argumentację podniesioną w odwołaniu od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. W obszernej odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Komendant Główny Policji podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2008 r., wskazując przy tym, że w skardze zostały ponowione zarzuty podniesione już w odwołaniu od decyzji organu I instancji, stąd argumentacja przedstawiona w zaskarżonej decyzji znajduje zastosowanie w odpowiedzi na skargę. Organ odwoławczy wskazał, iż wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, organy Policji rozstrzygające w sprawie nie dopuściły się obrazy przepisów postępowania administracyjnego, w tym obowiązku wyczerpującego zgromadzenia dowodów i wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozpoznania sprawy. W działaniu tych organów trudno też dopatrzyć się naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów oraz przepisów prawa materialnego, a ich postępowanie odpowiadało również innym wymogom prawa procesowego stosowanego w sprawach o cofnięcie pozwolenia na broń, w tym także takim, na które zwraca się uwagę w orzecznictwie sądów administracyjnych. Organy Policji, wydając zaskarżone rozstrzygnięcia, uwzględniły w ocenie całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym również pozytywne opinie środowiskowe o skarżącym. Uznano jednak, że nie dają one podstaw do zachowania skarżącemu prawa do posiadania broni palnej myśliwskiej, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, sporządzonym według wymogów art. 107 § 3 K.p.a. Nadto odnosząc się do zarzutów naruszenia w rozpatrywanej sprawie przepisów prawa materialnego organ odwoławczy ponownie podkreślił, że wykładnia treści przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy prowadzi do wniosku, że katalog okoliczności, w tym przestępstw, których popełnienie lub o których oskarżenie może wzbudzić obawy niezgodnego z prawem użycia broni palnej jest otwarty. Przepis ten stanowi dla organów Policji wytyczną interpretacyjną w sprawach cofnięcia pozwolenia, co daje tym organom możliwość oceny postępowania posiadacza broni (bez względu na rodzaj broni), pod kątem dyspozycji tego przepisu, także w przypadku popełnienia innych rodzajów przestępstw, osądzonych prawomocnym wyrokiem skazującym lub o popełnienie których postawiono mu zarzut w postępowaniu karnym. Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, każde naruszenie przepisów prawa, a zwłaszcza prawa karnego, musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego Organy Policji przyjęły więc, że interpretacja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy musi uwzględniać fakt, że od osób starających się o pozwolenie na posiadanie broni lub posiadających takie pozwolenia należy wymagać bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa z uwagi na ścisły związek prawa do broni ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Fakt skazania prawomocnym wyrokiem sądu za czyn inny niż przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest więc dla organów Policji także wiążący w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń, bowiem pozwala zbadać czy w konkretnym przypadku zaistniał związek między ustalonym postępowaniem posiadacza broni a obawą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Ustawodawca cedując na te organy kompetencje w tym zakresie uznał, iż nałożony na nie ustawowo obowiązek ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego winien być przez nie realizowany także poprzez odpowiednią politykę w sprawie dostępu do broni palnej (wydawanie i cofanie pozwoleń na broń palną), kształtowaną poprzez pryzmat interesu społecznego. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że organy Policji nie zostały zobowiązane powołanymi wyżej przepisami prawa do udowodnienia, iż faktycznie posiadacz pozwolenia na broń posłużył się lub użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wystarczające jest bowiem samo domniemanie takiego zachowania, którego podstawą może być fakt skazania lub podejrzenia (oskarżenia) o popełnienie przestępstwa istotnego ze względu na jego rodzaj i wagę dla sfery stosunków społecznych, a zatem wykluczającego możliwość posiadania broni nawet, gdy jest ono jednorazowe, a inne zebrane w postępowaniu dowody korzystnie o takiej osobie świadczą. Organy Policji przyjęły więc, iż do przesłanek nie pozwalających przyznać prawa do broni, a poprzez dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 - nakazujących je cofnąć, należy zaliczyć, m. in. czyn z art. 182 § 1 k.k. (przestępstwo zanieczyszczenia środowiska wymierzone przeciwko środowisku). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2008 r., utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] września 2008 r. którą cofnięto stronie pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Zasadniczą przesłanką cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną myśliwską było skazanie jej prawomocnym wyrokiem sądu karnego za przestępstwo z art. 182 § 1 kk., stypizowane jako przestępstwo przeciwko środowisku (Rozdział XXII kk.). Strona zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, 10, 75 § 1, 77, 80 K.p.a. oraz naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przez jego błędną wykładnię wynikającą z przyjęcia, że skazanie za przestępstwo z art. 182 § 1 kk. jest skazaniem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu w rozumieniu przepisu art. 15 ustęp 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji. Sąd stwierdza, iż w działaniach organów Policji rozstrzygających w sprawie nie można stwierdzić naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. należy uznać, że zgromadzony materiał dowodowy w sprawie nie potwierdza tego zarzutu. Z akt sprawy przytoczonych przez Komendanta Głównego Policji jednoznacznie wynika, że na każdym etapie prowadzonego postępowania skarżący bądź ustanowiony przez niego pełnomocnik byli informowani o prawach i obowiązkach strony (k .67, 76-77, 97, 141) i z uprawnień tych korzystali (k. 74-75, 92, 102, 103, 137, 237, 238). Informowano ich również o prawie składania odwołań (zażaleń) od wydawanych w toku postępowania rozstrzygnięć (k. 83, 94, 108-113, 130, 139) i także z tych praw korzystali (k. 118-120, 256-260). Skarżącemu dano też możliwości złożenia końcowego oświadczenia po zakończeniu postępowania administracyjnego. Z akt sprawy wynika bowiem, iż skarżący w dniu [...] września 2008 r. w obecności substytuta swojego pełnomocnika zapoznał się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, nie wnosząc do niego uwag i nie wnioskując o przesłuchanie go na okoliczności wskazane w odwołaniu. Wiedział przy tym, iż dowód przeprowadzony w tym dniu i przy jego udziale (przesłuchanie wskazanej przez niego osoby) jest dowodem ostatnim, warunkującym zakończenie postępowania. Odnosząc się do pozostałych zarzutów naruszenia postępowania, związanych głównie z postępowaniem dowodowym, trzeba uznać – oceniając z tego punktu widzenia zaskarżoną decyzję – że w działaniach organów Policji rozstrzygających w sprawie nie można dopatrzyć się naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. § 7 K.p.a.), pominięcia istotnych dowodów w sprawie, w tym przesłuchania skarżącego w charakterze strony na okoliczność popełnionych przestępstw (art. 75 § 1 K.p.a.), braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 K.p.a.), czy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.). Postępowanie organów Policji orzekających w sprawie odpowiadało bowiem wymogom prawa procesowego stosowanego w sprawach o cofnięcie pozwolenia na broń, w tym także takim, na które zwraca się uwagę w orzecznictwie sądów administracyjnych. Trzeba przy tym pamiętać, że postępowanie wyjaśniające zostało przez organ I instancji przeprowadzone dwukrotnie, zgodnie ze wskazówkami Komendanta Głównego Policji, zaś najistotniejsze w sprawie okoliczności, w jakich doszło do popełnienia przez skarżącego przestępstw, zostały szczegółowo przedstawione w materiale dowodowym sprawy karnej, jak również w uzasadnieniu wyroku Sądu Rejonowego w J. Nie było więc potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w tym zakresie, w tym przesłuchania skarżącego w charakterze strony na okoliczność popełnienia tych przestępstw – tym bardziej, że instytucja przesłuchania strony, zgodnie z art. 86 K.p.a., ma charakter fakultatywny. Organy Policji, wydając zaskarżone rozstrzygnięcia, uwzględniły w dokonanej ocenie całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym również pozytywne opinie środowiskowe o skarżącym. Uznano jednak, że nie dają one podstaw do zachowania skarżącemu prawa do posiadania broni palnej myśliwskiej, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, sporządzonym z zachowaniem wymogów art. 107 § 3 K.p.a. W konsekwencji, zwłaszcza biorąc pod uwagę ułatwiony charakter postępowania dowodowego w sprawach cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie prawomocnego wyroku sądu karnego należy uznać, że przeprowadzone postępowanie odpowiadało standardom określonym w K.p.a. