VI SA/Wa 819/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2017 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie uchylenia decyzji zmieniającej koncesję na rozpowszechnianie programu radiowego oddala skargę Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej Przewodniczący KRRiT lub organ) decyzją z dnia [...] sierpnia 2013r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2013r. nr [...], umarzającą postępowanie wszczęte wnioskiem z dnia [...] września 2012r. spółki R. S.A. w W. (obecnie: M.. sp. z o.o. z siedzibą w W.) o uchylenie decyzji [...] z dnia [...] lutego 2010r. zmieniającej koncesję nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 w zakresie jakim ustalona została wysokość opłaty za zmianę koncesji. Decyzja została wydana na podstawie art. 33 ust.2 i 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1992r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 2011r. Nr 43, poz. 226 z późn. zm. –dalej: u.r.t.) oraz art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (jt. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – dalej: k.p.a.). Do wydania decyzji Przewodniczącego KRRiT doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Spółka R. S.A. z siedzibą w W. uzyskała w dniu [...] czerwca 2002r. koncesję nr [...] na rozpowszechnianie programu radiowego pod nazwą "[...]". Następnie koncesja została zmieniona (rozszerzona o kolejną stację nadawczą) decyzją Przewodniczącego KRRiT nr [...] z dnia [...] lutego 2010r. W decyzji tej ustalono, że opłata za zmianę (rozszerzenie) koncesji wynosi 16.956 zł. W dniu [...] września 2012r. spółka R. S.A. w oparciu o art. 145a § 1 k.p.a. z powołaniem się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011r. (sygn. akt P9/09), wystąpiła do Przewodniczącego KRRiT z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zmiany koncesji nr [...] z dnia [...] czerwca 2002r., dokonanej decyzją [...] z dnia [...] lutego 2010r., w części dotyczącej ustalenia wysokości opłaty za zmianę koncesji. We wniosku tym wniesiono również o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie nowej decyzji co do istoty sprawy, w której opłata za zmianę koncesji zostałaby ustalona w wysokości 82zł. Po wznowieniu postępowania i przeprowadzeniu postępowania administracyjnego decyzją z dnia [...] kwietnia 2013r. nr [...] Przewodniczący KRRiT umorzył postępowanie wszczęte wnioskiem z dnia [...] września 2012r. Spółka R. S.A. nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem wniosła pismem z dnia [...] kwietnia 2013r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wystąpiła o uchylenie decyzji w całości wobec jej nieważności, względnie o uchylenie tej decyzji oraz wydanie orzeczenia co do istoty sprawy poprzez określeni, że opłata za udzielenie koncesji wynosi 82 zł. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ decyzja z dnia [...] sierpnia 2013r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję o umorzeniu postępowania z wniosku spółki z dnia [...] września 2012r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w jego ocenie koncesja z dnia [...] czerwca 2002 roku wygasła z dniem [...] czerwca 2012 roku, a wraz z nią wygasła decyzja zmieniająca tę koncesję, co oznacza, że nie można wydać w tej sprawie rozstrzygnięcia merytorycznego z uwagi na brak przedmiotu postępowania (decyzja z dnia [...] lutego 2010 roku zmieniająca koncesję i ustalająca opłatę za zmianę koncesji nie przewidywała innych terminów jej obowiązywania niż decyzja udzielająca koncesji z dnia [...] czerwca 2002 roku). Powołując się na treść art. 40b u.r.t., Przewodniczący KRRiT uznał, że do postępowania koncesyjnego nie ma zastosowania art. 11 ust. 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.; zwanej dalej u.s.d.g. lub ustawa o swobodzie działalności gospodarczej). W związku z tym nie można uznać, że w sprawie doszło do wydania "milczącej decyzji". Spółka wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji a także decyzji organu I instancji, zarzuciła naruszenie prawa materialnego, t.j.: 1. nie zastosowanie art. 2, art, 190 ust. 4, art. 193 i art. 79 Konstytucji RP, które są podstawą do odstąpienia od zasady tempus regin actum w przypadku decyzji wydawanej na skutek wznowienia postępowania administracyjnego; 2. nie zastosowanie art. 40 ust. 1 u.r.t. w brzmieniu uwzględniającym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 .07.2011 r. (sygn. P 9/09) a obowiązującym przed dniem 20 listopada 2012 r. – które są podstawą do zastosowania przepisów ustawy o opłacie skarbowej, jako podstawy prawnej do określenia wysokości opłaty za udzielenie koncesji; 3. nie zastosowanie przepisów: art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz Załącznika, część III, pkt 44, ppkt 2 ustawy o opłacie skarbowej – które są podstawą do wskazania prawidłowej opłaty za udzielenie koncesji na kwotę 82 zł; 4. błędne zastosowanie przepisów art. 40 u.r.t. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 20 listopada 2013 r.) oraz przepisów rozporządzenia KRRiT z dnia 4.12.2012 r. w sprawie wysokości opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych w sytuacji, gdy przepisy te nie powinny być zastosowane w sprawie niniejszej. Nadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, t.j.: 1. błędne zastosowanie art. 105 k.p.a., który nie powinien zostać w sprawie zastosowany; 2. naruszenie art. 35 k.p.a.; 3. brak zastosowania art. 11 u.s.d.g.; 4. nie zastosowanie przepisu art. 40 ust. 1 u.r.t. w brzmieniu uwzględniającym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19.07.2011 r. (sygn. P 9/09), a przed dniem 20 listopada 2012 r. – które są podstawą do uznania, że organ nie wydając decyzji w terminie określonym przepisami k.p.a. wydał decyzję zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy i określił opłatę za udzielenie koncesji na kwotę 82 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 czerwca 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2908/13, po rozpatrzeniu skargi spółki, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] kwietnia 2013 r. oraz stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu i zasądził na rzecz Spółki koszty postępowania w sprawie. Sąd w uzasadnieniu ww. wyroku podał, iż w jego ocenie Przewodniczący KRRiT błędnie uznał, że w sprawie nie ma zastosowania norma prawna wyrażona w przepisie art. 11 ust. 9 u.s.d.g. W ocenie Sądu w art. 11 ust. 9 u.s.d.g. została ustanowiona klauzula generalna fikcji pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku przedsiębiorcy. Konstrukcja fikcji pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku polega na przyjęciu, że w braku wyraźnego rozstrzygnięcia sprawy w ściśle określonym terminie, została ona pozytywnie załatwiona, tj. rozstrzygnięta zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy. WSA wskazał, iż ustawa o radiofonii i telewizji nie zawiera przepisu wyłączającego stosowanie art. 11 ust. 9 u.s.d.g. Sąd wskazał, że brak wyraźnej regulacji w omawianym zakresie oznacza, że powołany przepis art. 11 ust. 9 cyt. ustawy znajduje zastosowanie w sprawach przedsiębiorców rozstrzyganych na podstawie przepisów ustawy o radiofonii i telewizji. W konsekwencji uznał, że milczenie organu koncesyjnego spowodowało, że wydał on decyzję zgodnie z wnioskiem skarżącej spółki zawartym w skardze o wznowienie postępowania z dnia [...] września 2012 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Przewodniczący KRRiT zaskarżając wskazany wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 czerwca 2014r. w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego opisanych w skardze a w szczególności art. 40b u.r.t. w zw. z art 11 ust. 9 u.s.d.g. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż art. 40b u.r.t. nie stanowi wyłączenia dla stosowania w postępowaniu przed Przewodniczącym KRRiT art. 11 ust. 9 u.s.d.g., podczas gdy dokonanie przez Sąd prawidłowej wykładni doprowadziłoby do uznania, iż art. 40b u.r.t. wyłącza stosowanie art. 11 ust. 9 u.s.d.g. w ww. postępowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) uznając zasadność skargi kasacyjnej wyrokiem z dnia 7 października 2015 roku sygn. akt II GSK 2627/14, uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: WSA) z dnia 3 czerwca 2014 roku sygn. akt VI SA/Wa 2908/13. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na skutek wskazanego wyżej wyroku NSA, WSA wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2016r. sygn. VI SA/Wa 3199/15 oddalił skargę R. S.A. Sąd w uzasadnieniu wydanego wyroku zaznaczył, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Następnie wskazując na stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 7 października 2015r. i obszerne wywody zawarte w tym wyroku odnoszące się do możliwości zastosowania w sprawie art. 11 ust. 9 u.s.d.g. WSA wskazał, że przepis ten nie mógł mieć zastosowania w sprawie dotyczącej usług w zakresie rozpowszechniania radiowego, gdyż celem wprowadzenia omawianego przepisu było wdrożenie dyrektywy o usługach, która wyraźnie wyłącza z zakresu swej regulacji sprawy związane ze świadczeniem usługi w zakresie rozpowszechniania radiowego. Sąd dodał również odwołując się do wskazanego wyżej wyroku NSA, że katalog decyzji, które mogą zapaść w postępowaniu wznowieniowym ściśle określają przepisy prawa. Nie do zaaprobowania jest pogląd, że eliminacja decyzji dotychczasowej następuje w trybie fikcji pozytywnego rozstrzygnięcia, o której mowa w art. 11 ust. 9 u.s.d.g. Wyjątkowy charakter omawianej instytucji wyklucza możliwość rozszerzającej interpretacji przepisów określających warunki jej zastosowania. Tym samym Sąd za nieusprawiedliwiony uznał zarzut naruszenia art. 11 ust. 9 u.s.d.g. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. WSA stwierdził również, że nieusprawiedliwione są także inne zarzuty podniesione w skardze co zostało szczegółowo omówione w orzeczeniu NSA, zaznaczając, iż Sąd w niniejszej sprawie w całości cytowany pogląd NSA podziela. Powyższy wyrok skargą kasacyjną został zaskarżony w całości przez Spółka M. sp. z o.o. z siedzibą w W. (poprzednio R. S.A.) do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak oceny oraz odniesienia się w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich postawionych w skardze z [...] września 2013 r. zarzutów za wyjątkiem zarzutu naruszenia art. 11 ust. 9 u.s.d.g., przez co WSA nie rozpoznał sprawy w jej granicach, a uzasadnienie wyroku nie zawiera pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co ponadto może świadczyć o nierozpoznaniu przez WSA istoty sprawy, wskutek czego zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli instancyjnej. Wskazując na powyższy zarzut kasator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej wyrokiem z dnia z dnia 31 stycznia 2017r. sygn. II GSK 2787/14 uchylił wyrok WSA z dnia 28 kwietnia 2016r. i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. NSA uznał, że skarga kasacyjna jest zasadna, bowiem skarżący kasacyjnie zasadnie zarzucił, iż Sąd pierwszej instancji odniósł się do niewątpliwie istotnego problemu prawnego zaistniałego w kontrolowanej sprawie, jakim była kwestia zastosowania art. 11 ust. 9 u.s.d.g., do czego był zresztą zobligowany przez Naczelny Sąd Administracyjny na mocy wyroku z dnia 7 października 2015 r. Uszło jednak uwadze Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż pozostałe zarzuty podniesione w skardze od decyzji Prezesa KRRiT pozostały nierozpoznane, co powoduje, iż należy przyznać rację stronie skarżącej co do tego, że sprawa nie została rozpoznana przez Sąd pierwszej instancji w jej całokształcie, do czego obliguje art. 134 p.p.s.a. Niedostatek uzasadnienia wyroku polegający na nie odniesieniu się do wszystkich zarzutów skargi, poza kwestią prawną dot. zastosowania art. 11 ust. 9 u.s.d.g., stanowi zdaniem NSA, mogącą mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy wadę, o której mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie podnieść należy, że zgodnie z treścią art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz.U. 2016r. poz. 718 ze zm. – dalej p.p.s.a.) Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania na skutek uwzględnienia skargi kasacyjnej, związany jest wykładnią prawa dokonana w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie wykładnią prawa oznacza obowiązek podporządkowania się Sądu w trakcie ponownej kontroli legalności zaskarżonego aktu administracyjnego sposobem rozumienia interpretowanego przepisu i nie jest możliwe nadanie odmiennego znaczenia prawnego treści tego przepisu. Mając na względzie wskazaną wyżej regulacje prawną, Sąd po ponownym rozpatrzeniu sprawy, uznał że skarga nie jest zasadna. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] sierpnia 2013r., którą po rozpoznaniu wniosku spółki R. S.A. z siedzibą w W. (obecnie: R. FM sp. z o.o. z siedzibą w W. – dalej skarżąca, spółka) o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2013r., umarzającą postępowanie o uchylenie decyzji z dnia [...] lutego 2010r. nr [...] zmieniającej koncesję nr [...] z dnia [...] czerwca 2002r. w zakresie w jakim ustalona została wysokość opłaty za zmianę koncesji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 2, art. 190 ust. 4, art. 193 i art. 79 Konstytucji RP, art. 40 ust. 1 u.r.t. w brzmieniu uwzględniającym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r. (sygn. P 9/09), a obowiązującym przed dniem 20 listopada 2012 r., a także art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz załącznika, część III, pkt 44, ppkt 2) ustawy o opłacie skarbowej, - poprzez ich niezastosowanie, - art. 40 u.r.t. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 20 listopada 2013 r.) oraz przepisów rozporządzenia KRRiT z dnia 4 grudnia 2012 r. w sprawie wysokości opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych, poprzez ich błędne zastosowanie, jak również naruszenie przepisów postępowania tj., błędne zastosowanie art. 105 i 35 k.p.a. oraz brak zastosowania art. 11 u.s.d.g. Postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji toczyło się w trybie wznowienia postępowania w sprawie zmiany koncesji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2002r., w zakresie w jakim zmianą została ustalona wysokość opłaty za zmianę koncesji. Skarżąca wnioskiem z dnia [...] września 2012r. domagała się wznowienia postępowania w przedmiocie decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2010r. zmieniającej koncesję z dnia [...] czerwca 2002r. na rozpowszechnianie programu radiowego pod nazwą "[...]" w zakresie wysokości ustalonej decyzją zmieniającą opłaty za zmianę koncesji. Składając wniosek z dnia [...] września 2012r. o wznowienie postępowania skarżąca odwoływała się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r. wydanego w sprawie P 9/09, który wszedł w życie z dniem 3 sierpnia 2011 r. (Dz. U. Nr 160, poz. 963). Jednakże w pkt II wyroku Trybunał, stosownie do art. 190 ust. 3 Konstytucji RP, orzekł o utracie mocy obowiązującej przepisu art. 40 ust. 2 i wskazanego w pkt I wyroku rozporządzenia KRRiT z dnia 4 lutego 2000 r. po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Podkreślić przy tym należy, że instytucja wznowienia postępowania stanowi odstępstwo od ogólnej zasady trwałości decyzji, ustanowionej w art. 16 k.p.a. Jest to tryb nadzwyczajny wzruszenia decyzji administracyjnych mający zastosowanie do decyzji ostatecznych znajdujących się w obrocie prawnym, a także aktów prawnych lecz również pozostających w obrocie prawnym. Tak wiec skoro można eliminować w trybie nadzwyczajnym wznowienia postępowania wyłącznie akty nadal obowiązujące, o czym świadczy art. 151 k.p.a., to niewątpliwie brak jest podstaw prawnych do tego, aby prowadzić postępowanie administracyjne, analizować i oceniać akt, który już swą ważność utracił (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 1731/2011, dostępny na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2013r., którą na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzono postępowanie z wniosku spółki z dnia [...] września 2012r. o wznowienie postępowania w sprawie uchylenia decyzji Nr [...] z dnia [...] lutego 2010r., zmieniającej koncesję nr [...] z dnia [...] czerwca 2002r. w zakresie ustalenia opłaty za zmianę tej koncesji, uznając postępowanie za bezprzedmiotowe, z uwagi na wygaśniecie z dniem [...] czerwca 2012r. zmienionej koncesji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2002r.. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi przepis art. 105 § 1 k.p.a. oznacza, brak któregokolwiek z elementów materialnego stosunku prawnego uniemożliwiający wydanie decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Bezprzedmiotowość postępowania rozumiana jest jako brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest jeszcze władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Natomiast klasyczna postać bezprzedmiotowości postępowania ujawnia się wtedy, gdy przedmiot rozstrzygnięcia w sprawie prawnie nie istnieje (por. J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. BECK, Warszawa 2012, Wyd. 12, s. 415 oraz powołane tam orzecznictwo Sądów administracyjnych i Sądu Najwyższego). W sprawie nie jest sporne, że koncesja Nr [...] z dnia [...] czerwca 2002r. wygasła z dniem [...] czerwca 2012r., dlatego też Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał trafność rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji, w myśl którego określenie w decyzji terminu ważności decyzji powoduje, że wygasa ona z upływem terminu jej obowiązywania. Z upływem określonego w decyzji okresu dochodzi automatycznie do usunięcia decyzji z obrotu prawnego bez potrzeby stwierdzenia jej wygaśnięcia w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. (podobne stanowisko znajduje odzwierciedlenie w wyrokach sądów administracyjnych m.in. sygn. akt VI SA/Wa 2109/05, sygn. akt VII SA/Wa 386/08, sygn. akt III SA/Kr 1223/10, sygn. akt II SA/Op 