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania miały zresztą w rozpatrywanej sprawie nawet w zamyśle strony skarżącej charakter wyraźnie akcesoryjny, wzmacniający główny zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w kontekście art. 182 § 1 kk.) przez jego błędną wykładnię. Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego należy przede wszystkim wskazać, że cofnięcie pozwolenia na broń nie jest karą dodatkową związaną z popełnieniem określonego przestępstwa, lecz ma charakter sankcji administracyjnej (por. M. Wincenciak, Sankcje w prawie administracyjnym i procedura ich wymierzania, wyd. Oficyna, Warszawa 2008, str. 73 i n.). Cofnięcie pozwolenia na broń jest dokonywane w odrębnym postępowaniu administracyjnym, w formie decyzji administracyjnej wydawanej przez organ administracji publicznej, na podstawie przepisów ustawy określających przesłanki cofnięcia pozwolenia. W przypadku cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji organ administracji jest związany wyrokiem sądu karnego, nie bada winy strony lecz ma jedynie ustalić, czy należy ona do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma niewątpliwie charakter obligatoryjny; w przypadku wystąpienia przesłanek określonych w ustawie organ Policji ma obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń. Natomiast powołany wyżej art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy zawiera niejako dwie części: zasadę ogólną oraz jej konkretyzację. Zasada ogólna sprowadza się do stwierdzenia, iż pozwolenie na broń cofa się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Obawa, o której w tym przepisie mowa, musi zatem: 1) istnieć, być realna, oraz 2) musi być uzasadniona, przez co zwykle w orzeczeniach organów Policji oraz sądów administracyjnych rozumie się – w płaszczyźnie procesowej – konieczność wykazania bezpośredniego związku między czynem sprawcy przestępstwa, jego charakterem i cechami osobowości a prawdopodobieństwem użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Określona wyżej przesłanka ma ścisły związek z zawartą w omawianym przepisie konkretyzacją zasady ogólnej, w myśl której do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, należą w szczególności osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W orzeczeniach sądów administracyjnych stwierdza się wprost, że "Nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni palnej użyje tej broni "w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" niż zapadły skazujący wyrok sądowy, i to niezależnie od wymiaru kary."(wyrok WSA w Warszawie z 21 września 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1150/07, LEX nr 374349). Jednocześnie, precyzując te zasadę uznaje się, że "Cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia sam fakt skazania za jakiekolwiek przestępstwo, lecz dopiero stwierdzenie, że posiadacz broni zalicza się do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (...)." (wyrok NSA z 15 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 88/06, LEX nr 319185). Należy przypomnieć, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji uległ w okresie obowiązywania ustawy znaczącemu przekształceniu. Zgodnie z pierwotnym brzmieniem ustawy (Dz.U. Nr z 1999 r. Nr 53, poz. 549) stanowił on, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom "co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa." W toku kolejnych zmian: z dnia 29 czerwca 2002 r. (Dz.U. Nr 74, poz. 676); z dnia 12 kwietnia 2003 r. (Dz.U. Nr 52, poz. 451), redakcja tego przepisu pozostała niezmieniona. Dopiero zmianą wprowadzoną przez ustawę z dnia 1 kwietnia 2004 r. – (t. jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 52, poz. 451) nadano mu obecne brzmienie, zgodnie z którym pozwolenia na broń nie wydaje się osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw." Taka też redakcja została utrzymana w