63/06). Strona skarżąca, jak wynika z wniosku, domagała się wznowienia postępowania zakończonego decyzją zmieniającą nr [...] z dnia [...] lutego 2010r., która to decyzja była decyzją ściśle powiązaną z decyzją koncesyjną na rozpowszechnianie programów radiowych Nr [...] z dnia [...] czerwca 2002r., gdyż wprowadzając zmiany do tej koncesji, nie kreowała nowych praw i obowiązków nakładanych na skarżącą ustalając jedynie wysokość opłaty za zmianę koncesji. Skoro więc wygasła koncesja Nr [...] z dnia [...] czerwca 2002r., to tym samym wygasły wszystkie decyzje ją zmieniające. Wygaśniecie decyzji oznacza, że przestaje ona kształtować jakiekolwiek praw i obowiązki administracyjne, czy też wywoływać dla jej adresatów inne skutki prawne. Z chwilą więc wygaśnięcia decyzji, zaprzestania ich funkcjonowania w obrocie prawnym, nie jest możliwe wznowienie postępowania w sprawie decyzji, które wygasły i prowadzenia postępowania merytorycznego. Reasumując, zdaniem Sądu organ prawidłowo uznał, że w niniejszej sprawie winno nastąpić umorzenie postępowania. Należy bowiem zauważyć, że koncesja oraz decyzja ją zmieniająca, której dotyczył wniosek o wznowienie postępowania wygasły z mocy prawa z dniem [...] czerwca 2012r., podczas gdy wniosek o wznowienie postępowania został złożony (nadany w Urzędzie Pocztowym ) w dniu [...] września 2012 r. A zatem organ nie mógł wydać w tej sprawie rozstrzygnięcia merytorycznego, było to bowiem niemożliwe, z uwagi na brak przedmiotu postępowania, co wyjaśniono wcześniej. Tym samym nie mogło dojść do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, gdyż z uwagi na umorzenie postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość, wskazane w skardze przepisy nie mogły być przez organ zastosowane. Odnosząc się natomiast do stanowiska skarżącej, w myśl którego do postępowania w sprawie ustalenia opłaty za koncesję, przewidzianej przez art. 40 ust. 1 u.r.t. zastosowanie ma art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej Sąd wskazuje, iż w tym zakresie jest związany na mocy art. 190 p.p.s.a. stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 7 października 2015r. sygn.II GSK 2627/14 (wydanym w tej sprawie), w którym Sąd m. in. wskazał, że katalog decyzji, które mogą zapaść w postępowaniu wznowieniowym ściśle określają przepisy prawa. Nie do zaaprobowania byłby zatem pogląd, że eliminacja decyzji dotychczasowej następuje w trybie fikcji pozytywnego rozstrzygnięcia, o której mowa w art. 11 ust. 9 u.s.d.g. Wyjątkowy charakter omawianej instytucji wyklucza możliwość rozszerzającej interpretacji przepisów określających warunki jej zastosowania. W niniejszej sprawie nie mają także zastosowania przepisy ustawy o opłacie skarbowej, co wynika wprost z uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 19 lipca 2011 r., sygn. akt P9/09 (pkt 2.2.1), w którym Trybunał stwierdził, iż "W wypadku działalności gospodarczej podlegającej koncesjonowaniu (katalog dziedzin podlegających koncesjonowaniu zawarty jest w art. 46 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej) - o ile przepisy ustaw odrębnych nie stanowią inaczej - za udzielenie lub zmianę koncesji zgodnie z art. 62 ust. 1 u.s.d.g. pobierana jest opłata skarbowa (wysokość tej opłaty jest uregulowana w załączniku do ustawy z 16 listopada o opłacie skarbowej, Dz. U. Nr 225, poz. 1635, ze zm.). Działalność polegająca na rozpowszechnianiu programów radiowych i telewizyjnych ma jednak w tym zakresie odrębne uregulowania zawarte w ustawie o radiofonii i telewizji. Podstawą prawną obowiązku uiszczenia opłaty za udzielenie koncesji na rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych jest art. 40 ust. 1 u.r.t.". Z powyższego w sposób jednoznaczny wynika, iż podstawa prawna ustalenia opłaty koncesyjnej pozostała niezmieniona, gdyż przepis stanowiący jej źródło nie był przez Trybunał Konstytucyjny kwestionowany. Tym samym za nieuzasadnione należało uznać podniesione przez stronę skarżącą zarzuty naruszenia wskazanych unormowań konstytucyjnych. Mając na względzie powyższe uwagi Sąd nie uwzględnił zarzutu skarżącej o naruszeniu przepisów postępowania, w tym naruszenia art. 105 k.p.a., uznając go za niezasadny. Rozstrzygając w granicach niniejszej sprawy Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 35 k.p.a. za niepodlegający rozpoznaniu, bowiem ustawodawca przewidział środki prawne odrębnie regulujące zasady skargowości w tym zakresie. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.