kolejnych zmianach: z dnia 24 lipca 2006 r. (Dz.U. Nr 104, poz. 708) oraz z dnia 1 października 2006 r. (Dz.U. Nr 104, poz. 711). W decyzjach organów Policji cofających pozwolenie na broń oraz ocenie sądów administracyjnych redakcja art. 15 ust. 1 pkt 6 ma charakter otwarty. Użycie określenia " w szczególności" sprawia bowiem, że wyliczenie rodzajów przestępstw nie ma charakteru zamkniętego, wobec czego ustawa umożliwia zastosowanie powołanego przepisu również do innych rodzajów przestępstw. Należy jednak zauważyć, że określenie "w szczególności" było również stosowane w poprzedniej redakcji tego przepisu – tyle, że w odniesieniu do przestępstw z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej. Dokonana zmiana, polegająca na rezygnacji z określenia charakteru przestępstw ("z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej"), na rzecz określenia ich poprzez wskazanie dobra, przeciwko któremu zostały skierowane ("przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu"), ma istotne znaczenie. W ten bowiem sposób ustawodawca skierował uwagę organów Policji na przestępstwa określonego rodzaju, skierowane przeciwko określonym dobrom, związane z określonym skutkiem – niezależnie od sposobu ich popełnienia, a w szczególności niezależnie od tego, czy zostały popełnione z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej. Powyższy pogląd znajduje również oparcie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1166/06, w którym stwierdzono, "...iż w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawodawca przesądził jakie zachowania uważa za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wprowadzoną bowiem z tym dniem zmianą przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stwierdził, iż obawę taką mogą stwarzać w szczególności osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wprowadzenie takiej regulacji prawnej powoduje, iż osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego." W ocenie Sądu kategoria przestępstw przeciwko życiu zdrowiu lub mieniu, wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, nie ogranicza się do przestępstw bezpośrednio tak stypizowanych w przepisach Kodeksu karnego, czyli do przestępstw ujętych w rozdziałach XIX i XXXV Kodeksu. Z żadnego przepisu prawnego nie wynika, aby określenie tych przestępstw w ustawie o broni i amunicji ograniczało się tylko do przestępstw stypizowanych w powołanych rozdziałach kk., a dotyczących przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu (rozdział XIX) oraz mieniu (rozdział XXXV). Niewątpliwie w praktyce związek taki (przestępstwa i jego typizacji zgodnej z kk.) ma charakter przeważający. Trzeba jednak zwrócić uwagę, że istnieje wiele przestępstw stypizowanych w Kodeksie karnym w inny sposób, ujętych w innych rozdziałach Kodeksu niż wyżej wskazane, w których wprost mówi się o skutkach związanych z narażeniem życia zdrowia lub mienia, i które również mogą stanowić podstawę cofnięcia pozwolenia na broń na z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Przykładem może tu być m.in. art. 173 § 1 (sprowadzenie katastrofy w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym zagrażającej życiu lub zdrowiu wielu osób albo mieniu w wielkich rozmiarach) czy art. 177 § 1 i 2 kk.(nieumyślne spowodowanie wypadku, w którym inna osoba poniosła obrażenia ciała lub śmierć albo ciężki uszczerbek na zdrowiu), stypizowane jako przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji (rozdział XXI). Nieprzypadkowo zresztą organy Policji i sądy administracyjne obu instancji uznają za przestępstwo, którego popełnienie uzasadnia sprawcy cofnięcie pozwolenia na broń, przestępstwo z art., 178a kk., tj. m.in. prowadzenie pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości, w szczególności gdy tego rodzaju czyny miały miejsce wielokrotnie, stan nietrzeźwości był znaczny, bądź też gdy przestępstwo miało charakter rażący, związany z narażeniem życia lub zdrowia innych osób, stawianiem oporu w razie zatrzymania, itp. W rozpatrywanej sprawie miała miejsce podobna sytuacja. Mianowicie, zgodnie z prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w J.skarżący został uznany winnym popełnienia czynu z art. 182 § 1 kk., stypizowanym jako przestępstwo przeciwko środowisku (rozdział XXII kk.). Przepis ten sankcjonuje zanieczyszczenie wody, powietrza lub ziemi substancją (...) w takiej ilości lub w takiej postaci, że może to zagrozić życiu lub zdrowiu wielu osób lub spowodować zniszczenie w świecie roślinnym lub zwierzęcym w znacznych rozmiarach. W powołanym wyroku jednoznacznie uznano skarżącego winnym tego, że w dwóch okresach (od [...] do [...] czerwca 2001 r. i od [...] do [...] lutego 2002 r.) poprzez trzykrotne wypuszczenie zanieczyszczonych ścieków z Z. doprowadził do zanieczyszczenia wody w rzece "P. co zagroziło życiu lub zdrowiu wielu osób oraz mogło spowodować zniszczenie w świecie roślinnym i zwierzęcym w znacznych rozmiarach. Kwestionowanie przez pełnomocnika skarżącego opinii biegłych przez wskazywanie na rozbieżność ich ocen nie ma w tej sytuacji, wobec prawomocnego wyroku, żadnego znaczenia. Organy Policji orzekające w sprawie były związane powołanym wyrokiem sądu karnego w postępowaniu administracyjnym w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń palną. Zgodnie z art. 11 p.p.s.a., ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Zgodnie z komentarzami do p.p.s.a. (J.P. Tarno, Warszawa 2004, red. T. Woś, Warszawa 2005), sąd administracyjny jest związany wyłącznie sentencją skazującego wyroku karnego, nie jest natomiast związany ustaleniami zawartymi w uzasadnieniu tego wyroku. W rozpatrywanej sprawie zakres związania sądu administracyjnego wyrokiem skazującym sądu karnego nie budzi żadnych wątpliwości, gdyż istota czynu zabronionego, za popełnienie którego skarżący został skazany, polega na możliwości zagrożenia - przez zanieczyszczenie składników środowiska - życia lub zdrowia wielu osób lub spowodowanie zniszczenia w świecie roślinnym lub zwierzęcym w znacznych rozmiarach, co wyraźnie stwierdzono w sentencji wyroku. Nie ma też racji pełnomocnik skarżącego stwierdzając, że skarżący nie popełnił zarzucanego mu czynu osobiście i został ukarany nie jako bezpośredni sprawca zanieczyszczeń, ale jako właściciel obiektu, na którym doszło do naruszenia przepisów z zakresu ochrony środowiska. Jak trafnie wskazał Komendant Główny Policji, kwestię tę rozstrzygnął już w swoim wyroku Sąd Rejonowy w J., który okoliczności tej - jako wyłączającej winę strony - w ogóle nie wziął pod uwagę, co – jak zauważa Sąd – nie oznacza, że się nią w ogóle nie zajmował. W uzasadnieniu wyroku (str. 6) wprost stwierdzono, że to oskarżony – właściciel Z. podjął decyzję o wypuszczeniu ścieków z przyzakładowej oczyszczalni. Niejako na marginesie należy dodać, że zgodnie z Kodeksem pracy to przedsiębiorca jest odpowiedzialny – w ramach tzw. ryzyka pracowniczego – za właściwą organizację zakładu i procesu pracy, dobór pracowników i odpowiednie wypełnianie przez nich obowiązków. Reasumując, Sąd w rozpatrywanej sprawie podzielił ocenę organu II instancji, że skarżący został uznany winnym popełnienia przestępstw, które jakkolwiek nie są zakwalifikowane w kodeksie karnym jako przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, to w dobra te bezpośrednio godziły. Jest to czyn tym bardziej rażący, że został popełniony przez myśliwego, statutowo zobowiązanego do ochrony środowiska. Za trafne należy też uznać stwierdzenie organu, że skoro strona nie miała najmniejszych oporów popełnienia czynu zabronionego, wskutek którego stworzyła zagrożenie dla życia i zdrowia wielu ludzi, to nie daje ona rękojmi bezpiecznego posiadania broni. Oczywista stała się więc utrata wiarygodności strony jako osoby posiadającej szczególne uprawnienie jakim jest pozwolenie na broń. W tej sytuacji należy przyznać rację organowi odwoławczemu, że skazanie skarżącego za przestępstwo z art. 182 § 1 k.k. daje podstawę do przyjęcia, że jego cechy charakteru oraz jego stosunek do porządku prawnego stwarzają uzasadnioną obawę, że może on użyć broni palnej w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Stwierdzenie takie mieści się – również zdaniem Sądu - w granicach swobodnej oceny dowodów, do której organy Policji mają prawo na podstawie art. 80 K.p.a. Za prawidłową też Sąd uznał ocenę organów orzekających w sprawie, że wobec okoliczności i charakteru popełnionego przestępstwa nie ma znaczenia – i nie może wpłynąć na treść rozstrzygnięcia – pozytywna opinia o stronie w miejscu zamieszkania i środowisku myśliwych. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.